The Lost Boys (1987)

Had op zich wat kunnen zijn.

Schumacher zet een aardig sfeertje neer, de film weet zich nog steeds te onderscheiden van soortgelijk doorsnee werk en Sutherland vind ik hier gewoon enorm veel presence hebben.

Toch faalt de film voor mij op twee vlakken. Ten eerste is er de kinderinsteek die mij absoluut niet boeit. 't Is al erg genoeg dat die kindjes strontvervelend zijn (echt acteurs die je eerder in een serie als Full House verwacht), maar het lijkt uiteindelijk ook meer op een verfilming van een kinderboek. Beetje jammer.

Daarnaast is er de vreselijke muziek en nogal foute 80s aankleding. Sutherland is ook de enige die er iets van maakt, de anderen lijken weggelopen uit een uit de hand gelopen Kiss clip. Erg foute boel allemaal.

Jammer, want onder dit alles zat een vermakelijk en aardig vampierenfilmpje met een aantal erg coole personages (die opa, Sutherland).

Heb nu wel weer extra veel zin in Flatliners. Deze komt er vanaf met 2.0*

Lang geleden toen ik nog jeugdig was gekeken. Het genre Horror boeide me toen zeer (nu nog altijd eigenlijk) en ik huurde toen vrijwel iedere horror film die in de videotheek uitkwam. Zo ook deze.

Hij staat wel genoteerd als een horror film (vanwege de vampieren) maar eigenlijk is het een film met van alles erin zoals Humor (die kinderen), Avontuur, Romantiek, actie en ook een vleugje horror.

De film was toen vrij vermakelijk om te zien, nu zou ik hem denk ik met veel pijn en moeite kunnen uitkijken. Als ik het me goed herinner was dit min of meer 1 van de eerste films waarin Kiefer Sutherland in meespeelde.

80's music sucks!

Ooit zei iemand dat het al begon aan het einde van de jaren 70tig maar om het makkelijk te houden scheer ik alleen de jaren 80tig over 1 kam. Vrij sfeervolle Sutherland, en Patric is ook best aardig. Maar als je mij ergens mee wilt pijnigen is het zo een langharige porno acteur laten zingen met zo een typische US hardrock sound, aaahhhhh the horror! zou waarschijnlijk als ik in de jaren 80tig een puber was geweest zelfmoord hebben gepleegd.

Verder was het wel aardig, maar het leek me ook iets teveel te hinken tussen kinderfilm en toch iets volwassener film. Hadden ze tussen moeten kiezen. Of een soort Goonies met vamps, of serieus dus en alleen op Patric zijn deel moeten concentreren.

Al met al 2 sterren. Maar die muziek is zo lelijk!

The Lost Boys - never grow old, never die

Ik luister nog heel dikwijls naar dat geweldige nummer van Sisters of Mercy, getiteld Cry Little Sister. Meteen ook het beste nummer dat deze oude gothic-rockers ooit uit hun synths hebben geschud; ja beter zelfs dan Temple of Love. Het nummer is de geslaagde exponent van de heerlijke sfeer die deze film in hart en nieren uitdraagt.

Er zijn mensen die een hekel hebben aan dit soort jaren '80 pulp, net zoals er mensen zijn die er spontaan van gaan watertanden en likkebaarden. Ik behoor tot die tweede categorie. Na al die jaren ben ik dan ook nog geen enkele film tegengekomen die, naar mijn aanvoelen, zo precies die typische eighties atmosfeer op beeld weet vast te leggen. Joel Schumacher, de cast en crew halen werkelijk alles uit de kast om deze nobele doelstelling te realiseren. De soundtrack, de dialogen, de personages en hun oneliners, de kostumering, de kapsels, de settings, de absurde situaties, het typische tijdskader en de implementatie van de Amerikaanse popcultuur; werkelijk alle elementen die de film bevat dragen bij aan dat heerlijke gevoel waar ik al jaren nostalgie jegens koester.

Voor mij blijft The Lost Boys een van de eerste en nog steeds een van de beste horrorfilms die ik ooit gezien heb. De film heeft inmiddels een cultstatus verworven en heeft dat niet te danken aan wat veel "kenners" als objectieve, filmische kwaliteiten beschouwen, maar eens te meer aan een eigen sfeer en een eigen identiteit die door geen enkele andere film ooit geëvenaard werd.

