25th Hour (2002)

25th hour is intens en melancholisch, maar komt erg gecontroleerd over.

Ongeveer alles zit goed.

1) Acteerwerk/typecasting (vooral Hoffman speelt goddelijk en lijkt wel voor deze rol geboren)

2) Omgevingen: de scène in de discotheek is één van de meest sfeervolle sets die ik ooit heb gezien. (natuurlijk in samenspel met de meesterlijke dialogen)

3) Scenario

4) Soundtrack: beelden en muziek worden één geheel

De gesprekken tussen de twee vrienden van Monty zijn ongezien eerlijk en oprecht.

De manier waarop het alternatieve einde wordt geschetst is ge-wel-dig

De hele film voelde eigenlijk aan als het '25ste uur', alsof het moment voor Monty al om de hoek loerde.

Topniveau

Toch wel een behoorlijke film met een interessant uitgangspunt. Wat we voorgeschoteld krijgen zijn 3 mannen die elk een eigen film waard zouden kunnen zijn. Het einde is passend en sterk.

3*.

Er zitten erg goede scènes in, briljant gewoon. Maar het grootste deel van de film is gewoon heel erg middelmaat. De zijpersonages zijn irritant, met als toppunt die gast met dat domme petje, en naturelle, die absoluut niks toevoegt. De scènes zonder Edward Norton zijn dan ook heel erg zwak.

Toch, vanwege een paar briljante scènes(oa het einde, de stukjes waarin hij met zijn hond in het park loopt, en het stukje waarin hij tegen zichzelf praat). Het thema is ook erg boeiend. Maar het kan dus beter.

3,5*

Ik had meer verwacht maar het is helemaal niet slecht.

Het verhaal en het acteerwerk was goed maar soms werd de film mij wat saai.

Erg mooie film om te zien.

Sowieso zet Norton een rol van jewelste neer, met als hoogtepunt die scène waarin met zijn spiegelbeeld praat en (letterlijk) alles en iedereen uitscheld.

Verder dragen de omgevingen echt bij aan de sfeer. De discotheek was echt heel om te zien en het had echt wat, heel anders dan andere films.

Trouwens een speciale vermelding voor Hoffman, wat een overtuigende rol zet hij neer zeg als leraar.

Al met al 4, 0 sterren waard.

Als je na precies 1 week alweer zin hebt een herziening van een film weet je eigenlijk al genoeg.

Want wat een verrassing was dit de eerste keer. Nog nooit een film gezien die zoveel melancholie, cleanness en rust uitstraalt. Ook het ‘post 9-11’ jasje en de prachtige beelden van New York spraken me erg aan. Handig ook hoe Spike Lee hiermee omspringt. Zo is er een dialoog tussen Hoffman en Pepper bij het raam van een appartement waarbij de camera na het dialoog nog eventjes door het raam kijkt naar de restanten van het wtc. Zijn toch simpele dingen die wat extra punch meegeven aan de film.

Audiovisueel sowieso een erg fijn filmpje. Spike Lee geeft de film een fijne look mee en de smaakvolle score en redelijke unieke editing maken het helemaal af. Eerst lijken enkele cuts en korte rewinds wat random maar alles draagt bij aan het ritme en vooral de heerlijke flow van de film.

Daarnaast ligt de kracht van de film vooral in de personages. Alle drie (Naturella iets minder) zijn erg interessant en hebben allemaal ‘net iets extra’, iets mysterieus. Slim ook dat ze hiervoor acteurs hebben gecast die met een simpele blik al veel kunnen overbrengen aan de kijker en helemaal natuurlijk in hun rollen lijken te zitten.

Enige is dat je de film uiteindelijk toch een vorm van diepgang mist. Enige wat ik hierbij kan denken is of dit wel nodig is. Of het überhaupt nog in de film zou passen. Het simpele filosofische laagje (3 'mogelijkheden' voor de gevangenis) en sociale / maatschappelijke laagje (scène voor de spiegel) werken en de film bevat genoeg emotionele diepgang. Of nou ja voor mij in ieder geval.

5*

Nogmaals herzien. Wat is het toch een top film.

