North by Northwest (1959)

Clichés hoeven een film niet per se niet spannend te maken, klopt. Vind het ook niet echt een geldig argument. Het gaat helemaal om de juiste invulling van die clichés, timing etc.

Onrealistisch? wat zijn geheime diensten en criminelen allemaal aan het uitspoken achter onze rug, lijkt me vervelend als je onbewust opeens in hun netwerk terechtkomt.

Wat te lang vind ik zelf. Maar met sproeivliegtuig, in de trein en aan het eind daar zitten toch spannende momenten in en is zo realistisch mogelijk gebracht. Toen had je toch veel minder technieken dan nu.

Ik vind Cary Grant juist weer heerlijk spelen, zoals hij vaker doet. Dat op een komische manier iets serieus brengen. Dat is zijn manier van spelen en dat is gewoon goed. Bij een moderne Cary Grant zou het waarschijnlijk wel weer heel overdreven en niet leuk worden gebracht.

Als de film voorspelbaar was had ik hem waarschijnlijk nooit meer opnieuw bekeken. Duidelijk Hitchcock, altijd beetje ingewikkeld en mysterieus dat je je na enige tijd toch weer gaat afvragen hoe het ook alweer zat.

Ah, kom. Is gewoon een luchtige avonturenfilm. Prima voor kinderen, zeker als ze ouder dan een jaar of 10 zijn. Moet je eens een gemiddelde TV-serie kijken.

Ach kom nou, alsof je als volwassene opeens een "betere" filmsmaak hebt. Dit is je reinste onzin... toen ik die leeftijd had, ga toch weg man . Elke volwassene prikt natuurlijk door al het "onrealisme" heen en daarom staat de film ook in de top 50 van de top 250, of..?

Niet beter, wel anders. Daar kun je niet omheen. Ik weet zeker dat je over 5 jaar je filmsmaak van dan beter vindt, dan je filmsmaak van nu en ik weet ook zeker dat er dingen in zijn veranderd. Snap je frustatie wel, ik kan me de opmerking van gmx eigenlijk pas voorstellen als je dit niet goed zou vinden. Vreemd verhaal.

Ik snap wel wat je bedoelt, wat mij betreft hangt het er van af wat je onder spannend verstaat. Als ik deze film zie kan ik niet weglopen omdat het me ontzettend boeit, ik wil weten wat er hierna gebeurt, ik zit aan de buis gekluisterd. Dat reken ik ook onder spannend. Voor mij is dat niet alleen een film die mij angst aan jaagt of zo.

Ik denk dat dit al de 7de of 8ste Hitchcock is met een bijna identiek plot. 39 Steps, Saboteur, Young and Innocent en To Catch a Thief schieten mij te binnen. Dit is overigens wel veruit de beste.

Hehe, heerlijk he, die pubertijd Zeg ik ergens dat mijn filmsmaak beter is dan die van jou ? Ik zeg alleen dat deze verandert. Als jij over 20 jaar nog precies dezelfde smaak hebt op filmgebied (en andere gebieden), dan kan je rustig concluderen dat je sinds je 16e nog maar weinig persoonlijke ontwikkeling hebt doorgemaakt. Maar goed, dat maak je een 16 jarige niet wijs, dat weet ik. Kom hier over 20 jaar nog eens terug en lees je opmerkingen dan nog eens zou ik zeggen.

Wat dan ? Het enige dat dit soort lijstjes aangeeft is wat een gemiddeld mens waardeert. Een gemiddeld mens heeft een IQ van 100, luistert naar populaire muziek en houdt van populaire films, waarvan hij er waarschijnlijk 1 a 2 per maand kijkt. Tja, mij zegt dat nooit zo veel. En ja, dat is waarschijnlijk politiek incorrect, paternalistisch en erudiet, maar daar heb ik verder geen boodschap aan.

Het gaat hem erom dat het goed vinden van deze film weinig met leeftijd te maken heeft. Ik denk dat ie gelijk heeft.

Tja, ik vond rond die leeftijd dit soort films ook geweldig, voor mij geldt dus wel degelijk dat smaak verandert. Zowel door ouder worden als doordat je in je leven inmiddels heel wat films hebt gezien, je de trucjes wel een keertje kent en films automatisch meer op een meta niveau gaat kijken. Bijvoorbeeld dat trucje dat de kijker bepaalde informatie moet krijgen en rollen dusdanig worden geschreven dat er communicatie plaatsvindt tussen 2 personen die enkel is ontworpen om de kijker de benodigde info te geven maar totaal buiten elke realiteit staat. Dat gebeurt in deze film ook meer dan eens. Ik denk niet dat ik dat had gezien toen ik 16 was, maar nu irriteer ik me mateloos aan dat soort dingen.

Overigens generaliseer je nu wel heel erg. Je stelt jezelf blijkbaar voor als gemiddelde Nederlander. Anders ontkracht je je eigen argument nu.

Juist op meta-niveau werkt slaagt deze film, omdat het zichzelf niet serieus neemt.

NbNW is als een soort essay (of stijloefening) waarin Hitchcock een opsomming lijkt te maken van alles wat zijn oeuvre heeft gedefinieerd. Een meester, die zelfbewust is van zijn kunnen. Zoals een dreamteam, die niet louter speelt om te scoren, maar om mooi te scoren.

Je hebt het truukje duidelijk door: de plot is inderdaad om de sneeuwbal te (blijven) laten rollen. Bij zo'n marginale figuur, maar quintessentiele Hitchcock-protagonist, Thornhill gaat het niet om zijn volledig gevormde karakter. Hij is een marionet in Hitchcock's speelveld. De scene met het vliegtuig toont ook gewoon aan dat zelfs er op een open vlakte, zo ogenschijnlijk rustig, Hitchcock gevaar kan laten opdoemen en suspense weet te creëeren.

