Inglourious Basterds (2009)

My name is Lt. Aldo Raine and I'm putting together a special team, and I need me eight soldiers. Eight Jewish-American soldiers. Now, y'all might've heard rumors about the armada happening soon. Well, we'll be leaving a little earlier. We're gonna be dropped into France, dressed as civilians. And once we're in enemy territory, as a bushwhackin' guerrilla army, we're gonna be doin' one thing and one thing only... killin' Nazis. Now, I don't know about y'all, but I sure as hell didn't come down from the goddamn Smoky Mountains, cross five thousand miles of water, fight my way through half of Sicily and jump out of a fuckin' air-o-plane to teach the Nazis lessons in humanity. Nazi ain't got no humanity. They're the foot soldiers of a Jew-hatin', mass murderin' maniac and they need to be dee-stroyed. That's why any and every every son of a bitch we find wearin' a Nazi uniform, they're gonna die. Now, I'm the direct descendant of the mountain man Jim Bridger. That means I got a little Injun in me. And our battle plan will be that of an Apache resistance. We will be cruel to the Germans, and through our cruelty they will know who we are. And they will find the evidence of our cruelty in the disemboweled, dismembered, and disfigured bodies of their brothers we leave behind us. And the German won't not be able to

help themselves but to imagine the cruelty their brothers endured at our hands, and our boot heels, and the edge of our knives. And the German will be sickened by us, and the German will talk about us, and the German will fear us. And when the German closes their eyes at night and they're tortured by their subconscious for the evil they have done, it will be with thoughts of us they are tortured with. Sound good?

The Basterds: YES, SIR!

Dit stukje is pas erg leuk wat ik net opschreef. Voor de rest vind ik het een meesterwerk van Quentin Tarantino. Vooral de Duitse acteur Gedeon Burkhard is erg goed en Brad Pitt

Uiteraard ook weer de gebruikelijke gore-level zoals in vrijwel alle Tarantino films, van mij hoeft dat niet zo. Maar ik kon het toch niet laten om af en toe in de lach te schieten om al die harde acties, al was het alleen maar om het absurdistische dat er vanuit gaat. In de dialogen zit gelukkig ook een nog wel enige humor. Het verhaal an sich heeft op mij niet echt een grote indruk gemaakt. Had er iets meer van verwacht.

Casting was goed te noemen. Het joodse meisje gespeeld door Mélanie Laurent krijgt van mij een pluim. Christoph Waltz zet echt een fantastische Hans Landa neer, de superachterdochtige nazi-kolonel in de film, van wie je continu verwacht dat hij iedereen te grazen neemt met zijn argwanende ondervragingstechnieken. Wat mij betreft de meest interessante personage om te volgen. Al met al voorlopig hooguit een 3,5

Met het gore-level viel het toch juist ontzettend mee in deze film? Bovendien hebben PF, JB en DP ook vrijwel geen gore.

Dat is een erg persoonlijke mening, voor mensen die aanzienlijk minder films gezien hebben zijn de scènes met oa. de scalperingen, de baseballbat en Aldo's mes nog shockerend (hetzij lichtjes), merk je ook aan de reacties in de zaal.

Kan me goed vinden in het commentaar van Ramon K enkele pagina's eerder. Ook al kent de film enkele memorabele scènes, echt overtuigend is ie helaas niet. Het is jammer dat de focus niet wat meer op de Basterds zelf ligt, omdat er nu net wat te veel bijzaken zijn, die je als kijker wat doen wegdromen van het uiteindelijke plot.

Daarnaast is de film ook van alles wat, maar ook van veel net te weinig. De actie, de humor en de gore; van alles kent de film wel wat, maar toch net te weinig om zich echt in één van deze rijtjes van genrefilms te scharen. Inglourious Basterd is gewoonweg net wat te braaf om écht uit te blinken...

3*

Wat scoort deze film lekker hoog . Ik ga volgende week naar de bios om deze film te bekijken. De hoge score voorspelt veel goeds .

Ik snap die kritiek niet geheel. QT's films zijn toch altijd redelijk braaf. Enke Reservoir dogs is hard met enige gore me een klein beetje in Kill Bill 1, maar verder is deze film prima in lijn met zijn overige werk.

