Átame! (1989)

Nogal vreemde film met eigenlijk een vrij slecht verhaal, zeker geen Almodovar op topniveau... Maar de film is even aanstekelijk en charmant als altijd, zodat ik uiteindelijk toch nog werd meegesleept. En Banderas is inderdaad heerlijk. Waarschijnlijk was het Almodovars bedoeling om een idioot verhaal te vertellen, en uiteindelijk is het wel een echt leuke film. Maar ik blijf er wel een beetje een dubbel gevoel aan overhouden.

Geinig om de piepjonge (en zelfs zingende) Banderas te zien in een rol die hij nu nooit meer zó zal accepteren! (Helaas! En dit bedoel ik slechts acteertechnisch. Dit om misverstanden te voorkomen... )

Ik had deze film al heel lang op dvd in huis (eigenlijk om mijn Spaans wat op te krikken!), maar deze bleef altijd maar liggen. Onterecht, want ik vond de film toch heel boeiend! (ja, prachtige woordkeuze, hè!)

Het verhaal kabbelt lekker (lich absurdistisch) voort en blijft toch vermakelijk. Ik vind trouwens de films die ik van Almodóvar heb gezien ook allemaal iets kitscherigs hebben!

Maar overall: leuke film, totaal niet vervelend!

Speciaal deze Almodovar. Een vreemde cocktail van geweld, liefde en sex. Bizar hoe dit allemaal met elkaar verbonden wordt en hoe dicht het allemaal bij elkaar kan liggen. Almodovar maakt geen fetisj van kidnappings, maar buit vooral de onzekerheid van Marina uit met betrekking tot haar gevoelens. Het is alles bij elkaar genomen een vrij brave film met wat innuendo, een meer komische dan aanstootgevende sexscène, een schelmachtige en licht gestoorde Banderas en een emotioneel onzekere Victoria Abril. De leukste rol vond ik die van de filmregisseur in de rolstoel. : een leuk personage. "Atame!" is niet slecht maar psychologisch vaak moeilijk te doorgronden door de absurditeit van de situatie.Werkte bij mij wat desoriënterend.

DIt is een van die zeldzame films waarvan ik echt niet weet wat ik erover moest schrijven, buiten voorspelbare one-liners als 'aardig acteerwerk' en 'typische Almodovarfilm' om. Ik vond het geen onaangename film, het keek lekker weg en dat is het. Het maakte geen enkele emotie bij me los op geen enkele seconde, maar ik heb op het ongeloofwaardige einde na (ik geef deze relatie nog geen maand) er ook niets op aan te merken.

Hoe iemand hier een 'drama' in kan herkennen is me overigens een raadsel. Ik dacht dat het vooral grappig bedoelt was.

3*

Dramatiek, humor, erotische suspense, liefde, psychologie, het zit allemaal in het bizarre maar prachtige concept. Vrij gedurfd om zoiets te maken, ik ben toch blij dat Almodovar hier afkomt met iets origineel en memorabel. Met Antonio Banderas heb ik wel al problemen gehad, na het zien van slecht acteerwerk in zijn Hollywoodfilms maar hier heeft hij verbazend goed gespeeld, het bewijs dat hij het wel gehad heeft.

A love story...with strings attached!

Ergens in november maakte ik dankzij de film Volver voor de eerste keer kennis met Pedro Almodóvar. Die kennismaking beviel me zeer goed en ik was dus eigenlijk ook wel benieuwd naar de rest van Almodóvar. Atame had ik dan ook al geruime tijd liggen maar het kwam er precies maar niet van om die op te zetten, tot gisteravond dan natuurlijk.