Je hebt het als kinderlijk ervaren? Kan.

Er waren andere creatievelingen die het kinderlijke moesten aangrijpen om toch hoge kunst te realiseren. (Appel, Picasso, Matisse) Niet omdat het zgn. kinderlijk eenvoudig zou zijn, maar omdat het blijk gaf van extreem vertrouwen in hun vaardigheid.

Door te grijpen naar onrealistische gebeurtenissen ? Waarom kwam er geen UFO uit de lucht zetten dan ? Is dat geslaagd suspense creeeren ? Ik vind absoluut van niet, op mij heeft dit soort dingen juist een tegenovergestelde invloed. Maar goed, ik geef ook grif toe dat ik nou niet bepaald een fan van Hitchcock ben.

Overigens +1 voor je onderbouwde, inhoudelijke reactie.

En wat me ook enorm tegenstond aan die specifieke scene is het voorzetje van die man die te wachten staat in de zin van "let op dat vliegtuigje, daar is iets vreemds mee". Waarom niet die conclusie aan de kijker overlaten ? Omdat de gemiddelde kijker het waarchijnlijk niet ziet. Pure commercie, waar ik een enorme hekel aan heb: een script schrijven zodat 'jan met de pet' het ook moet snappen, zo dat de film meer geld opbrengt.

Hilarische discussie, meer ook doordat North by Northwest voor mij de persoonlijke mijlpaal was qua cinema van de stap van puberteit naar volwassen.

Oftewel van puberale vechtfilms (Schwarzenegger/Van Damme etc) en komedies (Bud Spencer!) naar de oude klassieke Hollywood-cinema en het veelomvattende arthouse.

Mensen laten zich te veel leiden door de betiteling 'Master of Suspense', terwijl het gros van de films van Hitchcock doorspekt zijn met humor. North by Northwest is de film waar dit het beste uit de verf komt.

Neem die scene dat onze held aan het einde van de film de boel aan het afluisteren is. Ik moest inderdaad lachen hoe hij continu met z'n hoofd boven de reling uitkwam, maar mij bekroop toch het gevoel dat Hitchcock dit uiterst serieus bedoelde. Jij wilt zeggen dat absurdisme als dit ook dusdanig bedoeld is ? Dat gaat er bij mij toch nog niet echt in ...

Held, held, anti-held. Cary Grant speelt niet de opgeleide spion (een 007), maar een spion die in die rol is terecht gekomen. Daarnaast zorgt het voor mooie mise-en-scène momenten. Tja, ik vond en vind het nog steeds spannend.

Misschien is het persoonlijk, maar voor mij verdwijnt suspense als sneeuw voor de zon, wanneer een scene onrealistisch wordt. Cinema is voor mij het opbouwen van een 'alternate state of consciousness'; dat moment dat je vergeet dat je op een bank in een kamer zit. Wordt een scene echter onrealistisch, dan val ik als een baksteen terug op die bank en is alle suspense verdwenen.

En waarom is die scene onrealistisch? Nogmaals, Grant speelt geen doorwinterde spion, maar een haast stuntelige gewone man die zich bevindt in een rare positie in een misdadig spel. Dit soort afluister-scenes van bovenaf zitten sowieso in veel Hitchcock-films, het is eigenlijk een handelsmerk geworden. Als dit gebeurt in andere films, spreekt men al snel van een Hitchcockiaans moment.

Kom op zeg. Waarom zou je je (hele !) hoofd laten zien, als je voldoende hebt aan datgene wat je hoort en het je dood kan betekenen als je gezien wordt ? Dan kan je nog zo stuntelig zijn (wat hij mijn inziens overigens niet echt is, meer een held met wat anti-held trekjes), het gaat er bij mij niet in dat je zo met je hoofd boven de reling uitkomt, als je dat doet ben je niet stuntelig, maar zwaar gestoord.

Omdat ze hem ook echt niet opmerken. Volg gmx volledig wat die scene betreft. Echt een compleet onnozel zicht.

En dan alle (onrealistische) cliche's, zoals dat einde waar de badguy op z'n hand gaat staan terwijl hij aan de rots hangt (een 'cliffhanger' ? LOL) en de badguy NET OP TIJD afgeschoten wordt. Ja, zo gaan die dingen in het echt ook altijd, niet dan ? Kom op zeg, wat een idioterie.

Euhm, Grant wil Eva Marie Saint redden omdat ze vermoord zal worden door VanDamm. Hij moet er zeker van zijn dat zij zijn waarschuwend bericht en plan onderschept, en dat gaat niet zonder slag of stoot. Allemaal gejustificeerd voor het verhaal.

Gebruik spoilertags aub.

Grant moet zich wel toonbaar maken voor haar, met alle risico's van dien.

Ok, ieder z'n ding.

@chevy93 : cineast betekent filmmaker. Je bedoelt cinefiel, filmliefhebber.

Ik vind het trouwens ook een heel mooie film. Heel knap geschoten, goed geschreven, uitstekend geacteerd...

Voor mij maakt realisme in films meestal weinig uit, in mijn ogen gaat het erom dat een film geloofwaardig blijft binnen zijn universum. En daar slaagt deze film voor mij gewoon in.

Met leeftijd heeft het waarderen van deze film volgens mij ook helemaal niets te maken. Vind het juist knap dat Hitchcock een film gemaakt heeft die elk publiek wel kan waarderen.

Kom op zeg. Ik zou zeggen, ga die scene nog eens terug kijken dat hij speelt alsof ie dronken is. Veel slechter dan dat wordt het niet. Een blinde kan zien dat hij NIET dronken is maar keihard z'n best doet om zo over te komen.

Tenenkrommend.