Moon (2009)

Vind het een aardige scifi. Het gedoe met klonen en de praatcomputer liggen me niet, maar het redelijk mysterieuze karakter en de buiten-scènes met het voertuig zijn geslaagd. Niet groots allemaal, wel onderhoudend genoeg.

Jeetje wat is het lang geleden dat ik zo'n goede film zag. Hij beklijft echt. Het is spannend, mysterieus, weet zijn eigen sfeer goed neer te zetten, is minimalistisch, zet aan tot nadenken, kent een fantastische acteerprestatie...

Driewerf hulde!

Deze film is overigens te zien op Netflix Nederland!

4,5*

Leuk, er gebeurt niet zo gek veel allemaal maar het is wel onderhoudend, vermakelijk en ook verassend wat er op het eind gebeurt.

Aardig verhaal. Een one man, one location show met Sam Rockwell.

Film kabbelt na de 'ontdekking' een beetje voort maar is prettig genoeg om af te kijken.

Afgelopen avond deze film weer eens gezien op ARD. Dat Duitse gebabbel is aanvankelijk irritant, maar went snel. Een typische praatfilm, maar toch niet echt saai of vervelend te noemen. De sfeer is steeds een tikje dreigend en onbestemd. De ontwikkelingen op het einde van de film zijn voorspelbaar.

Misschien had ik het niet vlak na een visueel meesterstuk als There Will Be Blood moeten kijken, maar bij deze derde herziening voelde het ietwat flets aan. Visueel is het namelijk meer een statische en conventionele film dan de ongewone, cheesy set designs doen vermoeden. Wel blijf ik bij mijn mening zoals geformuleerd in mijn eerdere recensie: 'Filosofische mijmering over de redundantie van de mens in een wereld waarin de computer en de machine steeds meer de boventoon gaan voeren. Het mooiste is hoe er continu een gevoel van angst voor Gerty in het verhaal wordt gestopt, maar dat deze uiteindelijk juist degene is die de menselijke warmte deelt. Het is het systeem dat door mensen op wordt gezet dat de ware onmenselijkheid blootlegt.'

Intrigerende sf-drama die zich geheel afspeelt op, jawel, de maan. Rockwell heeft een one-man-show en doet dat goed, maar niet verbluffend. De sfeer is vanzelfsprekend erg beklemmend, door de eenzaamheid en beperkte leefbaarheid van de hoofdpersoon. Dat dat uiteindelijk naar het psychologische gaat is te voorspellen. De vriendelijke robot met de monotome stem van Spacey is een prettige aanvulling. In dit kader is een vergelijking met 2001: A Space Oddesey natuurlijk erg snel gelegd.
De spanning en mysterie wordt subtiel opgebouwd en gaandeweg krijgt het verhaal meer body. Helaas lijken ook wat grote dingen vergeten te worden, want dat de terugkerende Sam 3 dagen in een capsule zou overleven is al ongeloofwaardig, maar hij zal op aarde uiteraard nooit in leven gehouden worden en daarmee wordt het laatste deel van de film eigenlijk onzinnig.
De film moet het vooral van sfeer en cinematografie hebben en dat doet het dan ook meer dan naar behoren.

Redelijke dramafilm die zich enkel en alleen op de maan afspeelt. Het begon veelbelovend, het idee is prima en het verhaal kabbelde leuk door. De "twist" en met name het einde deden echter afbreuk aan de rest van de film. Hierdoor blijf ik een beetje met een leeg gevoel achter.

Taaie zit.

Het gebeurt zelden dat ik een film in twee keer kijk. En zeker niet omdat er geen doorkomen is. Buiten drie of vier mooie shots en het puike spel van Rockwell heb ik verder heel weinig moois gezien/gehoord. Jones lijkt een beetje te ver te zijn gegaan om het eentonige, saaie leven van Sam te laten zien. Het gaat op den duur zelfs echt vervelen. Gelukkig is de tweede helft wel een stap in de goede richting, maar komt het helaas niet helemaal goed uit de verf. De verassing is verder ook weinig boeiend en zie je ook al wel aankomen en is nu al flink verouderd.

Een aantal mooie shots van de Maan, het rijden in de Rover en het erg fijne spel van Rockwell redden de film nog een klein beetje. Maar buiten dat kan ik er weinig positiefs uithalen.

Eerder had ik al Source Code van Duncan Jones gezien, dat was een prima Thriller.

Moon verteld het verhaal van Sam Bell. Een astronaut die al 3 jaar verblijft. Door een defect heeft hij amper contact met de aarde. Zijn gezondheid gaat achteruit en dan heeft hij een ongeluk. Als hij bijkomt op de ziekenboeg komt hij erachter dat hij niet alleen is...

