Cat People (1942)

Ok. Thanks.

Is wel een leuke film, hoor. Zeker zien.

Vond zelf (zag er slechts drie) dit verreweg de beste. I Walked with a Zombie vond ik ook maar zo-zo. Vond ik The Leopard Man beter.

Kijk ook eens Night of the Demon!

Ik vind juist The Leopard Man minder dan Cat People en I Walked with a Zombie. Tourneur/Lewton filmpjes zijn allemaal erg kijkbaar en sfeervol.

Eens.

Kwa uitgangspunt zijn tijd natuurlijk ver vooruit, maar ik vond hem in zijn geheel nogal tegenvallen. Je wacht als kijker de hele tijd tot er iets gaat gebeuren, maar je komt er teleurgesteld uit (tenminste, ik dan). Er zaten nog wat scene(s) in waar de spanning mooi opgebouwt werd en de sfeer was verder ook wel goed, maar als ik een film wil zie met een soortgelijk thema ga ik toch liever voor Hitchcock's Marnie.

2,5 sterren

Geinig cultfilmpje over een vrouw die verandert in een luipaard. Uit 1942, dus het moet destijds nogal wat opschudding bezorgd hebben bij de kijkers. Simone Simon speelt de overbiddelijke vamp en ik was wel van haar spel onder de indruk.

Verder niet zoveel aan de hand, het is niet echt horror te noemen, meer een spannende thriller met een cultrandje eraan. Rest van de cast vond ik niet zo sterk en het verhaal is ook niet echt een meesterwerk.

Erg sfeervolle 'horror'-film, waarbij er erg veel mooi onder de oppervlakte bleef. Ik was vooral onder de indruk van het prachtige schaduwspel, maar ook Simone Simon is inderdaad een van dé attracties van 'Cat People'. Narratief stelde het echter niet al te veel voor, en ook het acteerwerk van de meeste andere personages (Kent Smith voorop) was meer dan een beetje over the top - wat natuurlijk alleen maar bijdraagt aan het cultgehalte.

Al bij al best genietbaar, maar ik snap niet helemaal waarom Roger Ebert hem opneemt in zijn 'Great Movies'-pantheon.

3*

Erg goed stukje horror. Ik was vooral gecharmeerd van de zeer geslaagde sfeer en het lekker verteldje stukje psychologie. Door een geweldig spel met schaduw en geluid en het briljant bouwen rondom een mythe krijgen we een heerlijk spannend stukje film. Alhoewel de Paul Schrader-versie vanwege haar seksuele ondertoon en waanzinnige muziek absoluut niet slecht is, verslaat deze originele versie haar vanwege het psychologische karakter en goedlopende verhaal. Jacques Tourneur levert met Cat People een sfeervol stukje horror.

Deze film gaat over een man die een van oorsprong Oost-Europese vrouw trouwt met rare trekjes die langzaam maar zeker de overhand beginnen te krijgen.

Cat People is een uitstekende film waarin relatief weinig gebeurt - drama neemt een groot deel van de film in - maar de spanning flink wordt opgevoerd in sommige scènes. Voor de kijker blijft veel onduidelijk en dat doet de mysterie ten goede.

Dit is een intrigerende film die door iedereen anders geïnterpreteerd kan worden.

De vraag of Irena daadwerkelijk behoort tot de Cat People of dat het zich allemaal in haar hoofd afspeelt blijft eigenlijk gedurende de hele film overeind, zelfs tijdens de "horror"-scènes, waarin nadrukkelijk een zwarte panter in beeld komt. Of dit nu gedaan is om Irena's waanideeën visueel te ondersteunen of niet blijft voor eenieder om zelf te bepalen; zelf heb ik meer met de eerste optie, hoewel je het laatste shot van de film in dat geval beter kunt negeren.

De film heeft een prettige sfeer. Het fascinerende verhaal wordt rustig uit de doeken gedaan, waardoor de meer spannende scènes nog beter tot hun recht komen. Deze scènes zijn overigens briljant in hun eenvoud en bouwen geweldig naar een climax toe; vooral over de eerste achtervolgingsscène is al genoeg geschreven, en dit is ook mijn favoriet. Het geluid is hier van cruciaal belang.

