Somewhere (2010)

een onverwachts, hele mooie film

Stephen Dorff ziet er niet echt uit als een filmster, maar speelt er wel een. Ik stel me voor dat hij een jaar of vijf geleden in een blockbuster zat die ze nu nog aan het uitmelken zijn met overbodige sequels. Het acteren lijkt hem niet meer te boeien, hij is te lui om zich elke dag te scheren, maar hij leeft wel nog het leventje van een beroemdheid: een huis met zwembad, een dure sportauto; seks, drugs en rock & roll. Vrouwen ziet hij als een vluchtig genot; hij wil niet dat ze hem achteraf lastigvallen met telefoontjes of sms'jes.

Wanneer zijn dochter Cleo plots opdaagt - vertolkt door de meest getalenteerde van de twee zusjes Fanning - moet hij opeens een heel andere rol spelen. Zij ziet hem niet als een sexy vedette, maar als de vader die ze nodig heeft. Sofia Coppola identificeert zich ongetwijfeld met dit personage, want als dochter van een filmmaker groeide ze zelf op in hotels en te midden van koortsachtigheid.

De dialoogloze scènes waarin je slechts het geluid van zijn sportauto hoort, duren net niet lang genoeg om vervelend te worden. Bovendien staat die auto symbool voor zijn jachtige leven, zijn valse ik. Op het einde lijkt hij dit statussymbool definitief achter te laten. Hij had hem ook weg kunnen geven aan een minder fortuinlijk iemand, maar visueel is dit mooier.

Somewhere is na The Virgin Suicides en Lost in Translation mijn derde film van Sofia Coppola. Een derde maal is mij weer goed bevallen. Coppola heeft de gave om van een film zonder verhaal toch een interessante film te maken. De film is vooral geslaagd door de karakters en de acteurs die die karakters spelen.

Gaandeweg de film komen we steeds meer te weten over de karakters, door kleine gebeurtenissen. Het is geen 'in-your-face' film, maar een film met kleine aanwijzingen naar de karakters van de filmpersonages.

Het hoofdpersonage, gespeeld door Stephen Dorff, die ik vooral kende van Blade, speelde erg goed de Hollywoodster. Maar Vooral Elle Fanning speelde erg goed. Ze acteerde heel natuurlijk. Uiteindelijk waren de personages veel interessanter dan het verhaal zelf.

Het personage van Dorff is heel interessant; we leren hem kennen als een wat eenzame goedzak. Hij probeert heel veel, maar het lukt niet altijd.

Uiteindelijk krijgen we te maken met een film waar ik wel van hou. Heel trage opbouw, met boeiende karakters en een film die er daarbij ook nog heel mooi uitziet. Voeg daaraan nog aan toe dat het nummer van Julian Casablancas perfect past in de scène bij het zwembad. Heel mooi gedaan.

Aardige film die fijn wegkijkt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, en het einde was nogal overdreven, maar de film weet wel de aandacht vast te houden. Het is een film die rustig voortkabbelt en een fijne sfeer opbouwt. Qua acteren zit het wel goed, qua personages vind ik Johnny Marco wel wat overtuigingskracht missen, hij wordt steeds als een slome slapjanus neergezet, zelfs als hij voor het publiek moet optreden, en dat lijkt me nogal ongeloofwaardig als hij een beroemde filmster speelt. Hij hoeft geen George Cloony te zijn, maar een beetje charisma zal hij toch wel moeten hebben en dat was nergens te bekennen. Hoe dan ook is Somewhere een fijne en lekker ontspannende tussendoortje, richting 3*.

Goed. Sowieso een mooi sfeerportret dat precies lang genoeg duurt en een prima beeld geeft van een ietwat verveelde acteur. Niet zo diepgravend (en dus niet zo indrukwekkend) als Bill Murray in Lost in Translation, maar men komt een heel eind. Het goede aan de film is dat het geen volslagen idioot is. Hij drinkt veel, maar is zeer beslist geen alcoholist. Ook heeft hij nog gewoon werk en komt daar ook niet te laat of wat dan ook. Dan heb je de helft van de sympathie al binnen van mij. Dat Dorff gewoon een fijn persoon neerzet is dan meegenomen. En als dochterlief langskomt is het ook niet zo dat hij ineens volledig verandert onder haar invloed. Nee, hij was al een prima kerel maar gewoon verveeld en krijgt wat levensvreugde terug. Erg fijn.