Muziek, acteer prestaties, het einde, camerawerk en verhaal was geweldig.

Deze film verdient eigenlijk een plaats in mijn top 10.

Uiterst sfeervolle film. 25th hour kent inderdaad nauwelijks actie, maar dat zou ook zeer ongepast zijn geweest. En een film met veel praten en weinig actie is denk ik een geval van you hate it or love it, waar ik me zo gelukkig kan noemen om tot de 2e groep te behoren De rustige, mooie muziek in deze film, die bijna non stop aanwezig is, gaf 25th hour een erg intense sfeer. Erg goed gedaan. Ook ik vond de veel bejubelde 'spiegel scène' super. En het einde.. Prachtig!

4*

Totaal onverwacht een heerlijke film.

Gaat eigenlijk compleet nergens over. Gewoon een kerel die alles op een rijtje zet, wat gaat drinken met zijn vrienden, en dan voor 7 jaar de bak in gaat. Wat is er dan zo speciaal aan?

Het samenspel tussen de acteurs! De dialogen zijn zo fantastisch, en de figuren zijn beiden goed uitgewerkt. Je weet wie ze zijn en wat ze doen. Enkele keren begon ik spontaan te lachen voor geen reden!
Dialogen kunnen nooit fantastisch zijn als de acteurs hun werk niet goed doen. Goede acteerprestaties... op Naturelle na. Die vond ik nogal soap-erig acteren.


Ik had wel graag nog info gehad over hoe het nu zat wanneer hij uit het gevang zou komen. Al was het maar net op het einde, zonder 1 woord te zeggen. Want op het laatste rijdt hij toch niet weg zoals zijn vader hem aanraadt? Of wel?
Het einde was wel goed zoals het was, maar ik had dus graag nog zo'n '7-years later'gehad. Om te zien of ze nog altijd vrienden zouden zijn of dat de Rus gelijk zou krijgen.


"Hey! Cool dog!"
"Did you here it? You're a cool dog!"


4,5*

Heerlijke film hoor, het kabbelt ongemerkt voort maar het verveelt geen enkele keer, grotendeels vanwege de goede dialogen over vriendschap en vertrouwen enzo. Het begin vond ik vrij degelijk allemaal maar vanaf de scheldtirade zat ik er goed in en behoudt de film dat niveau (zij het dan weer lekker ingetogen). Niet superverheffend of aangrijpend, maar op een of andere manier oprecht.

Verder genoeg mooie en rustig geschoten beelden in de stedelijke settings en een geloofwaardige cast. Maar zeker de helft van de sfeer komt op conto van de superkalme soundtrack die tegelijkertijd een beetje onheilspellend of dramatisch is. Eigenlijk symbolisch voor de hele film, best van genoten.

De mooiste scene vind ik die van zijn vriend en die studente in de wc, heerlijk broeierig en met emoties van overgave en verslagenheid. Of het moment dat zij in slowmotion door die tent loopt op de camera af, simpel maar mooi (en lekker).

Ik ben erg blij dat ik juist deze film uit zocht om weer eens te herzien.
Kon me er gelukkig ook haast niks meer van herinneren op wat kleine scenes na.

Duidelijk te merken dat de aanslagen op de Twin Towers nog vers in het geheugen lagen bij de makers. De dialoog die Monty voor de spiegel heeft en waarbij ongeveer elke etniciteit wel de revue passeert (waaronder Bin Laden) is een knap staaltje acteren van Norton. Hij schijnt iets te hebben met die spiegel-scenes.(AHX)
Uiteraard Ook Ground Zero dat vanuit de flat van Frank goed te zien was, gaf me wel weer even wat rillingen. Troosteloos uitzicht, maar goed passend bij het karakter van Frank die zich niet echt bezig lijkt te houden met de emotie van de mens.

Wat een geweldige muziek trouwens de hele film door zeg, dat houdt je aandacht er wel bij. Hierbij hele mooie plaatjes van de straten van New York en het uitzicht op de Hudson, echt kippenvel af en toe.

