Somewhere (2010)

In I shot Andy Warhol is hij erg goed.

Ja daar doelde ik op met de veelbelovende start, maar dat was ergens in de vorige eeuw. Maar Blade, Space Truckers en zo zijn nu geen referenties op je CV om in een vileine (?) drama/komedie van Coppola terecht tekomen. En daar vervolgens de sterrenvan de hemel te spelen.

Hier staan een aantal setfoto's en stills

Hebben gullie die trailer al gezien?

YouTube - Somewhere | trailer US (2010) Sofia Coppola

Gadverpiellekkes, dat wordt volgens mij een verdomd goeie film.

Ik heb zo ie zo een zwak voor trailers met goede muziek ( The Strokes - I'll try anything once , geniaal plaat ).

Goud bij het filmfestival van venetie

Ja! Dat las ik ook daarnet! Geweldig!

Gouden Leeuw of niet, films van Sofia Coppola sla ik nooit over, ook deze niet, hoewel ik denk dat "Lost in Translation" - haar beste film - toch niet overtroffen zal worden.

Gouden Leeuw is binnen. Hoop dat ze zich na het mindere Marie Antoinette herpakt heeft.

De gouden leeuw?

Dat is niet niks!

Ik heb verschrikkelijk veel zin in deze film.

Trailer is ook zeer smaakvol, ik houd ervan als een trailer niet al de helft van de film verklapt.

En als de soundtrack is zoals in de trailer ( Strokes - I'll try anything once ) en Lit ( vooral My Bloody Valentine ) dan wordt het een mooi stukje prent.

Weet iemand al wanneer we hem kunnen verwachten?

Op IMDB kon ik nog niets vinden.

31 maart 2011 volgens Pathé

Inderdaad, laat die pom pons maar hangen, dat duurt nog veel te lang.

Ga vandaag dan maar The Virgin Suicides kijken, misschien is die wel tof.

man man, slecht zeg. Veel te saaie en veel te lange scenes. Zelfs geen mooie beelden.

Nul verhaal, slechte humor. Volledig miscaste stephen dorff, irritante Fanning.

Muziek viel mee, maar niets bijzonders. Chris Pontius Party Boy die daar maar wat zit te zitten.

Gouden Leeuw my ass, moest die niet Coppolla heten, zou ze ergens in zuid LA tv-films zitten draaien...

haha, ik bekijk nu de trailer pas, zo ziet het er idd goede uit. Alleen heb je nu alle scenes gezien en duren ze elk 5min...

Om met de deur in huis te vallen: Somewhere is geen makkelijke film. Deze film vergt het nodige inlevingsvermogen van de kijker. Heel de film is opgebouwd uit redelijke lange scenes (de openingsscene met de auto op de racebaan geeft direct de toon aan).

Enige echte minpunt: de clichématige weergave van de Italianen (cfr. de Japanners in Lost in translation).

Dit is een film die duidelijke moet rijpen en die na een tweede kijkbeurt ongetwijfeld beter zal meevallen.

Gezien op het filmfestival van Gent.

Voorlopig een 3.

Gouden Leeuw??

Vreemde keuze, een film waar ongetwijfeld veel meer tegen- dan voorstanders voor bestaan (zelfs exclusief het "popcornpubliek") lijkt me.

Somewhere heeft zijn mooie momenten: de leegheid in het bestaan van Johnny Marco wordt enkele keren mooi in beeld gebracht (de verveelde blik tijdens de paaldanseressenact, het "rondjes-rijden" op de racetrack,...) en het contrast tussen zijn uitgebluste persoon en zijn productieve dochter (zij die rondjes zwemt in het zwembad terwijl hij ligt te luieren, sudoku's die ze oplost terwijl hij met Guitar Hero bezig is,...) zorgt voor een extra dimensie. Gaandeweg krijg je echter wel het gevoel dat vader en dochter meer naar elkaar toegroeien in leegheid, al kan ik me daarin misschien vergissen.

Helaas voelt Somewhere als film ook gewoon te leeg en te oppervlakkig aan, iets wat het kijkplezier vaak in de weg zit. Op geen enkel punt overtuigt de film ten volle, wat zijn status als Gouden Leeuw-winnaar erg twijfelachtig en betwistbaar maakt. Geen spek voor mijn bek, een matige 3* die misschien in wezen een vermomde 2,5* is...

3*

Zijn er misschien nog meer plaatsen waar deze film te zien is.

Heb geen zin om 6 maanden te wachten.

Vond het een mooie film, die heel veel over niks gaat weliswaar.

Heb in ieder geval geen medelijden met de hoofdpersoon.

En de vrouwen in deze film zijn van een hoge 'bonerpolice' kwaliteit, vooral de blonde tweeling aan het begin

De film is prachtig geschoten en met veel gevoel voor symmetrie.

Verder meng ik me niet in de discussie gouden Leeuw en Tarantino stuff, lekker boeiend.