Redelijke film. Met de sfeer zit het wel goed. Lekker 80's en heerlijke ambient bij die zweefscènes. The Lost Boys leek ook af te stevenen op een hoge score, maar met het script zat het maar steeds niet lekker. We worden met onze neus gelijk op de feiten gedrukt en krijgen amper de tijd om enige binding met de personages te krijgen. Het verhaal raast zich in sneltreinvaart voorbij. De een vind dat prettig, ik had het hier liever anders gehad. De clou kon je ook al van mijlenver aan zien komen en het einde stelt daarom ook flink teleur. Toch een zeer prettige film om te kijken, al is het alleen al om de geweldige cast. Bijna elk 80's kindsterretje lijkt hier een rol in te hebben en als fan van dat tijdperk is dat natuurlijk een meerwaarde. Op het gebied van vampierenfilms spant Bram Stoker's Dracula toch echt de troon en vind ik ook Near Dark heel wat beter.

3*

Dit is normaal gesproken een film waar ik niet veel meer dan een regeltje of drie aan wijd. In dit geval ligt het iets anders, dat komt omdat dit (denk ik) de laatste film is geweest die ik niet af heb gekeken, zo slecht vond ik hem. Dit was op zaterdag 3 november 2007 zie ik bij de statistieken, vlak voor ik me registreerde op MM dus.

Ik heb destijds het eerste half uur gezien, maar vond het zo slecht dat ik hem af heb gezet. Ik moet zeggen dat ie uiteindelijk minder slecht was dan ik in mijn geheugen had staan. Desalniettemin ben ik niet echt gecharmeerd van 'The Lost Boys', vooral dankzij het erbarmelijke acteerwerk. Het meest ernstige geval is nog wel die moeder, echt rampzalig.. Ook wanneer een willekeurige acteur bang moest spelen was het werkelijk niet om aan te zien.

De laatste twintig minuten van de film zijn nog best leuk. Die opa is trouwens het enige geslaagde personage, met een paar droge opmerkingen. Wat de film mijn inziens een stuk beter had gemaakt, was een pak meer humor geweest. De film pretendeert een horrorfilm te zijn en dat is waar het fout gaat.

1.5*

Kleine tegenvaller. Het begint al met de vreselijke cover van het nummer 'People Are Strange' van The Doors. Het origineel is zo mooi, waarom die niet gewoon gebruiken? Maar... daarentegen kent de film met 'I Still Believe' van Tim Capello wél weer een van de vetste 80's nummers. Beetje gemengde gevoelens wat dat betreft.

En de muziek is voor mij, vooral in een 80's film, gewoon erg belangrijk, net als de sfeer. En op 't vlak van het laatstgenoemde punt zat het gelukkig meer dan goed. Heerlijk tijdsbeeld ook met die kapsels, kleding, etc. De cast is redelijk. Sutherland en Patric doen het aardig, maar vooral de ''twee Corey's'' doen het erg leuk, waar Feldman vooral geweldig en bij vlagen érg grappig is met z'n geforceerde zware stem; ''Okay, where's Nosferatu? - Who? - The prince of darkness''.

Voor de rest weinig bijzonders en dat is jammer, want ik had meer verwacht. Er had vooral op komisch vlak meer uit gehaald moeten worden. Nu blijft het een beetje tussen té serieus, kinderachtig en soms grappig hangen, wat niet altijd even goed werkt. De twist op het einde is ook allesbehalve verrassend. Maar ik heb me wel goed vermaakt voor de rest.

Erg leuke 80's film. Deed me soms aan The Goonies denken niet alleen door Corey Feldman maar hoe hij en zijn Frog broeder de vampieren te lijf gaan met onder andere waterpistolen.
Dat is een goed iets overigens.

De film is op en top 80's. Dat merk je vooral aan de muziek die veel aanwezig is, maar ook de special effects die er overigens vandaag de dag nog goed uit zien.
Halverwege zakt de film iets in en lijkt de film de hele tijd een soort balans te zoeken tussen een film voor (jong)volwassenen en het The Goonies publiek.

Net geen drie en een halve ster.

Ik vond het erg vermakelijk. Op een of andere manier is deze film altijd een beetje langs me heen gegaan. Van jeugdsentiment is dus geen sprake, maar ook zonder nostalgie blijft de film na 23 jaar gewoon erg vermakelijk.

Tuurlijk is de spanning er alleen als je een jaar of 9 bent, maar dat stoorde me eigenlijk niet. Zelfs de 'gore' was eigenlijk nogal kinderachtig, maar ook dat vond ik nog wel vermakelijk, het haast camp. Dat in combinatie met af en toe best leuke humor (Corey Feldman als een van de frog broertjes), foute muziek, krampachtige visuele trucjes etc. etc. Als je het een voor een af gaat, is het allemaal nogal brak, maar als combinatie heeft de Lost Boys iets onweerstaanbaars.

Ik ben wel benieuwd wat dit in handen van een goede regisseur (vind Schumacher verschrikkelijk) was geworden. Veel beter in elk geval dan dat kleffe Twillight gedoe, waar geen greintje humor te bespeuren is en de acteurs zichzelf veel te serieus nemen. 3,5 sterren.