De acteurs zijn allemaal goed. Simon is sterk in de hoofdrol en ze weet je toch wel te intrigeren gedurende haar neerwaartse spiraal. De rest van de cast speelt eigenlijk zeer standaard rollen; ze zijn nu niet bepaald fascinerende personages (om niet te zeggen saai), maar niemand is slecht. Maar het draait nu eenmaal om Simon, en het is echt haar film.

Dit is de eerste film uit de Val Lewton Horror Collection, en het is een goede start; Lewton's fascinatie voor psychologische ondertonen schijnt als een rode draad door de cyclus te lopen, en hopelijk weten ook deze films mij te grijpen.

Mooie film, vol knap spel met schaduwen en licht. Tourneur moet wel een geniaal figuur en erg begaafd vakman geweest zijn; om met zo'n krap budget zo'n stijlvolle en suggestieve film te maken... Petje af!

Toch moet ik zeggen dat ik veel meer heb met Schraders remake, wat een soort mythologische, sensuele horrorfabel is (en met muziek van Giorgio Moroder en Bowie!).

Desondanks is dit origineel ook een film die gezien mag worden, en een absolute must voor fans van klassieke Hollywoodcinema.

Cat People is vooral een erg sfeervol filmpje. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem niet bijzonder spannend vond. De drie thrillerscènes (de achtervolging, het zwembad en de confrontatie met de psychiater in het appartement) hebben een effectief duistere sfeer, mede dankzij de schaduwen. Verder is het een erg goed opgebouwd verhaal met leuke details, zoals die bloederige kattensporen die in de voetsporen van een mens veranderen. Daarnaast scoren horrorfilms waarin het monster sympathie opwekt altijd wel bij mij. Ik had meer te doen met Irena dan dat ik bang voor haar was. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik de laatste scène met de psychiater niet echt eng vond. Die vent was een naar mannetje die zijn patiënt slecht behandelde. Zelfs haar geduldige man verloor mij sympathie nadat hij op het slechtste moment aankondigde te willen scheiden. De echte horror van Cat People zit in het hoofd van Irena: de lage eigendunk samen met het gevoel nergens thuis te horen en door niemand echt serieus genomen te worden. Dit alles leidt tot seksuele onderdrukkingen waar de panter symbool voor staat en waarbij het stiekem jammer is dat uiteindelijk wordt onthuld dat Irena echt in een panter verandert.

Dit is allemaal bijzonder interessant en levert een gedenkwaardige film op, maar een echt meesterlijke score zit er niet in, omdat tussen de sterke momenten er toch ook weer heel veel houterige scènes zitten, vol met gekunstelde dialogen en vlakke acteerprestaties (Simone Simon acteert vreselijk en overtuigd meer met haar katachtige gezicht; over Kent Smith zal ik helemaal al zwijgen). Het loopt vaak niet helemaal lekker en wordt soms wat vervelend, al is de tweede helft gelukkig wel een stuk sterker dan de eerste.
3,5*

Redelijk filmpje met een aardige spanning opbouw maar met een wat minder bevredigend einde.

Cat People is een film die vandaag de dag nog goed te kijken is, en dat is vooral te danken aan het acteerniveau en natuurlijk de suggesties die de film wekt.

Jammer genoeg blijft het grotendeels bij suggesties en zijn er eigenlijk maar 3 vrij korte maar spannende momenten in de film.

Voor 1942 kan ik me voorstellen dat deze film indruk heeft gemaakt, maar nu mist de film op bepaalde punten toch wel de enige spanning.

Leuke wegkijker, niet super spannend maar ook geen doorn in het oog.

3*

Beetje lauwe horrorthriller is dit hoor. Actrice Simone Simon, die de hoofdrol vervult, vond ik niet altijd overtuigen als hoofdpersonage. En dat terwijl ze meent in een panter te kunnen veranderen als het allemaal een beetje te intiem wordt! Daar moet toch wel iets gaafs uit te halen zijn zou je zeggen. Ook denk ik dat een Hitchcock deze film nog beter had kunnen maken, alhoewel Jacques Tourneur ook nog een aardig sfeertje neer weet te zetten.