Acteerwerk is helemaal niks mis mee. Er zijn wel wat slappe karakters die ik niet helemaal in de film thuis vindt horen. Zijn vader en dikke vriend overtuigen mij niet. En alhoewel ik Hoffman een grandioos acteur vindt, snap ik niet helemaal hoe hij ooit in het leventje van Monty terecht heeft kunnen komen. Het is toch wel een behoorlijke nerd en daardoor kon ik zijn rol niet helemaal plaatsen.
Nee, de prijs voor beste acteur gaat duidelijk naar Barry Pepper, wat een klasbak blijft dat toch. Heb de regisseur van Seven Pounds al eens horen zeggen dat je hem niet teveel aanwijzingen moet geven of in een keurslijf moet stoppen. Laat hem gewoon gaan en hij zal je niet teleur stellen. Kwaad, verwaand, verdrietig, wanhopig, ik geloof hem elke keer.

En dan het verhaal zelf. Interessant gegeven. Wat zou jij doen in je voorlopig laatste 24 uur, voordat je (ten onrechte) de cel in moet?
Je zou net als Monty toch wel graag willen weten wie je er bij heeft genaaid he? Verder even door je eigen straten lopen, waar je elk metertje van kent samen met je hond(die je van de dood gered hebt) en natuurlijk nog 1 keer afspreken en goed feesten met de mensen van wie je houdt. Ik zou het niet zo anders doen als Monty eigenlijk nu ik erover denk.

De disco-scene is hier ook al veel aangehaald. Alles klopt daar. De muziek van de DJ, het mooie blauwe licht, de vrouwen, het VIP-hoekje. Het kwam allemaal over alsof je er zelf bij was.
Met onder de oppervlakte elke keer dat verdriet dat het een aantal uren verder allemaal voorbij zal zijn. Kun je er dan nog wel 100% van genieten he? Het gesprek tussen Monty en Frank is 1 van de meest eerlijke en geloofwaardige gesprekken dat ik ken uit films.
Ook de aanval aan de bar van Frank op Naturelle vond ik indrukwekkend. Hij zei wat velen van ons waarschijnlijk ook dachten.

En dan het einde, de dag des oordeels. Het ochtendwandelingetje met zijn 2 kornuiten en Doyle. Er is geen weg meer terug, de tijd is niet meer terug te draaien en ook niet meer voor te blijven.
De ultieme en tegelijkertijd ook zo voor het gevoel foute vriendendienst. Frank die eenmaal bezig haast niet meer op kan houden met slaan, omdat hij ergens woedend is op Monty en zichzelf tegelijk. Het komt er allemaal uit in deze emotionele finale.

Een mooi alternatief einde in droom-vorm van Monty en dan opeens weer de keiharde realiteit van 7 jaar moeten zitten.

Ijzersterk Drama!

Ik verhoog naar 4 sterren.

Ja wat moet je hier dan toch mee? Een film die meer dan een 3,5 verdient, maar waarvoor een 4 wellicht nét ietsjes te veel is (echt nét). Dus toch 4 sterren.

Het lijkt (en is) een simpel verhaal eigenlijk. Maar sommige momenten moest ik toch gewoon lachen of was ik onder de indruk. Sommigen dialogen (de politeman met zijn Shii-ii-ii-t of de scene met de op de achtergrond Ground Zero) waren inderdaad vrij scherp.

Ik kon daarentegen heel weinig met het stukje van afgunst jegens het hele New York, dat al vrij vroeg in de film boven tafel komt (en vrij plotseling). En ik vond dat vrij veel 'buitenlanders' het moesten ontgelden, ik dacht héél even aan een andere Edward Norton, in een andere film..

Daarnaast zitten er ook wel wat technische foutjes in de film. Op een gegeven moment is er een helicopter-view waarbij je helicopter gewoon hoort, of je hoort alleen de vloer kraken, of je hóórt gewoon dat ze in een decorstuk staan, waar het nog nagalmt (in die club op een gegeven moment). En zo had ik er nog een paar...

Maar het gebruik van de muziek en de aparte manier van monteren van sommige scenes (bij een omhelzing deze 4x laten zien achter elkaar; vond ik vernieuwend) en vooral de scene onder die brug waarbij álles gewoon stil is! Wow!
En last but not least; het einde, ik was blij dat het niet ergens daarvoor stopte op een waardeloos moment. Nee, met happy ending... Of toch niet...

