Judgment at Nuremberg (1961)

Erg mooi oorlog/rechtbankdrama. De film weet op een prachtige manier de schuldvraag op te roepen. In de loop van de film ging ik regelmatig zelf twijfelen wat ik als rechter zou hebben beslist. Dit terwijl ik vooraf niet had verwacht dat ik op dit gebied aan het twijfelen gebracht zou kunnen worden. Toch ook wat kleine minpuntjes. Ik vind de rol van Marlene Dietrich niet veel toevoegen en die had er wat mij betreft niet per se ingehoeven. Ook kwam de film wat langzaam op gang maar dit maakte de rest van de film meer dan goed. Al met al dus een erg mooie en vooral erg eerlijke film.

4*

Ik ben zeer content dat deze film een 'boost' krijgt alhier. Ik vind/vond het zeer vreemd dat een film die al jaren in de toplijst staat van imdb hier zo genegeerd wordt/werd.

Maar eerlijk is eerlijk, een zwart-wit film van drie uur uit Hollywood over de nasleep van WWII + rechtbank-drama staat nu eenmaal niet meteen garant voor filmplezier. Ikzelf wilde de film juist zien vanuit persoonlijke interesse en mijn professie.

Judgment at Nuremberg is een Hollywood-film. Grote sterren + setting. Maar is on-Hollywoodiaans in uitvoering. De argumentaties in en buiten de rechtzaal zijn van een niveau die je je niet kunt voorstellen in een Hollywood-film. Geen one-liners, geen vals sentiment, geen flauwe sub-plotjes met romantische bedoelingen etcetera. De film is een wel overwogen statement omtrent 'accountability' en 'responsibility'. Niet alleen destijds omtrent de zaken in nazi Duitsland, maar ook omtrent de moderne conflicten wereldwijd. Judgment at Nuremberg is nog steeds van deze tijd. Het zet je aan het denken en genoeg stof om over te discussieren (zie FK en DF) met elkaar of met jezelf. Hoe zou jij gehandeld hebben? Een vraag van welk het antwoord mij zeer beangstigt...

De ‘Judgment At Nuremberg’ MM hype is een beetje langs me heen gegaan, maar als zo’n film (met die status) voor een euro of 6 te koop is, staat ie natuurlijk binnen de kortste keren in mijn dvd kast. En gelukkig maar. Eens met alle positieve verhalen. Een zeer krachtige film.

De film is in de eerste plaats erg interessant. Beide kanten worden goed belicht. Steeds als Widmark zijn verhaal klaar heeft, dacht ik ‘tja, kom daar maar eens onderuit kut moffen’ maar als die herr Rolfe (prima rol trouwens door de voor mij onbekende Schell) in de verdediging ging dacht ik ‘tja, dat is dan ook wel weer zo’. Een beetje een simplistische schets, maar ik vond het uitstekend gedaan. Daardoor bleef het spannend (geen idee wie er zou winnen, mijn geschiedenis is dan ook nogal weggezakt) en realistisch.

Ook gaf de film een prachtig kijk op Duitsland tijdens de oorlog en ook vooral na de oorlog. Ook al erg knap gedaan, vooral omdat 90% van de film zich in de rechtbank afspeelt.

Verder gewoonweg erg kundig gemaakt. De taalverschillen worden handig opgelost. De overgang tussen de vertalingen en dat iedereen gewoon Engels spreekt (onvermijdelijk voor de vaart in de film), is knap gedaan en redelijk onopvallend. Als er tijdens de gehele speelduur ook nog eens een masterclass acteren wordt gegeven, is het spektakel (heel ander soort dan het soort spektakel dat we heden ten dage te zien krijgen) helemaal compleet. De een speelt nog beter dan de ander.

Geweldige film, een van de beste in zijn soort. 4,5 sterren.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen Lancaster miscast vonden. Als je hem een beetje kent uit andere rollen is hij hier toch wat moeilijk te slikken, al vond ik het zelf niet enorm storend

Verder heerlijk acteerwerk, vooral Clift en Schell zijn idd geweldig bezig en Tracy mag ik gewoon altijd graag zien.

Mooi aan de film is verder inderdaad het constant aanvoeren van plausibele argumenten van beide kanten waardoor je zelf telkens gaat twijfelen wat het beste vonnis kan zijn.

Ik heb niet heel veel toe te voegen, maar ik ook even kwijt dat dit een geweldige film is. En een belangrijke bovendien. Met een fenomenaal goed script en een fantastische cast. Intelligent en evenwichtig wordt een zeer pittig onderwerp aangepakt en zelfs de stukjes buiten de rechtszaal zijn van een zeldzaam knap niveau. Ze geven vaak in een paar minuten een deel van de sfeer weer waarin de rechtszaak plaatsvond en dat is niet alleen de druk die van de Amerikaanse zijde, maar vooral ook het Duitsland van dat moment dat zoekt en in verwarring is, probeert het leven weer op te pakken.