Menig reviewer op deze site meent, dat zich (waarschijnlijk) alles in het hoofd van Irene afspeelt. Ik kan niet begrijpen dat je dat eruit kunt halen. Het is duidelijk dat ze werkelijk in een panter veranderd (getuige meerdere scenes) en dat de legende waar is. Ze vertelt aan de psychiater (Conway) dat ze momenten heeft dat ze dingen niet meer kan herinneren (wanneer ze in een panter veranderd). Bovendien lijkt mij dat de laatste scene in de dierentuin iedere twijfelaar m.b.t. de echtheid van de legende het schaamrood op de kaken moet krijgen.

Dit is een film over seksuele repressie. Het is een film met horrorelementen, maar voor mij is het meer een poetische psychologische thriller. Deze film draait om sfeer en de opbouw van spanning. De hoofdrolspeler in de film is het camerawerk van Nicholas Musaraca. Door zijn spel met licht en schaduw wordt de fantasie van de toeschouwer geprikkeld en ook hier geldt wederom: de fantasie is zoveel sterker dan wat enig regisseur op het witte doek kan laten zien.

Jacques Tourneur toont zich hier een leerling van Hitchcock. Hoewel het gotische verhaal zich niet leent zich in een traditionele Hitchcock film te laten omtoveren, weet Tourneur subtiel de spanning op te bouwen. Een geweldige scene (volgend op een scene waarin Simon zegt dat ze het geluid van de zwarte panter in de dierentuin "niet prettig" vind) is waarin Simon hartstochtelijk verlangd naar seks met haar man (Kent) en eigenlijk wil toegeven aan haar verlangens en dezelfe verlangens onderdrukt worden wanneer ze dit geluid van de panter hoort. Een andere subtiele opbouw van de spanning vind plaats in de restaurantscene, waarin het huwelijk van Irena en Ollie wordt gevierd. Een vrouw zegt iets in Servisch tegen Irena en zij vertaalt dit als een groet. Voor de toeschouwer is duidelijk gemaakt dat deze vrouw waarschijnlijk tot dezelfde vervloekte "kat" familie behoort als Irena.

Mij is niet duidelijk wat voor werk Ollie en Alice doen, maar hier is natuurlijk wel over nagedacht door Tourneur en Musaraca. De oplichtende tafels zorgen natuurlijk voor een fantastisch effect in de cruciale scene waarin Ollie en Alice eindelijk fysiek worden geconfronteerd met de legende van Irena. Zo is ook het zwembad waarin Alice wordt belaagd door "iets" funktioneel: Alice gelooft onbewust toch in het verhaal van Irena en ze springt waarschijnlijk instinctief in het water, aangezien katten hier over het algemeen niet van houden. Bij ieder andere dreinging zou een vlucht naar de lobby de meest logische reactie zijn geweest.

Het is geen horrorfilm in de klassieke betekenis. Bijna alles wordt gesuggereerd en wordt hierdoor sterker en meer indringend. Bovendien is de dreiging zelf (Simon) erg inneemlijk en sympathiek. Je hebt als toeschouwer met haar te doen, terwijl ze tegelijkertijd de dreiging in de film vertolkt. Naar mijn mening speelt Simon deze tegenstrijdigheid erg goed. Juist haar onschuldige en lieve uitstraling maken het zo verontrustend.

Veel mensen op deze site vinden het acteerwerk erg matig. Tja, hier valt iets voor te zeggen. Persoonlijk vind ik Simon doeltreffend spelen en ook Randolph vind ik aardig. Kent als Ollie doet mij idd houterig aan, maar zijn rol vraagt ook om een suf persoon, die valt voor Irena mede uit medelijden. En Tom Conway als psychiater is zijn gewoonlijke houterige zelf. Geen top notch acteerwerk, zeker, maar over het algemeen doeltreffend voor het verhaal.

Sommigen vinden er geen spanning in zitten. Voor mij is dat geen probleem. Ik denk dat het verhaal zich niet leent voor traditionele spanning. Ik zie het als een soort sprookje, waarbij de premisse eng en verontrustend is en de uitwerking poetisch. In dit opzicht past het huwelijk tussen Ollie en Irena heel goed, ondanks de snelle ontwikkeling van hun verhouding en het onrealistische gehalte van de vaart waarin het zich voltrekt. Net als in een sprookje. De spanning, de verontrusting zit in de premisse van het verhaal, namelijk dat een lief en onschuldig meisje daadwerkelijk is vervloekt. Deze vloek domineert en ruineert haar hele leven.