Dus met twijfel nog 4 sterren. Voor nu.

Een aangrijpende dramafilm.

Combinatie van misdaad maakte het voor mij interessant om het te zien. Geen wereldfilm, maar zeker de moeite waard.

Uitstekende acteerwerk van Norton en de rest. Een welbekende cast, met ieder een interessante achtergrond.

Het verhaal was bij te houden. Je ziet zo hoe iemand zijn laatste uren spendeert voordat die naar een plek gaat wat zijn leven zal veranderen. Af en toe werd het toch op sommige punten saai.

Met een afsluitend en mooie einde. Ik kon me wel in vinden dat die toch het hazenpad gekozen heeft en ergens anders een ander leven heeft opgepakt.

BBC, Yes. Echt heerlijk zonder die reclame.

Boeiende film. Wel jammer van al die Amerikaanse vlaggen.

Een Cool Hand Luke poster in de huiskamer, ik ben benieuwd of Spike Lee werkelijk zo'n fan van die film is. In de film Serendipity (een saaie romantische komedie) zat ook al die poster verwerkt dus ik neem aan dat Cool Hand Luke wel een goede film zal zijn. Binnenkort eens checken.

Edward Norton doet het weer eens formidabel. Barry Pepper zie ik ook graag op het toneel en de rest deed het allemaal goed.

Het is mooi en tragisch om te zien hoe iemand zijn laatste dag in moet vullen. Echter gaat het meer om de emotionele waarden van alles. Monty probeert alles op een rijtje te zetten en zich enigszins voor te bereiden. Hierbij volg je ook zijn vrienden, zonder Monty zelf.

Flava in ya Ear draaide ze in die club, dat vond ik wel geinig. Die leerling van Jacob was een goede toevoeging en zorgde voor wat afleiding.

Die scène onder dat tunneltje laat wel even zien wat voor vrienden Monty heeft. Knap zeg.

Het viel me ook op dat er tijdens de dialogen van veel verschillende standpunten werd gefilmd. Bij die scène met Jacob en Frank aan dat barretje waren er vijf verschillende posities ofzo, terwijl ze gewoon door bleven praten. Dat wil dus zeggen dat ze die scène vijfmaal hebben uitgevoerd en het aan de montagetafel in de mix hebben gegooid. Mijn respect daarvoor maar ik vond het eigenlijk toch niet heel strak overkomen.

Het einde is slim aangepakt. Vader verteld tegen zoon wat hij moet doen wanneer hij vrijkomt. Dit zien we denkbeeldig.


Aangrijpend, apart, en prima uitgevoerd.

Originele scenes zoals bij de spiegel en met de kleur blauw. Ik zie geen racisme, alleen woede en generalisatie over zowel blank als gekleurd, eerst naar buiten geprojecteerd en dan bij hemzelf terug komend. Mooi gedaan! De hoeken van waaruit gefilmd wordt en bepaalde contrasten vond ik apart en boeiend. Vriendschappen worden goed uitgediept en zijn stuk voor stuk optimaal (bijna te mooi om waar te zijn). Soms wordt er iets te veel geacteerd en gaat het ietsjes over de top voor mij, zoals de scene bij Nicolai en de allereerste scene.
Het eerste stuk ging goed door, verderop vond ik het af en toe langdradig. Soms worden opeens wat stichtelijke opmerkingen geplaatst , wat ik wel ok vind, maar wat mij wel opvalt. Verder veel interessante dialogen. En voorts blijft het natuurlijk een misdadiger die de gevangenis in gaat en daar wordt weleens sentimenteel over gedaan in deze film .

Waar het 'Knockout: Posters-topic' al niet goed voor is. Iedere keer als ik de poster voorbij zag komen werd ik meer geinteresseerd in de film. Prachtige poster!

Film is idem prachtig! Erg sterke rollen (van vooral Philip Seymour Hoffman). Een bepaalde regie die je eigenlijk niet bij een film als deze zou verwachtten maar heel goed werkt. Spike Lee levert hier een visueel bijzonder sterke film af. Ook de schitterende soundtrack in combinatie met beelden van een troosteloos slenterende Monty zijn bijzonder sfeervol!