Sam Rockwell speelt een sterke dubbelrol. Ter inspiratie heeft hij Dead Ringers van David Cronenberg bestudeerd. Moon doet een beetje denken aan 2001: A Space Odyssey. De robot Gerty praat precies zoals HAL-9000.

De film heeft een lekker mysterieus sfeertje en was bij vlagen best spannend. Met een vrij laag budget kun je zo toch nog een zeer degelijke film maken. Het concept vond ik erg goed gevonden, al hadden ze het mischien wel wat mysterieuze kunnen brengen, met een grotere twist. Ook was Gerty wel heel meegaand, als het niet aan de robot had gelegen had Sam nooit ontdekt dat hij een kloon is. Wel mooi hoe de wekker van Sam The One and Only afspeelt, wat natuurlijk op ironische manier verwijst naar het feit dat hij een kloon is.

De effecten en cinematografie waren prima. Het had alleen visueel wel wat interessanter gekund. Nergens wordt het echt bijzonder in dat opzicht.

Moon is prima Science-fiction/Mystery. Er had meer in gezeten, maar het is toch een vermakelijke film om gezien te hebben.

Weer eens een film met een prachtige score. Waarom dan niet daarmee beginnen? Direct een van mijn favoriete space soundtracks, die verstillende en soms juist opzwepende piano van Clint Mansell. En dan Moon...een zeer degelijke, maar in (bijna) geen enkel opzicht uitzonderlijke sci-fi film, die met name in de tweede helft wist te boeien.

Het is een beetje een kruising tussen 2001: A Space Odyssey (althans, m.b.t. de plaatselijke HAL-computer) en The Martian, dit werk van Duncan Jones (Warcraft, Source Code). Het concept van een man die op de maan verblijft, maar er langzaam achter komt dat er iets niet geheel in de haak is, is niet al te origineel, maar wist me op den duur wel in haar greep te houden. In die eerste helft is het hier en daar nog wat saai, maar gaat het richting de climax, dan heeft Jones me wel (zeker door, wederom noem ik 'em, de score).

Achteraf bezien besluipt me wel het gevoel dat hier veel meer in had gezeten. De uiteindelijke crux van het plot is immers nogal luguber, daar had ik graag meer van gezien. Nu was het mij iets te veel drama, en dat werkte minder goed. Het acteerwerk van Sam Rockwell (Sam Bell) vond ik namelijk tamelijk matig (de emoties kwamen echt niet over), en voor een bijna one-man show kan dat eigenlijk niet. Wel heerlijke voice acting van Kevin Spacey, die weer geknipt is voor zoiets als dit.

Goed, maar tegelijk een beetje een gemiste kans. 3.5*

N.B. prachtige symboliek/thematiek trouwens. Machines jagen de mens angst aan, maar uiteindelijk zit het grootste kwaad juist in de mens zelf.

Middelmaat.

Moon begint redelijk goed, laat staan dat het de interesse opwekt. Dat de film nadien ook niet te lang aansleept, werkt enkel in het voordeel ervan… te meer mijn interesse steeds verder afneemt. De film is nooit spannend, de wendingen zijn oké maar ook niet geheel verrassend of meeslepend.

Sam Rockwell is evenwel overtuigend als enige – fysiek aanwezige – acteur.

Duncan Jones doet met de gegeven middelen wat hij kan. De decors zijn typisch sci-fi en hoewel ik het niet verwacht, weinig origineel. Maar vooral het gebrek aan een mooie of intrigerende manier om dit in beeld te brengen zorgt voor een wat grijze film, die blijft hangen in de middenmoot.

3

Qua aankleding en soundtrack niet onaardig, maar dat is het dan ook wel. Een dun en niet al te boeiend verhaal, waarbij het tevergeefs wachten is op enige spanning of interessante wending. De kern van het plot, dat sprake is van klonen, komt al vrij vroeg in de film naar voren, maar heel veel uitleg daarover of uitwerking daarvan wordt vervolgens niet gegeven. Uiteindelijk krijg je toch het gevoel dat het weinig voorstelt, waarbij ook nog eens komt dat de film - ondanks de niet al te lange speelduur - bij vlagen best langdradig is.

Niet echt slecht maar ook niet goed. Sam Rockwell heeft hier zo zijn momenten in de acting. Een beetje wisselvallig in het tonen van emoties. De chemie met zijn kloon, basically zichzelf, is soms wat zoek. Maar wie zoekt die vindt, en uiteindelijk vindt hij ze wel want in het tweede deel kreeg hij me net iets meer mee. De soundtrack wordt dan ook beter of met name is de soundtrack vooral sterker aanwezig. Visueel vond ik het best te smaken.