Zeer mooi is ook de lichtjes bewegende camera in de rechtszaal en de kijkjes die je dan krijgt bij mensen die zitten te liusteren en hun, vaak subtiele , reacties. Subliem geregisseerd en geacteerd,

Nogmaals: knappe, intelligente, evenwichtige en gevoelige verfilming van een heel belangrijk en moeilijk thema. Geloof de rest en ga dit zien, de DVD kost bijna niets.

4.5*

Boeiende film natuurlijk en in die tijd ook een eye-opener. Toch zijn er een paar minpunten: Marlene Dietrich en Maximilian Schnell, die een schreeuwerige Duitser neerzet. Ook duurt deze film iets te lang. Desalniettemin: 3,5*

Dat Judgment at Nuremberg niet het zoveelste pro-Amerikaanse, oversentimentele, moralistische, melige en onevenwichtige Hollywoodrechtbankdrama is, staat als een paal boven water.
Maar dat de film de kijker zelf de moeilijke taak oplegt te beslissen tussen goed en kwaad, en dus ook wij een objectieve kijk moeten hebben, daarover heb ik zo mijn twijfels ...

Ten eerste zien we Lancaster als een geslage hond treurig 3 uur lang voor zich uit staren, en wie wordt er dan niet beïnvloed in zijn keuze als hij in beeld gebracht wordt ? Ik dus wel... en het lijkt me niet zo dat de camera daar toevallig stond.
Ten tweede vind ik Shells pleidooien zulke sterke tegenargumenten hebben, dat het Widmark, met zijn onnozele (lees : kleine) praat ,van de kaart veegt. ( halverwege zegt Shell dan ook dat de aanklager geen concrete argumenten heeft, en dat is ook wel zo, behalve dan die die diavoorstelling... vrij gemakkelijke manier om te jury de beïnvloeden...)
Ten derde zit de casting ook niet echt mee : Widmark ziet er gewoon boos en onvriendelijk uit, terwijl Shell het omgekeerde is. En Widmark die nog eens zat wordt En ik denk dat dat bij elke film, maar bij deze in het bijzonder, onbewust meetelt in je eindbeoordeling...
Natuurlijk is het compleet fout wat die rechters allemaal gedaan hebben, maar er was toch geen echt bewijs dat het tegendeel bewees en dan kon je alleen maar aanenmen dat ze in het belang van de staat gehandeld hebben...
Maar het blijft een film, en het zou vrij saai zijn zouden we drie uur lang alleen maar een gewoon proces bijgewoond hebben met gewone rechters, daarom vind ik dat ook totaal geen minpunten, ik vind het al veel dat het mij constant geboeid heeft

Wat een cast heeft de regisseur erbij gehaald ! Wat een klasse ! Mijn favorieten zijn Tracy, die heel symphatiek en vooral heel menselijk overkomt dat je ook echt meevoelt hoe moeilijk het geweest moet zijn om zo'n keuze te maken (de scenes buiten het proces worden optimaal benut daarvoor! )gevolgd door Lancaster die je constant zo aanwezig voelt, ook al wordt hij niet in beeld gebracht en praat hij niet, dat je denkt dat hij levendig aan het meediscussiëren is, met als hoogtepunt zijn bekentenis waar ik toch even stil van werd... Verder vind ik Shell erg overtuigend overkomen en heeft die dan ook terecht zijn oscar verdiend, net als de twee vorige uiteraard

Cinematografisch vond ik het zeker niet lelijk. De camera maakt geen barokke bewegingen mar zit nauw tegen de mensen aan, sterke close ups, cirkelt constant rond hen (= alle ogen zijn gericht op jouw !) wat de spanning tot het uiterste vergroot. En we mogen dan ook niet de buitenopnames vergeten die een mooi en triestig beeld geven van Duitsland vlak na de oorlog (ingestorte gebouwen waartussen mensen een nieuw bestaan proberen op te bouwen). De scenes waar Tracy langs dat momument wandelt, terwijl je het juichende publiek en Hitler hoort, stralen een bepaalde dreiging uit, alsof de oorlog helemaal niet voorbij is, en inderdaad, want in de rechtzalen is het die oorlog nog volop aan de gang...


4,5*

En op mijn dvd heb ik eerst minutenlang naar een Duits liedje geluisterd (Lili Marleen ?) voordat de film begon. Was dit oorspronkelijk ook zo bedoeld ?

