Moon (2009)

Viel mij ietsje tegen. Had vrij hoge verwachtingen over de film, maar ik vond vooral dat de periode nadat bekend was dat hij een van de vele clonen was en dat het al 15 jaar speelde vooral erg lang duurde. De film had voor mij wel mogen eindigen met die ontdekking.

Sam Rockwell zet een goede prestatie neer en Kevin Spacey is ook erg leuk als Gerty. Dat het de zoon van David Bowie is doet me eigenlijk niet zoveel, eerst maar eens zien of hij nog meer leuke films kan maken.

De film is wat mij betreft absoluut niet te vergelijken met 2001 en met Solyaris, wat ik in de media gelezen heb. Beide films zijn veel grootser van opzet en ook gewoon beter in verhaal, opbouw en beelden.

Onderhoudende sci-fi drama.

Ja drama, want erg veel thriller is er niet bij. Erg diep gaat het echter ook niet, en is wel wat aan de voorspelbare kant, maar de film is sfeervol, en het verhaal ingenieus genoeg om te kunnen boeien.
Jones leent wat elementen van klassieke science-fiction films, de vergelijking met Solyaris (de waanbeelden) en 2001 (de intelligente computer) is snel gemaakt, maar veel verder dan die losse elementen draagt de film niet. Moon is veel 'gewoner' en rechtlijniger dan eerdergenoemde films.

Het verhaal is zoals gezegd een beetje voorspelbaar, de suggestie van de aanwezigheid van kloons wordt al snel duidelijk, maar de uiteindelijke openbaring laat wat lang op zich wachten. Zelfde geldt eigenlijk voor de uitwerking van het einde, wat wel nagenoeg zo eindigt zoals je had verwacht. Maar het geheel en de ontwikkeling van het verhaal is verder ingenieus genoeg.

Verder vallen de designs en de effecten op, gezien het budget valt daar al helemaal niks op aan te merken. Erg sfeervolle en mooi opgezette locatie. Een soundtrack van Clint Mansell trekt verder sowieso wel mijn aandacht. Ook deze is mooi en erg sfeervol, maar de man heeft imponerendere composities afgeleverd.

Knappe film, wel een beetje wat ik er van verwacht had, waardige debuutfilm. 3.5*

Ik geef deze film 4,5 ster. Dat is erg veel maar vind dat de film dat verdient. Ten eerste is het lang geleden dat een dergelijke SF film gemaakt is. Daarmee bedoel ik een min of meer realistische SF film.

Zeer goed geacteerd, knap hoe de hoofdrolspeler een en dezelfde persoon neer zet en toch verschillend. Bij tijden ook ontroerend. Special effects dik in orde !

Best leuk.

Maar had wel wat meer ingezeten. Ook niet altijd even geloofwaardig, zoals de rust die, in eerste instantie, wordt bewaard wanneer de clones elkaar ontmoeten. Gelukkig wordt dit later weer rechtgetrokken.

Sfeervol ook en mooie plaatjes. Het einde is helaas weer een beetje clichématig.

Spacey als 'HAL' vind ik té overduidelijk Spacey, en dus een gemiste kans.

Goed.

Film die wel wist te boeien maar nooit echt spannend werd. De eerste 30 minuten van de film zijn zelfs ronduit saai daarna wordt het beter maar iets verrassends gebeurt er helaas niet in. Ik vond hem wel origineel en de beelden zagen er soms aardig uit. Kevin Spacey als robot was overigens een slechte keus van de regisseur.

Een film die je gezien moet hebben ( al was het alleen maar om er een oordeel over te kunnen vellen) , maar niet een film die mij bijblijft.

Is dit alles was het gevoel terwijl ik de aftiteling bekeek.....

Wat een juweel van een film. Aan het eind bleef ik nog lang met het verhaal in mijn hoofd zitten. Er werd je gedwongen er over na te denken. Een aanrader voor iedereen die film als kunst kan zien.

Zucht wat mooi...........

Ik vond moon wel redelijk, geen superfilm...Af en toe wel traag en eigenlijk weinig spanning. Ze hadden er veel meer uit kunnen halen.

Wel heel goed geacteerd moet ik zeggen alles door 1 man. Heel knap vind ik dat.

drie sterren bedoelde ik eigenlijk maar ik doe net mee hier....moet nog ff uitvissen etc.

Hier had meer ingezeten. Het idee is goed en de film heeft een lekker 70s/80s sfeertje. Maar het verhaal is toch wat dunnetjes. Er blijft weinig over om achteraf over na te denken, er had wel wat minder uitgelegd mogen worden. Het hele subplot met die live-verbinding die niet werkt vond ik erg ongeloofwaardig, dat bedrijf had de verbinding toch gewoon vanaf de aarde kunnen afsluiten? En die pratende computer was me ook iets te menselijk.
Al met al best een vermakelijk filmpje.