Moon is een verdienstelijke poging van Duncan Jones, maar verder dan dat komt hij voor mij niet. En ik weet ook wel dat een one-man show nooit makkelijk is, maar je moet de kijker geboeid kunnen houden en dat weet hij niet te doen. Nochtans ben ik een grote fan van de ruimte (al doet de setting uiteindelijk te weinig ter zake en dat is een gemiste kans). Volgens mij ligt het vooral aan de schrijver die hier niet met een al te sterk script afkomt. Hierdoor komt Moon niet verder dan de zoveelste kloon, AI, machine film omdat het niet clever genoeg is in de plot.

Kevin Spacey heeft een niet al te grote rol maar voor een AI systeem is hij aardig geschikt. Dat robotachtige in zijn stem heeft hij wel. Hetgeen ik het meest jammer vind is dat ik hier iets "nieuws" van had verwacht, maar het is (zoals tbouwh zegt in zijn review) een mix van een in mijn ogen goede film The Martian en een gedrocht 2001: A Space Odissey. Voor de visuals ga ik nog een half punt meer geven maar op hoger dan 2* kom ik niet. I know, ik ben wellicht iets kritischer wanneer het op ruimtefilms aankomt.

Zo bij tijd en stond een ruimtefilm staat wel goed op je kijklijstje. Ook van deze Moon behoorlijk genoten. De vergelijkingen met het grote broertje van de film van Kubrick zijn niet ver weg, maar deze Moon gaat niet zo ver. Deze Moon is gemoedelijker en is voor een ruimer publiek toegankelijk.

Sam Rockwell doet het uitstekend. Niet zo evident om een film helemaal alleen te dragen en dqt is toch iets wat hij niet gewoon is. Rockwell is een uitstekende villain in diverse bijrollen in verschillende films, maar dit was toch wat anders. Een schot in de roos was het als een soort arbeider-astronaut, geen verheven techneut, maar als een doodgewone man als jij en ik die zijn dagdagelijkse wil doen. Gerty - HAL-toestanden blijven de hele film door je hoofd spoken - wordt eveneens uitstekend vertolkt door de monotone soms creepy stem van Kevin Spacey. Het decor doet eveneens aan 2001 denken met zijn klinische witte ruimtes. Verder - hoe kan het ook anders - prachtige beelden van de maan, aarde en space.

De plottwist zag ik niet aankomen en het doet je nadenken over je identiteit. Hoe zeker kan je van jezelf zijn dat je uniek bent? Hoe moet het voelen wanneer je ontdekt dat je gekloond bent? Geen gevecht met de kloon of Gerty. Op dat vlak blijft de film sereen én geslaagd. Leuk om eens gezien te hebben. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

“I hope life on Earth is everything you remember it to be.”

Interessante sci-fi film van Duncan Jones. Science fiction in combinatie met een mooi menselijk verhaal levert meestal de beste sci-fi films op, en Moon is daar geen uitzondering op. Dat het uiteindelijk over klonen gaat kwam voor mij als een verassing, en van daaruit wordt het eigenlijk alleen maar beter. Want klonen hebben natuurlijk ook menselijke emoties, en de scene met Sam (fantastisch geacteerd door Rockwell), die voor het eerste zijn volwassen dochter ziet, is een hoogtepunt in de film. Hoewel de grootste kracht van Moon misschien wel de fantastische score van Clint Mansell is.

Wat een heerlijke film was dit !!

De soundtrack, het concept.. ik hou hier echt van !!

4☆

Na lange tijd weer eens voor gaan zitten, met de herinnering aan een hele goed film. Nu is het dat nog steeds wel maar net als met Ex-machina is de geest wel aardig uit de fles als je de clou weet. De film moet het voornamelijk van zijn mysterie hebben. Desalniettemin is het wel een hele mooi film. De maanlandschappen zien er werkelijke fantastisch uit. Sam Rockwell, die zich aardig in mijn lijstje favoriete acteurs aan het nestelen is, doet het meer dan prima. De score met de piano is erg mooi, en hier en daar is er een mooi sinister what the hell is going on sfeertje, maar uiteraard is die sterker wanneer je net als Sam zoekende bent. De film beklijft niet in den bijzonder bij een herkijk zoals sommige anders films wel doen ook al weet je de clou/afloop al.

Desalniettemin een meer dan prima Sci-fi mysterie met aardig wat parallellen richting raadsels als The machinist en 2001: Space Odyssey.

