Judgment at Nuremberg (1961)

Lastige film toch wel. De speelduur vond ik toch wel veel te lang, de duur hoeft opzich nooit een probleem te zijn, in deze vorm wel. Getuigenverhoren en juridische steekspelletjes duren in de eerste helft van Judgment at Nuremberg gewoon veel te lang. In het begin zijn de tussenscenes buiten de rechtbank om ook gewoon een stuk interessanter. Bovendien mag de inbreng van de rol van Marlene Dietrich toch wel nihil heten. Gelukkig leeft de film ongeveer halverwege wel wat op.

Met de beelden van de Holocaust wordt de film ook een stuk menselijker en zeker ook levendiger. Voor mij was dat toch wel een behoorlijk omslagpunt.

Vond bovendien dat er bij vlagen wat knullig gefilmd werd, met name bij close-ups. Nu is dat inderdaad een manco van de tijd waarin de film is gemaakt, maar toch.. erg netjes was het allemaal niet. Ook was het niveauverschil tussen de acteurs wel behoorlijk aanwezig. Burt Lancaster is duidelijk de sterkste van het stel, en ook van de rechter was ik behoorlijk onder de indruk. De verdediger van de Duitsers en de Amerikaanse aanklager waren al iets minder geloofwaardig, maar vooral de getuigen vond ik bij vlagen niet zo sterk.

Ik vond het ook een aparte keuze om de Duitsers in het begin van de film te laten vertalen door een tolk, om vervolgens al heel snel volledig op het Engels over te gaan. Ik snap dat je een moeilijk de hele film door die tolk erdoorheen kan laten praten, maar deze oplossing vond ik ook niet echt geslaagd. Maargoed, dat was een kwestie van wenkbrouwen fronsen en weer verder kijken.

Al met al een mooie rechtbankdrama, maar tevens met de nodige minpunten. 3*

De rechtbankscènes waren van goed niveau: Goed gefilmd (als er niet ingezoomd of uitgezoomd werd tenminste, werkelijk verschrikkelijk), sterke debatten en pleidooien en vooral de acteurs waren van zeer hoog niveau. Spencer Tracy, Maximilian Schell, Burt Lancaster en Montgomery Clift zetten allen ijzersterke rollen neer en was onder de indruk, Richard Widmark laat ik er even van tussenuit want die was wat minder. Alles was boeiend om te volgen in de rechtbank.

Echter is het probleem van de film dat het veel te lang duurt. Wat Judge Haywood buiten zijn werkuren in de stad zelf doet kon me maar weinig boeien en op Marlene Dietrich moet je niet rekenen om die scènes naar een hoger niveau te tillen. De scènes worden zelfs irritant omdat ze van laag niveau zijn en niks aan de film toevoegen.

Verder vond ik het praten ook een probleem. Het begon goed: De Duitsers praten Duits en de Amerikaan praten Engels. Na wat irritante en lange scènes met de tolken vond Stanley Kramer het opeens allemaal niet meer nodig en laat iedereen rustig Engels praten (zelfs Duitse acteurs, het zou toch geen probleem zijn om die in hun moedertaal te laten praten.) Zo zit iedereen met hun hoofdtelefoon te luisteren naar hun tolk terwijl iedereen de zelfde taal spreekt. Kwam nogal fake over.

Vond het nogal grote minpunten die ik opsomde en daarom zal Judgment at Nuremberg nooit een film worden die zich bij de grootste scores zal mogen rekenen met dank aan Stanley Kramer, de grote schuldige in het verhaal.

3,5*

Verder vond ik het praten ook een probleem. Het begon goed: De Duitsers praten Duits en de Amerikaan praten Engels. Na wat irritante en lange scènes met de tolken vond Stanley Kramer het opeens allemaal niet meer nodig en laat iedereen rustig Engels praten.

