25th Hour (2002)

Aardige herziening.

Toch maakt het nét allemaal iets minder indruk dan de eerste keer. Visueel best afwisselend, maar nergens écht uitmuntend. Een passende soundtrack, maar uitgezonderd een nummertje of twee niet écht memorabel en hoewel Norton op dreef is, komt hij toch nét een beetje tekort in de spiegelscene.

Het zijn kleine zaken die deze keer iets sterker naar voren kwamen. Nergens echt opvallend vervelend of slecht, dat absoluut niet. Het blijft een sterk drama dat mooi de post-9/11 sfeer in New York weet neer te zetten.

Visueel op niveau, fijne soundtrack en goed acteerwerk. Alleen herinnerde ik me de film als iets specialer, iets aparter. Dat zag ik er deze keer niet in, maar wat rest is nog steeds een erg solide film en een makkelijke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

2 sterren omdat het aardig gefilmd is en er een paar mooie shots in zitten, maar that's it. Het verhaal is zo slap, traag, niet boeiend en onzinnig. Moet ik nou een soort medelijden krijgen met iemand die naar de gevangenis moet omdat die drugs heeft gedealed? boeiend... Don't do the crime if u can't do the time. Ook die scene dat Norton ongeveer EEN HALF UUR voor de spiegel alleen maar fuck dit en fuck dat staat te roepen...jaja, blijkbaar haat je alles en iedereen, we get it. De film duurt gewoon bijna 2,5 uur en dan gaat het ook nog eens zo traag dat je gevoelsmatig 4 uur zit te kijken. Het personage van Paquin voegt ook niks toe aan de film, behalve dat ze weer eens laat zien dat acteren niet echt aan haar besteed is. De vriendschap tussen de 3 mannelijke spelers wordt ook helemaal niet goed uitgewerkt en nergens krijg ik het gevoel van zo, dat zijn matties 4 life, komen meer over alsof ze vage kennissen van elkaar zijn. De relatie tussen Norton en Dawson komt ook niet echt over, voel geen chemie en dan het einde.... pfff, had hem lekker naar de gevangenis laten gaan i.p.v. een "onverwachts" happy ending...

Geweldige film over een man die een dag doorbrengt met zijn vrienden voordat hij zeven jaar de gevangenis in moet. Een ontroerend verhaal dat in alle rust verteld wordt, met mooie personages en waarbij de 9/11-nasleep prima in is verweven. Een sterke cast met Edward Norton voorop (prachtige 'fuck you'-monoloog). Een mooie soundtrack en wellicht één van de allermooiste eindes ooit.

Het begin van 25th Hour is niet het sterkste gedeelte maar dat duurt gelukkig niet al te lang. Met het stuk waarin Monty boos wordt op allerlei verschillende groepen in New York begint de film een stuk leuker te worden. Vanaf het moment dat Monty in zijn laatste dag voor zijn opsluiting zit wordt de film echt een groot genot om naar te kijken.

Edward Norton speelt de rol van Monty perfect en ook Philip Seymour Hoffman en Barry Pepper vertolkten hun rol zeer sterk. Dat er voornamelijk ontzettend lange en dramatische scenes in de film zitten maakt het een extra knappe prestatie van de cast.

Het plot is niet overal even sterk maar het gebrek aan plot wordt fantastisch verbloemd door de manier van vertellen. De scenes zijn tot op het perfecte uitgevoerd en op een heel uitgebreide manier uitgewerkt. Het sterkste van de film vind ik het einde, het is wellicht wat overdreven maar ik vond het goed passen bij de film.

Een film die niet echt op gang weet te komen en uiteindelijk toch wel teleurstelt. De film begint best aardig en qua acteerwerk is er niet veel mis. Ook enkele aardig in beeld gebrachte scènes. Toch komt het qua karakterontwikkeling niet heel erg ver en daar waar je enige wending of boeiende ontwikkelingen verwacht, blijven die achterwege en kabbelt het langzaam voort naar het einde. Er gebeurt gewoonweg te weinig om er een boeiende misdaadfilm of een aangrijpend drama van te maken. Veel personages komen daarvoor ook veel te weinig uit de verf en hun onderlinge relaties komen dat evenmin.

Drama met een bijzonder uitgangspunt. De laatste 24 uur van iemand die voor jaren de bak in gaat. En wat doe je dan met je tijd? Trap je heibel? Smeer je uhm? Ga je zitten kniezen? Nee, Norton doet het op zijn manier. Wat overigens het sterke en boeiende aan de film is vind ik het feit dat men niet te lang bij Norton blijft hangen. Natuurlijk is hij degene die moet gaan brommen maar het heeft natuurlijk invloed op allen om hem heen en daar wordt ook bij stil gestaan. Die worsteling wordt ook in beeld gebracht. Die schuld, twijfel en angst is overigens bij de ene wat erger dan de andere. Het einde is een mooie charmante opbouw naar een open einde, het perfecte plaatje van de vlucht wordt geschetst maar doet hij het ook?

Prima film. Goed geacteerd ook.

Degelijke tot sterke film van Spike Lee, een regisseur die voor mij afwisselend goede tot minder goede producties maakt. Moeilijk om echt vat te krijgen op die man. Met 25th hour levert hij eerder een dramafilm waarvan ik het niet vooraf gedacht had. Ik had iets met misdaad en thriller in gedachten, maar erg veel actie komt er niet in deze film.