Deze film heb ik al wel is eerder gezien, leuke vampierenfilm!

En nog maar is bekeken, kijken of 'ie net zo goed is als in mijn herinnering. En dat was die! Vermakelijke film met schitterende muziek ook! De 'gore' is meer om te lachen in deze tijd, maar ik kan best geloven dat dat toen anders was. Ook is er de nodige portie humor aanwezig wat de film alleen maar leuker maakt.

Tuurlijk komt het allemaal wat gedateerd over, maar dat heeft ook zijn charme.

3*

Eigentijds vampierenfilmpje met het typische jaren 80 sfeertje en idem acteurs. Veel bekende koppies die allemaal goed zijn gecast voor hun rol, vooral Sutherland doet het altijd wel goed als een badboy.

Verder heeft de film veel weg van een videoclip, is het verhaal niet bijster bijzonder en is de uitvoering bij tijd en wijlen leuk, maar vaak ook eentonig.

Had persoonlijk iets meer echte horror verwacht, gelukkig was de luchtige humor af en toe wel wat beter te pruimen. Toch voelt de mix niet helemaal geslaagd aan.

Er had meer in gezeten. 2,5*

You're a vampire Michael! My own brother, a goddamn, shit-sucking vampire aldus zijn kleine broertje.

Wat een heerlijke jaren 80 vampierenfilm. Ook gewoon helemaal into de jaren 80 rocksfeer en een hoop subtiele humor. Gezinnetje komt in de stad, Michael, de oudste zoon heeft nieuwe vriendjes die vampieren blijken te zijn en vervolgens word ie er zelf ook een. Dat geeft veel tegenslagen voor zijn familie. Michael vond ik erg leuk gespeeld maar zijn rol word meer gestolen door zijn jongere broertje Sam en ook zijn opa. We krijgen gewoon een lekkere bizarre film voorgeschoteld dat zich afspeeld in een obscuur stadje in Louisiana. Waar die vampierengang eigenlijk al langer bekend was. Het is ook gewoon erg leuk als de rest van de familie er maar achter moet zien te komen wat er nou maar met Michael aan de hand is. Ohja... ook die 2 vampire hunters waren geweldig en het einde was om te smullen.

Heerlijk vermakelijk vampierenfilmpje in een erg leuk jasje.

4,0*

Jammer van het hobbelige, rommelige script en die uber-gaylorderige punks , anders was het gewoonweg een okeeje en typische jaren '80-film met dit keer vampieren geweest. Wel erg cliché allemaal, maar nog net het gluren waard.

"Sleep all day. Party all night. Never grow old. Never die. It's fun to be a vampire."

En zo is het! Een geweldige horrorkomedie van regisseur Joel Schumacher die je een hele andere, maar zeer leuke, kijk op de vampierwereld geeft. Er zijn genoeg jaren tachtig films, waar ik het sfeertje niet goed vind. Pulpfilm kunnen vermakelijk zijn, maar ik heb ze zelden zo goed gemaakt en uitgevoerd gezien, als deze “the Lost Boys”. Noem het gerust een “guilty pleasure” van me, maar iedere keer als ik The Lost boys zie is het weer genieten geblazen, en ik heb de film al talloze malen gezien.

Schumacher weet er een stijlvolle jaren tachtig-film van te maken. De aankleding laat dat nog niet eens zozeer zien, maar vooral de kapsels, zoals de enorme mat van Kiefer Sutherland tonen dat wel degelijk. The Lost Boys heeft een perfecte combinatie van factoren, die dit zo’n aanstekelijke en plezierige film maken. De muziek is in ieder geval geweldig. Het nummer “People are Strange” had bijvoorbeeld niet beter gekozen kunnen worden en past zo verschrikkelijk goed bij het sfeertje. Qua horror voldoet het allemaal ook zeker, al is dat lang niet het belangrijkste. Het zijn vooral; de kostuums, de make up en de special effects, die erg goed gemaakt zijn en vandaag de dag nog gemakkelijk meekunnen.

Maar persoonlijk vind ik de geslaagde en erg aanstekelijk humor van the Lost boys het allerleukst. De leuke dialogen en de oneliners vliegen je om de oren en in combinatie met de jonge enthousiaste cast, maakt het van deze film een uniek werkje, dat gekenmerkt wordt door een unieke sfeer. De jonge cast doet het allemaal ook erg goed. Vooral Sutherland, Corey Haim en Corey Feldman zijn goed op dreef.

The Lost Boys is en blijft een film, waar ik iedere keer weer volop van kan genieten. Het is echt zo’n film waar ik altijd weer vrolijk van kan worden als ik hem gezien. Zulke films zijn er niet zo heel veel en die moet je koesteren. Tot op heden is dit nog altijd de beste en leukste film over vampieren, die ik ken en ik denk niet dat deze snel overtroffen zal worden.

