Gladiator (2000)

Eigenzinnig zou ik de film ook niet noemen. Steengoeie cinema, daarentegen...

Pretentieus heeft ook niets met eigenzinnigheid te maken. Eigenzinnigheid is ook een grote zeldzaamheid in grote Hollywoodproducties. Toch kan men makkelijk de signatuur van Ridley Scott herkennen.

Ik vind zijn 'stempel' toch niet zo nadrukkelijk. Ik zou zelfs niet weten hoe ik zijn stijl zou moeten definiëren. Vooral films als Black Hawk Down en American Gangster vind ik nogal stijlloos. (zo was ik zelfs vergeten dat Scott de regisseur er van was.)

Het gaat eigenlijk nogal bergafwaarts met de man zijn carrière. Zijn oudere films vind ik beter: Alien zou ik bijvoorbeeld allesbehalve pretentieus noemen, eerder bijzonder effectief in zijn simpelheid. Blade Runner was dan weer wel een groots, ambitieus project, maar alleszins veel diepzinniger dan dit soort 'Rambo op sandalen'-bombast.

Alien was visueel behoorlijk pretentieus. Misschien dat dit vandaag niet meer opvalt maar de haast overdreven aandacht die Scott wijdde aan de fotografie en de 'production design' vonden vele critici destijds een minpunt. Ze kregen het gevoel dat het meer ging om 'kijk eens wat ik kan' dan om het verhaal en de karakters. Ik herinner me dit omdat het indruiste tegen mijn gedachten. Voor mij was dat namelijk een pluspunt. De eerste films van Ridley Scott waren vooral kunstzinnige statements in design. Later zou hij zich meer bezig houden met het grote publiek te paaien.

Met Black Hawk Down bevestigt Ridley Scott dat hij de broer is van Tony. American Gangster is een complete stijlbreuk voor Scott. Dat zag er niet uit.

De enige die hier pretentieus is, is Yeyo. Met zijn paradoxale en subjectieve filmmening. Alle films van enige betekenis brand hij tot de grond af op basis van ''eendimensionaliteit'' en weinig diepgang, opgeklopt sentiment enz. Maar een film die werkelijk dat alles in het kwadraat heeft zoals the Expendibles, dat vind ie dan ineens wel weer goed. Waarschijnlijk afgekeken van zijn bloedbroeder: Reinbo. Ben benieuwd of jij jezelf nog serieus neemt, ik in ieder geval niet.

Een mening is ALTIJD subjectief wijsneus

Het grote verschil is natuurlijk dat films als The Expendables zichzelf niet zo pijnlijk au sérieux nemen als Gladiator. Ik heb geen enkel probleem met zaken als eensdimensionaliteit of sentiment. Het enige waar ik niet tegen kan, zijn films die 'groots' of 'episch' trachten te zijn. Wat voor jou dan weer een vereiste voor een goede film lijkt te zijn. Op zich geen problemen mee, maar verwijt me niet van pretentie gewoon omdat ik liever meer minimalistische films kijk.

Mijn 'bloedbroeder' Reinbo geeft Gladiator overigens 4,5*, dus waar je die onzinnige uitspraak vandaan haalt weet ik al helemaal niet..

Een mening is subjectief, maar de mate waarin je in die mening de zaken nog objectief kunt belichten was meer waar ik op doelde.

Wederom spreek je jezelf tegen. Je veroordeelt namelijk allerlei films op de voorgenoemde punten, en en hebt het dan altijd over cliches en makkelijk sentiment enz. Nu zeg je ineens dat je juist van dat soort films houd, en dat alles met enige diepgang te pretentieus vind. Je veroordeelt dus op minimalisme, maar zegt er nu ineens van te houden.

Waar ik die uitspraak over Reinbo vandaan heb? Het feit dat er altijd 2 mensen hier bezig zijn dag in dag uit, dezelfde films af te kraken, met vaak dezelfde argumenten.

Toen zag ik dat Reinbo Expendibles hoog beoordeelde, en dacht dat hij de enige is die dit simpele aktiefilmpje zo hoog zou beoordelen, maar toen zag ik dat jij een 4,5 gaf en was dit voor mij een bevestiging dat je dat van hem had afgekeken. Iemand als jij zou zonder de invloed van Reinbo hooguit een 3 geven voor die film.

Ja en daar ben jij natuurlijk geweldig in

Ach, hou je toch niet zo van de domme en stop met mijn woorden te verdraaien. Het is namelijk heel eenvoudig: ik heb op zich niks tegen clichés en sentiment, zolang het voorkomt in simpele, maar oprechte films gemaakt puur voor entertainment door mensen die zich geen illusies wanen. Ambitieuze films die een soort diepgang pogen te creëren of 'inspirerend' willen zijn, reken ik af wel op basis van die criteria.

Met 'minimalisme' bedoel ik trouwens gewoon films die geen nood hebben aan gedramatiseerde method acting, bombastische muziek en epische citaten om overtuigend te kunnen zijn.

Tja, altijd gemakkelijk natuurlijk mensen van kuddegedrag beschuldigen. Ik ben al sinds mijn jeugd verzot op dergelijke actiefilms, al lang voor ik op moviemeter actief was dus. Misschien kun je dan ineens even het honderdtal andere gebruikers die The Expendables 4,5-5 geven meelopers gaan noemen?

Nog even een algemene bemerking: raar toeval wanneer 83Utreg! zich met een discussie bemoeit, het ineens totaal niet meer over de film in de kwestie gaat!