Een heerlijk sprookje, welke geweldig is gelardeerd in schaduwen. Het narratief laat te wensen over, zeker, maar de vormgeving is welhaast subliem. Het sterke licht- en schaduwwerk is niet alleen poetisch, maar ook functioneel: het benadrukt elementen uit her verhaal en creeert de juiste gewenste sfeer.

Op narratief vlak toch enkele behoorlijke missers:
1. De psychiater doet moeite om de deur van slot te houden, wanneer hij, Ollie en Alice het huis van Ollie en Irena verlaten. Wanneer Ollie en Alice na de aanval van de panter de psychiater bellen, is hij in het huis van Irena. Ze weten dus dat hij daar is. Hoe kan dat?

2. De legende zegt dat vrouwen (wellicht ook mannen) uit dat Servische dorpje in een panter veranderen bij het opwekken van lust of jaloezie. Tja, hoe krijgen ze dan kinderen? Zouden de nazaten van dat dorpje niet allang uitgestorven moeten zijn?

Mooi gezegd, Erniesam... Maar toch... Ik had op iets meer gehoopt..

Niet zo sexy als die met Kinski.

I Walked with a Zombie vond ik maar matig, maar met deze Cat People scoort Jacques Tourneur bij mij in ieder geval een heel stuk beter.

Het is allemaal erg sfeervol en Tourneur maakt hier erg goed gebruik van schaduwen en het zwart-wit spel. Hoewel ik het niet heel spannend vond, is de scene in het zwembad dat wel. Erg mooi hoe daar op een suggestieve, maar uiterst effectieve wijze de spanning langzaam maar zeker wordt opgevoerd. Overigens is het wel jammer dat dit in de rest van de film allemaal wat minder lukt.

Qua verhaal zelf is het op zich ook best interessant. Het wordt rustig en redelijk goed uitgewerkt en Irena is een aardig hoofdpersonage en weet ondanks haar gedrag ook de meeste sympathie en uiteindelijk zelfs mijn medelijden op te wekken. Los daarvan is het acteerwerk overigens niet al te best, wat ook voortkomt uit de niet al te best geschreven dialogen. Hierdoor loopt het soms wat houterig, waarmee vooral Kent Smith totaal geen raad lijkt te weten. Los daarvan heeft Cat People in ieder geval genoeg sterke ingrediënten, om er toch een interessante en behoorlijk boeiende film van te maken.

3,5*

Suggestief spannend.

Sfeervolle horror uit de oude doos. Een klassieker die inmiddels nogal achterhaald is. Niet omdat de special effects heden ten dag vooral lachwekkend zijn. Een beetje filmliefhebber laat zich daardoor namelijk niet uit het veld slaan. Suggestie is hier sowieso het toverwoord. Dit soort prenten van weleer ontlenen hun klassiekerstatus voornamelijk aan de griezeligheidsfactor. Echter, meer dan zeventig jaar na dato moet toch gezegd dat de film iets te oubollig is en de voorspelbaarheid er vanaf druipt. Iets wat de spanning in elk geval niet ten goede komt. Ook het acteerwerk is helaas niet zo sterk.

Redelijk.

Blijft toch een leuke film om te zien en lekker kort. Vroeger al twee keer gezien op Sky of Super Channel, toen je tenminste nog wat op tv had en met niet al teveel reclame.

Eigenlijk toch vooral leuk om de mooie Simone Simon te zien. Daarnaast wordt er enorm veel gesuggereerd maar zijn het juist toch de mooie camerabeelden die het hem (blijven) doen. En daarnaast ook nog wat aardige momenten met die panter en de scène in het zwembad blijft ook memorabel. Grappig gedaan, er gebeurt wel niet al te veel, maar moet dat dan. 4.0

Uitstekende horrorfilm die destijds zijn tijd ver vooruit was. De spanning wordt langzaam opgebouwd en vanwege budgettaire redenen werden veel gruwelijke scènes niet in beeld vertoond, maar laat de film dit over aan de fantasie van de kijker. Dat is ook de kracht van deze film die maar eens aantoont dat je geen gore effecten nodig hebt om een goede horrorfilm af te leveren.

Oh ja en Simone Simon was ook een oogverblindende schoonheid.