Misschien juist de reden? Als je het 100% realistisch wilde hebben, dan zou of alles 2x moeten worden gezegd of na elke dialoog enkele secondes moeten wachten, dat zou pas irritant zijn geweest.

Deze discussie is hier al vaker gevoerd. Zoiets honderd procent realistisch voorstellen gaat natuurlijk niet (of het zou inderdaad irritant worden), maar er waren mooiere oplossingen geweest (die zowel het realisme tegemoet komen als de vlotheid behouden). Door simpelweg over te schakelen op ondertitels na de koptelefoondemonstratie ipv op gemeenschappelijk Engels had het allemaal al veel beter overgekomen. Sommigen noemen het muggezifterij, maar ik vind het toch heel belangrijk dat er gestreefd wordt naar authenticiteit bij dergelijke films. Ik zal hiermee wel in herhaling vallen maar het is dan ook een achterhaald argument waarmee je de taalkwestie probeert te rechtvaardigen.

Lange, zeer interressante film. Wat moet ik van deze film zeggen, alles is vast al gezegd. Films uit de jaren '60 hebben wel iets speciaals, het zwart/wit, het acteren, cameravoering. Ik mag er graag naar kijken. De beelden van de kampen geven mij nog steeds kippenvel 6.000.000 doden het is ook waargebeurde horror. Ik ben blij dat ik de film heb gezien, het is een aanrader voor een ieder die het geduld kan opbrengen.

Goede film, terecht dat deze in de top 250 staat. Hij mag wat mij betreft hoger komen!

4.5*

Een zeer sterke film met prachtig acteerwerk. Ook één van de weinige films die ook eens kritisch over de oorlog nadenkt en de Duitse versie aan het woord laat. Niet dat het dan de oorlog goedkeurt (gelukkig) maar je hebt wel een idee hoe de Duitsers hierover dachten. Historisch ook heel goed in kaart gebracht met morele vraagstukken als 'Heeft heel Duitsland hier schuld aan?', 'Heeft Amerika wel het recht om recht te spreken in een ander land?' 'Is dit wel een eerlijk proces en werd er op voorhand al geen oordeel gevormd?'

Ook de spanning met de Koude Oorlog voor de deur en de druk langs alle kanten om niet iedereen te veroordelen enerzijds en de gruwel van de oorlog niet ongestraft voorbij te laten gaan anderzijds. Vooral het bekende fenomeen 'Das haben wir nicht gewust' wordt hier goed in beeld gebracht. Een terechte plaats in de top 250. Net geen 5* voor mij, deels omdat ik me toch onbewust stoorde aan het taalfenomeen Duits/Engels dat ineens allemaal Engels werd. Daardoor krijg je een soort overbodig gedoe met koptelefoons en andere vertaalscènes die niet echt meer nodig zijn.

Ontzettende sterke film die ik op het grote doek (''Movies That Matter'' in Maastricht) mocht bewonderen en waar ik verder niet op hoef in te gaan dankzij andere inhoudelijk berichten van members hierzo.

Toen ik aan de film begon was ik niet zozeer afgeschrokken van de speelduur. Wel vreesde ik dat het een oversentimenteel rechtbankdrama zou worden met een handvol oneliners en een overvloed aan trotsgevoel van personages. Slechts een klein gedeelte van het voorgaande bleek het geval.

Voor mij persoonlijk zat de kracht van de film niet alleen in het perfecte acteerspel, maar ook aan de onpartijdigheid. Er waren geen duidelijke slechteriken aanwezig, waardoor ik als kijker van kant naar kant werd gesleurd. Het is, mede door de harde aanpak van Maximilian Schells personage, eenvoudig om partij te kiezen voor Widmark, hier te zien als officier van justitie. Maar als ik dat terzijde leg moet ik nageven dat zowel Schell als Widmark goede punten aannamen. En tegelijkertijd probeerden ze beiden de boel te manipuleren. Dat laatste deden ze gelukkig (!) zonder het gebruik van oversentiment, ondersteund door een melodramatisch achtergrondmuziekje. De maker heeft de inhoud van de film voor zich laten spreken. Het is aan de kijker zelf om daar conclusies uit te trekken, dat wordt niet voor hem gedaan. En dat is meteen de tweede kracht van de film.