Dat laatste kan ik wel beamen en met de volgende rede: Moviemeter is zo langzamerhand een beetje Yeyometer aan het worden. Overal waar ik kijk worden mijn favoriete films door jouw met felle bewoordingen bekritiseerd. inhoudelijk ben ik bang (is ook wel gebleken in eerdere discussies) komen we er niet uit, dus het enige wat ik af en toe doe als ik weer iets lees is die reakties van een kritische noot voorzien, en je eventueel betrappen op onwaarheden of inconsequenties. kijk als je je hier opstelt als een soort autoriteit op filmgebied en dat dagelijks diverse keren wilt laten lezen, dat kan, maar verwacht niet dat ik dan kritiekloos in een hoekje ja ga zitten knikken.

Ik vind dit overigens net zo pretentieloos als Expendables. Zou niet weten wat de film naast geweldige actiescenes nog meer zou willen bieden. En ja, het ziet er strak uit, maar dat is Scott's stijlkenmerk. Gewoon een prachtige actie film dit, niet meer en niet minder. Vele malen beter dan Alexander, Troy en Kingdom of Heaven die wel allemaal ook nog eens een waargebeurde setting willen laten zien. Gladiator is gelukkig van dezelfde onzin als Expendables.

'Pretentieus' heeft niets te maken met 'waargebeurd' of 'onzin' maar goed:

"I'm a moviemaker, not a documentarian." - Ridley Scott

Maar als je een waargebeurd verhaal beweerd te vertellen moet je het wel waarmaken, als dat dan niet lukt is het pretentieus om het als waargebeurd te brengen. Als je een onzin verhaal verteld heb je je daar niet aan te houden. (Ben je dus ook minder pretentieus bezig.)

Je hebt het over KOH waarvan Ridley Scott de eerste is om te beweren dat het een film is en geen documentaire. Trouwens, de zogenaamde onzin van Gladiator is ook gebaseerd op echte gebeurtenissen en karakters.

Ik vind zo een film automatisch anders door zijn historische setting. Zorgt voor de meest pathetische, geforceerde dialogen, huilerige muziek, slow-motion gebruik.. Het is soms ook moeilijk om dat te definiëren, maar bij iets als The Expendables krijg ik constant de indruk dat ik naar iets met enorm veel relativeringsvermogen zit te kijken. Dat heb ik niet bij Gladiator: de film is veel te 'monumentaal' en humorloos.

De gestileerde actiescènes vind ik ook maar niks. De hele film ziet er veel te esthetisch en afgeborsteld ui uit om het Oude Rome weer te geven.

Hoe bedoel je?

Het gaat wat mij betreft dan ook niet over het Oude Rome, gebruikt het slechts als setting. Verder vind ik de actie en de muziek prachtig. Vind je openings battle in de bossen ook niks?

Je moet Gladiator minder als geschiedkunde zien en meer als popcornvermaak met mooie actie-scenes en wat Drama. Gebasseerd op wat veldslagen en personen uit die tijd, maar verder moet je dat ook proberen een beetje los te laten. De wereld van de gladiatoren staat voorop en hoe dat er in de arena aan toe ging. Dat hebben ze toch geweldig gemaakt? Ik vind niet dat de film zich overdreven serieus neemt. Crowe heeft nou eenmaal een erg serieus hoofd en staat niet bekend als de grappenmaker in of buiten zijn films. Verder zitten er best wat vrolijke noten in.

Ik zie het Oude Rome liever afgebeeld als een verloederd oord van verderf in plaats van één of andere CGI-utopia. De film draagt ook niet echt de decadente 'sfeer' van de Oudheid.

Die is wel oké ja.

Bwa. Ik vind het allemaal te Hollywood om echt in de leefwereld van de gladiatoren te kunnen geraken: 'goed en 'slecht' worden op basis van het Hollywood-ideaal afgebeeld, de heroïek is typisch Hollywoodiaans.. Ik vind zelfs dat de gevechten vooral als Amerikaanse 'prize-fights' aanvoelen. Ik had er niet eens van opgekeken moest de princeps even luidkeels "let's get ready to ruuuumble!!" beginnen roepen.

Er worden misschien hier en daar wat mopjes gemaakt, maar het is eerder de toon van de film die ik te serieus vind. Het van wat mij betreft allemaal veel meer met een knipoog gebracht mogen worden.

Is het in dit soort films juist niet altijd te dik aangezet?

Kan me eigenlijk geen film herinneren die deze periode niet groots heeft neergezet. Dat is denk ik ook het probleem van dit tijdperk. Het kan niet anders dan Hollywoodiaans aanvoelen, omdat de settings altijd gigantisch zijn. Hoe moet je anders het oude Rome weergeven?

Dan zul je wel smullen bij een film als "Caligula", over verloederd oord van verderf gesproken

Dat hele gedoe rond de vrouw en kind van Maximus dat doorheen heel de film verweven zit plaats ik toch in de categorie 'overdreven serieus'.

Vies, verdorven, pervers, armoedig, decadent..

Is dat niet die halve pornofilm?

Er zitten stukjes in die te serieus zijn zeker ja, maar de film ansich neemt zichzelf volgens mij niet zo serieus als jullie zeggen.

Oh nee? Geef me dan aub een paar voorbeelden.

Zeg maar gerust hele

Ik weet het maar niet, dat zal wel richting het einde van de Romeinse periode zijn?

De Romeinse periode heeft ook veel welvaart gebracht, kijk maar naar de fantastische gebouwen/steden die ze hebben neergezet in de loop van de tijd. Zo onrealistisch zal het toch ook weer niet zijn?

Misschien moet ik hem dan ook maar is zien