Ik ben er vrij zeker van dat ik een film zoals deze al eerder had gezien. Ondertussen ben ik er achter gekomen dat het de niet zo bijster goede remake was uit 1982. Deze film is 40 jaar ouder en heeft heel weinig grafische horror hetgeen die tijd wel typeert. Sowieso hou ik ook meer van suggestie. De film kent een prima spanningsopbouw, interessante karakters, verhaal alsook leuke background story. Het einde vond ik best wel knap. Kan niets slechts bedenken bij deze film, dus ik vind niet dat ik overdrijf met 4 sterren.

Niet te missen horror waarin de suggestie belangrijker is dan de daadwerkelijke gebeurtenissen. Een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest en zo is het ook hier. Een paar inventieve op het verkeerde been-zettingen zorgen er voor dat de spanning de hele film in stand blijft. Een katachtig vrouwtje is natuurlijk ook best een beetje spannend, maar daarover een andere keer meer.

"You can fool everybody, but laudie dearie me, you can't fool a cat. They seem to know who's not right."

Katten zijn altijd al mijn lievelingsdieren geweest, een film met de titel Cat People kon ik dan ook niet aan me voorbij laten gaan.

Een man ontmoet een mysterieuze vrouw in de dierentuin. Al snellen trouwen ze, maar het huwelijk is helaas niet zonder problemen. De vrouw is bang door de legendes van de Kattenmensen, vrouwen die in panters veranderen...

De eerste film van Val Lewton die ik zie. De suggestieve manier waarop spanning wordt gecreëerd bevalt me wel. Lekker langgerekte spanning die op het laatste moment wordt afgebroken, een stijl die hem later zou gaan kenmerken. De productie verliep vrij moeizaam, maar de film was een groot succes destijds.

Het acteerwerk is prima en het verhaal lekker mysterieus en intrigerend. Uiteindelijk zat er mischien iets teveel drama in de - toch al vrij korte - film, maar de spannende momenten en legendes maakte de film het bekijken meer dan waard. Meest memorabel waren de scènes bij het zwembad, de achtervolging en het einde.

Een aanrader deze horror klassieker. Binnenkort ook eens de jaren '80 remake met David Bowie bekijken.

waarheden als een koe

Aardige film die rustig begint en waar heel langzaam het horrorelement zijn intrede doet. Over sfeer en acteerwerk valt er niets te klagen, dat geldt ook voor de techniek en het camerawerk, al had ik eerlijk gezegd wel meer verwacht gezien de relatief hoge score van de film op MM. Met een duur van slechts 73 minuten had ik wel verwacht/gehoopt dat de spanning vrij snel opgebouwd ging worden, maar dat gebeurt pas in de tweede helft, en die helft vind ik ook een stuk beter dan het begin. Vooral de zwembadscene is een vermelding waard, en ook de manier waarop bepaalde scenes zijn gefilmd; waar men tegenwoordig naar CGI grijpt bij 'bovennatuurlijke' gebeurtenissen schakelde deze film over op het filmen van schaduwen, waardoor je nog steeds alles meekrijgt, en dat zonder gebruik van special effects. 3*

Dr. Louis Judd: There is in some cases a psychic need to lose evil upon the world. And with all of us carry within us a desire for death. You fear the panther, yet you're drawn to him, again and again. Couldn't you turn to him as an instrument of death?

Alice Moore: I know what love is. Its understanding. It's you and me and let the rest of the world go by. It's just the two of us living our lives together, happily and proudly. No self torture and no doubt. Its enduring and everlasting. Nothing can change it.

Oliver 'Ollie' Reed: Alice, you're very swell.

Alice Moore: That's what makes me dangerous. I'm the new type of other woman.

Irena Dubrovna: I like the dark. It's friendly.

In dat wat niet wordt getoond zit de echte horror. Cat People is een door RKO geproduceerde subtiele horrorfilm uit 1942 waarin Irena Dubrovna (Simone Simon) lijdt onder een eeuwenoude vloek die haar in een panter verandert zodra ze lustgevoelens krijgt voor een man. RKO maakte deze film als B-film om snel geld te verdienen, iets dat na ze hard nodig had na de lange worstelpartij met William Randolph Hearst over Citizen Kane (1941) en het mislukken van The Magnificent Ambersons (1942) (beide van Orson Welles).

