Inception (2010)

Vanaf dit punt ben je het spoor (volledig) bijster, en is de rest rammelend en inconsequent.

Visueel ziet het er allemaal goed uit, en de special effects zijn prima. Maar toch had ik geen enkel moment een echt wow-gevoel bij hetgeen er op het scherm te zien was. De film neemt zich ook veel te serieus met al dat onzinnig geneuzel over dromen en architecten. Er is hier al heel wat over gediscussieerd zie ik, dus daar ga ik verder geen woorden aan vuil maken. Het hele concept van de film spreekt me ook totaal niet aan, al kan dat komen omdat de uitwerking te wensen overlaat, teveel interessantdoenerij. Een droom in een droom, en dan nog meer dromen waarin natuurlijk alles mogelijk is. Ze gaan van de ene droomwereld naar de andere, en al snel kon het me totaal niets meer boeien in welke droomwereld ze nu weer waren. Het is toch allemaal totale onzin. Maar ook onzin kan leuk zijn als het goed gebracht wordt. Helaas is dat hier dus niet het geval.

Jammer ook dat er heel wat vervelende acteurs in de film zitten. Al betwijfel ik dat het aan de acteurs ligt, ik denk dat het eerder aan de personages ligt. Personage van Ellen Page is de irritantste, wat een vervelende wijsneus. Maar ook de rest is dus niet veel beter, en als ik erover nadenk is eigenlijk geen enkel personage echt interessant en blinkt er niemand uit op het gebied van acteerwerk. Zelfs Leonardo DiCaprio valt niet op, dat liefdesverhaaltje van hem neemt veel te veel van het plot in beslag.

Tegenvallend en slaapverwekkend zijn de eerste woorden die in me opkomen na het zien van Inception. Over de soundtrack ben ik wel positief, die is best wel goed.

Nee. Waarom denk je dat? Het hele begin, de setting is zo ver van de realiteit dat ik geen moment moeite deed het in die logica te moeten volgen.

Eh... ja... dus?

Daar heb ik geen seconde over getwijfeld, dus verwardt me ook niet.

Tsja.. Je kunt ook zeggen: een steen zweeft in de ruimte en ze vliegen erheen. De computer doet raar en uiteindelijk ziet de man allemaal gekke dingen. Kan je een filmpje van 5 minuten over maken.

Het gaat er niet alleen om wát er gezegd wordt, maar hóe het gezegd wordt. Dat onderscheidt een goede verteller van een monotone verteller. Kleurtjes kleurtjes... Toch?

Je bent warm met de kleurtjes. Lees vorige wuote.

Wat een flauwe kul.

En wat is daar in Godsnaam mis mee?

Onder de moterkap lijken ze ook op elkaar.

Meditations On Inception, D...

Tokyo, Parijs, doolhofjes tekenen,airliners kopen..... Tja, het is nu niet bepaald Pandora of In a galaxy far far away....

Ik denk dat Nolan nog nooit een droom heeft gehad. Dat de gefantaseerde stad van Dicaprio en zijn vrouw niet meer is dan een droge copy/paste job vond ik verbijsterend.

Dat het in limbo begon stond nergens, maar je kan het natuurlijk ook allemaal afdoen met 'het is toch maar een droom'.

Ik vond het hoe je het wendt of keert allemasl pseudo intellectueel geneuzel met slappe actie.

Vermoeiend om te kijken en te volgen maar al met al vond ik het best een mooie film. Alleen dat eind he... grrrr

Jammer van al die discussies waarbij de film wordt vergeten.

Geloofwaardig acteerwerk. (Ook al lijkt dit op het acteerwerk van Shutter Island)

Mooie beelden. (Mooie actie/ special effects, niet té Hollywood)

Mooi verhaal.

Een film om van te genieten

Zeker een 4,5!

Mooi stukje, bertito!

Vink 'm aan als recensie, het zou zonde zijn als je comment verloren zou gaan tussen de rest van de berichten

Eens, interessante - alhoewel op sommige plaatsen wat zweverige - gedachte. Maar zeker de moeite waard eens te lezen.

Het probleem met Inception, waarin dromen centraal staan, is dat de droomverhalen op zichzelf niet interessant zijn. Al heel wat regisseurs hebben zich verbeten op de droom. Voor een regisseur moet het uitwerken van dromen een droomjob zijn, immers, nu kan het onderste uit de kan gehaald worden.

Ook Nolan heeft zich volledig op de droom gegooid. Maar, ook een regisseur kan zijn eigen creatieve grens niet overstijgen, met of zonder droom. En terwijl Parijs dubbelklapt, en daarmee een staaltje van droompower over de kijker wordt uitgestort, blijft toch de leegte knagen in deze scene. Thematisch blijft de droom in Inception te rationeel en doelmatig. Diefstal als thema, dat is zo ongeveer de minst voorkomende droom bij de mens.

Dat Nolan uiteindelijk toch kiest om diefstal/ crime als centraal thema te gebruiken in gezamenlijke dromen (Nolan noemt zijn film een "heist movie concept") zegt heel veel over zijn state of mind. Is de wereld niet gepreoccupeerd met misdaad? In de misdaad zien we de mens van zijn irritantste en aardse kant: hebberig. Is niet 2/3 van de Hollywoodoutput gevuld met misdaad? Erg origineel! Nee dus. Daarom zijn de dromen gevuld met bommen en geweren.