4,5*

You better get yourself a garlick Tshirt buddy

Fright Night was als genrefilm nog een stuk beter maar dit was helemaal niet verkeerd. Is toch vooral een tienerkomedie met wat horrorelementen die helemaal opgaat in het o zo heerlijke eighties tijdperk : de kledij, de kapsels, de muziek... en natuurlijk acteurs die deel uitmaakten van die periode : Sutherland natuurlijk, maar ook speciale vermelding voor de inmiddels overleden Corey Haim en de immer geweldige Corey Feldman als vampierenspecialist (hoewel hij alles uit strips geleerd heeft). Nu vindt men dit soort dingen lullig maar ik vind het altijd amusement gegarandeerd. Opmerkelijk ook hoeveel me nog van deze film bijgebleven was (o.a dat Max de hoofdvampier was, de scène waar de vampiers onder een spoorweg hangen ). Dat was een hoogst prettige herziening.

Een avontuurlijke jeugdhorror of zoiets. En zo eighties als het maar zijn kan. Dat dat iets met fout te maken heeft, bewijst Tim Cappello's optreden. Dat is de bodybuilder met de saxofoon. Wat een tijden. Het heeft ook het vlotte motortje van van soortgelijke films uit die tijd, voornamelijk door de jongere leden van de cast. Feldman is zo'n icoontje, al vind ik hem hier vooral irritant. Blijkbaar had hij net de baard in de keel.

Schumi tovert hier en daar iets aardigs tevoorschijn als hij met zijn camera door de omgeving zweeft en verder is het een beetje wachten op het moment dat de vampieren honger krijgen. Sutherland is daar de enige die er echt iets van maakt, maar het gaat wel even lekker los als het wijwater blijkt te werken. Veel meer valt er niet van te maken. Behalve dat opa een fijne vent is. Zijn laatste opmerking is goud waard.

Meestal daal ik in punten na herziening van een film uit mn jeugd, maar in dit geval doe ik er een halfje bij- erg leuke film met ook erg leuke soundtrack. Ik zie dat vooral People are strange wordt genoemd hier maar ik vind hét nummer van The Lost Boys toch Cry Little Sister, heerlijk nummer en bovendien voor deze film geschreven.

De aankleding was ook prima, en acteren bovenmaats ook van de jonge cast- of misschien wel juist van de jonge cast. Rollen die in veel andere films op de irritatie zouden werken, zoals het bijdehante mannetje, de argeloze moeder en de hippie-opa, weten in deze film precies de goede toon te vinden. Vooral Wiest als moeder weet haar ietwat ondankbare rol geloofwaardig neer te zetten.

Als ik dan toch wat kritiek moet geven: de vampiers leggen uiteindelijk stuk voor stuk toch wel erg makkelijk het loodje- hun bravoure is niet echt gebaseerd op onaantastbaarheid, en dat Live forever valt dus ook wel mee. Maar goed, het doet weinig af aan deze klassieker, die ik toch wel een van de leukste jaren 80 films vind.

Geweldige vampierenfilm met een heerlijke jaren 80 vibe erin. Kiefer Sutherland perfect gecast voor de rol van de bad vampire. Leuke soundtrack erin en de acteurs hadden er allemaal wel zin in. Raar dat Corey Haim na zijn succes zo omlaag gevallen is en ondertussen overleden natuurlijk. Deze film al velen malen gezien en nog steeds een behoorlijke nostalgische waarde voor mij aangezien ik zelf ook opgegroeid ben in de jaren tachtig met die heerlijk foute kleding etc. Kortom; 4 dikke verdiende sterren van mij!

Vermakelijke vampieren horror / komedie met soms aardige gore, kleurrijke karakters en een leuke setting. De jaren 80 invloeden zijn erg aanwezig; wat het kijkgenot ten goede komt. Echt spannend of overtuigend wordt het nergens, maar prima vermaak.

Leuk stukje jeugdsentiment, de poster heeft nog jarenlang aan de wand gehangen in mijn studentenkamertje, en de vhs band was een van de eerste die ik gekocht heb. Zoals de meeste vampierenfilms niet echt erg spannend of eng, en heel grappig wordt het nou ook niet, al komt Barnard Hughes af en toe leuk uit de hoek. De beide Coreys zijn getypecast als irritante ettertjes, Jason Patric is wat te oud voor de rol die hij speelt, maar Kiefer Sutherland is prima op z'n plek, en ai ai ai, wat is Jami Gertz een knap meissie. Misschien dat daar de kracht van de film wel in zit. En de soundtrack is natuurlijk ijzersterk, dat ook.