Saaie slome film. Flinterdunne verhaal lijn. Erg gebeurd ook erg weinig en regelmatig lange scenes. (Zo kan je makkelijk 90 minuten vol krijgen).

Ongelofelijk dat deze film de Gouden Leeuw gewonnen heeft.

Deze film haalt de bioskoop niet in NL.

Wat een tegenvaller van Sofia Coppola.

Het enige moment wat mijn attentie trok was dat mijn hond begon te grommen en blaffen naar het scherm toen hij uit zijn Ferrari stapte na rondjes op de racetrac gereden te hebben. Ik kijk graag naar filmhuis en indie-films, helaas moet ik mijn hond gelijk geven. Deze had al snel door dat het een "bummer" zou worden.

Het verhaal van de film is niet zo goed, over de rijkdom en toch niet gelukkig zijn. Juist Elle Fanning is goed in haar rol.

Portret van een vereenzaamde, depressief ogende filmster die zijn dochter op bezoek krijgt.

In soms tergend langzame shots en scenes wordt het verhaal - zonder plot - verteld. Apathisch of als zen master wie zal het zeggen ondergaat Johnny Marco het leven dat aan zich voorbij trekt.

Door het sterke acteerwerk en de mooie shots blijft het allemaal best boeiend.

Geinig is ook de bijrol van Partyboy die de broer van Johnny speelt. Daarnaast zijn er nog wat cameos, onder andere van Benicio del Toro.

Typerend voor de film is de befscène waarbij onze held in slaap valt.

Het filmjaar 2010 lijk zo de boeken in te gaan als het jaar van de betekenisvolle befscène.

Somewhere is geen film voor een groot publiek en komt vaak leeg en verveeld over de acteerprestaties zijn dik inorde maar het is geen film die me op het puntje van de stoel liet zitten het was gewoon niet mijn film.

Best wel een mooie film, niet bijzonder, er gebeurt ook niet echt zoveel, maar de sfeer en het rustig voortkabbelende leventje van filmster Johhny Marco zijn interessant genoeg om te blijven boeien.

Een echt actief leventje heeft Johnny na z'n laatste project niet; wat roken, wat drinken, wat vrouwen, z'n Ferrari en op een gegeven moment komt z'n dochter om het hoekje kijken. Beide genieten rustig van elkaars aanwezigheid, een ijsje, het zwembad, computerspelletjes en een beetje rondrijden.

Wat deze Somewhere precies wil? Tsjah. Dochter is verwonderd over de roem van haar vader en alles wat-ie heeft, maar realiseert ook dat-ie eenzaam is en dat is het moment wanneer de tranen uitbarsten; ze weet niet wanneer ze haar moeder weer ziet. Rijkdom en roem is mooi, maar in een nogal oppervlakkige wereld weet dochter dat er belangrijkere dingen zijn om je gelukkig te voelen.

Zoiets, denk ik. Coppola komt met veel lange, rustige shots op de proppen. Veel stiltes, weinig muziek; een paar nummers, (bijna) geen score. Het geheel is sfeervol en mooi geschoten. Voldoende.

Bijna. Wordt zeer geloofwaardig en (wat je van Coppola mag verwachten) visueel zeer verzorgd neergezet. Ook neemt ze bij vlagen lekker de tijd, daar hou ik van. Enige probleem: gebrek aan momentum. Ook eisen die momenten die dat moeten brengen iets teveel van Stephen Dorff. Perfect voor de eerste helft, daarna gaattie een beetje nat.

Ik had er meer van verwacht.... Verhaal is niet veel soeps.... wel knappe acteerprestatie van Elle Fanning. Enkele geslaagde scenes , maar te traag .... en niet boeiend genoeg

Vond dit een zeer mooie film! Het lijkt allemaal nogal leeg maar het zit eigenlijk steeds vol symboliek, vooral die openingsscène, die de nadruk legt op het hele bestaan van Johnny. Verder hou ik echt wel van die lange aanhoudende shots. Door het sterke visuele blijft de film zeker tot het einde boeien en er wordt ook mooi geacteerd.

Het is heel stil en rustig, er wordt amper gesproken en toch is dit een zeer sfeervolle film waar alles toch een mooie indruk nalaat. Alles komt ook zo 'echt' over. Vooral in de relatie tussen dochter en vader. Sofia heeft dit heel mooi aangepakt en met veel zorg uitgewerkt.

Somewhere schets de innerlijke leegte van het bestaan van een Hollywood ster. De manier hoe het overkwam in deze film was heel gedurfd maar naar mijn zin geslaagd! Het laatste kwartier wordt ook heel sterk en emotioneel. (de scène aan de telefoon!) Dit doet Sofia ook op een heel subtiele wijze zonder het drama ooit in ons gezicht te rammen. Daar zit ook een beetje de kracht van Somewhere. Mooie eindscène trouwens ook!