Ik heb Judgment at Nuremberg afgelopen week nu eindelijk ook gezien.
Het was ongeveer volgens mijn verwachtingen. Ik ben niet de allergrootste fan van rechtbankdrama's, maar op z'n tijd mag ik er graag naar kijken. Witness for a Prosecution vind ik erg goed. Anatomy of a Murder ook. Dit zijn niet puur rechtbankdrama's.
De lengte van de film is voor mij een klein obstakel. Het is uiteindelijk meegevallen. De afwisseling met buiten de rechtbankscenes is goed. Het zou nu ondenkbaar zijn dat een rechter privé zoveel zou omgaan met belanghebbenden. Hij weert het dan wel een beetje af, maar toch.
Spencer Tracy speelt een heel geloofwaardige rechter. Je gelooft echt dat hij rechter is en niet eentje speelt. Mooie rol! Over zijn karakter kom je wat meer te weten in de scenes buiten de rechtbank. Marlene Dietrich speelt geweldig. Jammer dat haar personage wat eenzijdig is.
De preek van Burt Lancaster (Ernst Janning) vond ik over the top. Alsof hij ineens Jezus is geworden. Hele wijze woorden heeft ie, en hij heeft gelijk, maar ik vind het te sentimenteel/moralistisch.
Hij is voor de film 20 jaar ouder geschminkt. Hadden ze beter een wat oudere acteur kunnen nemen. Dat valt me dan teveel op. Niet dat ik me daar continu aan stoor.
Montgomery Clifts doet me hier erg denken aan Peter Lorre. Die kan ook zo goed een verongelijkte onbenul spelen.
Jammer dat het personage Emil Hahn vrij weinig aan bod komt. Hij is een beetje te eenzijdig de bad guy, maar ik had graag zijn weerwoord gehoord in de verdediging van de aanklachten.
Ik vind het leuk om achtergrondinformatie van de echte zaak te lezen. Zo waren er in werkelijkheid veel meer aangeklaagden (tientallen) en zijn de veroordeelden al na enkele jaren al in vrijheid gesteld. Niemand heeft dus levenslang gezeten.
3,5 sterren

De film eindelijk gezien, afgaande op het hoge gemiddelde hier. En MM, ik dank u voor deze film die ik anders nooit gezien zou hebben .

Allereerst: de cast is geweldig! Werkelijk iedere rol werkt! De keus om het grootste deel van het proces in het engels te doen pakt alleen maar goed uit. Is per slot van rekening ook alleen maar bijzaak. Daarnaast zit er veel mooi camerawerk in, met langdurende shots en close-ups. En de drie uren waren zó voorbij.

Maar wat de film zo geweldig maakt, en waar het allemaal om gaat, is het onduidelijke onderscheid tussen goed en fout. Wie waren er nu goed bezig? Wat was het doel? Mensen behouden van een erger vonnis? En is het dan goed wat ze gedaan hebben? Wie is er nu verantwoordelijk?
Op een gegeven moment zegt iemand: Het waren de eskimo's die alles schuld zijn! Beschuldig vooral niet de nazi's, het waren de eskimo's! O zo treffend, want je kunt wel iedereen onschuldig bevinden, er moet toch iemand zijn die het gedaan heeft.

En doordat alle kanten van de oorlog besproken werden, geeft de film een veel beter beeld van de oorlog dan ik enige andere oorlogsfilm heb zien doen. Buitengewoon fascinerend en verassend. De film heeft mijn beeld op de oorlog in ieder geval totaal veranderd.

Ik twijfel over een top 10 positie.

5*

Dan ben je nu te laat. Want ik heb hem net bekeken en de 150ste stem uitgebracht. Goeie film die zijn top 250 plek verdient.

Lange zit maar hij bleef boeiend tot het eind. Ook mooi dat er een keer een ander 'stuk' oorlog wordt verteld. 4*

Zo.

Allereerst de populaire kritieken. Er zitten inderdaad een paar foeilelijke out-of-the-blue zooms in. Kan je zeggen wat je wil, maar ze sloegen echt nergens op. Klein puntje verder.

En het hele taalgedoe had wat mij betreft ook veel eleganter opgelost kunnen worden. Eenvoudigweg subs toevoegen, had mij een aangenamere kijkervaring gegeven. Had de film ook iets korter gemaakt, wat het gesleur met de hoofdtelefoontjes blijft ook gewoon aanslepen.

Vervelender is eigenlijk het hele subplot met Dietrich. Geen goed actrice en het maakt de film een half uur langer, daar waar er al wat geknipt had mogen worden.

Maar het meest jammer vond ik dat het uitgangspunt eigenlijk al in de eerste 5 minuten op tafel gelegd wordt. Daarna wordt er over doorgeluld tot de maan weer vol is, maar daar heb ik jammer genoeg niks interessants kunnen uithalen. De schuldvraag is wat mij betreft geen moeilijke, 2,5 uur proces of camera is daarbij wat overbodig.

Vond die rechter verder erg goed acteren. Erg sterke rol. De rest was matig tot irritant, vooral die "simpele" kerel ging er nogal stevig over. Iets waar trouwens de meesten zich wel schuldig aan maken. Gezichtsuitdrukkingen lijken soms wel gebeeldhouwd.

Visueel karig, er de muziek (en muzikale intermezzos) hadden ook achterwege mogen blijven.

Film had 90 minuten moeten duren. En dat is eigenlijk al teveel voor wat de film duidelijk probeert te maken. Verder ook erg teleurgesteld in het einde. Wat mij betreft maakt de rechter ook nog eens een zwaar foute keuze (en nee, geschiedenis is inderdaad mijn ding niet - maar zo wordt het toch wat propaganda voor een ideologie waar ik niks mee heb).

Sommige stukken waren best te verteren, doorgaans is het veel te lang gerekt en bij momenten vreselijk saai. Verder is het inhoudelijk erg pover uitgewerkt.