De enige reden waarom ik Atame dan ook effectief keek was omdat het van Almodóvar was dus ik had geen enkel idee waarover de film eigenlijk echt ging. Het verhaal verliep dan ook best aangenaam doordat je in het begin van de film overduidelijk voelt dat er iets met Ricky is maar je weet niet juist wat, een effect dat teniet was gedaan mocht ik de plotomschrijving hebben gelezen. Wat daarna volgt is een meeslepend verhaal over het bekende Stockholmsyndroom. Op zich wel interessant maar ik ben minder te spreken over het nogal abrupte einde waarmee Almodóvar zijn eigen film bijna de nek omdraait. Het is precies alsof hij, net als Maximo, geen deftig einde voor zijn film weet. Langs de ene kant is het nog niet veel gedaan, de film eindigt tenslotte met Marina die toch voor haar ontvoerder kiest maar de manier waarop die wordt geaccepteerd door Marina's zus ging mij toch iets te vlot. Misschien had het beter geweest om de film toch nog een 10 minuten langer te maken om dit idee iets verder uit te werken. De film steunt in mijn opzicht ook iets te hard op de gimmick van de relatie tussen ontvoerder en slachtoffer. Wel weet Almodóvar zijn verhaal, net zoals in Volver, weer ontzettend luchtig te vertellen. Sommige scènes zijn vrij humoristisch en ondanks het thema voelt de film nooit aan als echt zware kost. De vrolijke deuntjes doorheen heel de film hebben hier vast en zeker ook wel iets mee te maken, hoewel het niet altijd even vrolijk is want in de scènes met Ricky in het begin zijn ze zelfs vrij angstaanjagend.

De kracht van Volver zat hem vooral in de acteerprestatie van Cruz. Ze zette een prachtprestatie neer en ik twijfelde dan ook of Victoria Abril van hetzelfde niveau kon zijn. Ik kende haar niet maar het is een naam die ik wel in het oog zal houden in de toekomst want hier zet ze een uitstekende rol neer. Maar de prijs voor beste prestatie gaat toch naar Antonio Banderas. Ik had de film opgenomen van televisie een serieuze tijd geleden maar zoals je kunt hebben met opgenomen films is dat je een stukje van het begin mist. Hier was dat dus het geval want toen ik de film gisteravond opzette waren de openingscredits al bezig en had ik de grote namen al gemist. Jammer, want nu heb ik me dus effectief 90 minuten zitten afvragen of dit nu effectief Antonio Banderas was maar hij zag er zo jong uit. Het was dan ook niet bij me opgekomen dat de film wel eens redelijk oud kon zijn, ik dacht echt dat het van dezelfde periode als Volver was. Soit, het is hem dus maar hij steelt tegelijkertijd ook nog eens de show zoals ik van hem niet gewoon ben. Ik ken hem alleen maar van zijn Hollywood periode met films zoals Spy Kids en Once Upon a Time in Mexico maar hier doet hij al die rollen tot stof vergaren. De manier waarop hij Ricky neer zet is bij vlagen humoristisch, ik kwam bijna niet meer bij wanneer hij drugs ging kopen door dat stomme loopje en die valse snor, maar vaak ook best wel beangstigend. Voor mijn part mag dit als zijn beste prestatie tot nu toe worden genoemd. De rest van de cast lijkt bij vlagen overbodig doordat de combinatie Banderas - Abril gewoon uitmuntend is.

Minder als Volver maar zeker niet slecht. Almodóvar is een interessante regisseur en ik wil best nog wel eens wat meer van hem zien. Een box set of iets dergelijks zal er nog wel niet van komen maar misschien in de toekomst. Ik ben in ieder geval benieuwd wat de man nog uit zijn mouw kan schudden.

3.5*

Leuke film weer, ik kijk de films van Almodovar in omgekeerde volgorde, van meest recent naar zijn oudste films. Veel verschil is er echter niet. Altijd erg de moeite waard, maar echt briljant wordt het ook weer niet. Altijd zelfde soort humor.

Heerlijk die kleurrijke artdirection in combinatie met kleurrijke personages. Homoseksuelen, hoeren of travestieten. Hij kan het niet laten, maar het is eigenlijk wel aardig als alternatief voor de meer conventionele filmpersonages. Humor is prettig, verhaaltje is wel leuk en nogmaals het kijkt gewoon erg lekker weg. 4 sterren kan ook deze film wel weer op rekenen.

De film maakt nogal een gelaten indruk op mij,

Ik mag op zijn tijd best genieten van wat Almodovar hysterie maar deze film deed mij niet zo veel. De plot klinkt gaaf, de uitwerking is nogal saaiig waar ik de film liever wat levendiger had gehad. De zus van Marina is vrij gewoontjes en dat geldt voor meerdere bijpersonages ( al is alles relatief natuurlijk ) waardoor het allemaal niet zo leuk is dat iedereen door Ricky aan het lijntje wordt gehouden. Verder voelde ik ook geen chemie tussen Ricky & Marina, waardoor het hele liefdesverhaal, dat toch een groot deel van de film beslaat, niet werkt. Op visueel vlak vond ik het allemaal ook niet zo interessant. Toch kijkt de film over het algemeen wel aardig weg en betert de film naarmate hij verstrijkt. Een 2,5*

De (lichte) opmars in de kwaliteit van Almodovar zijn films zijn toch wel bespeurbaar. Het plot is weliswaar niet zo absurd als zijn voorgaande films, maar de uitwerking is gewoon veel aanstekelijker, toegankelijker en met meer vreugd gebracht dan wat van Almodovar zijn oudere werken.