4*

Ps. vond het ook erg mooi dat Monty in zijn vaders 'droom' de naam James aanneemt. Dat was wat zijn immers wat zijn vader eigenlijk wilde.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een zeer indrukwekkende film is. Hij verloopt op zich wel traag maar door het schitterende acteerwerk van met name Norton is het een pareltje.

Zeker een sterk verhaaltje, alleen had het van mij wel wat effectiever gemogen. Het zou pas veel effectiever zijn als Monty levenslang de bak in ging en dan gewoon de laatste vrije dag van zijn leven meemaakt. Maargoed, het idee zelf is al erg mooi.

En Edward Norton doet het weer helemaal goed. Die man die is echt zeker geschikt voor rauwe, uitzichtloze en depresieve rollen. Daarnaast is Phillip Seymour Hoffman ook weer erg goed als een onzekere, uiterst gevoelige vriend van Monty. De rest van de cast was ook zeker goed en iedereen had zo zijn meeslepende rol waar je over kon nadenken. Vooral die agent was ook lekker cynisch. Verder is de uitwerking het plot en soms wel een beetje van de hak naar de tak. Subtiliteit zou voor dit soort onderwerpen zeker geschikt zijn maar dat is bij 25th hour weinig te bekennen. Het is allemaal erg direct en snel. Maar maakt dat er zon film minder om? Nee.

We volgen Monty van zijn gelukkige tijd, tot het moment dat er drugs gevonden word in zijn kamer, tot de laatste 24 uur van zijn vrijheid. Wat ook lekker rauw en uitzichtloos word weergeven en Monty probeerd nog sterk genoeg te zijn en het lijkt erop alsof zijn 2 vrienden veel meer rouwen dan Monty zelf. Die scene in de disco is natuurlijk onvergetelijk en wat al helemaal memorabel is en al meteen gewoon de coolste en de scherpste onliner was was die spiegelscene!

Bij einde had ik niet gelijk door dat het nog een droomvisie zou zijn van Monty van hoe het allemaal zou zijn als hij uit New York gevlucht was, en ik dacht al: jezus wat een slap einde. Maar toch.... Dream on, Monty...

Zeker een geslaagde film die ik kon waarderen. Maar zou nog mooier geweest zijn als ie ietsje anders was uitgewerkt.

4,0*

Sterk drama met twee acteurs, die me altijd wel kunnen overtuigen: Edward Norton en Philip Seymour Hoffman. Laatstgenoemde zet weer een geniale loserige dork-rol neer. Norton zelf wordt gevolgd in zijn laatste uren, voordat ie de gevangenis in gaat. De sfeer is behoorlijk triest en af en toe opgefokt door een intense scene. Er zit een zgn. fuck you-scene in, waarin Norton in een fucking monoloog alles en iedereen uitkaffert. Regisseur Spike Lee verwijst regelmatig naar 9/11, wat bij het uitkomen (in 2002) van de film extra effect zou hebben gehad. Nu is dat wel wat minder, maar wat overblijft is alsnog een erg mooie film.

25th Hour is in de eerste plaats vooral een erg mooi vormgegeven prent. De cinematografie lijkt misschien veel minder 'explosief' dan Lee's eerdere werk, maar is ondanks zijn ingetogenheid toch zeer levendig. Ook de typische Lee soundtrack, fatalistisch en weemoedig, is fenomenaal.

Helaas ben ik minder te spreken over de inhoud. Op één of andere manier komt het beoogde pathos van 25th Hour niet zo goed uit de verf. Misschien ligt dat aan de nogal afstandelijke, onpersoonlijke manier waarop de personages benaderd worden. Ondanks de grote nadruk op hun emotionele toestand, lijkt Lee minder 'begaan' met zijn creatie dan bijvoorbeeld in Do the Right Thing of Clockers.

Of misschien ligt het toch eerder aan de nogal beperkte vertolking van Norton. De man heeft absoluut veel potentieel als acteur, maar mist intensiteit en diepgang om de rol van de door zijn verleden geplaagde martelaar overtuigend voor de dag te brengen. Wat een complex, tragisch personage had kunnen worden, is bijgevolg gedegradeerd tot een oppervlakkig, artificieel construct.