2.0*

Een lange zit, maar achteraf gezien zeker wel de moeite waard. Het is prima film, waar ik eigenlijk vanaf het begin meteen in zat. Wel apart dat ze eerst zo'n beetje 3 minuten Duitse muziek laten horen, voordat de film daadwerkelijk start.
Gelukkig speelt niet de hele film zich in de rechtbank af, maar zijn er ook voldoende momenten buiten de rechtszaal waardoor je vooral de rechter (Spencer Tracy) beter leert kennen. Ik vond Tracy ook veruit de beste acteur van het stel. Hij zet echt ongelofelijk overtuigend zijn rol neer, waardoor je eigenlijk het idee hebt dat je naar een echte rechter zit te kijken.
Een minpunt vond ik de rol van Burt Lancaster. Vond het heel erg ongeloofwaardig dat hij op het einde ineens helemaal bekeerd was Dat kwam heel onnatuurlijk en totaal niet geloofwaardig over.
Verder weinig op aan te merken. Het is zeker een mooie film, die mij tot het einde toe wist te boeien.

4,0*

'Judgement at Nuremberg' is wat mij betreft vooral een belangrijke film. Dat "Wir haben es nicht gewußt", waar slaat dat nu eigenlijk op? Dat is de vraag waar deze Amerikaanse (nota bene) film antwoord op geeft.

Was daar dan echt 3 uur voor nodig geweest? Ik weet het niet, maar ik had zelden het gevoel dat de film te lang aansleepte. Dat komt niet door de pompeuze regie van Stanley Kramer - waar men zich inderdaad vragen bij kan stellen, evenals bij de hele taalkwestie (die trouwens wel een bepaalde authenticiteit opriep)-, maar door het stelletje acteurs dat hij rond zich wist te vergaren: Burt Lancaster is zijn apatische zelf (dit keer met immens veel overredingskracht), Spencer Tracy is het opspelende Amerikaanse geweten en nobele onbekende Maximilian Schell verheft het oreren in de rechtszaal tot een luguber spel tussen goed en kwaad.

En wat komt Marlene Dietrich daar dan nog eens bij kijken? Niet zo veel, inderdaad, maar de historie met haar man houdt de intrige gaande, en belicht tevens een sociaal-maatschappelijk aspect van de hele kwestie. Net als die journalist die zegt dat het Amerikaanse volk haar interesse verloren is. Dat soort inbreng zorgt ervoor dat de film een geloofwaardig historisch document wordt, meer dan een droge registratie van het proces.

'Judgement at Nuremberg' staat (volgens mij) terecht te boek als klassieker, al was het maar omdat Kramer de kijker nauw betrokken laat worden bij een belangrijk stuk geschiedenis. Wat me bij zal blijven is wat hier inhoudelijk werd verteld, niet zozeer het filmische aspect. Wat niet in de weg staat dat 'Judgement at Nuremberg' beloond mag worden.

3,25*

Lastige film toch wel. De speelduur vond ik toch wel veel te lang, de duur hoeft opzich nooit een probleem te zijn, in deze vorm wel. Getuigenverhoren en juridische steekspelletjes duren in de eerste helft van Judgment at Nuremberg gewoon veel te lang. In het begin zijn de tussenscenes buiten de rechtbank om ook gewoon een stuk interessanter. Bovendien mag de inbreng van de rol van Marlene Dietrich toch wel nihil heten. Gelukkig leeft de film ongeveer halverwege wel wat op.

Met de beelden van de Holocaust wordt de film ook een stuk menselijker en zeker ook levendiger. Voor mij was dat toch wel een behoorlijk omslagpunt.

Vond bovendien dat er bij vlagen wat knullig gefilmd werd, met name bij close-ups. Nu is dat inderdaad een manco van de tijd waarin de film is gemaakt, maar toch.. erg netjes was het allemaal niet. Ook was het niveauverschil tussen de acteurs wel behoorlijk aanwezig. Burt Lancaster is duidelijk de sterkste van het stel, en ook van de rechter was ik behoorlijk onder de indruk. De verdediger van de Duitsers en de Amerikaanse aanklager waren al iets minder geloofwaardig, maar vooral de getuigen vond ik bij vlagen niet zo sterk.

Ik vond het ook een aparte keuze om de Duitsers in het begin van de film te laten vertalen door een tolk, om vervolgens al heel snel volledig op het Engels over te gaan. Ik snap dat je een moeilijk de hele film door die tolk erdoorheen kan laten praten, maar deze oplossing vond ik ook niet echt geslaagd. Maargoed, dat was een kwestie van wenkbrouwen fronsen en weer verder kijken.

Al met al een mooie rechtbankdrama, maar tevens met de nodige minpunten. 3*

De rechtbankscènes waren van goed niveau: Goed gefilmd (als er niet ingezoomd of uitgezoomd werd tenminste, werkelijk verschrikkelijk), sterke debatten en pleidooien en vooral de acteurs waren van zeer hoog niveau. Spencer Tracy, Maximilian Schell, Burt Lancaster en Montgomery Clift zetten allen ijzersterke rollen neer en was onder de indruk, Richard Widmark laat ik er even van tussenuit want die was wat minder. Alles was boeiend om te volgen in de rechtbank.