Somewhere is nogal ontoegankelijk en niet voor iedereen. Zal rap gezien worden als iets zonder verhaal en saai.... Je moet er maar van kunnen houden.

3.5*, maar krijgt een halfje meer door het prachtige gebruik van muziek (de schaatscène) en aan het zwembad I'll try anything once van The Strokes!

4*

Zeer mooie film. Weliswaar niet zo subtiel als Lost in Translation of zo onderhoudend en geheimzinnig als The Virgin Suicides, maar nog steeds ijzersterk. Een heel duidelijk plot of spanningsboog ontbreken, je zit eigenlijk steeds Johnny te observeren, maar dat was nog verrassend interessant. Een van de dingen waar je het meest duidelijk het talent van Sofia Coppola in herkent is haar vermogen om goed te observeren, en dat ook over te brengen op de kijker, zodat je dat zelf eigenlijk ook aan het doen bent.

Toen ik de film net niet zo subtiel als Lost in Translation noemde doelde ik niet alleen op hoe Lost in Translation meer die lege en eenzaame, vervreemdende en bijna serene uitstraling heeft, maar ook hoe de boodschap wordt overgebracht. In Somewhere viel het me op dat scènes vaak tegenpolen van elkaar waren:

-De openingsscène met het doelloos rondjes rijden versus de scène op het einde, als Johnny uitstapt een echt een bestemming heeft
-De paaldansmeisjes die op Johnny's kamer voor hem dansen (hilarisch om naar te kijken) versus Johnny die aanvankelijk ietwat ongeïnteresseerd maar geleidelijk aan met meer aandacht kijkt naar zijn dochter die op het ijs danst (gewoon gracieus in tegenstelling tot het houterige paaldansen)
-Johnny met een masker op dat een afgietsel van zijn hoofd moet worden versus Johnny die relaxed in stilte met zijn dochter langs het hotelzwembad loopt te zonnebaden, Johnny's dochter die handig is in de keuken versus Johnny die ietwat klungelig spaghetti maakt


De casting en acteerprestaties verdienen echt een compliment. Het is vrij gewaagd en verrassend om Chris Pontius uit Jackass te casten als de beste vriend van hoofdpersoon Johnny, maar het pakt echt goed uit, omdat deze een personage mag spelen dat nog vrij dicht bij zichzelf blijft denk ik. Op zo'n manier van acteren die naturel is komen de personages geloofwaardig over. Elle Fanning ook bijvoorbeeld. Die is gewoon echt de dochter in de film, en komt niet zoals haar zus over als het enge vroegwijze kleine meisje, en als ze wel echt moet acteren doet ze dat ook goed. Haar vader Johnny wordt ook overtuigend neergezet Stephen Dorff. Ook dit is wel een wat riskant staaltje casting, want het is toch nog best een lastige rol met weinig tekst en veel mimiek. Aan het begin zucht Dorff nog echt wat teveel, maar daarna wordt hij steeds overtuigender. De telefoonscène tegen het einde deed me wel wat. Vond ook alle scènes tussen vader en dochter zo schattig en ontroerend. Aardig dat Benicio Del Toro nog een cameo had.

Muzikaal vallen films van Coppola ook vaak op. Hoewel ook hier niet het niveau van haar twee beste films wordt gehaald is het nog altijd een goede en leuke soundtrack. Sober en subtiel. Geen Air ditmaal geloof ik, wel Phoenix onder andere.
Het camerawerk vond ik ook van behoorlijk niveau. Mijn favorieten zijn denk ik de openingsscène en de zeer langzaam uitzoomende camera aan het hotelbad, wat je ook terugziet in de fraaie filmposter. De montage zag er ook goed uit.

Somewhere is uiteindelijk wel een film die het vooral moet hebben van de acteurs en je inleving in de personages die ze neerzetten. Voor mij was dit geen enkel probleem, en ik heb dan ook weer erg genoten. Het is bepaald geen film die door iedereen gewaard zal worden, maar dat is Lost in Translation natuurlijk ook niet. Sofia Coppola verstevigt met Somewhere alleen maar haar status als een van mijn lievelingsregisseurs. Heb nog geen film van haar gezien die niet op zijn minst aardig was. Marie Antoinette wordt door velen als een matige film gezien, maar ook die vond ik nog interessant genoeg door eigenzinnige keuzes.

Niet helemaal geslaagd, wel de moeite waard. Hier en daar doet de film wel wat denken aan Lost In Translation, vooral door de thema's van eenzaamheid en vervreemding. Dorff is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Gelukkig maar, aangezien een echt plot ontbreekt, waardoor je als kijker op de personages bent aangewezen voor enig houvast. Uiteindelijk hangt de film iets teveel als los zand aan elkaar om echt indruk te maken, al zijn de individuele scenes, vaak bestaande uit sfeervolle lange takes, wel goed gedaan. Het einde is ook iets te nadrukkelijk symbolisch.