Over de acteurs kan ik, op één na, alleen mijn lof uiten. Ik probeer geen overhaaste uitspraken te maken, maar misschien is dit wel de beste film ooit qua acteerprestaties. De hoofdrollen, vertolkt door Tracy, Lancaster, Widmark en Schell, zijn nagenoeg perfect. Tracy vond ik in zijn vroegere carrière allesbehalve een sympathiek acteur, maar hierin overtuigt hij als eerlijke rechter. Lancaster speelde een erg boeiend personage, met als enig minpunt dat hij aan het einde van de film de rechter vertelde dat hij hem respecteerde om zijn beslissing. Naar mijn smaak was dit nogal 'Hollywood'. Widmark is misschien beter op zijn plaats als bad guy in film noirs, maar ook in deze film laat hij duidelijk merken dat hij ook met een rol zonder veel om het lijf zich goed raad weet. De beste vertolking kwam echter van bijrolspeler Montgomery Clift, die ijzersterk speelde als een verwarde man.

De vrouwen zijn in deze film wat minder dominant aanwezig en ik moet toegeven dat ik dat, met Marlène Dietrich en Judy Garland, niet jammer vond. In Dietrich heb ik nooit veel gezien en Garland heeft me altijd al lichtelijk geïrriteerd in films. Maar ik moet nageven dat de laatstgenoemde rollen zoals ze hierin speelde goed aankan. Dietrich en Garland zijn, naar mijn mening, niet twee beeldschone vrouwen, maar het zou ook niet bij deze film gepast hebben om een prachtige twintiger gecast te zien. De enige acteur die me het bloed onder de nagels vandaan haalde is Werner Klemperer, die hierin verschrikkelijk slecht speelde als Emil Hahn. Wat een rampzalig acteur was dat, jammer dat de makers niet iets verder hadden gezocht naar groter talent.

Al bij al een zeer indrukwekkende en ook verbazingwekkend vlotte film. Ik ben geen liefhebber van rechtbankdrama's, maar dit is een topper.

Idd een zeer grote troef. Het is zonder twijfel dat wat er gebeurde in WO II een zwarte bladzijde is in de geschiedenis, maar de morele vraag wie daaraan juist schuldig is, en of het gerecht oordeelt vanwege die daden of vanuit wraak, is de hoofdvraag in deze film. En dat maakt het juist zo interessant tegenover een woordengevecht tussen good guy vs bad guy.

Boven alles een mooi tijdsbeeld; nauwelijks is men begonnen de gapende wond van de WO II met pijn en moeite te verbinden of de Koude Oorlog staat alweer voor de deur. Verder; een Amerikaans tribunaal middenin Duitsland waarin Duitse rechters terecht staan; die vernedering komt er soms goed door, zeker in de pleidooien van de uitblinkende Schell.

Ook Lancaster en Tracy stelen menig scene in een voorbijvliegende marathon van 3 uur, die niet elke noot juist aanslaat maar toch weet te boeien. De verantwoordelijkheids- en schuldvraag staan centraal, maar hoe die te beantwoorden?

3,5*.

Absolute hoogtepunt van de vakantie (de films dan). Een indrukwekkende film die je 3 uur lang de aandacht laat vasthouden. Beklemmende beelden van de 2e wereldoorlog. IJzertsterke dialogen van de advocaten en een boel morele kwesties waarvan je blij bent dat jij ze niet hoeft op te lossen.

Weinig valt er eigenlijk van de film te zeggen. Ik heb echt op het puntje van mijn stoel gezeten bij veel (rechtbank)scènes en heb mijn ogen uitgekeken. Deze film vraagt om een herkijk en ik weet zeker dat hij dan nog beter zal zijn!