Echter is het probleem van de film dat het veel te lang duurt. Wat Judge Haywood buiten zijn werkuren in de stad zelf doet kon me maar weinig boeien en op Marlene Dietrich moet je niet rekenen om die scènes naar een hoger niveau te tillen. De scènes worden zelfs irritant omdat ze van laag niveau zijn en niks aan de film toevoegen.

Verder vond ik het praten ook een probleem. Het begon goed: De Duitsers praten Duits en de Amerikaan praten Engels. Na wat irritante en lange scènes met de tolken vond Stanley Kramer het opeens allemaal niet meer nodig en laat iedereen rustig Engels praten (zelfs Duitse acteurs, het zou toch geen probleem zijn om die in hun moedertaal te laten praten.) Zo zit iedereen met hun hoofdtelefoon te luisteren naar hun tolk terwijl iedereen de zelfde taal spreekt. Kwam nogal fake over.

Vond het nogal grote minpunten die ik opsomde en daarom zal Judgment at Nuremberg nooit een film worden die zich bij de grootste scores zal mogen rekenen met dank aan Stanley Kramer, de grote schuldige in het verhaal.

3,5*

Een zeer sterke film met prachtig acteerwerk. Ook één van de weinige films die ook eens kritisch over de oorlog nadenkt en de Duitse versie aan het woord laat. Niet dat het dan de oorlog goedkeurt (gelukkig) maar je hebt wel een idee hoe de Duitsers hierover dachten. Historisch ook heel goed in kaart gebracht met morele vraagstukken als 'Heeft heel Duitsland hier schuld aan?', 'Heeft Amerika wel het recht om recht te spreken in een ander land?' 'Is dit wel een eerlijk proces en werd er op voorhand al geen oordeel gevormd?'

Ook de spanning met de Koude Oorlog voor de deur en de druk langs alle kanten om niet iedereen te veroordelen enerzijds en de gruwel van de oorlog niet ongestraft voorbij te laten gaan anderzijds. Vooral het bekende fenomeen 'Das haben wir nicht gewust' wordt hier goed in beeld gebracht. Een terechte plaats in de top 250. Net geen 5* voor mij, deels omdat ik me toch onbewust stoorde aan het taalfenomeen Duits/Engels dat ineens allemaal Engels werd. Daardoor krijg je een soort overbodig gedoe met koptelefoons en andere vertaalscènes die niet echt meer nodig zijn.

Boven alles een mooi tijdsbeeld; nauwelijks is men begonnen de gapende wond van de WO II met pijn en moeite te verbinden of de Koude Oorlog staat alweer voor de deur. Verder; een Amerikaans tribunaal middenin Duitsland waarin Duitse rechters terecht staan; die vernedering komt er soms goed door, zeker in de pleidooien van de uitblinkende Schell.

Ook Lancaster en Tracy stelen menig scene in een voorbijvliegende marathon van 3 uur, die niet elke noot juist aanslaat maar toch weet te boeien. De verantwoordelijkheids- en schuldvraag staan centraal, maar hoe die te beantwoorden?

3,5*.

Absolute hoogtepunt van de vakantie (de films dan). Een indrukwekkende film die je 3 uur lang de aandacht laat vasthouden. Beklemmende beelden van de 2e wereldoorlog. IJzertsterke dialogen van de advocaten en een boel morele kwesties waarvan je blij bent dat jij ze niet hoeft op te lossen.

Weinig valt er eigenlijk van de film te zeggen. Ik heb echt op het puntje van mijn stoel gezeten bij veel (rechtbank)scènes en heb mijn ogen uitgekeken. Deze film vraagt om een herkijk en ik weet zeker dat hij dan nog beter zal zijn!

4,5*

In het begin worden we gelijk getrakteerd op een muzikaal intermezzo. Grootheidswaan van een regisseur die even uit wil pakken of een voorbode van een meesterwerk? Zonder twijfel optie 1!

Leuk om te volgen zolang het duurt, maar eenmaal je de film hebt uitgezeten zijn alle dialogen 'die nooit worden bijgestaan door visuele krachtpatserij' gelijk weer vervlogen. Een aardig steekspel tussen een bezeten advocaat 'die ver gaat om zijn cliënten te verdedigen' en de openbare aanklager, onder toeziend oog van een rechter die voor het eerst in het buitenland vertoeft, zorgt voor voldoende entertainment en dat zelfs 3 uur lang, maar als je mij vraagt om er een bijzondere scene uit te pikken kom je van een koude kermis thuis. Geen hoogtepunten geconstateerd. Een 3*

Hoewel ik het niet eens ben men het uitgangspunt van de film erken ik toch wel de grootsheid van de film.
De film is in zekere mate zeer moraliserend en Amerikaans getint. Alleen valt dat niet altijd op door de zware realiteit, en doordat de film ‘het’ ook eens van uit een ander standpunt bekijkt. (Al is het eindverdict – ik blijf er bij – net ietsje te moraliserend). Ik had nochtans de indruk dat de rechter zich verdiept had in het personage Janning. Stiekem had ik iets verrassends verwacht.