In 1987 werden er twee films gemaakt over moderne vampiers. Near Dark en The Lost Boys. Waar Near Dark flopte en vooral een duister verhaal verteld over een jongen die bij een bende vampiers terecht komt, is The Lost Boys meer een mix van The Goonies en Fright Night met als zij-plot hetzelfde verhaal als Near Dark had. De structuur van het verhaal heeft overigens verdacht veel weg van de klassieke Hammer Horror’s die ongetwijfeld als inspiratie hebben gediend.

Michael en Sam verhuizen naar een kustplaats waar het barst van de vermiste tieners. Michael wordt verlieft op Star en raakt slaags met haar Biker-vrienden. Uiteindelijk mogen David en zijn bikers hem toch wel en besluiten hem te ontgroeien en een van hen te laten zijn. Wat Michael niet weet is dat David en zijn makkers vampiers zijn. Sam raakt bevriend met de lokale vampierjagers en gezamenlijk moeten ze de bende zien te verslaan.

Ik had helemaal niet verwacht dat The Lost Boys een typische jaren ’80 tienerfilm in de trant van The Goonies of Fright Night zou gaan worden, maar die vind ik altijd wel vermakelijk. De film bevat een flinke dosis jaren ’80 muziek en de heerlijke effecten van die tijd. De jonge Kiefer Sutherland doet zijn rol uit Stand By Me nog eens over en Corey Feldman is ook weer in zijn element.

Ondanks de vele deus ex machina’s aan het einde was The Lost Boys een erg vermakelijk jaren ’80 product. Net als The Hunger, Fright Night en Near Dark weer fijne jaren ’80 visie op de aloude vampier.

In 1985 maakte Tom Holland met zijn vampierfilm Fright Night vampiers weer een beetje cool. En die sfeer werd door velen doorgezet. Daarnaast zorgde het succes van The Goonies uit 1985 ook voor veel kopieën, zoals The Monster Squad. De ultieme combinatie tussen Fright Night en The Goonies is deze The Lost Boys. Het zou oorspronkelijk nog meer een Goonies-achtige film worden, maar regisseur Joel Schumacher eiste dat de hoofdfiguren meer tieners zouden worden. Alsnog is de sfeer één en al Goonies - wat natuurlijk versterkt wordt door Corey Feldman in een bijrol te hebben. Maar nog sterker aanwezig is de jaren 80 sfeer; alleen gebaseerd op de kapsels die in deze film voorbij komen kun je stellen dat je bijna nergens meer jaren 80 krijgt dan bij The Lost Boys.

The Lost Boys is amusante, komische tienerhorror. De film wisselt steevast tussen twee hoofdrolspelers: Jason Patric als Michael (en we weten dat hij Michael heet, want zijn naam wordt vijftig keer per minuut genoemd) en zijn broertje Corey Haim. Je zou verwachten bij dit soort films dat het gedeelte met de vampiers het meest interessant is, maar juist de momenten met Haim zijn het leukst, als hij op onderzoek uitgaat wat er in dat kleine plaatje aan de hand is. Het deel met Patric en de bende vampiers, onder leiding van Kiefer Sutherland, is eigenlijk opvallend saai en ook met opvallend weinig humor. Dan zijn scènes met de gebroeders Frog aan de eettafel bijvoorbeeld een stuk leuker. Tijdens de climax komt alles samen en is de film gelukkig weer erg vermakelijk. Alleen had dat tijdens de tweede akte ook wel iets meer gemogen.

3,5 sterren.

Death by stereo!

Opvallend hoe vaak je hier The Goonies terugleest. Voor mensen die de films chronologisch gezien hebben misschien logisch; The Lost Boys was mijn Goonies. Hon-derd procent onvervalst jeugdsentiment, tientallen keren gezien. En hoewel hij ongetwijfeld lager gescoord zou hebben als ik ‘m op latere leeftijd ontdekt had; nu staat de boyish charm nog altijd als een huis.

Stoer stoer stoer, dat was de gang van opperhoofd Sutherland, die de meest charismatische rol van zijn leven speelt, en wel met smakelijk sadisme en gevoel voor drama. Geen wonder dat Patric zich door hem laat verleiden: met een ensemble als dat van David en consorten maakt hij vast indruk op meisje Star. En laat het woord ensemble gerust zowel op het gezelschap als hun heerlijk foute, exemplarisch 80’s-verantwoorde kleding betrekking hebben.

Niemand die het decennium van afkomst hier kan ontgaan. Kleding, haardracht, crossmotors, soundtrack en ietwat blije insteek: een tijdsdocument verpakt in een vampierenfilm. Geen al te enge; de film laat zich het best kijken als een verfilming van Carry Slee’s Pas op met Vampieren!, maar wat simpele vleugjes gore of (de ook al zo typisch 80’s) slijm zijn genoeg om het als horror te kunnen bestempelen.