3*

Na wat feministische kritiek gelezen te hebben over het vermeende vrouwonvriendelijke karakter van deze film, was ik toch wel benieuwd hoe de film zou uitpakken. Goed, je kunt je afvragen of shots van vrouwen die op het toilet zitten een film naar een hoger niveau brengen, maar de vermeende sadomasochistische praktijken komen niet aan bod. Nergens komt wordt de bondage erotisch neergezet, iets wat extra goed duidelijk is door het feit dat naarmate de film vordert de touwen die Marina aan het bed binden, steeds losser worden, terwijl de banden tussen haar en Ricky tegelijkertijd hierdoor steeds sterker worden.

Abril en Banderas acteren in ieder geval uitstekend in rollen die zowel aangrijpend als absurd zijn. Aangrijpend, omdat beide personages bij mij een hoop sympathie opwekten (ondanks een hoop tekortkomingen als geestesziektes of drugsverslavingen) en tegelijkertijd absurd vanwege enkele absurde wendingen en beslissingen. Het moment dat Ricki Marina's huis binnendringt en haar een kopstoot geeft die hem tegelijkertijd ook gigantische hoofdpijn bezorgd of de veelbesproken sexscene die eigenlijk gewoon droogkomisch is zijn voornamelijk grappig in plaats van shockerend. Het hele verhaal met de regisseur deed me dan persoonlijk weer niets.

De eindscene waar Ricki met Marina en haar zus al zingend in de auto wegrijdt is heel vreemd en bijna musical-achtig, maar werkt wel uitstekend en is een leuk einde van een vreemde film. Ik kan me prima voorstellen dat mensen hier niets aan zouden vinden, maar ik heb toch bijzonder genoten.

Eerste Almodóvar, een schande eigenlijk dat het zo lang duurde. Maar ik ben nu bezig met een cursus Spaans en heb flink wat films ingeslagen om gevoel te krijgen met de taal en de uitspraak vooral, dus eindelijk die schuld eens ingelost. Over de film zelf: niet per se goed, wel vermakelijk.

Dat niet goede slaat vooral op de goedkope look, in alles: acteerwerk, soms het camerawerk (leken wel sketches, zoals scènes zijn opgebouwd), verhaalopbouw, de enorme felle vloekende kleuren, belichting, et cetera. Ook mis ik nogal eens de humor en de regisseur in de rolstoel is vooral pijnlijk onleuk.

Maar soms juist toont Almodóvar hele mooie beelden, glijdt de camera zeer fijntjes en zit soms op mooie posities (dat beeld in de plafondspiegel!) en is de muziek sterk en ondersteunt goed. Daarnaast is de film best charmant, is de humor soms ook wel grappig en weet de film echt de volle speelduur best te boeien. Dat liedje op het eind past ook zowaar ondanks dat het echt kitsch is. 3,0*.

Toffe, grappige en toch ook wel ontroerende film van Almodovar. Heerlijke eindscène. Kan sowieso geen noemenswaardige kritiek hierop verzinnen. Wat mij betreft biedt de Spanjaard een gegarandeerd avondje filmisch vermaak en ik waardeer hem derhalve als regisseur in het algemeen nog wat meer dan wellicht uit m'n losse filmbeoordelingen blijkt.

Iets beter dan Women on the Verge..., deze film voelt minder chaotisch en meer evenwichtig aan, al overheerst het komische thema alsmede felle kleuren. Het is een film die zich laat bekijken en waar drama (de grote afwezige in zijn eerdere films) een beetje haar intrede doet. Moet zeggen dat ik nog steeds niet door Almodóvar's vroege werken ben overtuigd. De film is overigens een door Almodóvar vrij geïnterpreteerde komische remake van The Collector (1965). Bijna 3*.