Dan is de film ook mooi geschoten. Sowieso weet Coppola steeds uitstekende sprekende locaties te kiezen maar ook kadreringen zijn in orde. Daarnaast de lengte van de shots die maar duren helpt mee in het verveelde gevoel (zonder dat de film gaat vervelen) te gaan. De mooiste shots waren die in en achter de auto en dan over de snelweg, stukken die van mij veel langer hadden mogen duren. Dan was het haast meditatief geworden. Nu was het steeds erg fraai maar al snel afgekapt. Elle Fanning verder is fijn als dochter als is ze misschien net te dromerig voor deze rol. De muziek is prima maar Coppola heeft weleens betere soundtracks gehad. 4,0*.

Toch wel weer een fijne, relaxte film van Coppola. Waar ik helemaal niets kon met haar eerste drie films, weet ze helemaal te overtuigen met haar laatste twee.

Het sfeertje is erg lekker. De verveling en het ietwat wilde leven van Dorff, die een geweldige rol speelt, komt overtuigend over. Het is ook weer niet zo dat hij volledig los gaat door alles te doen en te gebruiken. Hij is nog redelijk braaf. Als dan eenmaal Cleo verschijnt, wordt de film zoveel beter. Komt vooral door de chemie die beiden met elkaar hebben. Fanning zet haar rol erg overtuigend neer en de interactie met Dorff, en in mindere mate met Pontius, is fijn. De film kent enkele erg mooie momenten, die kunstschaats scene bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan. Fijn hoe Johnny's focus daar compleet verandert. Zijn dochter geeft zijn leven weer kleur en betekenis.

De film heeft een erg rustig tempo, er zit niet echt een lijn in en bestaat voornamelijk uit wat losse momenten. De film wordt echter nergens saai. Er gebeurt genoeg leuks, kent mooie emotionele momenten en heeft een fijne soundtrack. De fotografie van Savides mag er ook zijn. Niet heel erg aanwezig of in het oog springend met gecompliceerde shots, maar erg fijn gefilmd. De locaties zijn net als in The Bling Ring ook weer erg goed gekozen.

Ik hoop dat Coppola deze lijn van film maken aanhoud. Erg goed.

Apart. Je zit eigenlijk naar een film te kijken waar niets of weinig in gebeurt en toch blijft het je boeien op één of andere manier. Natuurlijk begrijp ik de film wel, maar ik vrees dat veel mensen dat niet zullen doen. Het is niet bepaald een Hollywood blockbuster. Nu vindt ik dat helemaal niet erg, dus dat scheelt. Dorff speelt heel natuurlijk, evenals zijn dochter en met de rest van de cast is ook niets mis. Het is een gewaagde film die niet iedereen zal bekoren vrees ik. Ik vond hem mooi. Ik kocht hem voor twee Euro op Blu Ray. Geen miskoop. 3,5 *

Eerlijk gezegd hou ik wel van wat meer tempo maar de film gaan net niet aan zijn traagheid ten onder. Coppola verteld rustig en ergens werkt dat wel. Halverwege hebben we de boodschap echter al lang door. Dat Johnny in een gat valt als zijn dochter weg is, is dan ook wel voorspelbaar. Stiekem had ik wel gehoopt op een wat tragischer einde...

Chateau Marmont is net als Hollywood: succes gaat er hand in hand met excessen | De Volkskrant

Somewhere

Aardige film van Sofia Coppola. Het is knap dat een film waarin niet zo heel veel gebeurd, en waar je eigenlijk de hele tijd zit te kijken naar een verveelde acteur, interessant blijft om naar te kijken. Dat komt vooral door het acteerwerk van Dorff en Elle Fanning, en de vader/dochter relatie vormt het hart van de film. Somewhere is ook een echte ‘dramedy, met komische en dramatische momenten die elkaar de hele tijd afwisselen. Het einde is wat abrupt, maar het idee en de boodschap achter die laatste scene komt wel goed over.

Charmante film. Op een rustige en dromerige wijze weet het een staat van roes te beschrijven – een beetje zoals een residu van gevoelens van extase – en het ontwaken daaruit. Wij volgen een acteur, gedesillusioneerd, uitgehold, en al over zijn hoogtepunt heen, genietend van het overblijfsel van zijn succes. Eenmaal hij onverhoopt en vrij plots op zijn dochter moet passen begint hij langzaamaan weer in te zien hoe hij richting moet geven aan zijn wat doelloos leven. Nergens blinkt de film echt in uit, maar de film wordt zo heerlijk nonchalant, sluimerend en passend aan de sfeer verteld dat het geheel erg aangenaam is.