Ook het scenario laat bij momenten enkele steken vallen. De subplots van Pepper en Hoffman mogen dan wel thematisch aansluiten bij Norton’s hachelijke situatie, maar hebben bijzonder weinig om het lijf en worden op te koop toe nog eens afgehaspeld. Nog rampzaliger is echter de subplot met de Russische maffia, aangezien de uitwerking hiervan botst met de voornaamste intenties van de film. Langs de ene kant wil Lee de misdaad op een uiterst humane manier benaderen: het immorele aspect van drugsdealen wordt afgezwakt door het individu in de gewone omgang met zijn geliefden te tonen. Langs de andere kant zijn de Russische maffiosi stereotype, larger-than-life weergaven die eerder zouden thuishoren in het cynisch-gewelddadige gangstergenre.

Na de herziening van Fight Club wou ik deze 25th hour met Edward Norton ook nog eens opnieuw bekijken. Deze herziening is me beter bevallen. Een geweldige film met een rustige sfeer met een mix van filosofische peptalk en een zenuwachtige trieste spanning rond afscheid nemen. De gebeurtenis rond 9/11 wordt door sommigen hier afgeschoten. Niet dat het een meerwaarde geeft, maar het sluit wel mooi aan bij de film dus why not. Ik had slechts enkele momenten dat het niet echt werkte. Zoals die onozele agent en dat belachelijk geprek rond de 99% vrijgezel.

Norton is geweldig in vorm. Dit zijn rollen waarin ik hem graag zie. Veel charisma maar toch vrij rustig als een man met levenservaring. Het sluit aan met z'n andere glansrol in American History X. Hoffman zal nooit mijn favoriet acteur zijn. Misschien is er wel een reden waarom hij nooit de hoofdrol krijgt. Pepper doet het niet slecht als een Matthew McConaughey guppy en Cox is goed in dit soort kleine rollen. Rosario Dawson en Paquin zijn ook wel goed gecast in hun respectievelijke rollen. Een andere grote troef is regisseur Spike Lee die veel open laat in de film en het nog durft om in de 21e eeuw met een commerciele film als dit het tempo laag te houden om zo sfeer op te bouwen. Minder evident. Op de juiste momenten komt hij met een creatieve uithaal zonder te willen experimenteren met technieken.

Prachtige film dus, zelfs 10 jaar. Misschien hier daar wat ingekort, maar dat zijn de details die je bij veel films wil bijschaven. Ik behoud in elk geval mijn score. De film staat er nog steeds.

IJzersterke Spike Lee Joint die zowaar de kansel even laat voor wat het is en de regisseursstoel midden in zijn geliefde en getraumatiseerde New York plant om drama van de bovenste plank af te leveren. Dan mag je refereren aan 9/11, bovendien wordt het, net als de flashbacks, effectief en mooi geïntegreerd. De scène voor Franks raam (ook een reflectie) knettert vanwege de muziek en de dialogen, maar Ground Zero sluit daarbij nog eens naadloos aan bij de emotionele staat van het drietal. Net zoals de audiovisuele pracht dat doet tijdens het hele gebeuren in de club.

Het is per slot van rekening niet alleen Monty die op het randje balanceert. De Fuck You-monoloog mag dan de blikvanger zijn, het zijn deze scènes die eigenlijk veel meer tekenend zijn voor de film. De toon blijft ook beheerst en zuiver met een kalme vertelling van de voorlopig laatste vrije 24 uur van iemand die verraden is. Norton speelt het sterk en sympathiek, maar Lee laat het niet na om aan te stippen dat het gaat om een ordinaire drugsdealer die zich onbewogen verrijkte aan de ellende van anderen. Voor zover Brogan spijt heeft, heeft dat te maken met het feit dat hij gesnapt en veroordeeld is.