Van overacting gesproken. Sam Rockwell is niet echt mijn favoriete acteur, hij heeft altijd iets arrogant. Het is een wat filosofische SF-film geworden. Het begin is wel goed omdat je de clou nog niet kent. Maar eens die boven komt lijkt de trein helemaal ontspoort. Het mocht wat subtieler, wat intiemer. En aub een betere acteur in de hoofdrol.

Ok.

Geen slechte opening dit uit de carrière van Duncan Jones. Hierna zou hij het nog betere Source Code regisseren om daarna weer een stapje terug te doen met een dure maar redelijk saaie Warcraft. In ieder geval is Moon beter dan laatstgenoemde. Het is duidelijk dat Jones wel van een portie sci-fi houdt.

Moon lijkt op voorhand een erg slimme film met een complex verhaal. Ik zou graag willen zeggen: nee joh. Moon laat zich al tamelijk vroeg in de kaarten kijken en na eventjes opkijken krijg je al snel door hoe de vork in de steel zit. Heel intelligent wordt het niet in Moon, maar het kijkt nog wel aardig weg.

In ieder geval is de hoofdrol wel echt geknipt voor Rockwell, die het dan ook goed weet te benutten. Rockwell heeft een uitstekende timing voor wat humor die hij dan ook goed weet te gebruiken. Hiermee zorgt hij voor een aantal luchtige en best grappige scenes.

Visueel ziet het er allemaal erg gemaakt uit, maar de CGI kan er best mee door. De omgevingen zijn duidelijk, maar knap geanimeerd. Als er wat actie bij komt kijken gaat het mis, maar gelukkig is er niet heel veel actie in deze film te bekennen waardoor het niet bepaald opvalt.

Het concept gaat op den duur vervelen, en dat is helaas de killer van de film. Het gaat uiteindelijk vervelen en de film kan het vervolgens niet meer interessant maken. De film laat zich veel te vroeg in de kaarten kijken en laat te weinig puzzelwerk aan de kijker over waardoor je op een gegeven moment niet meer echt betrokken raakt in het verhaal en mysterie.

Met het concept had ook meer gedaan kunnen worden, Jones benut bij lange na niet elke optie. Wel bekijkt hij het concept van een ander standpunt maar dat kan de film niet voor een nog relatief korte speelduur van 97 minuten overeind houden helaas. Uiteindelijk is het niet slecht en Rockwell staat goed te acteren, maar de film valt uiteindelijk een beetje dood en kan daaruit niet meer herrijzen.

I am the one and only

Deze film stelt een heleboel vragen over identiteit, menselijkheid en realiteit. Ik lees hierboven een hoop reacties van mensen die laser geweer-actie missen, maar als je scifi vooral interessant omdat het filosofische vragen kan stellen, dan zit je met deze film goed.

Hoewel ik eerder dacht dat een tweede maal bekijken van deze film hij me beter zou bevallen is het tegendeel waar.

Het is een saaie film, en hij blijft dat ook.

Hm... laat ik nog gul zijn voor dit sciencefictiondrama met één acteur en één enkele set en met invloeden van 2001: A Space Odyssey, Silent Running en Solaris Tja het soort sciencefiction met filosofisch geneuzel dat niet aan mij besteed is! Punten scoort de film vooral met het interieur van de maanbasis en de ritjes met de maanwagen over het maanoppervlak. Ja er is veel gewerkt op de ouderwetse manier, dingen op schaal namaken en van dichtbij filmen. Door die ouderwetse sfeer valt de film enigszins op maar het droge karakter van de film is iets wat ik minder kan waarderen. Beetje bij beetje ontrafelt zich naar een ontknoping toe, maar echt spannend wordt het nooit. Als regiedebuut was het oké Maar teveel elementen zijn geleend, uit die andere films. Helaas van films die ik dezelfde waardering gaf.

De erg(!) sterke rol van Rockwell ten spijt, is dit gewoon een veel te saaie film natuurlijk. Ook visueel, niet geheel onbelangrijk in dit genre, is het gewoon enorm inwisselbaar en staat het mijlenver achter films als Gravity of Ad Astra bijvoorbeeld. Het eerste deel is nog wel oké, maar uiteindelijk zit je zonder dat je erg in hebt met je mobieltje in je hand op de bank.

2,0*

Lang geleden tijdens een lange vlucht bekeken. Dat gaf wel een extra dimensie aan de eenzaamheid en het niet weg kunnen, maar doet de mooie beelden en het geluid geen recht.
Nu toch eindelijk maar eens herzien op het grote scherm als gezellige kerstfilm, en dat viel zeker niet tegen.

In een film waar alles zo realistisch wordt weer gezet vond ik de gebruikte methode voor het verbreken van de live-verbinding met de aarde wel onnodig complex; dat had prima in software gekund.

3,5 *