Opgroeien met een beroemde vader. Sofia weet er alles van. Maar om dat zo’n sterke, geestige en liefdevolle film te maken is echt heel knap. De film is raak op zoveel verschillende levels. De aandacht, de eenzaamheid, de paranoia, de sex, de verplichtingen, de verrassingen. En dan is het voor een dochter allemaal dubbel zo verwarrend.

Erg goed deze!

Hele dikke 4

De eerste 20 minuten bestaan uit twee integraal en statische gefilmde paaldansacts van tweelingzusjes en playmates Kristina en Karissa Shannon en de bevestiging dat Elle Fanning geen Sjoukje Dijkstra is. Een routinematige persconferentie later besloot ik de rest van de film op dubbele snelheid af te spelen. Zelfs dan was dit amper uit te zitten. Coppola wil de leegheid van het leven van een acteur op retour [Stephen Dorff] laten zien en ons deelgenoot maken van zijn stierlijke verveling. Daar is ze glansrijk in geslaagd.

Film over het leven van een verveelde Hollywood-acteur in zijn vrije tijd en met zijn dochter. Het is een behoorlijk vage film met vaak opvallend lange shots, vooral in het begin. Maar het heeft ook wel wat en echt vervelen doet de film ook niet. Ondanks dat er nauwelijks iets gebeurt. Ik kan me ook voorstellen dat het best een realistische film is voor die wereld, waar wij gewone schepselen ver vandaan staan. Er wordt ook best prima geacteerd en vooral de elfjarige dochter komt heel naturel over. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik denk dat ik hem ook snel weer vergeten ben.

Het futloze bestaan van een acteur die buiten het werk de dagen met niks kan (of wil) vullen. Gelukkig is er z'n vrolijke en levendige dochter, die nog net niet aan het puberen is en plots full time bij hem intrekt.

Allicht gelukkig voor hem: ze brengt wat animo in zijn droge brouwerij.

Maar in elk geval gelukkig voor de kijker; want door de te talrijke en te lange scenes die de inhoudsloze dagen van Johnny Marco moeten tonen, begon ik me bij momenten net als hij te vervelen.

Veel dank dus aan de dochter: zowel het personage als de jonge actrice.

Ook fijn dat het hele verhaal heel realistisch, heel geloofwaardig overkomt; met een paar heel mooie scenes waar vader en dochter spelletjes spelen. Alleen die laatste minuut, dat vond ik dan weer een stap te ver.

Al bij al een nipte voldoende; maar een prijswinnaar..., hmm.

Portret van een verveelde acteur, verveeld maar gelukkig niet vervelend, die tijd spendeert met zijn tienerdochter Cleo die opeens weer in zijn leven verschijnt. De film is fraai geschoten, prima geacteerd ook door Stephen Dorff en Elle Fanning die overtuigen en naturel overkomen. En een leuke bijrol voor Chris Pontius, die dus ook buiten Jackass dingen doet. Maar uiteindelijk is het qua plot wel erg mager, en wordt het toch een beetje saai op momenten. Maar het blijft een fijne en charmante film.

Bestaanscrisis van een acteur.

De film laat doorschemeren dat hij een heel beroemd en befaamd acteur is van het niveau Tom Cruise. Zijn plaats vooraan op een award uitreiking in Italië en een luxe hotel als permanente verblijfplaats wijzen daarop.

Maar zo wordt deze man, Johnny Marco, niet voorgesteld. Wij zien hem anders. Een man die pas gescheiden is en zich verveelt in zijn oppervlakkige leven. Hij nodigt paaldanseressen uit, hangt soms eenzaam in zijn zetel, brengt hele namiddagen aan het zwembad door of geniet van zijn status en heeft de ene one-night-stand na de andere. De meest hartverwarmende momenten zijn de scènes met zijn dochter, met wie hij een hechte band heeft. De moeder laat haar bij hem achter omdat ze even wat tijd voor zichzelf wil. Het wordt niet duidelijk voor hoelang.

Coppola kiest voor een arthouse format en een redelijk statische regie. Ze put wellicht inspiratie uit haar eigen jeugd waarin ze zich bewust werd dat roem en rijkdom geen garanties zijn voor geluk. Niet zo memorabel en groots allemaal, beetje te afstandelijk om echt goed te zijn maar het punt wordt wel gemaakt.