Aardige prent van Almodóvar. Banderas in z'n jonge jaren. Vind het een lastige film om te beoordelen. Verder dan redelijk komisch komt deze film niet. Romantisch wordt het ook niet en qua drama blijft het ook op de oppervlakte. 'Átame!' blijft een beetje overal tussenin hangen. Het zijn vooral het kitscherige sfeertje en een paar absurde momentjes die me zullen bijblijven. Heb me aardig vermaakt. Kleine voldoende.

Er is een verschil tussen kitsch en het bewust gebruiken van kitscherige elementen. Met pastelkleuren, bloemmotieven en prenten van religieuze of erotische aard creëert Almodóvar z'n eigen originele universum. In de V.S. was er een rechtszaak over de provocerende inhoud, waarna de X-rating omgezet werd in geen rating. Het wordt allemaal met humor gebracht, met name de ode aan Jacques Cousteau.

Banderas speelt een obsessieve fan die alle omgangsregels aan z'n laars lapt. Hij dringt haar appartement binnen, slaat en knevelt haar. Toch dwingt hij geleidelijk aan sympathie af. Hij heeft tenslotte een moeilijke jeugd gehad. Daarmee probeert hij in het reine te komen door terug te reizen naar z'n geboortedorp in Extremadura, wat een mooi panorama oplevert.

Victoria Abril is mijn favoriete Spaanse actrice. Ze speelt een B-ster die verslaafd is aan opiaten. In haar verdoofde toestand wil ze pijn voelen. Ze is een masochiste die aan een ernstige vorm van het Stockholmsyndroom gaat lijden. Twee labiele persoonlijkheden vinden elkaar.

Drie karakterrollen geven het nodige contrapunt. Francisco Rabal speelt een bejaarde regisseur van campy horror. Loles León speelt de ongeremde Lola, het tegendeel van haar zus. De expressief lelijke Rossy de Palma speelt een van haar groteske nevenrollen, dit keer een virago op een scooter. Ennio Morricone voegt er muziek aan toe die soms dreigend klinkt als Psycho, dan weer geruststellend en romantisch.

Fijne Almodovar en tevens de film waarbij Banderas naambekendheid verwierf bij het grote publiek. Hij speelt hier een labiel persoon dat ontslagen werd uit een psychiatrische instelling. Hij wordt smoorverliefd op een voormalige pornoactrice en drugverslaafde. Zijn aanpak om haar te veroveren daarentegen is weinig romantisch. Hij neemt het wel erg letterlijk door haar te ontvoeren en vast te binden.

Ondanks deze context blijft de film luchtig van aard. Het personage Ricky wekt zelfs enige sympathie op ondanks al zijn misstappen omdat je toch het gevoel hebt dat hij echt van haar houdt. Het levert soms ook komische situaties op. Verdere een aantal fijne camerabeelden met spiegels. De licht erotische scènes mochten er ook best wezen, zeker die in bad. Beiden groeien als verknipte persoonlijkheden dichter naar elkaar toe. De vrijscène was dan weer eerder humoristisch van aard, maar filmisch met die plafondspiegel best te pruimen. Zag ik onlangs ook nog eens in Verhoeven’s Basic Instinct (1992).

Een herkenbare van de 80's Almodóvar. Voor de 5e keer werkt hij samen met Antonio Banderas, die ook duidelijk goed op z'n plaats zit. Het zou tot 2011 duren voor ze terug samen een film maakten. Maar ook de rest van de cast is voor de regisseur niet nieuw, hij werkt wel meer samen met acteurs en actrices voor meerdere films.

De film is vrij speels en de ontvoering zorgt zowel voor de nodige spanning als voor boeiende scènes tussen Banderas en Abril. Dankzij de kitch en het macho-personage van Banderas valt de film nooit stil. Daardoor is de film beter dan gedacht. Bijzonder wordt het nooit, maar door regie en cast is het nog best de moeite. En muziek van Ennio Morricone die er zijn enige nominatie bij de Goya Awards ooit voor kreeg.

Mijn zeventiende Almodovar en qua niveau is dit ongeveer mid-tier zou ik zeggen. Qua stijl nog duidelijk een vroege Almodovat. Dus absurder, wat gewaagder en minder melodrama. Banderas is eigenlijk alleen echt OK in Almodovars films. De toon heeft soms iets van een pervers sprookje, compleet met happy end. Paar leuike scenes als Almodovar leuk shockeert zoals de masturbatiescene of het absurde reclamespotje. Nu nog zijn shorts, een tweetal vroege films en een paar recente. En High Heels. De rest zag ik inmiddels.