25th Hour (2002)

Dit prachtige drama is aankomende zaterdag weer op tv te aanschouwen.

Nederland 3, 23:50. Tip voor de liefhebber die de dvd niet heeft.

Prachtig.

Lee weet een grauwe, maar toch ergens weer rustgevende sfeer weer te geven. De film is soms surrealistisch zonder van de realiteit af te wijken. De soundtrack is fantastisch, de acteerprestaties sterk.

De pot op met de Titanic, The Notebook of al die andere films die je proberen te raken. Wat mij betreft is dit een van de enige films van de laatste jaren die me heeft weten te pakken.

Klein meesterwerk.

Leuke film, niet meer, niet minder. 3,5.

25th Hour is in de eerste plaats vooral een erg mooi vormgegeven prent. De cinematografie lijkt misschien veel minder 'explosief' dan Lee's eerdere werk, maar is ondanks zijn ingetogenheid toch zeer levendig. Ook de typische Lee soundtrack, fatalistisch en weemoedig, is fenomenaal.

Helaas ben ik minder te spreken over de inhoud. Op één of andere manier komt het beoogde pathos van 25th Hour niet zo goed uit de verf. Misschien ligt dat aan de nogal afstandelijke, onpersoonlijke manier waarop de personages benaderd worden. Ondanks de grote nadruk op hun emotionele toestand, lijkt Lee minder 'begaan' met zijn creatie dan bijvoorbeeld in Do the Right Thing of Clockers.

Of misschien ligt het toch eerder aan de nogal beperkte vertolking van Norton. De man heeft absoluut veel potentieel als acteur, maar mist intensiteit en diepgang om de rol van de door zijn verleden geplaagde martelaar overtuigend voor de dag te brengen. Wat een complex, tragisch personage had kunnen worden, is bijgevolg gedegradeerd tot een oppervlakkig, artificieel construct.

Ook het scenario laat bij momenten enkele steken vallen. De subplots van Pepper en Hoffman mogen dan wel thematisch aansluiten bij Norton’s hachelijke situatie, maar hebben bijzonder weinig om het lijf en worden op te koop toe nog eens afgehaspeld. Nog rampzaliger is echter de subplot met de Russische maffia, aangezien de uitwerking hiervan botst met de voornaamste intenties van de film. Langs de ene kant wil Lee de misdaad op een uiterst humane manier benaderen: het immorele aspect van drugsdealen wordt afgezwakt door het individu in de gewone omgang met zijn geliefden te tonen. Langs de andere kant zijn de Russische maffiosi stereotype, larger-than-life weergaven die eerder zouden thuishoren in het cynisch-gewelddadige gangstergenre.

Erg goede film met uitstekende acteurs, goede muziek, een grote diversiteit aan scenes en enkele waanzinnig goede shots. Zo nu eens erg grappig( mede te danken aan weer een erg goede Philip Seymour Hoffman), dan weer erg droevig. De film overtuigt en maakt 'm dankzij enkele scenes onvergetelijk: de monoloog spreekt voor zich, de scene in het park en de voice-over van de vader op het einde.. Daarbij is de film prachtig geschoten (denk aan verscheidene scenes in de discotheek, met als hoogtepunteen zwevende Philip Seymour Hoffman, na dat wel erg genante moment op het toilet.) Kortom, een geweldige film die elke seconde boeit tot het geweldige einde.

4*

Met een kater enz. herinner ik me deze film nog steeds heel goed. Een geweldige film die me geen seconde verveeld heeft. Eindelijk weer eens zo'n Spike Lee meesterwerkje gezien. En genoten van de geweldige cast met als toppers Edward Norton en de mij nog nooit teleurgesteld hebbende Philip Seymour Hoffman. Ach, Edward Norton trouwens ook niet.

Echt een zeer mooie film. Goed opgebouwd. Emotie...alles zat erin.