4,5*

In het begin worden we gelijk getrakteerd op een muzikaal intermezzo. Grootheidswaan van een regisseur die even uit wil pakken of een voorbode van een meesterwerk? Zonder twijfel optie 1!

Leuk om te volgen zolang het duurt, maar eenmaal je de film hebt uitgezeten zijn alle dialogen 'die nooit worden bijgestaan door visuele krachtpatserij' gelijk weer vervlogen. Een aardig steekspel tussen een bezeten advocaat 'die ver gaat om zijn cliënten te verdedigen' en de openbare aanklager, onder toeziend oog van een rechter die voor het eerst in het buitenland vertoeft, zorgt voor voldoende entertainment en dat zelfs 3 uur lang, maar als je mij vraagt om er een bijzondere scene uit te pikken kom je van een koude kermis thuis. Geen hoogtepunten geconstateerd. Een 3*

Pff, deze film had zijn speelduur niet echt mee. Dit duurde me toch echt wat te lang. En ja, als je de speelduur al te lang vind dan wordt het verhaal ook automatisch wat langdradig. Opzich best jammer. Deze film was mij ongetwijfeld beter bevallen als hij de helft korter had geduurt. En opzich had dat prima gekunt naar mijn idee.
Ik vond overigens dat de film wel veelbelovend begon. Ik heb de hele overture afgeluisterd. Schitterende muziek zeg!
Ook een paar zeer pakkende momenten in de film, waaronder het weergeven van de echte beelden uit diverse concentratie kampen. Erg schokkend.

Helemaal geen slechte film maar de speelduur maakte deze film toch wat moeilijk om de aandacht er bij te houden!
Daarom een iets wat teleurstellende 3*

8 december 2010

01:20 - 04:10

ARD

Aanrader

Zeer sterke film die mij de gehele duur heeft geboeid. Slechts één ding heeft mij afgehouden van een 5* notering: De ietwat onnodige scenes met Dietrich. De rechtbankscenes waren daarentegen gewoonweg geweldig.

Hoewel ik het niet eens ben men het uitgangspunt van de film erken ik toch wel de grootsheid van de film.
De film is in zekere mate zeer moraliserend en Amerikaans getint. Alleen valt dat niet altijd op door de zware realiteit, en doordat de film ‘het’ ook eens van uit een ander standpunt bekijkt. (Al is het eindverdict – ik blijf er bij – net ietsje te moraliserend). Ik had nochtans de indruk dat de rechter zich verdiept had in het personage Janning. Stiekem had ik iets verrassends verwacht.

Bovendien probeert men de gewone Duitse bevolking een soort van verantwoordelijksheidsgevoel aan te praten: “het is jullie schuld, besef dat goed”. Ook het “wir haben es nicht gewusst” wordt op de korrel genomen.
De weinig subtiele manier waarop de film dat doet kan zelf als kwetsend of grof overkomen. Als ik Duitser zou zijn, zou ik geschoffeerd zijn door de film. (zeker als ik de oorlog zou meegemaakt hebben). Ook de fragmenten uit de concentratiekampen zijn totaal overbodig en niet relevant in deze film. Ik had zelf ergens gelezen dat er een fout in de uitleg bij die beelden zou zitten (?).

Ik ben overigens van mening dat er geeneen legitieme grond is om de processen van Nürnberg te houden. Vooral de processen over de rechters vind ik overbodig, aangezien rechters zich steeds aan het wetboek moeten houden, ongeacht door wie of wat dat beïnvloed is. Als ik volgende week naar de rechtbank ga, hoop ik ook dat de rechter het wetboek volgt, ook al heeft hij zelf andere meningen over bepaalde wetteksten.