Komische noot werkt het beste bij (een onweerstaanbare) Haim en opa, de broertjes Frog trekken het een beetje de karikaturale kant op, wat gezien hun comic-book achtergrond nog prima werkt ook. Patric speelt zijn rol erg serieus. Niet slecht, maar zijn scenes met Star spoelde ik als kind toch vaak door. Ook nu hoeft dat randje drama voor mij niet zozeer.

Laatste pluspunt zijn de su-per sfeervolle locaties en decors. Van de kermis tot de grot tot de comic-book store tot de garage van opa, randje duister, randje kitsch. Zelfs de rode belichting bij David vs. Michael (Michaellllll) is een heerlijk dramatisch doka-effect.

Laat ik compleet bevoordeeld zijn in mijn jeugdsentiment, genoeg films die na 20 jaar al hun veren verloren hebben. Deze proef ik zo’n beetje om de twee jaar opnieuw en iedere keer blijkt ie nog altijd prima houdbaar. Glaasje bloed erbij, afhaalchinees, lekker avondje. Halfje erbij. 4*

Op mijn verjaardag! ??

Gelukkig/jammer genoeg ga ik dan al naar Scott Pilgrim ??

Wonderlijke film, die op mij een geestverruimend effect had. En dan bedoel ik niet dat de film zo bijzonder ingewikkeld is en zo veel lagen heeft dat er nieuwe inzichten vrijkomen of dat situaties of personages niet binnen bestemde kaders zijn te plaatsen door een surrealistische verhaaltrant. Nee, niets van dat. Zo spectaculair, wereldschokkend, onbegrijpelijk en vernieuwend is deze productie van Joel Schumacher niet.

Ik heb het over de sfeer en in die zin bedoel ik dat het een vreemde gewaarwording is dat een doorsnee film als deze zo amuseert en zelfs in staat is om nostalgische gevoelens op te wekken. Ik werd bij het kijken zelfs een beetje opgetogen van de hele entourage waarin het verhaal zich afspeelt.

Gauw terug naar de film, voordat ik hier los ga op een persoonlijke beschouwing van de jaren 80. Bij het kijken vallen natuurlijk de jaren 80 elementen heel erg op. Ze ogen misplaatst en zien er zelfs wat lachwekkend uit, terwijl ze dat niet zijn. Het hoort zo te zijn. Hé, de film speelt immers in de jaren 80 en is gemaakt in de jaren 80, waarin kleding, haardracht en lifestyle er een beetje anders uitzien dan nu het geval is. De jaren waarin de muziek ook wat anders klinkt dan nu gangbaar is. Neem de filmscore. Een typisch exponent uit dat decennium. Met van die resonerende drums, synthesizers en kinderstemmetjes. De muziek klinkt nogal mechanisch en doet me weinig, maar is in de film wel mede bepalend voor het nostalgische gevoel dat wordt opgeroepen.

Vreemde film. Ik ging de film in met pure entertainment bedoelingen. Horrorfilm, beetje schrik, beetje spanning, vampiers. Leuk. Plots was er echter ook herkenning, zodat ik de film ook als een soort geschiedkundige documentaire ging bekijken. Vreemd. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de film zo’n verlokkende premisse heeft. Jonge mensen en ‘jonge’ vampiers in een setting waarin alles mogelijk is. Dat biedt ruimte voor het in werking zetten van de eigen fantasie. De entourage van de film helpt bij dat gevoel.

In de film spelen veel personages. De film ziet er visueel goed uit. De muziek is verschrikkelijk, maar herkenbaar. Er is overvloed en die voelt goed. Ik had na het einde van de film wel zin om mij naar de bars, de stranden en de promenade van het fictieve Santa Carla te begeven en mij onder te dompelen in al die plezierige verlokkingen.

Hm, nog steeds weinig over de eigenlijke film gezegd. Ok, nog maar even snel doen dan.

De film kijkt plezierig weg. Visueel mooi. De scènes waarin de vampiers figureren zien er prima uit en zorgen voor een dreigend sfeertje. Af en toe zelfs eventjes spannend. Verder een aantal fijne actiescènes met goeie sfx. Prima acteerwerk ook. Echt eng en rauw is de film niet. De film is (op een enkel moment na) redelijk braaf. Denk aan een iets ruigere versie van The Goonies en je hebt een aardig beeld voor ogen. Die film heeft dezelfde plezierige avontuurlijke uitstraling.

Prettig kijkwerk dus.

Vampieren met hair metal haar.

En toch zijn ze verschrikkelijk cool. De hele setting in Santa Clara met de permanente kermis doet geweldig sfeervol aan waarbij de soundtrack ook net dat beetje extra sfeer geeft. Het nummer People are strange zit nu nog steeds in mijn hoofd.