Reservoir Dogs: flinke marteling, oor eraf.

Pulp Fiction: smerige verkrachting.

Kill Bill: massaslachting

Death Proof: de ledematen vliegen om je oren.

IB: geen idee want ik heb 'm nog niet gezien

Er zijn precies veel mensen die met de verkeerde verwachtingen naar de film gaan terwijl het op de site al vaak aangehaald is dat de bastards minder in beeld komen dan de trailer doet uitschijnen. Persoonlijk vond ik het trouwens best meevallen, de bastards namen toch bijna de helft van de film in beslag met hun subverhaal.

Inderdaad, maar uiteindelijk blijft het dikwijls wel bij één enkele scène want voor de rest komt er bijna geen gore in voor.

die massaslachting heb je hier ook, evenals een knuppelscene... maar het is nooit een Planet Terror of Martyrs gebeuren bij hem...dus snap de kritiek nog steeds niet... wat MV2 zegt, het blijft meestal bij een of twee scenes, de rest van de QT films worden net als hier gewoon lekker vol geleuterd....

Tarantino weet gore en geweld gewoon goed te gebruiken. Het is altijd zeer weinig aanwezig in zijn films, maar als hij het dan een keer gebruikt, moet het wel zo bloederig mogelijk waardoor het nog meer impact pakt. Zijn films staan dan wel bekend om hun geweld maar in veel gevallen wordt toch slechts beperkt tot enkele scènes. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld ook voor Taxi Driver die bekend staat als een gewelddadige film maar ook in die film zit heel weinig geweld. Maar juist door de manier waarop het in beeld wordt gebracht, heb je zoiets van "Wow!".

Ik duid met 'braaf' in ieder geval niet enkel op gore. En eigenlijk trek ik niet enkel een vergelijking met Tarantino's eigen werk, maar ook met de films die hij in zijn achterhoofd had toen ie deze film maakte. Ik heb het dan over het aantal geweldsscenes, langgerekte vuurgevechten, naakte vrouwen met machineguns, coole typetjes met een hoop screentime, meer snelle dialogen over niets, hoog coolgehalte overall, veel energie etc. In plaats daarvan krijgen we lang uitgesponnen scenes die meer overeenkomsten vertonen met een dramatische speelfilm of een thriller, dan met een echte oorlogsfilm a la The Dirty Dozen, Eastern Condors of het origineel van Castellari.

Met Kill Bill: Vol.1 maakte die dat wel waar (ook veel meer sleezy actie en gore, zeker in verhouding met de speelduur), in Vol.2 was het ook een gemis.

Dat bedoel ik eigenlijk met braaf. Ik vind de film, gezien het genre waarbinnen het valt (met een exploitatief karakter, net zoals de Shaw Bros producties of zelfs de spaghettiwestern) een beetje mak geworden. Zelfs in de climax waar Tarantino dan kiest om Hitler te wasten met kogels (net als al die andere nazi's die eraan gaan) vind ik het een tegenvaller dat ie het personage Hitler niet isoleert en een veel gruwelijkere exploitatieve dood laat sterven.

En die verwachtingen creeert Tarantino zelf oa door het etaleren van zijn grindhousekennis, maar ook door een film als Kill Bill: Vol. 1.

Dat maakt Inglourious Basterds geen slechte film en de film heeft zeker een dikke Tarantino handtekening, maar hij had gewoon veel meer met het materiaal kunnen doen.

Dat is voor mij ook de spijker op zijn kop. Met mijn (in vergelijking met Ramon nog zeer achterstelde) kennis van exploitation en andere cheesy 70-ties stuff is dit erg braaf. Met het origineel nog vers in het geheugen zijn de topless vrouwelijke SS-officieren met machinegeweren een goed voorbeeld. Waar waren die hier???????

Mede daardoor ben ik minder mild in mijn oordeel. Hoewel ik de film nog wel eens op een fatsoenlijk en minder vermoeiend tijdstip wil herzien.

OK snap je punt, zeker wat betreft Hitler heb je gelijk... Vrees dat hij na het Grindhouse debalce enigzins is terug gefloten door de Weinsteintjes...