Een groot ongeloofwaardig stuk was waar de beschuldigde eerst zijn advocaat een halt toe riep om vervolgens uit de biecht te spreken.
Van die moment komt de advocaat niet meer in actie; wat een zeer spijtige zaak was. De man is een zeer belangrijk spilfiguur in de film. Het vuur waarmee hij mensen verdedigd is bewonderingswaardig. Sterke rol, sterke acteerprestatie, sterke dialogen … alles klopt. Niet verwonderlijk dat Schell een Oscar kreeg voor beste hoofdrol!

Die lijn wordt ook doorgetrokken naar de andere acteurs. Stuk voor stuk zeer overtuigend. Dat maakt een film een pak geloofwaardiger - alsof het echt gebeurt is. (Spijtig dat die geloofwaardigheid op het einde wat verknoeid wordt door de puntjes hierboven).

Een puntje waardoor de film nog hoger kan scoren, en nog sfeervoller kon worden is als men de acteurs hun originele taal zou laten spreken. Na 5 minuten wordt in deze film het Duits vervangen door Engels. Toch ook wel spijtig.

Een ander pluspunt voor de sfeer is dat het het naoorlogse Duitsland goed illustreert. In het begin krijg je beelden te zien van een kapot geschoten stad (Waar is dat opgenomen? Nürnberg moet in 1960 toch al grotendeels heropgebouwd zijn?). Op de achtergrond hoort men Duitse (café-)liederen.


Tip voor diegene die de film willen kijken: Laat u niet afschrikken door de lange speelduur! Van mij mocht de film zelf dubbel zo lang duren, en mochten de andere beschuldigden ook besproken worden. Als men dan nog ook het hele aspect vanuit Duits oogpunt (of alleszins minder moraliserend) zou bekijken zou dit een echte topper zijn geweest die mijn top10 in kon. Helaas…


4,0*. Ondanks alles.

Ondanks dat deze film nu 50 jaar oud is verliest hij nergens aan kracht. Het verhaal is zeer boeiend en leerzaam en de cast doet het uitstekend. Met name Maximilian Schell als verdediger van de aangeklaagde Ernst Janning speelde zeer sterk en overtuigend. Ook Burt Lancaster in de rol van de aangeklaagde Ernst Janning deed het goed hoewel hij eigenlijk pas echt in het laatste uur aanbod kwam met een indrukwekkende speech. De film laat ook goed zien hoeveel invloed (met name door de Amerikanen zelf vanwege de opkomst van het communisme in Europa) er werd uitgeoefend op rechter Dan Haywood (prima gespeeld door Spencer Tracy) om een gunstig oordeel uit te spreken over de verdachten. Of hij zijn uitspraak liet beïnvloeden is te zien op het einde welke ik zeer goed vond.

De film duurt ruim 3 uur maar verveelt eigenlijk nergens, de enige stukken die ik een heel klein beetje saai vond waren de stukken met Mrs. Bertholt (gespeeld door Marlene Dietrich) die ook de rechter wilde beïnvloedde. Het was trouwens leuk om een William Shatner te zien in een bijrol. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de rechtszaak, maar de beelden buiten de rechtszaak zien er fraai uit en geven het tijdsbeeld goed weer.

indrukwekkende film, kanjers van acteurs natuurlijk, verrassende rol van Judy Garland

en Spencer Tracy, geen moment te lang of van verveling

Maximilian Schell heeft een prijs gewonnen voor deze rol, niet zo vreemd

een echte 'must see' Judgment at Nuremberg!

(met dank aan MGM-Channel een verademing reclamevrij film kijken)

Maximillian Schnell speelt weergaloos. Zonder hem was het veel minder geworden. De andere acteurs ondersteunen hem goed. Ik durf te zeggen dat dit 1 van de beste acteerprestaties is die ik ooit heb gezien.