Je krijgt een kijk op pakweg de laatste 24u vooraleer Monty zeven jaar naar de gevangenis moet voor het dealen van drugs. Edward Norton ontgoochelt zelden en doet dat hier ook niet. Als kijker zie je een man met wroeging die spijt heeft van zijn daden en in het reine wil komen met zichzelf. Lee probeert Monty een positief en berouwvol voor te stellen. De proloog met de hond is hier ook niet vreemd aan. Barry Pepper doet het ook goed en wijlen Philip Seymour Hoffman is altijd meer dan degelijk. Hier brengt hij een wat luchtigheid en een licht komische toets met zijn relatieperikelen.

Het einde kent een mooie switch. Ik vroeg me al af waar de marshalls en opsporingsberichten bleven, maar het bleef bij dromen en fantaseren. Lee komt vrij patriottistisch over in deze film, een ode aan het landn de Midwest, NY ook, met eveneens aandacht voor de American philopsophy van de American Dream. Balancerend tussen 3,5* en 4,0*.

Sterke dialoog en stilering zijn de twee steunpilaren van Spike Lee. Fijnproevers noemen dit één van zijn allerbeste. Zelf vond ik de film moeizaam op gang komen, maar van zodra de DEA bij hem binnenvalt (Shiiiiiiiiiiiit!!) schakelt het een versnelling hoger. Monty beleeft zijn laatste dag vrijheid voor hij zeven jaar lang de cel in moet voor illegale drugshandel. De hele film is een pijnlijke bewustwording van verlies en foute keuzes, en dat voel je ook makkelijk aan. Monty's gevangenschap staat gelijk aan zijn vrienden verliezen (hoewel Frank en Jacob nu niet bepaald echte boezemvrienden lijken), zijn vriendin die haar leven zal verderzetten, hond, en tot slot een vader die er zeven jaar later misschien niet meer zal zijn.

Een wrange film eigenlijk, en ook de twee lege searchlights waar ooit de twee WTC torens stonden benadrukken verlies, maar ik zag in de film geen tribute aan 9-11. Deze uitspraken kan ik niet plaatsen. Lee duwt op de pedaal wat stilering betreft en niet alles werkt even goed. Hoffman die in een zweverige shot totaal verward is nadat hij dat studentje kuste in de toiletten was dan wel weer de moeite. Vreemd hoe de realiteit soms een verkeerde weerspiegeling is van de fantasie. Een degelijke film dus, die net iets te lang aansleept met dialoog die me niet steeds wist te boeien, maar waarvan het totaalplaatje inwerkte op het gevoel.

Erg sterk! Het begint al met het detail dat de audio van de toffe beginscene al start als het studiologo nog in beeld is. Ik ben wel een liefhebber van Norton en ook hier een ijzersterke rol. De spanning tussen de karakters onderling is erg fijn en de sfeersetting is top. Goede mono- en dialogen, waarvan de spiegelscene er natuurlijk bovenuit steekt. Het einde leek even onverwacht typisch Amerikaans te worden, maar gelukkig toch niet. Het is in feite open en dat is prima. Ik heb hem lang geleden al eens gezien, maar duidelijk toen niet zo'n indruk gemaakt als nu. (8,5)
[blijkbaar was mijn review van vorige week niet opgeslagen, dus deze nu even uit mijn hoofd gedaan ]

Goede Spike.

Een regisseur die ik vroeger beduidend beter vond dan nu. Ik heb meen ik al vaker benoemd dat ik hem tegenwoordig vooral opdringerig en vervelend vind, maar vroeger was hij wat frisser, scherper en unieker. 25th Hour is een ideaal voorbeeld van één van zijn uniekere films waarin hij wel wat thema's vermengd maar nooit inwrijft.

Deze film is een typische film die kan profiteren van enkele zeer sterke scenes. De slotscene bijvoorbeeld, maar ook Norton die tegen zichzelf in de spiegel praat. Overweldigende, zeer sterke momenten die de tijd toen ver vooruit waren. Ik zie maar weinig regisseurs die zich soms echt rechtstreeks tot het publiek wenden, maar ook de neutraliteit en eerlijkheid in het afhandelen van politieke thema's sprak me aan.

Norton speelt een goede rol, al vond ik het geen indrukwekkend personage. Daarvoor is het net iets te standaard ingericht. Wat mij betreft had zijn liefdesrelatie er integraal uitgeschrapt kunnen worden, vooral een remmer voor het verhaal. De bijpersonages hebben namelijk wel een verloop die ik onderscheidend vond werken. Die originele flair mist het personage van Norton een beetje, maar gelukkig compenseert zijn sterke acteerwerk dat gedeeltelijk.

Visueel doordrenkt met een treffende filter die ervoor zorgt dat de film in een lekker rauw sausje kan baden. Sowieso spreekt de omgeving me wel aan. Qua tempo is de film wat onevenwichtig. Soms zitten er erg intrigerende scenes in, maar andere scenes zijn juist erg oninteressant die het moeilijk voor me maken om mijn aandacht er voortdurend bij te houden. Verder mooi ingericht en passend versierd.

Ik vond het zeker een goede film, een film die me weer wat vertrouwen geeft in de oudere films van Spike Lee. Nog nooit heeft één van zijn films me echt serieus teleurgesteld, maar zijn oude films vond ik ook daadwerkelijk geweldig. 25th Hour is een competente bijdrage binnen zijn carrière, maar tot z'n beste werk hoort het zeker niet.

Zou men een zwarte man met hetzelfde record 24 uur laten rondlopen voordat hij zich door z'n vader naar de gevangenis laat rijden? Oprechte vraag. Spike Lee zal het weten xD.