En dat maakt het een oprechte worp die geen tierelantijnen en dergelijke nodig heeft om drie uiterst krachtige personages op te bouwen en z'n drama tot leven te laten brengen. Lee doet het o.a. met ingebouwde stiltes die imponeren, zoals tijdens de laatste ontmoeting in het parkje. Knap gespeeld ook, iets wat evenzeer geldt voor de meeste bijrollen. Gedurende de dromerige sequentie in het slot heeft Cox alleen zijn stem nodig om nog eens te onderstrepen wat voor een geweldig innemend acteur hij is. Het shot dat volgt en de boel op slot gooit, wint daarmee nog eens aan impact.

25th Hour is een indrukwekkende dramafilm met een vleugje misdaad.

Het feit dat er wat gebeurtenissen uit 9/11 worden meegenomen, geeft de film een extra boost.

De plek waar het WTC ooit stond wordt zelfs getoond, en laat nog kippenvel achter.

Monty Brogan is een drugsdealer die een gevangenisstraf van 7 jaar moet uitzitten.

De dag vóór zijn vertrek brengt hij met z'n vrienden Frank Slaughtery en Jacob Elinsky door.

Ook zijn Spaanse vriendin Naturelle Riviera wijkt niet van zijn zijde.

De film laat grotendeels zien hoe Monty z'n leven heeft verkloot, en nu moet boeten voor zijn daden.

Als kijker raak je soms wat emotioneel betrokken naarmate de dag nadert waarop Monty zijn koffers kan pakken.

Verwacht echter geen hoog misdaad gehalte, want dan kom je bedrogen uit!!

3,5 *

Over het geheel genomen een sterke film, hoewel er stukken inzitten waarvan ik niet helemaal weet wat ik ermee aanmoet. Zoals de rol van Philip Seymour Hoffman en zijn 'romance' met zijn leerling. Hoffman speelt zijn gebruikelijke rol, en hoewel hij mijn favoriete acteur is vond ik hem toch wat misplaatst aanvoelen in deze film. Daarnaast heeft de film wat opstartproblemen met het ietwat lange en overbodige introduceren van de vrienden van Monty.

Na een half uur komt dit goed, en zitten er een aantal zeer sterke scenes in. Ondanks de speelduur weet de film moeiteloos heel de tijd te blijven boeien. Scènes lopen vloeiend, de dialogen kijken prettig weg en ondanks dat er eigenlijk weinig plot in zit blijft het toch vlot wegkijken. De locaties en camerastandpunten zijn ook regelmatig sterk gekozen, zoals de scène waarin Monty ondervraagd wordt in de steriel witte ruimte, het stuk waarin Jacob en Frank uitkijken over Ground Zero en het stuk in de club met de pompende beat en het blauwe licht.

Het einde is schrijnend, maar had misschien beter geweest als het daadwerkelijk open gebleven was. In eerste instantie dacht ik ook dat het een open einde was, maar nalezen op Wikipedia leerde me dat hij uiteindelijk wel naar de gevangenis rijdt.

Mooi ook dat de film echt een post-9/11 sfeertje ademt. De woede, angst en wanhoop van Monty vormen een mooie parallel met New York na de aanslagen.

Een film die ik waarschijnlijk nog wel eens wil zien, ruime 4*

Wat een kutfilm zeg.

Het zal misschien aan mij liggen, maar ik begrijp echt niet van waar de mensen hier zulk een hoge score halen.

Film duurt meer dan twee uur, tijd genoeg dus om dikwijls in slaap te dommelen.

Na een kwartiertje heb je het trouwens wel gezien. Er valt trouwens niks te zien, want er gebeurt niks.

Prachtige ingetogen dramafilm.

Echt een unieke film dit. Ik ken maar weinig films die ondanks dat er eigenlijk zo weinig gebeurt gedurende de hele film, toch zo blijven boeien. De film kent een erg mooi, berustend sfeertje, af en toe bijna dromerig, en word op dat gebied geweldig versterkt door de soundtrack (vooral ook het einde) en de visuals. De lange shots waarin je Norton door de stad ziet lopen met enkel zijn hond hebben gewoon echt iets. Moeilijk onder woorden te brengen.