In 1987 deze film voor het eerst gezien en nu dus jaren later n.a.v. Eye's Keuze van Koolhoven herzien.

De film heeft verassend genoeg niet aan kracht ingeboet. Sterker nog het verbaasde me hoe vlot het allemaal verloopt. Naast de humoristische jongensboek invalshoek zitten er toch een paar mooie dreigende scènes in.

Kiefer Sutherland is daarbij enorm charismatisch als leider van de vampieren bende. Ik zou er ook zijn ingetrapt en me aangesloten hebben bij die bloedzuigers.

The Goonies - Horror editie.

De vergelijkingen met The Goonies zijn wat mij betreft volledig terecht. Al in de eerste 10 minuten herkende ik dezelfde sfeer, en sommige zullen regisseur Donner ook wel bij de credits hebben zien staan wat de vergelijkingen alleen maar ondersteunt. Zal me ook niets verbazen als Schumacher voor deze filmnaar die film heeft gekeken.

The Lost Boys is redelijk jeugdig opgesteld, dus je kan veel geschreeuw en kinderlijk gedrag verwachtten. De hoofdrollen zijn ook zowat weggelegd voor kinderen, wat deze opstelling doet versterken. Gelukkig doen de kinderen, in dit geval Haim, Feldman en Newlander, het wel aardig en lijken genoeg plezier te hebben.

Omdat de film jeugdig qua toon is zal je niet denken dat de film focus heeft op gore of rondspetterend bloed. Toch kent de film een aantal bloederige beelden, maar deze worden behoorlijk ouderwets in beeld gebracht. Denk maar aan slow-motion bloedexplosies, iets in die richting zal je hier zien. Fijn dat er in ieder geval wat horror in de film zit, maar het had wel beter in beeld gebracht kunnen worden.

Schumacher legt gelukkig regelmatig een regiestempel op de film, zoals de "vliegende" camera en genoeg details voor de juiste sfeer. Het ruikt naar gespook in de stad en het gebruik van sfeervolle locaties en vooral mistmachines pakken leuk uit. Bovendien is de make-up voor die tijd ook nog wel geslaagd.

Wat minder is de lompe montage van de film en het trage tempo. Hierdoor gaat de meeste spanning verloren en gaan een hoop coole ideetjes verloren. Denk maar aan een vliegende Patric, het wordt zo lomp in beeld gebracht dat je er nauwelijks van kan genieten. Spannend is het ook niet echt, mede door eerdergenoemde redenen.

Dat de film ook iets te veel naar een The Goonies-vibe grijpt doet het eindresultaat ook geen goed, het vele geschreeuw en chaotische gebeuren doen de film wat klunzig overkomen. Alsof het editing-proces een groot rommeltje was. Zo komt het in ieder geval over wat de kijkervaring zelf erg onrustig maakt en dat is geen compliment.

De humor maakt de film soms wat luchtiger en de bombastische finale kent ook nog wel zijn momenten. Het acteerwerk is best oké, ondanks zwak geschreven rollen. Sutherland zit erg goed in zijn rol, en de kinderen doen het ook zeker leuk. Patric was een beetje houterig maar heeft wel de juiste charme.

Als resultaat is het helaas net niet genoeg voor een voldoende, en het zal uiteraard zo'n film zijn geweest die de kinders onder ons stiekem op net wat te vroege leeftijd hebben gezien. Dat geldt helaas niet voor mij, ik vond het vooral een chaotisch gebeuren met een aantal sterke regiepunten.

The Lost Boys een film met een onderwerp wat is uitgemolken tot het bot. Wat het dan toch uniek maakt is de setting van het plaatsje en een kermis waarbij vrolijk van wordt als je terug denkt aan vroeger. De sfeer en de uitvoering met de heerlijke jaren tachtig muziek maakt het een genot wat nooit zal vervelen.

Jeugdsentiment deze film voor sommigen en in die zin vergelijkbaar met The Goonies. Nu kende ik The Goonies wel, deze zag ik in mijn brugklastijd en begin dit jaar is het nog tot een herkijk gekomen, maar behalve de term jeugdsentiment is deze The Lost Boys verre van te vergelijken met The Goonies die echt een kinderuitstraling heeft terwijl The Lost Boys meer naar young adult werk neigt en vergelijkbaar is met Twilight. Een heel verschil wat dat betreft...