Bovendien probeert men de gewone Duitse bevolking een soort van verantwoordelijksheidsgevoel aan te praten: “het is jullie schuld, besef dat goed”. Ook het “wir haben es nicht gewusst” wordt op de korrel genomen.
De weinig subtiele manier waarop de film dat doet kan zelf als kwetsend of grof overkomen. Als ik Duitser zou zijn, zou ik geschoffeerd zijn door de film. (zeker als ik de oorlog zou meegemaakt hebben). Ook de fragmenten uit de concentratiekampen zijn totaal overbodig en niet relevant in deze film. Ik had zelf ergens gelezen dat er een fout in de uitleg bij die beelden zou zitten (?).

Ik ben overigens van mening dat er geeneen legitieme grond is om de processen van Nürnberg te houden. Vooral de processen over de rechters vind ik overbodig, aangezien rechters zich steeds aan het wetboek moeten houden, ongeacht door wie of wat dat beïnvloed is. Als ik volgende week naar de rechtbank ga, hoop ik ook dat de rechter het wetboek volgt, ook al heeft hij zelf andere meningen over bepaalde wetteksten.

Een groot ongeloofwaardig stuk was waar de beschuldigde eerst zijn advocaat een halt toe riep om vervolgens uit de biecht te spreken.
Van die moment komt de advocaat niet meer in actie; wat een zeer spijtige zaak was. De man is een zeer belangrijk spilfiguur in de film. Het vuur waarmee hij mensen verdedigd is bewonderingswaardig. Sterke rol, sterke acteerprestatie, sterke dialogen … alles klopt. Niet verwonderlijk dat Schell een Oscar kreeg voor beste hoofdrol!

Die lijn wordt ook doorgetrokken naar de andere acteurs. Stuk voor stuk zeer overtuigend. Dat maakt een film een pak geloofwaardiger - alsof het echt gebeurt is. (Spijtig dat die geloofwaardigheid op het einde wat verknoeid wordt door de puntjes hierboven).

Een puntje waardoor de film nog hoger kan scoren, en nog sfeervoller kon worden is als men de acteurs hun originele taal zou laten spreken. Na 5 minuten wordt in deze film het Duits vervangen door Engels. Toch ook wel spijtig.

Een ander pluspunt voor de sfeer is dat het het naoorlogse Duitsland goed illustreert. In het begin krijg je beelden te zien van een kapot geschoten stad (Waar is dat opgenomen? Nürnberg moet in 1960 toch al grotendeels heropgebouwd zijn?). Op de achtergrond hoort men Duitse (café-)liederen.


Tip voor diegene die de film willen kijken: Laat u niet afschrikken door de lange speelduur! Van mij mocht de film zelf dubbel zo lang duren, en mochten de andere beschuldigden ook besproken worden. Als men dan nog ook het hele aspect vanuit Duits oogpunt (of alleszins minder moraliserend) zou bekijken zou dit een echte topper zijn geweest die mijn top10 in kon. Helaas…


4,0*. Ondanks alles.

Ondanks dat deze film nu 50 jaar oud is verliest hij nergens aan kracht. Het verhaal is zeer boeiend en leerzaam en de cast doet het uitstekend. Met name Maximilian Schell als verdediger van de aangeklaagde Ernst Janning speelde zeer sterk en overtuigend. Ook Burt Lancaster in de rol van de aangeklaagde Ernst Janning deed het goed hoewel hij eigenlijk pas echt in het laatste uur aanbod kwam met een indrukwekkende speech. De film laat ook goed zien hoeveel invloed (met name door de Amerikanen zelf vanwege de opkomst van het communisme in Europa) er werd uitgeoefend op rechter Dan Haywood (prima gespeeld door Spencer Tracy) om een gunstig oordeel uit te spreken over de verdachten. Of hij zijn uitspraak liet beïnvloeden is te zien op het einde welke ik zeer goed vond.

De film duurt ruim 3 uur maar verveelt eigenlijk nergens, de enige stukken die ik een heel klein beetje saai vond waren de stukken met Mrs. Bertholt (gespeeld door Marlene Dietrich) die ook de rechter wilde beïnvloedde. Het was trouwens leuk om een William Shatner te zien in een bijrol. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de rechtszaak, maar de beelden buiten de rechtszaak zien er fraai uit en geven het tijdsbeeld goed weer.

indrukwekkende film, kanjers van acteurs natuurlijk, verrassende rol van Judy Garland

en Spencer Tracy, geen moment te lang of van verveling

Maximilian Schell heeft een prijs gewonnen voor deze rol, niet zo vreemd

een echte 'must see' Judgment at Nuremberg!