In de populaire cultuur worden dromen ingevuld door de letterlijke wensen en angsten van de mens. Een enkele regisseur heeft het inzicht en de kennis gehad een film te maken waarin de droom werkelijk aanvoelt als de psychologische hemel en hel, bijvoorbeeld David Lynche's Mulholland Drive waarin de hoop en angst van Hollywoodactrices centraal staat. Het gaat er bij deze actrices niet om om zo snel mogelijk miljonair te worden. Zei Marilyn Monroe niet: "I don't care about money, I just want to be wonderful"? Het gaat om de wens om gezien te worden, en de angst om terug te vallen in een letargische depressie. Kortom, niet meer te voldoen aan het beeld dat anderen van je hebben. Tenminste, dat is mijn invulling van de betekenis van deze grootse mysteriefilm.

In de psychologie wordt de droom dus een heel ander doel toegekend, en dat is meestal geen concreet doel zoals diefstal in Inception. Vanaf Freud en Jung tot op heden toe wordt de droom gezien als een projectie van onderdrukte behoeften van jezelf. Het onbewuste is de dominante kracht in de droom. Een gegeven als de voorbereiding van de perfecte crime is veel te bewust om als droomgegeven te werken. Het is juist de bizarre kwaliteit van een droom, vergelijkbaar met poëzie, die een onderliggende wens of angst, in zijn unieke eigen taal, tot uiting brengt. Vaak kan dit raadsel niet eens geduid worden.

Inception sluit dus heel goed aan bij de huidige opinie van machtige smaakmakers over het kijkerspubliek. De droom moet letterlijk zijn en invoelbaar voor ieder mens.

Bedankt! Ik heb hem omgezet naar een recensie een goeie tip want toch ff flink wat research gedaan voor dit stukje

Jezus Christus, wat een lulkoek hier zeg.

Net een wedstrijd 'overanalyseer een film en geef de laagst mogelijke score om me maar af te zetten tegen de rest'.

Net zoals jouw hoge score bedoelt is om erbij te horen, zeker?

Ik moet toch iets doen om te zorgen dat zo'n film het gemiddelde krijgt dat hij verdient?

Als het schrijven van een zorgvuldig, inzichtelijk en verhelderend stukje tegenwoordig overanalyseren heet, dan mag van mij zelfs de flauwste komedie worden geoveranalyseerd

Ik bedoel toch niet specifiek bertito's stukje? Stop woorden in mijn (spreekwoordelijke) mond te leggen.

Een prima stukje bertito. En nou je het zegt... ik miste ook een paar scènes met Hollywoods mooisten

Idd prima stukje van bertito. Geeft goed aan waarom deze film voor sommigen totaal niet werkt. Al denk ik dat ook een heistverhaal met de juiste beeldtaal creatief en geloofwaardig (als iemands droom) gebracht zou kunnen worden.

Die mimiek van Dicaprio vanaf hij zijn ogen opent in het vliegtuig, vind ik een knap staaltje acteerwerk. Twijfel, angst, verbazing en opluchting in één gezichtsuitdrukking.

Wat dacht je van het experiment van Koeletsjow?

In 1921 experimenteerde de Russische cineast Koeletsjow met opnames die hij had gekregen uit het filmarchief omdat hij heel moeilijk aan filmmateriaal kon komen. Hij had geen geld.

Hij zette de verkregen beelden steeds in een andere volgorde en verkreeg daardoor werkelijk een nieuwe film.

Het was alsof hij woorden en zinnen uit verschillende boeken en tijdschriften knipte, die weer aan elkaar plakte, en daardoor weer een nieuw verhaal ontstond.

Hij nam een opname van een neutraal kijkende acteur. De gelaatsuitdrukking toonde geen enkele bewogenheid of dieper gevoelen.

Werden deze beelden nu achtereenvolgens afgewisseld met het beeld van een bord met eten op tafel, met het beeld van een dode, of met het beeld van een meisje, dan zag het publiek op het gelaat van de acteur achtereenvolgend, honger, verdriet en liefde afgespiegeld. Zo sterk suggereert de film ons dat opeenvolgende beelden op elkaar betrekking hebben.

Behalve dan dat Dicaprio hier allesbehalve een neutrale blik in zijn ogen heeft, maar inderdaad eruit ziet alsof hij net het einde van de wereld heeft gezien.

Het experiment van Koeletsjow valt nergens te bekijken zeker?

Gek genoeg kan ik er maar heel weinig over vinden, terwijl het toch een van de meest elementaire filmlessen (regels) is.

Volgens mij keek hij gewoon slaperig. Dat lijkt me ook eigenlijk de beste blik als je net wakker wordt.

Je schrijft : Koelesjov, daarom misschien. - Weet niet wat vervelender is, die russische namen, of google die niet eens een andere suggestie geeft .

Koelesjov bewees onder andere dat niet alleen de acteur acteert, maar montage (uiteindelijk) een essentieel deel werd van de narratieve cinema. Je zou kunnen beweren dat DiCaprio "niet acteert" - alhoewel niet acteren, uiteraard ook een vorm van acteren is - en dat alleen de beelden voor zich spreken, maar ook ik zag toch wel een fraai staaltje acteerwerk. Goede blik.

Ik had zelfs nog Koeletsjov geprobeerd...., maar inderdaad, tips bleven uit.

Vind DiCaprio overigens doorgaans een erg sterk acteur.