4,0*

Kon niet echt een structuur ontdekken in het eerste deel van de film. Het tweede deel daarentegen was erg sterk. 3.5*

Zeker geen bijzonder verhaal over een man die z'n laatste avond doorbrengt voordat hij de gevangenis in moet. Je moet dan ook zeker geen spectaculaire misdaadfilm verwachten, want dan kom je bedrogen uit. Maar de film is wel een mooi opgebouwd portret en er wordt prima geacteerd. Het meest heb ik echter nog genoten van de mooie plaatjes. Iedere scene lijkt wel weer een nieuw schilderij met mooie composities die zorgvuldig zijn gekozen en vakkundig zijn uitgewerkt qua belichting.

Aardig drama filmpje, maar top 250? Zo bijzonder vond ik het nou ook weer niet. De rol van Norton is goed gespeeld, maar er gebeurd verder in de film helaas te weinig.

Niet helemaal mijn type misdaad film. Allemaal net iets te soft!

Na de herziening van Fight Club wou ik deze 25th hour met Edward Norton ook nog eens opnieuw bekijken. Deze herziening is me beter bevallen. Een geweldige film met een rustige sfeer met een mix van filosofische peptalk en een zenuwachtige trieste spanning rond afscheid nemen. De gebeurtenis rond 9/11 wordt door sommigen hier afgeschoten. Niet dat het een meerwaarde geeft, maar het sluit wel mooi aan bij de film dus why not. Ik had slechts enkele momenten dat het niet echt werkte. Zoals die onozele agent en dat belachelijk geprek rond de 99% vrijgezel.

Norton is geweldig in vorm. Dit zijn rollen waarin ik hem graag zie. Veel charisma maar toch vrij rustig als een man met levenservaring. Het sluit aan met z'n andere glansrol in American History X. Hoffman zal nooit mijn favoriet acteur zijn. Misschien is er wel een reden waarom hij nooit de hoofdrol krijgt. Pepper doet het niet slecht als een Matthew McConaughey guppy en Cox is goed in dit soort kleine rollen. Rosario Dawson en Paquin zijn ook wel goed gecast in hun respectievelijke rollen. Een andere grote troef is regisseur Spike Lee die veel open laat in de film en het nog durft om in de 21e eeuw met een commerciele film als dit het tempo laag te houden om zo sfeer op te bouwen. Minder evident. Op de juiste momenten komt hij met een creatieve uithaal zonder te willen experimenteren met technieken.

Prachtige film dus, zelfs 10 jaar. Misschien hier daar wat ingekort, maar dat zijn de details die je bij veel films wil bijschaven. Ik behoud in elk geval mijn score. De film staat er nog steeds.

Champagne for my real friends, and real pain for my sham friends

Een erg intrigerend drama. Eigenlijk een simpel verhaal, maar het wordt prachtig gebracht. Alle karakters zijn interesant en worden stuk voor stuk uitstekend neergezet door de acteurs. Met name Philip Seymour Hoffman was voor mij een hoogtepunt! Mooie dialogen en een paar memorabele scenes (de "fuck you" scene en de vecht scene zijn erg indrukwekkend).

Ook de setting, het herstellende New York na de aanslagen van 9/11, passen perfect bij het verhaal. Een geweldige film die ik iedereen kan aanraden

En wat is Rosario Dawson een beauty zeg

IJzersterke Spike Lee Joint die zowaar de kansel even laat voor wat het is en de regisseursstoel midden in zijn geliefde en getraumatiseerde New York plant om drama van de bovenste plank af te leveren. Dan mag je refereren aan 9/11, bovendien wordt het, net als de flashbacks, effectief en mooi geïntegreerd. De scène voor Franks raam (ook een reflectie) knettert vanwege de muziek en de dialogen, maar Ground Zero sluit daarbij nog eens naadloos aan bij de emotionele staat van het drietal. Net zoals de audiovisuele pracht dat doet tijdens het hele gebeuren in de club.