(met dank aan MGM-Channel een verademing reclamevrij film kijken)

Boeiend rechtbankdrama

Judgment at Buremberg is een fantastisch rechtbankdrama dat ondanks de lengte van ruim 3 uur geen enkel moment verveelt. Dit komt vooral door het fantastische acteerwerk. Met name Maximilian Schell, Judy Garland, Montgomery Clift en Burt Lancaster leveren uitstekende acteerprestaties af.

De film bestaat vrijwel alleen maar uit dialogen over recht, maar ondanks dat is het allemaal heel boeiend om naar te kijken/luisteren. Dit komt niet alleen door de acteurs, maar ook dankzij het erg goede camerawerk, waardoor Judgment At Nuremberg niet resulteert in een statische praatfilm. Als iemand aan het woord is draait de camera vaak rond diegene heen. Als een persoon over iemand in de rechtszaal praat, dan komt diegene op dat moment in beeld. Deze trucjes zorgen ervoor dat de dialogen een onderhuidse spanning krijgen, waardoor je continu geboeid zit te kijken.

Het enige wat ik minder vond waren de scenes met Marlene Dietrich. Ik vind haar geen goede actrice en ik vind haar scenes weinig toegevoegde waarde hebben, op één na (waarin ze zegt dat niet alle Duitsers monsters zijn).

Judgment at Nuremberg zet je vooral erg aan het denken, alsof je zelf één van de rechters in de zaal bent. Zijn de 4 rechters schuldig of onschuldig aan de gruwelijkheden die plaatsvonden tijdens WOII? De film laat hierbij argumenten zien van zowel de Amerikaanse als de Duitse zijde. Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit hoe ik geoordeeld zou hebben.

Kortom, Judgment at Nuremberg is een zeer boeiende film met uitstekend acteerwerk die je erg aan het denken zet. Zeker een aanrader.

Imposant rechtbankdrama over vier Duitse rechters, die na de oorlog –te midden van oplopende spanningen tussen Oost en West betreffende Berlijn– ter verantwoording worden geroepen voor hun misdaden tegen de menselijkheid, die zij tijdens het Nazitijdperk hebben begaan.

Het verhaal wordt kernachtig samengevat in de prangende slotscène tussen Burt Lancaster en Spencer Tracy:

Ernst Janning: Those people, those millions of people, I never knew it would come to that. You must believe it. You must believe it.

- Rechter Haywood: Herr Janning, it came to that the first time you sentenced a man to death you knew to be innocent.

Daaraan vooraf gaat een uitermate boeiende film, die af en toe extra schokkend wordt gemaakt door abrupt en vliegensvlug in te zoomen op de acteurs.

De regie, de montage en het acteerwerk zijn van een absoluut topniveau. Zonder anderen tekort te willen doen, moet ik daarbij met name wijzen op de schitterende bijrollen van Judy Garland en vooral van een fenomenale Montgomery Clift. Om stil van te worden.

“Wir haben es nicht gewußt.” Wat een kulargument. Wanneer in een land miljoenen mensen als tweederangs burgers worden bestempeld, worden gedeporteerd en/of geëxecuteerd, dan moeten de mensen geweten hebben dat er iets niet klopte. Tenzij men willens en wetens horende doof en ziende blind wilde zijn door gestuurd vanuit de onderbuik de andere kant op te kijken. Dat is een keuze, maar die keuze ontslaat je niet van je medeverantwoordelijkheid.

Daarom is dit niet alleen een goede, maar qua inhoud ook een uitermate leerzame en nog steeds actuele film.

Boeiende film die met een simpele setting als een rechtbank toch een hoop emotie teweeg brengt, je gaat echt meeleven met de slachtoffers die als getuige voor de rechtbank moeten verschijnen. Maar toch zakt de film af en toe wat weg in de scènes buiten de rechtbank en dan mis je net dat beetje spanning.

Al met al een zeer interessante film die toch telkens op de vraag uitkomt of de Duitsers wisten van de gruwelijkheden die werden begaan in WO2 en zwijgen, of toch echt zo onschuldig zijn als ze zich voordoen.

voorlopig geef ik de film 3.5 sterren

Op deze film heb ik nu eens echt helemaal niks op aan te merken!

Allemaal zeer uitgebalanceerd, ik heb 3 uur geboeid zitten kijken en luisteren. Ook de plot, de opbouw ervan, hoe de twee zijdes volledig belicht worden, hoe de film vrij neutraal blijft (het is geen "Victor's justice" film), en het einde, ik vond het allemaal uitstekend.

Ik moet er misschien wel bij vermelden dat ik rechten-student ben, dus ik kan aannemen dat andere mensen dit misschien minder interessant vinden.

Film met enkele zwakke momenten, maar ook met heel wat sterke. Film die niet alleen oordeelt over enkele oorlogsmisdadigers maar ook meningen geeft over het Duitse volk en andere instanties en mogendheden.

Het kan niet anders dan dat de amerikanen deze film bevolken met enkele ronkende namen uit de filmwereld en het moet gezegd dat ze het er allemaal schitterend van afbrengen.