Boeiend rechtbankdrama

Judgment at Buremberg is een fantastisch rechtbankdrama dat ondanks de lengte van ruim 3 uur geen enkel moment verveelt. Dit komt vooral door het fantastische acteerwerk. Met name Maximilian Schell, Judy Garland, Montgomery Clift en Burt Lancaster leveren uitstekende acteerprestaties af.

De film bestaat vrijwel alleen maar uit dialogen over recht, maar ondanks dat is het allemaal heel boeiend om naar te kijken/luisteren. Dit komt niet alleen door de acteurs, maar ook dankzij het erg goede camerawerk, waardoor Judgment At Nuremberg niet resulteert in een statische praatfilm. Als iemand aan het woord is draait de camera vaak rond diegene heen. Als een persoon over iemand in de rechtszaal praat, dan komt diegene op dat moment in beeld. Deze trucjes zorgen ervoor dat de dialogen een onderhuidse spanning krijgen, waardoor je continu geboeid zit te kijken.

Het enige wat ik minder vond waren de scenes met Marlene Dietrich. Ik vind haar geen goede actrice en ik vind haar scenes weinig toegevoegde waarde hebben, op één na (waarin ze zegt dat niet alle Duitsers monsters zijn).

Judgment at Nuremberg zet je vooral erg aan het denken, alsof je zelf één van de rechters in de zaal bent. Zijn de 4 rechters schuldig of onschuldig aan de gruwelijkheden die plaatsvonden tijdens WOII? De film laat hierbij argumenten zien van zowel de Amerikaanse als de Duitse zijde. Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit hoe ik geoordeeld zou hebben.

Kortom, Judgment at Nuremberg is een zeer boeiende film met uitstekend acteerwerk die je erg aan het denken zet. Zeker een aanrader.

Ik vond het begin niet goed!.. dat had ingrijpender gemoeten en strakker!.

alhoewel het beeld opblazen wel een mooi symbool was.

maar toen het proces begon Ja, toen was het zeker overtuigend!

Vooral die advocaat (van de duivel) gaf me de rillingen!

4 1/2 ster!

Zeker geen slechte film, begin wat tegenvallend ( eerste helft ) maar daarna werd de film best wel boeiend, toch begrijp ik de hoge waardering niet , het is een rechtszaak film die nooit echt top werd, daarom een 3,5

Ben het helemaal niet met je eens dat de film de Duitse bevolking een verantwoordelijkheidsgevoel probeert aan te praten. Totaal niet zelfs. De film laat naar mijn inziens juist zien hoe gewone, normale en lieve mensen toch half in kunnen stemmen met zulke verschrikkingen en dat eigenlijk iedereen dat kan gebeuren. Dit wordt vooral geïllustreerd door de woorden van de rechter Haywood op het eind:

If he and the other defendants were all depraved perverts - if the leaders of the Third Reich were sadistic monsters and maniacs - these events would have no more moral significance than an earthquake or other natural catastrophes. But this trial has shown that under the stress of a national crisis, men - even able and extraordinary men - can delude themselves into the commission of crimes and atrocities so vast and heinous as to stagger the imagination. No one who has sat through this trial can ever forget. The sterilization of men because of their political beliefs... The murder of children... How *easily* that can happen!

En ook de scene waarin Herr Rolfe wederom uit Irene probeert dat ze toch seks heeft gehad met die Joods vent. Die scene laat heel goed zien hoe een fatsoenlijk iemand zo snel instaat is om extreem onfatsoenlijke dingen te doen vanwege een een bepaald doel. In zijn geval het onschuld van Janing aantonen

Ook is het natuurlijk volledig terecht dat die rechters veroordeeld worden.Als een rechter al het vonnis bepaald heeft voordat de rechtszaak begonnen is dan verdient hij straf, en flink ook. Los daarvan moet de rechterlijke macht los staan van de wetgevende macht, iets wat natuurlijk door onder meer door de goedkeuring van de rechters niet meer zo was. In de film wordt duidelijk dat ze dat motto laten varen in de hoop er zelf persoonlijk beter van te worden.