Ik vind de film net iets te tam.

In Reservoir Dogs heeft die martelscene iets rauws over zich.
Met Pulp Fiction maakt o.a. de spuit in het hart scene best veel indruk. Of de verkrachtscene inderdaad
Jackie Brown vind ik best slecht en buiten dat weinig schokkends.
In Kill Bill worden oogbollen eruit gerukt, een onderlip eraf gebeten, darmen eruit gestoken enz.. enz..
Death Proof vind ik ook vrij tam en moet het alleen van die crash hebben.
Inglourious Basterds heeft wat harde stukken, maar ik had echt wat meer slachtingen van de basterds willen zien. Het meest groffe vind ik denk het fragment waarin Sgt. Hugo Stiglitz een kussen op het geizcht van een Nazi drukt en dan vervolgens op het kussen begint in te steken met een mes.

Dus Pulp Fiction en Kill Bill hebben voor mij net dat (extra) gedurfde en de rest niet.

Maar dat is wel een heel ander type film.

Voor zo ver ik weet heeft Tarantino immer een film als The Dirty Dozen of Inglorious Bastards voor ogen gehad. 1 van zijn favoriete films binnen dit genre is Dark of the Sun (Cardiff, 1968) (niet gezien trouwens) en daar moet (1 van) de eerste kettingzaagfight(s) in zitten. In een oorlogsfilm! Zulke dingen mis ik gewoon.

Met uitzondering van de knuppelscene zit het coolste geweld eigenlijk in een vluchtige flashback (Schweiger) en daar creeert ie dan een verwachtingspatroon mee voor dat personage maar dat helpt ie dan helemaal om zeep door Schweiger, zonder dat ie nog iets van zijn kunsten heeft kunnen laten zien, gewoonweg om te brengen!

Ik vind dat echt gemiste kansen hoor.

Ik ook. Bij Death Proof volgt Tarantino gelukkig wel een oude grindhouseformule (coole killer, mooie meiden, een superieure carchase en wat nasty scenes) en kan ik er goed van genieten maar weet je wat ik daar bijvoorbeeld miste?

Tieten!

Volg je een grindhouseformule, krijg je een striptease met kleren aan! Gemiste kans ook.

Eens!

Eindelijk gezien bij de nu al legendarische Utrecht Movie Meet van 5 september jl.
Ik was alweer bijna vergeten hoe een bioscoop er van binnen uitziet, zo vaak dat ik ga.

Inglourious Basterds, de nieuwe Tarantino. Wanneer de beste man iets nieuws maakt zijn de verwachtingen hoog; dit dankzij zijn eerste twee films Reservoir Dogs en Pulp Fiction. En nu dus Inglourious Basterds, de oorlogsfilm waar Tarantino zo'n tien jaar mee bezig is geweest. Hoofdrollen voor Brad Pitt, Melanie Laurent en Christoph Waltz.

De film begint heel erg sterk: Waltz als Jew Hunter Hans Landa die een arme boer, die naar alle waarschijnlijkheid Joden laat onderduiken, langzaam maar zeker tot waanzin drijft met zijn achterdochtige doch erg effectieve ondervragingstechnieken. Waltz zet werkelijk een verbluffend staaltje acteren neer. Wat een acteur!

Hierna worden The Basterds geintroduceerd, die onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt) graag nazi's koud maken, hakenkruizen in voorhoofden kerven en hun slachtoffers scalperen. Ik was niet onder de indruk. Pitt's accent is best grappig, maar ik vond hem een beetje te lollig en over the top overkomen. Ik heb hem ook wel eens beter zien acteren, zoals in (recentelijk) Burn After Reading en (niet zo recentelijk) 12 Monkeys.

De Basterds zelf valt vrij weinig over te zeggen, want meer dan een beetje stoer kijken en een paar regels tekst opdreunen doen ze niet. Til Schweiger kwam het beste uit de verf als Hugo Stiglitz. Die markante norse kop van hem is een genot om naar te kijken. Een andere bekende, Eli Roth (regisseur van Cabin Fever, Hostel 1 en 2), speelt de Donny 'The Bear Jew' Donnovitz, die gevangen genomen nazi's die niet willen praten hun hersens inslaat met een grote houten knuppel. Maar imponerend is hij allerminst. De rest van de Basterds krijgen nauwelijks een introductie en lijken alleen maar gecast te zijn als 'cannon fodder'. Ik zat me in ieder geval af te vragen waarom dit zooitje ongeregeld nou 'de schrik van de nazi's' waren.