Filmmakers worden bewust of onbewust beïnvloedt door bepaalde kunststromingen die tijdens het gistingsproces van de productie van de film voor een deel min of meer bepalen hoe het eindresultaat eruit zal zien. In de praktijk betekend dit dat er meestal twee of drie kunststromingen de sfeer van een film gaan bepalen. In het geval van Cat People kunnen we spreken van een prachtige combinatie van noir, Duits expressionisme, en een brokje constuctivisme. Alle drie de elementen geven gestalte aan de subtiele horror en sfeer van Cat People.

Om met het laatste element, constructivisme, te beginnen: constructivisme is een in de jaren tien van de twinstigste eeuw in Rusland ontstane kunststroming die een enorme invloed heeft gehad op kunstromingen zoals Bauhaus en de Stijl, industriële ontwerpen en uitvoerende kunsten. Zoals uit de naam valt af te leiden betekent constructivisme het "construeren van kunst" en is een objectieve studie en het streng doorvoeren van een vereenvoudiging van kunstzinnige middelen tot een vierkant zwart vlak en vanuit deze basis worden basale kunstzinnige elementen opnieuw geconstrueerd zonder dat hieruit subjectieve kunstuitingen aan te pas komen. Constructivisme heeft als definitie dat het een combinatie is van de specifieke materiële eigenschappen van een object (faktura) en de ruimtelijke aanwezigheid van dat object (tektonika).

In de derde kantoorscene waarin Oliver Reed (Kent Smith) en Alicia Moore (Jane Randolph) door de panter worden bedreigt is de invloed ervan duidelijk aanwezig: de fel verlichte vierkante ontwerptafels en de relatief snellere opeenvolging van cuts in deze scene in vergelijking met de rest van de film. Dit alles wordt nog eens geaccentueerd door de geometrische vormen van het meetkundig gereedschap en de schaduwen daarvan aan de muur. Ook in andere scene's is de invloed van constructivisme te zien, maar dit is de krachtigste vertoning ervan.

Noir daarentegen creëert een spel van schaduw en licht en laat veel zaken, in dit geval een panter, slechts vaag of als schaduw zien. Tevens heeft noir als wezenlijk element een toekomstbeeld dat over het algemeen pessimistisch van aard is en waarin karakters ogenschijnlijk niet aan hun lot kunnen ontsnappen. In Cat People loopt het huwelijk tussen Irena en Oliver spaak en is de eerstgenoemde niet in staat haar lot te ontlopen.

Uiteraard waren er ook platvoerse elementen zoals een heel klein B-filmbudget (tussen de $134.000 en $150.000, de bronnen verschillen over het precieze bedrag) dat ervoor zorgde dat Lewton en Tourneur heel creatief moesten zijn met wat ze daadwerkelijk op het witte doek konden tonen, met als gevolg dat veel in de schaduw verborgen bleef en dat alleen onder druk van RKO er een scene is waarin we de bedreigende panter heel kort te zien krijgen.

In dat wat niet wordt getoond zit de echte horror, en juist dat is de kracht van Cat People. Nooit zien we Irena transformeren in een panter, we zien wat bomen schudden, de schaduw ervan in een zwembad, een verscheurde badjas en wat bloedsporen die van een panter transformeren in die van een vrouw. Het meest treffend is wat dat betreft wel de scene waarin we eerst enkele gedode schapen zien gevolgd door een shot van Irena die haar lippen droogt.

Ook op een metafysisch niveau zit horror verborgen en dan met name in de hints die we krijgen over het niet consumeren van het huwelijk tussen Irena en Oliver en dat in feite de aanjager wordt van de gebeurtenissen in de film. Laten we niet vergeten dat Cat People gemaakt werd in een tijd waarin nog een strikte censuur gold voor het noemen van dergelijke zaken. Dit was de tijd waarin de Hayes Code de filmwereld helemaal overheerste en het mag dan ook verbazing wekken dat Cat People met het benoemen van dergelijke zaken door de censuur is gekomen.

Duisternis en onderdrukte vrouwelijke seksualiteit. Als er twee termen zijn die deze film karakteriseren, dan zijn het wel deze twee. Beide worden, zij het ieder om verschillende redenen, als een bedreiging gezien. De duisternis vanwege haar onontdekte geheimen en (instinctieve) gevaren die het verbergt en onderdrukte vrouwelijke seksualiteit vanwege haar bedreiging voor de bestaande orde en sociale structuur. Val Lewton en Jacques Tourneur weten van beide elementen goed gebruik te maken.