Het is per slot van rekening niet alleen Monty die op het randje balanceert. De Fuck You-monoloog mag dan de blikvanger zijn, het zijn deze scènes die eigenlijk veel meer tekenend zijn voor de film. De toon blijft ook beheerst en zuiver met een kalme vertelling van de voorlopig laatste vrije 24 uur van iemand die verraden is. Norton speelt het sterk en sympathiek, maar Lee laat het niet na om aan te stippen dat het gaat om een ordinaire drugsdealer die zich onbewogen verrijkte aan de ellende van anderen. Voor zover Brogan spijt heeft, heeft dat te maken met het feit dat hij gesnapt en veroordeeld is.

En dat maakt het een oprechte worp die geen tierelantijnen en dergelijke nodig heeft om drie uiterst krachtige personages op te bouwen en z'n drama tot leven te laten brengen. Lee doet het o.a. met ingebouwde stiltes die imponeren, zoals tijdens de laatste ontmoeting in het parkje. Knap gespeeld ook, iets wat evenzeer geldt voor de meeste bijrollen. Gedurende de dromerige sequentie in het slot heeft Cox alleen zijn stem nodig om nog eens te onderstrepen wat voor een geweldig innemend acteur hij is. Het shot dat volgt en de boel op slot gooit, wint daarmee nog eens aan impact.

goede film, is normaal niet mijn genre maar omdat hij zo hoog scoort toch eens bekijken. (komt 0.2 tekort voor de top 250) zeer vermakelijke film, gaat snel voorbij, schitterend geacteerd, schitterende muziek. Het acteren was echt goed, van allemaal. Barry pepper vind ik ook een zeer leuke acteur om naar te kijken. wat is rosaria dawnson een mooie actrice , de leukste scene vond ik
- wanneer pepper zijn beste vriend in elkaar moet slaan
- de spiegelscene (was de beste)
- de kusscene in het toilet, die onzekerheid van hoffman

4/5

Knap gemaakte Drama film, met uitstekend acteerwerk van Edward Norton. Ook de rest van de aanwezige cast weet te overtuigen. De aanwezige sfeer is goed gebracht. Evenals het realistisch uitgevoerde verhaal. Verder zijn de soundtrack en het camerawerk van hoog niveau. 4 Sterren.

25th Hour is een indrukwekkende dramafilm met een vleugje misdaad.

Het feit dat er wat gebeurtenissen uit 9/11 worden meegenomen, geeft de film een extra boost.

De plek waar het WTC ooit stond wordt zelfs getoond, en laat nog kippenvel achter.

Monty Brogan is een drugsdealer die een gevangenisstraf van 7 jaar moet uitzitten.

De dag vóór zijn vertrek brengt hij met z'n vrienden Frank Slaughtery en Jacob Elinsky door.

Ook zijn Spaanse vriendin Naturelle Riviera wijkt niet van zijn zijde.

De film laat grotendeels zien hoe Monty z'n leven heeft verkloot, en nu moet boeten voor zijn daden.

Als kijker raak je soms wat emotioneel betrokken naarmate de dag nadert waarop Monty zijn koffers kan pakken.

Verwacht echter geen hoog misdaad gehalte, want dan kom je bedrogen uit!!

3,5 *

Over het geheel genomen een sterke film, hoewel er stukken inzitten waarvan ik niet helemaal weet wat ik ermee aanmoet. Zoals de rol van Philip Seymour Hoffman en zijn 'romance' met zijn leerling. Hoffman speelt zijn gebruikelijke rol, en hoewel hij mijn favoriete acteur is vond ik hem toch wat misplaatst aanvoelen in deze film. Daarnaast heeft de film wat opstartproblemen met het ietwat lange en overbodige introduceren van de vrienden van Monty.

Na een half uur komt dit goed, en zitten er een aantal zeer sterke scenes in. Ondanks de speelduur weet de film moeiteloos heel de tijd te blijven boeien. Scènes lopen vloeiend, de dialogen kijken prettig weg en ondanks dat er eigenlijk weinig plot in zit blijft het toch vlot wegkijken. De locaties en camerastandpunten zijn ook regelmatig sterk gekozen, zoals de scène waarin Monty ondervraagd wordt in de steriel witte ruimte, het stuk waarin Jacob en Frank uitkijken over Ground Zero en het stuk in de club met de pompende beat en het blauwe licht.