Dan hebben we ook nog het verhaal van een aan de klauwen van de nazi's ontsnapte Jodin Shosanna (Mélanie Laurent) die in bezet Frankrijk een oude bioscoop runt en zint op wraak voor wat haar en haar familie is aangedaan. Ze ziet haar kans schoon als een nazi filmster zijn oog op haar laat vallen en haar bioscoop uitkiest als premiere voor zijn nieuwe film en waar enkele hooggeplaatste nazi kopstukken bij aanwezig zullen zijn. De Basterds hebben ondertussen ook lucht gekregen van dit plan. Mélanie Laurent is prima gecast als getroebleerde jongedame die zint op maar één ding.

De film is langzaam: Jackie Brown langzaam. Als men hier een actiefilm a la Saving Private Ryan of Kill Bill verwacht komen ze bedrogen uit. Tarantino bouwt zijn scenes rustig op en neemt voldoende de tijd om zijn plan uitéén te zetten. Wat dat betreft is het wel bewonderenswaardig dat hij zich geen woorden in de mond heeft laten leggen en gewoon zijn eigen ding heeft gedaan. Toch vond ik het jammer dat de film zich afspeelt in een alternatieve realiteit. Dit zal men op het einde van de film wel duidelijk worden waar ik het over heb.

Ook een pluspunt is dat iedereen zijn/haar eigen taal spreekt: Duitsers Duits, Fransen Frans en Amerikanen Engels. Tarantino is duidelijk geen luie filmmaker die zijn personages Engels laat spreken met een belachelijk accent. Brad Pitt uitgezonderd.

Het geweld in de film is zeldzaam, maar hard. Het scalperen van dooie Duitse soldaten wordt lekker in beeld gebracht en ook Pitt's kunst van het kerven van swastika's in de voorhoofden van nog levende nazi's zien we heerlijk in close-up. Daarnaast worden we ook nog eens getrakteerd op een redelijk smerige scene die zich het beste laat omschrijven als een '1 bullet wound 1 finger', if you catch my drift. Uiteraard worden er ook nog heel wat mensen neergemaaid en wordt iemand zijn hersens ingeslagen met een honkbalknuppel maar dit valt allemaal wel mee vergeleken met wat ik net heb opgenoemd. Na de brandblusserscene in Irreversible is niets me te gek meer.

Het probleem met de film is dat het te fragmentarisch en rommelig is opgebouwd. De film springt van hot naar her in tweeenhalf uur tijd. Verder doet Tarantino voorkomen alsof de film om The Basterds draait, maar laat je niet misleiden want in feite hebben zij een maar een kleine rol en draait de film vooral om de wraak van Shosanna. Wat dat betreft zijn de posters en trailers erg misleidend te noemen, ook omdat er in de laatste scenes voorkomen die nergens in de film zijn te bekennen. Ook de keuze van Tarantino om de film a la Pulp Fiction, Jackie Brown en Kill Bill in 'chapters' op te delen draagt er aan bij dat de film nooit één geheel lijkt te zijn. Het mag dan wel één van zijn gimmicks zijn; bij deze film werkt het dus duidelijk niet.

Een ander minpunt is dat de film tegen het einde omslaat naar een soort van komisch drama. Er zitten een paar erg grappige scenes in zoals Brad Pitt die zich voor moet doen als een Italiaan en het plan van Shosanna zet de bezoekers in vuur en vlam, maar Tarantino zet de nazi kopstukken neer als een stel clowns. Goebbels die bijvoorbeeld in huilen uitbarst wanneer Hitler hem een compliment geeft over de film, of een aantal close-ups van een smakelijk lachende Hitler bij het zien van het verzet die bij bosjes worden neergemaaid door één man in een klokketoren. Grappig: ja, maar dit strookt totaal niet met de nazi's uit rest van de film.