Tourneur slaagt er heel goed in de spanning op te bouwen tot een hoogtepunt om deze daarna snel maar nooit helemaal te laten zakken. Een van de meest effectieve scene's is die waarin Alicia door Irena wordt achtervolgd waarbij door de simpele combinatie van weglaten en suggestie een spanningsboog wordt opgebouwd die plotseling in een knal eindigt. Ook in de zwembadscené wordt de spanning goed opgebouwd zij het dat deze scené niet eindigd met een schrikreactie maar een langdurig crescendo.

Het was niet de eerste keer dat de producent Val Lewton en de Franse regisseur Jacques Tourneur met elkaar samenwerkten. Reeds in 1935 deden ze dit al metA Tale of Two Cities (1935), en ook na Cat People zou dit duo nog films produceren zoals I Walked with a Zombie (1943) en The Leopard Man (1943) (beide van RKO). Beide zouden daarna apart van elkaar nog een uitstekende carrière hebben maar niet meer de magie behalen van hun magnifieke samenwerking tussen hen in de jaren veertig.

Cat People bleef veel langer in de bioscoop draaien dan oorspronkelijk de bedoeling was en was daarom een kassucces voor RKO, dat na de eerder genoemde problemen met Orson Welles (wiens trapportaal uit The Magnificent Ambersons overigens ook in deze film te zien is), wel een succes kon gebruiken.

Dit verhaal over Cat People zou natuurlijk niet compleet zijn zonder de acteerprestaties van Simone Simon te vermelden. Na kritiek te hebben gekregen over haar prestaties in eerdere Hollywood-producties leverde ze hier een prestatie die volgens velen haar beste is. Het is duidelijk te zien dat ze zich het personage Irena helemaal eigen heeft gemaakt, tot zelfs de katachtige lichaamsbewegingen en houdingen aan toe, nog eens extra geaccentueerd door de kleding die ze later in de film draagt, waarbij je gerust mag spreken van een subtiele en sublieme transformatie van haar personage door de film heen. Het is dan ook terecht de rol waarvoor ze het best wordt herinnerd.

Dankzij de bovengenoemde elementen heeft Cat People heeft veel invloed gehad op het horrorgenre.

De film was zo'n succes dat RKO besloot om in 1944 een vervolgfilm te maken waarbij bijna de hele cast uit deze film terugkeerde: The Curse of the Cat People (1944). Ook deze keer was het Val Lewton die als producent fungeerde, zij het dat dit keer Jacques Tourneur niet in de stoel van de regisseur zat. In 1982 werd zelfs een remake van de film onder regie van Paul Schrader gemaakt.

In dat wat niet wordt getoond zit de echte horror, en Cat People weet, zoals het een goede horrorfilm betaamd, daar goed gebruik van te maken. Cat People is aanrader voor liefhebbers van subtiele horrorfilms die weten dat juist dat wat niet zichtbaar is het meest angstaanjagend is.

Val Lewton, de producent en schrijver van Cat People was van mening dat: Dat de kracht van de camera om suspense te creëren lag in de kracht van de suggestie. En in deze film komt dat fantastisch na voren! Er wordt een web van suggesties geweven. Terwijl de kijker maar weinig tot niets te zien krijgt. Daarnaast wordt er gespeeld met de vraag of Irene alleen maar haar hoofd op hol heeft laten brengen door eeuwenoude mythes? In de film worden wel "aanwijzingen" gegeven dat er toch wel wat meer aan de hand is, maar deze aanwijzingen zijn subtiel en dienen vooral verder ingevuld te worden met eigen fantasie. Nu had het aan het werk zetten van de fantasie van de kijker nog een fijne bijkomstigheid want de film had een beperkt budget. Maar ondanks de afwezigheid van die dure special effects zijn het vooral de creatieve kwaliteiten van regisseur Jacques Tourneur die deze film tot een prachtige sfeervolle film maken. Er wordt knap gebruik gemaakt van licht en donker en is er sprake van een zeer sterk cameravoering. En dan is er nog Simone Simon in de rol van de Servische Irena Dubrovna. Ze is geheimzinnig, frivool maar tevens gaat ervan haar ook een bepaalde katachtige spannende aantrekkingskracht van haar uit. Kortom zij zet de perfect Catwoman neer. Werkelijk waar een prachtige film!