Het einde is schrijnend, maar had misschien beter geweest als het daadwerkelijk open gebleven was. In eerste instantie dacht ik ook dat het een open einde was, maar nalezen op Wikipedia leerde me dat hij uiteindelijk wel naar de gevangenis rijdt.

Mooi ook dat de film echt een post-9/11 sfeertje ademt. De woede, angst en wanhoop van Monty vormen een mooie parallel met New York na de aanslagen.

Een film die ik waarschijnlijk nog wel eens wil zien, ruime 4*

Leuke film, ik krijg soms het idee dat het op sommige momenten wat langdradig is maar het valt wel mee. Jammer van dat plot tussen die leraar en leerling, was eigelijk erg onnodig achteraf en word ook niet echt ''afgerond''. Ook een film die je aan het denken zet, zeker een aanradar.

Wat een kutfilm zeg.

Het zal misschien aan mij liggen, maar ik begrijp echt niet van waar de mensen hier zulk een hoge score halen.

Film duurt meer dan twee uur, tijd genoeg dus om dikwijls in slaap te dommelen.

Na een kwartiertje heb je het trouwens wel gezien. Er valt trouwens niks te zien, want er gebeurt niks.

Norton is weer echt zo goed. Elke keer weer een genoegen om hem te zien spelen. Ook al omdat hij niet zo heel veel rollen aanneemt. Zijn personage wist me gelijk al te winnen. En dan speelt Philip Seymour Hoffman ook nog eens mee, in een vrij grote rol. Weer eens zoals in Happiness een wat zielig en viezig mannetje, maar zeker niet onsympathiek. Barry Pepper lijkt aanvankelijk vooral een klootzakkerige cynicus te spelen, maar die blijkt ook wel meer dan dat alleen. Zo goed heb ik hem nog niet zien spelen.

De acteurs dragen natuurlijk een hoop positiefs bij, maar het zijn vooral de sfeer en toon van de film die me zo weten te pakken. Alles ziet er wat groezelig uit en de melancholie is tastbaar. Haast te veel indrukwekkende scènes om op te noemen. Monty die zijn oude school een bezoekje brengt, Monty die langsgaat bij zijn vader (de monoloog op het toilet vond ik te veel een poging om op te vallen, maar het werkt hier wel beter dan in Do the Right Thing), de dialoog tussen Frank en Jacob met Ground Zero indrukwekkend op de achtergrond (misschien als metafoor wel iets te sterk, de begeleidende muziek als je Ground Zero ziet sowieso), de flashback waarin Monty Naturelle ontmoet en natuurlijk ook de scène in de club.

Het tempo is erg aangenaam, en tegen het einde voelt het onvermijdelijke lot van Monty wel heel deprimerend. Ik kon het alleen niet zo serieus nemen toen Monty zijn vrienden vroeg hem “lelijk te maken”. Maar dat wordt dan weer goedgemaakt door het slotstuk waarin Monty door zijn vader naar de gevangenis wordt gebracht en ze zichzelf even voor de gek houden met een dagdroom. Zeer krachtig.

De bijrollen zijn trouwens ook erg sterk, naast de twee grotere. Paquin is overtuigend, Dawson en Cox zijn goed en Siragusa speelt een hilarische Russische gangster. Een bekend gezicht uit The Sopranos. En Isiah Whitlock Jr. kende ik ook al van The Wire. Hij doet zelfs zijn shiiiiiit-trucje. Zal hij wel in al zijn films doen gok ik. Een film die eigenlijk al mijn hoge verwachtingen waar heeft gemaakt. 4.0*.

Prachtige ingetogen dramafilm.

Echt een unieke film dit. Ik ken maar weinig films die ondanks dat er eigenlijk zo weinig gebeurt gedurende de hele film, toch zo blijven boeien. De film kent een erg mooi, berustend sfeertje, af en toe bijna dromerig, en word op dat gebied geweldig versterkt door de soundtrack (vooral ook het einde) en de visuals. De lange shots waarin je Norton door de stad ziet lopen met enkel zijn hond hebben gewoon echt iets. Moeilijk onder woorden te brengen.