Young adult of niet The Lost Boys presenteert van meet af aan een genietbare sfeer qua muziek, setting en uiteraard veelal in het donker met de bijna spookachtige lichten van de kermis op de achtergrond. Vooral de muziek valt toch op als heerlijk jaren '80 werk en zeker iets waar ik nog eens even in ga duiken. Mysterie is in eerste instantie de hoofdmoot tussen Star en Michael en vooral de laatste heeft er geen weet van waar hij in betrokken wordt. Sutherland valt uiteraard op als de charismatische leider, Gertz als eyecandy en Patric degelijk als stoere tiener die zich toch graag wil bewijzen. Het is afwachten op things to come en hoe eventueel het gevecht aan te gaan.

Minder aan deze enigszins 'komische' voorloper van Twilight is de veel te drukke Corey Haim met zijn maten die toch bijna eigenhandig de kwaliteit van deze semi griezel met sterke sfeer naar beneden trekt naar een banale comedy. Toch is de film niet helemaal verloren hoewel de finale wel behoorlijk over de top is, bepaalde fasen van sfeer en muziek blijven toch echt wel steengoed de kolder tijdens het avondmaal rond Max daargelaten en meer van het The Goonies niveau is.

The Lost Boys is daarmee best wel een aangename en leuke verassing te noemen die vooral niet te lang is qua speelduur en ondanks de young adult uitstraling een prima film is.

Ik heb 'm vast en zeker ooit gezien, maar wist er niks meer van. Wonderlijke comedy / horror / drama combi met veel 80s zaken (haar, kleding, maniertjes), zoals vrijwel meteen die over de top zanger / bodybuilder - zò erg werd het later in de film niet meer. Een gescheiden moeder en haar twee zoons komen naar een klein, mooi kustplaatsje ergens in Californië en voor je het weet is - bij het dingen naar de lokale schoonheid - de oudste zoon al aspirant-lid van de lokale hardrugsgebruikersvereniging, o nee, vampierenclub. De poster van Jim in hun hotel spreekt boekdelen. "Goddamn hippies," opa zegt zoveel op het einde.

Interessante mislukking of toch gewoon een mislukking? Wat mij betreft dat laatste, want op geen enkele manier kwamen de komedie, horror en drama echt goed samen. Wel leuk om toch zo'n oudje op BBC te kunnen checken, er waren zeker mooie locaties en settings en af en toe toch nog een geslaagd lolletje. En ja, er zat wat okaye horror in. En het personage van Edward Herrmann (ik kon er maar niet op komen waarvan hij me zo bekend voorkwam, dat blijkt dus een kleine rol in 'Intolerable Cruelty' te zijn) was leuk gevonden. Die andere rol, van Alex Winter, zat dan dichterbij in het geheugen - die volgende week doen, BBC?

2,5*.

Sinds ik ruim twintig jaar geleden Reservoir Dogs zag, was ik benieuwd naar The Lost Boys. Maar op DVD kwam ik hem nergens tegen, en later hadden streamingsdiensten hem niet tot hun beschikking. Gisteren ontdekte ik hem op Pathe thuis, dus kon ik na al die jaren eindelijk deze film kijken. Ik had mijn verwachtingen dus erg hooggespannen.

The Lost Boys is een stijlvolle originele vampierenfilm met een punk twist.
Alles aan deze film schreeuwt 80’s. En vaak op een goede manier. Het campy verhaal, de outfits, de coole stunts, de mooie make-up en de prachtige belichting waarbij het ‘s nachts altijd blauw en mistig is, Ik hou er van.

De twee vampierjagers zijn helaas een wat kinderachtige toevoeging, en hun acteerwerk en humor komt erg gedateerd over, terwijl de rest van de film goed overeind is gebleven na een kleine 30 jaar.

De film kent een aantal fantastische scenes, zoals het moment dat ze aan de brug hangen terwijl de trein over hen heen rijdt. Ook het moment dat dat Michael zijn broertje aan wil vallen die in bad zit, is bijzonder goed en spannend.

Ik had vaak het idee dat ik zat te kijken naar een film over drugsverslaving. Er zijn zoveel paralellen dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat dit bewust gedaan is. Vooral omdat die kenmerken veelal niet voorkomen kn meer traditionele vampierfilms. Bijvoorbeeld: De typische foute vrienden die maar wat rondhangen, het keer op keer ‘s nachts van huis zijn, het sterke verlangen naar een pepmiddel, de wijze waarop het contact met de omgeving afneemt, de kick van het onsterfelijk wanen, enzovoorts.
Ook de muziek van The Doors (ondanks dat het gecoverd is) draagt hieraan bij. In het clubhuis zien we een grote poster van Jim Morrison, en Michael heeft met zijn donkere krullen, coole houding, leren jack en hang naar gevaar overduidelijk trekken van de legendarische zanger en grootverbruiker van verslavende middelen.

Een indrukwekkende film. The Lost Boys is regelmatig spannend en met genoeg luchtige humor om de vaart er lekker in te houden.

4*