Prima film, die drie uur lang op een boeiende wijze een beeld geeft van de processen van Nürnberg. Erg interessant. De drie uur gaan dan ook vlot voorbij. De scenes met Marlene Dietrich zijn wellicht wat overbodig, maar ook weer niet storend. Goed acteerwerk van de gehele cast, Spencer Tracy steekt er qua acteerwerk wel duidelijk bovenuit. De over en weer aangevoerde argumenten zetten je ook zelf aan het denken. Een zeer boeiend rechtbankdrama.

Indrukwekkende film.

Vooral eigenlijk door de geniale Spencer Tracy, die volledig overtuigt als de rechter die op zoek is naar het juiste oordeel, en daar tegenover Burt Lancaster als de aan zijn eigen daden twijfelende voormalige rechter die in zijn eigen zaal terecht staat. De rest van de cast is ook goedbeschouwd best goed, maar maakt naast de twee hoofdrollen een wat mindere indruk.

Grotendeels prachtige beelden met het kenmerkende contrastrijke zwart-wit van de periode, maar ook wat opvallend lompe camerabewegingen - ongetwijfeld zo bedoeld en daarom juist zo opvallend. Ook het verhaal wordt hier en daar wat lomp aangezet wat op zich met dit onderwerp ook niet heel vreemd is. Het einde is op zich wel moralistisch, maar ook wel juist - iets anders had zeker niet passend geweest.

Wat ik me afvraag is waarom de keuze gemaakt is om gefingeerde personages te gebruiken, terwijl de setting toch onmiskenbaar een historische achtergrond heeft. Wellicht omdat het geheel anders te ingewikkeld was geworden.

De grootste verdienste van deze film is het scenario van Abby Mann, die zijn eigen toneelstuk bewerkte. Het geeft een brede, verbazingwekkend objectieve kijk op het Nazi-regime en dwingt een ieder die denkt het morele gelijk hebben zijn mening te herzien. Met welk recht kan een land dat duizenden Duitsers en Japanners doodde met gruwelijke bombardementen hier een oordeel vellen? Zijn rechters uitvoerders van de wet of zijn ze juist het morele kompas van het volk? Kan de Duitse bevolking zich verschuilen achter het excuus dat ze niet wisten ‘dat het zo erg was’?

De topcast geeft hier steeds vanuit een ander perspectief antwoord en krijgt elk de kans om te schitteren in indrukwekkende, soms hartverscheurende monologen. Richard Widmark en de flamboyante, Oscarwinnende Maximilian Schell zijn voortreffelijk als respectievelijk aanklager en verdediger. Marlène Dietrich – die haar land ontvluchtte en met gevaar voor eigen leven optrad voor de Geallieerde troepen aan het Europese front – is de ideale keus om de stem van het volk te vertegenwoordigen en de woorden ‘Wir haben es nicht gewusst’ uit te spreken, vooral voor veel Duitse kijkers een emotioneel hoogte punt in de film.

Montgomery Clift, die al geruime tijd worstelde met zijn eigen demonen, geeft een briljante tour-de-force weg als een minderbegaafde getuige. Het moment waarop hij de foto van zijn moeder laat zien aan de rechtbank is werkelijk hartverscheurend. Wie wil weten waarom Montgomery Clift nog steeds gezien wordt als één van de grootste acteurs aller tijden, doet er goed aan zijn getuigenis in deze film te zien.

Judy Garland, die ook de nodige persoonlijke problemen had, toont hier opnieuw aan meer te zijn dan een schattig muzikalsterretje, in een subtiele vertolking als een jonge Duitse vrouw die veroordeeld werd wegens een vermeende affaire met een oudere Joodse man. Haar scène leidt tot de dramatische monoloog van Burt Lancaster als beklaagde Nazi-rechter, die tot dan toe volstrekt wezenloos voor zich uit heeft zitten staren. Zijn monoloog leidt het slot van het proces in, waarna de ultieme rechtschapen Amerikaan, de briljante Spencer Tracy in een genuanceerde, geloofwaardige vertolking zoals alleen hij die kon geven, komt tot de slotsummatie.

Dit alles is op schitterende wijze geregisseerd en gefilmd: elk shot een zorgvuldig uitgedachte compositie, waarin de positie van ieder voorwerp, ieder gezicht perfect is uitgedacht. Daarmee is dit ook visueel een fantastische film na te kijken, ook al door de effectieve camerabewegingen waardoor de film nooit vervalt in gefilmd toneel. De manier waarop Kramer door middel van een camerabeweging Maximilian Schell [die een Duitse advocaat speelt] naadloos over laat gaan naar het spreken van Amerikaans is een topstaaltje cinematografie.

Judgment At Nuremberg is een film die je uitdaagt om paradigma’s over de Tweede Wereldoorlog uit de vriezer te halen en ze te plaatsen in het perspectief van een wereldorde waarin machtsmisbruik, corruptie en een onwelwillendheid om genocide te veroordelen en aan te pakken nog steeds aan de orde van de dag te zijn. Maar door het scherpzinnige script, de schitterende cameravoering en de sublieme vertolkingen vliegen de 175 minuten speelduur van deze film voorbij.