Norton vond ik ook erg overtuigend, heeft de perfecte uitstraling voor dit soort rollen waarin hij een wat terneergeslagen man speelt. De rest van de cast doet het ook prima en zijn stuk voor stuk leuke personages om te volgen, mede doordat de dialogen en gesprekken tussen hun vaak interessant zijn. Wat verder nog het vermelden waard is zijn een aantal geweldige individuele scenes, waaronder de spiegelscene, de scene waarin Norton door zijn vriend geslagen word, en het prachtige einde. Leek eerst iets te happy, maar gelukkig was het allemaal maar schijn.

Erg indrukwekkend film. Dit soort dramafilms liggen me echt veel meer dan die overdreven melodramatiek die ik onlangs in Magnolia zag. Dikke 4,5*.

"Het leven dat er bijna niet geweest is".... Go figure aan het eind. Prachtige film. Met ongemakkelijke dialogen over elkaar de waarheid zeggen. Over wat gebeurd is, spijt, aangeslagen zijn, een dramatische verandering moeten accepteren, afscheid nemen van het leven zoals het tot voor kort ging, speculeren als niet was voorgevallen wat gebeurd is. Alles een metafoor voor The Big Apple na 9/11. Omvallen en weer opstaan. Moeilijk troost kunnen vinden. De acteurs maken de film. Norton, Hoffman en Pepper.

Dit blijft toch een heel apart filmpje hoor, in de positieve zin van het woord.

Nu voor de derde keer gezien en ik moet zeggen dat ik er wederom helemaal inzat en de tijd voorbij vloog. Inhoudelijk blijft het soms net iets te mager misschien, maar als totaalplaatje werkt het gewoon. Mooie score ook en een aantal scenes zien er echt fantastisch uit. Norton speelt een goede rol (zeker niet zijn beste), maar ik vond met name Pepper het uitstekend doen.

4,5*

Geen slechte film. De eerste die ik zie van Spike Lee (aangezien geen van de 3 bibliotheken waarvan ik lid ben verspreid over Limburg 'Do the right thing' in zijn bezit heeft :-/), en ik kende hem al een tijdje van naam (en faam).

Had hem wat rauwer verwacht (waar ik wel zin in had gisterenavond), maar hij bleek een mooi evenwicht te zijn qua sfeer (zoals hierboven al werd aangegeven) tussen het grauwe/ruwe en het rustgevende.

De opvallende kleurwerking is ook speciaal, wat zeker bijdraagt aan het hierboven genoemde compliment. Een 'trucje' van de regisseur dat naar mijn mening dan weer niet zo goed werkte was het snel en kort herhalen van een bepaalde beweging vanuit een ander camerastandpunt. Misschien dat het de op het eerste zicht nietszeggende acties meer gewicht moest toebrengen, maar het kwam meer over als een effectje om niets.

Over de acteerprestaties valt weinig slechts te zeggen. Edward Norton is een acteur die ik graag bezig zie, en ook leuk om Barry Pepper eens in een andere film dan zijn mooie rol in Saving Private Ryan tegen te komen.

Een goede misdaad/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Edward Norton, Philip Seymour Hoffman en

Barry Pepper...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Dit was voor mij nou echt een film waar ik niet helemaal van weet wat ik er van moet denken. Ik had in eerste instantie meer een echt drama verwacht, maar het bleef mijns inziens aardig luchtig. Ik vond het verhaal aardig vlot verlopen en het wordt nergens echt saai. Op een aantal 'harde' momenten na, vond ik het nergens echt heel aangrijpend worden. Al met al vond ik het een aardige kijk op de laatste vrije dag van een veroordeelde, die keuzes moet gaan maken.

Norton zette zijn rol overtuigend neer, maar dat doet hij in de meeste films waar hij in speelt. Het is gewoon een uitstekende acteur die wel raad weet met dit soort rollen.

Ik vond het advies van de vader (wat te doen als hij vrij komt) wel wat overdreven.