Norton vond ik ook erg overtuigend, heeft de perfecte uitstraling voor dit soort rollen waarin hij een wat terneergeslagen man speelt. De rest van de cast doet het ook prima en zijn stuk voor stuk leuke personages om te volgen, mede doordat de dialogen en gesprekken tussen hun vaak interessant zijn. Wat verder nog het vermelden waard is zijn een aantal geweldige individuele scenes, waaronder de spiegelscene, de scene waarin Norton door zijn vriend geslagen word, en het prachtige einde. Leek eerst iets te happy, maar gelukkig was het allemaal maar schijn.

Erg indrukwekkend film. Dit soort dramafilms liggen me echt veel meer dan die overdreven melodramatiek die ik onlangs in Magnolia zag. Dikke 4,5*.

"Het leven dat er bijna niet geweest is".... Go figure aan het eind. Prachtige film. Met ongemakkelijke dialogen over elkaar de waarheid zeggen. Over wat gebeurd is, spijt, aangeslagen zijn, een dramatische verandering moeten accepteren, afscheid nemen van het leven zoals het tot voor kort ging, speculeren als niet was voorgevallen wat gebeurd is. Alles een metafoor voor The Big Apple na 9/11. Omvallen en weer opstaan. Moeilijk troost kunnen vinden. De acteurs maken de film. Norton, Hoffman en Pepper.

Een goede misdaad/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Edward Norton, Philip Seymour Hoffman en

Barry Pepper...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Uitstekend spelende cast en zeer fraai geschoten stukje drama. Toch heb ik het idee dat het script niet volledig is benut en mist het hier en daar aan uitzonderlijkheid en spanning. De film gaat o.a. over berouw, paranoia, hebzucht en dit levert een aantal mooie scenes op. Ik voelde me niet echt verbonden met de cast en ontbrak dat stukje connectie wat de film uitzonderlijk had kunnen maken. Ondanks dat de aanslagen kort daarvoor hadden plaatsgevonden, snapte ik de hoeveelheid van details omtrent 9/11 totaal niet!

“Champagne for my real friends, and real pain for my sham friends.”

25th Hour is echt zo’n film die ik eens in de zoveel jaar weer een keer kijk en bij elke kijkbeurt verbaas ik me er weer over wat een sterk, intiem en intrigerend meesterwerkje dit eigenlijk is. De film is gesitueerd in het New York van net na 9/11 en de sfeer van die tijd net na de aanslagen wordt door regisseur Spike Lee mooi weergeven. De scene met Jacob en Frank die vanuit een wolkenkrabber neerkijken op de plek waar één van de torens heeft gestaan maakt nog steeds indruk. Maar 25th Hour is natuurlijk het bekendst geworden om de meesterlijke scene waarin Monty de vloer aanveegt met zijn vader, vriendin, vrienden en alle inwoners van New York. De zogeheten “fuck-monoloog”.

Monty Brogan gaat zijn laatste avond en nacht in als vrij man voordat hij zeven jaar de gevangenis in gaat wegens het dealen van drugs. Hij spreekt af met zijn oude vrienden Jacob en Frank om naar een nachtclub te gaan en tevens moet hij afscheid nemen van zijn vader en vriendin Naturelle. Monty weet nog steeds niet wie hem heeft verlinkt bij de politie en dat geeft de film nog een onderhuidse spanning die tot het laatste gedeelte voelbaar blijft. Het is knap dat een film waar eigenlijk niet veel in gebeurd en erg lang is blijft boeien en intrigeren tot aan de laatste scene. De regie, dialogen, monologen en acteerprestaties zijn weergaloos en het is een genot om de acteurs aan het werk te zien. Edward Norton is ijzersterk een maakt de frustraties van Monty invoelbaar en zorgt ervoor dat je Monty in je hart sluit ondanks zijn discutabele acties. Pepper, Hoffman, Cox en Paquin zijn allemaal uistekend op dreef. Rosario Dawson is een prachtige actrice en geeft mooi gestalte aan Naturelle die ondanks alles trouw blijft Monty. Alle personages hebben zo hun problemen en frustraties ten opzichte van Monty en dat komt allemaal samen in het spetterende laatste gedeelte met de uitbarsting van alle opgekropte emoties. De laatste autorit van Monty en zijn vader is er één die ik niet snel zal vergeten. Net zoals deze film.