De muziek deed me verder niet zoveel. Soms werkt het en soms niet. Iedereen die Tarantino een beetje kent weet dat de beste man geen componisten gebruikt om zijn films van een passende score te voorzien. Hij duikt liever zijn eigen muziekarchief in om met enkele klassiekers op de proppen te komen. Dit varieert van klassieke westerndeuntjes van Ennio Morricone tot aan ruige rock van David Bowie. Best vreemd om dit soort muziek te horen bij een film die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. Ik vraag me dan ook af hoe de film zou zijn geweest als Tarantino zijn principes en trucjes overboord had gegooid en gewoon een goeie componist had ingehuurd. Clint Mansell, Graeme Revell of Carter Burwell lijken me wel de juiste personen om deze film te voorzien van een passende soundtrack. Of wellicht Morricone zelf, aangezien hij hier zo'n fan van is.

All-in-all is dit dus best een aardige maar ietwat rommelige film die niet helemaal strookt met de werkelijkheid, maar toch wel genoeg te bieden heeft voor vooral de liefhebbers van Tarantino. Verwacht echter geen keiharde oorlogsfilm die bol staat van de explosies en actie: dit is 'Jackie Brown' in oorlogstijd. Dus veel conversaties (deze keer wat meer gericht op het doel en minder gezwets over onbelangrijke dingen) en spaarzame momenten van vrij brute actie. Pitt en zijn clubje Basterds vielen enigszins tegen, maar de casting van Mélanie Laurent en vooral Christoph Waltz is een geniale zet geweest. De beste man acteert iedereen van het scherm. Zeker een acteur om in de gaten te houden.

Vermakelijk? Best wel, maar verre van een meesterwerk.

Fantastische film, ben hem gisteren gaan bekijken in de bioscoop, echt een meesterwerk van Quentin!

Waarom dan?

Het is logisch dat een film met Tarantino meer aandacht krijg dan onbekendere regisseurs. Daar voor hoef je niet op de Filmacademie te hebben gezeten om dit volkomen logisch te vinden. Dat we de film daarom prachtig vinden is natuurlijk de grootste lulkoek die ik ooit heb gehoord. Houd maar op met van die 'schokkende berichtjes' achter te laten, en zeg gewoon dat je de film stom vond omdat die stom was. Ge hem niet stom vinden omdat Tarantino hem regisseerd. Want ik denk dat jij nu precies het zelfde bent aan het doen, als waarmee je ons beschuldigt. Maar dan anders om.

Overigens ben ik nog vergeten te melden dat het ook best grappig was om een voice cameo van Samuel L. Jackson en Harvey Keitel te horen. Voegde verder niet zoveel toe aan de film, maar het was geinig.

Je vergeet de voice cameo van Tarantino omdat je die niet gehoord hebt?

Die vergeet ik ook nog ja.

prachtige recentie Pastichio Rocker

niets aan toe te voegen

//edit: wat mij opviel dat er toch vanaf een half uur voor het einde een groot aantal mensen voortijdig de zaal verlieten...... en die kwamen niet meer terug!

:blush: voice cameo niet opgelet...

Hans Landa: briljant personage, briljant neergezet. Alle scenes met hem zijn fantastisch.

Buiten dat personage overtuigt Inglorious Basterds me niet. Ik vind Tarantino tof door het geklooi met tijd in zijn eerste films. Hier zijn alles hoofdstukken chronologisch geordend. Het wordt nogal langdradig en ik denk dat het daardoor komt. Het verhaal heeft immers weer niet zo veel om het lijf.

Ook ligt er net als bij Kill Bill weer meer nadruk op geweld/gore en dat is niet echt mijn kopje thee.

Brad Pitt/Aldo Raine en zijn Basterds tenslotte zouden grappig moeten zijn, maar zijn dat niet.

Toch 3,5 - voor Hans Landa

De nadruk ligt op het geweld/gore? Heb ik zeker een andere film gezien.

Dan heb je toch een leuke recensie geschreven.

Even serieus nu, nadruk ligt zeker niet op geweld of gore, integendeel zelfs.