Imposant rechtbankdrama over vier Duitse rechters, die na de oorlog –te midden van oplopende spanningen tussen Oost en West betreffende Berlijn– ter verantwoording worden geroepen voor hun misdaden tegen de menselijkheid, die zij tijdens het Nazitijdperk hebben begaan.

Het verhaal wordt kernachtig samengevat in de prangende slotscène tussen Burt Lancaster en Spencer Tracy:

Ernst Janning: Those people, those millions of people, I never knew it would come to that. You must believe it. You must believe it.

- Rechter Haywood: Herr Janning, it came to that the first time you sentenced a man to death you knew to be innocent.

Daaraan vooraf gaat een uitermate boeiende film, die af en toe extra schokkend wordt gemaakt door abrupt en vliegensvlug in te zoomen op de acteurs.

De regie, de montage en het acteerwerk zijn van een absoluut topniveau. Zonder anderen tekort te willen doen, moet ik daarbij met name wijzen op de schitterende bijrollen van Judy Garland en vooral van een fenomenale Montgomery Clift. Om stil van te worden.

“Wir haben es nicht gewußt.” Wat een kulargument. Wanneer in een land miljoenen mensen als tweederangs burgers worden bestempeld, worden gedeporteerd en/of geëxecuteerd, dan moeten de mensen geweten hebben dat er iets niet klopte. Tenzij men willens en wetens horende doof en ziende blind wilde zijn door gestuurd vanuit de onderbuik de andere kant op te kijken. Dat is een keuze, maar die keuze ontslaat je niet van je medeverantwoordelijkheid.

Daarom is dit niet alleen een goede, maar qua inhoud ook een uitermate leerzame en nog steeds actuele film.

Boeiende film die met een simpele setting als een rechtbank toch een hoop emotie teweeg brengt, je gaat echt meeleven met de slachtoffers die als getuige voor de rechtbank moeten verschijnen. Maar toch zakt de film af en toe wat weg in de scènes buiten de rechtbank en dan mis je net dat beetje spanning.

Al met al een zeer interessante film die toch telkens op de vraag uitkomt of de Duitsers wisten van de gruwelijkheden die werden begaan in WO2 en zwijgen, of toch echt zo onschuldig zijn als ze zich voordoen.

voorlopig geef ik de film 3.5 sterren

Indrukwekkend rechtbankdrama.

Maar het gaat hem hier niet om de beroemde rechtszaak tegen de nazi-kopstukken die zowat iedereen kent.

Deze zaak gaat over de nazi-rechters die in de eerste jaren van het nazi regime onschuldigen ter dood veroordeelden.

Het maakt het natuurlijk niet minder indrukwekkend en, vooral, onrechtvaardig.

Een film die je moet zien, waarin nogmaals de gruwelen van het nazi regime aan bod komen.

Puike cast trouwens met vele oud gedienden uit de Hollywood geschiedenis aangevuld met enkele, ondertussen legendarische, acteurs uit de Duitse cinema.

Let op de rol van de toen nog zeer jonge William Shatner, de latere kapt. Kirk uit Star Trek.

Het gaat daar zelf niet over, want de film is fictief.

Het was wel geïnspireerd op het rechters-proces in 1947.

De echte beschuldigden waren:

@AGE-411. Een aardig staaltje speurwerk. Mijn complimenten!

Op deze film heb ik nu eens echt helemaal niks op aan te merken!

Allemaal zeer uitgebalanceerd, ik heb 3 uur geboeid zitten kijken en luisteren. Ook de plot, de opbouw ervan, hoe de twee zijdes volledig belicht worden, hoe de film vrij neutraal blijft (het is geen "Victor's justice" film), en het einde, ik vond het allemaal uitstekend.

Ik moet er misschien wel bij vermelden dat ik rechten-student ben, dus ik kan aannemen dat andere mensen dit misschien minder interessant vinden.