Volwassen film die duidelijk leunt op 2001: A Space Odyssey. Na een half uur krijgt Moon gelukkig toch een eigen smoel, die me wel beviel. Sowieso ben ik een groot liefhebber van deze filosofische SF-tak. Voor een low budgetfilm zag het er overigens gaaf uit.

Deze film heeft toch wel die 2001: A Space Odyssey setting. Niet alleen vanwege GERTY, maar het kwam ergens ook wel een beetje ouderwets over. In positieve zin welteverstaan. En ik kreeg sowieso het gevoel dat hij ook echt op de Maan was.

Ok, vanaf het moment dat Sam zichzelf tegenkomt, kwam het niet meteen in me op dat het klonen betreft. Ik zocht er toch net iets meer achter. De film lijkt je toch op een bepaald dwaalspoor te zetten. Uiteindelijk pakt het toch goed uit. Sam Rockwell doet het heel goed. Sfeervol gefilmd en de soundtrack komt ook goed uit de verf. De kracht van deze film zit hem daarom toch vooral daarin. Maar daarbij wordt het ook wel duidelijk hoe vervangbaar iemand eigenlijk is en diegene dus gewoon maar een nummertje is.

3,5*

Aardig filmpje maar geen topper al zeg ik et zelf maar Sam Rockwell zet hier wederom weer keurig acteerwerk neer

Mwa, wel aardig, die traagheid die door veel mensen wordt opgeworpen ben ik het maar ten dele mee eens trouwens.

Wanneer ze eenmaal met z'n 2en zijn gaat het verhaal opeens wel erg snel. Ik denk ook niet dat je teveel bij dit verhaal moet stilstaan, want er zitten nogal wat haken en ogen aan.

Uitwerking is dan wel weer aardig. Rockwell doet het gewoon erg goed, die computer is wel leuk (die droge smilie telkens is priceless) en de muziek van Mansell is .
Geregeld ook erg mooi geschoten.
Redelijk vermakelijk.

Saai space-drama waarvan de hoge score mij zeer verwonderd. De film is nog bleker dan de zieke Sam. Zelfs de score van Mansell kan niet overtuigen, maar het is vooral het recht-toe recht-aan vertellen van het verhaal dat mij een beetje tegenstaat. Het had allemaal een stuk spannender, mysterieuzer en avontuurlijker gekund. De film is feitelijk te makkelijk te volgen, te laagdrempelig, te uitleggerig. Slechte keus ook voor de bekende stem van Spacey, dat leidt alleen maar af en voegt niks toe.

1,5*.

Niets is zo mooi als De Ruimte. De tracking shots uit Elephant niet. Een hemels nummer als Estrella niet [-]. En nee, nu volgt een dijenkletser, zelfs Patricia Paays playboyshoot niet.

Slechts één filmgenre weet met enige regelmaat het wezen van De Ruimte te vatten. Sciencefiction. Zo bevat 2001 een aantal fascinerende scènes, net als Sunshine. En nu ook Moon.

Het uitgangspunt van laatstgenoemde is fantastisch. Je drie jaar lang laten omvangen door de grootsheid, isolatie, stilte en schoonheid van De Ruimte. Wat doet zoiets met een mens?

Sam Bell, die inderdaad drie jaar lang, op de maan, in z'n eentje, energie mag winnen, lijdt er niet onder. Hij is weliswaar eenzaam, mist z'n gezinnetje enzo, maar verder houdt hij goed stand. Tot vlak voor het einde van z'n missie en hij een ongeluk krijgt. Het lijkt erop dat hij vanaf dan de grip op de werkelijkheid verliest en begint te ijlen.

Maar dat is enkel schijn. Hij hallucineert niet, hij is een kloon! Een kloon die een andere kloon, van zichzelf, ontmoet. Resultaat daarvan zijn natuurlijk de nodige identiteitskwesties en, hoe universeel die kwesties ook zijn, dat verpest de film. Die kloonproblematiek hebben we namelijk al in duizend-en-een andere films gezien.

Sam Rockwell die in een karretje over het kraterlandschap van de maan rondscheurt, genietend van een onafzienbare sterrenhemel, dát zijn unieke beelden. Zie ik veel liever.

Rockwell heeft alleen de pech één van cinema's minst charismatische acteurs te zijn. Hij verbleekt dan ook bij het prachtige sneeuwwitte (huh?) ruimtestation waarin hij bivakkeert. Verder doet-ie het wel aardig. En Clint Mansell? Die levert één van z'n minder memorabele scores.

Bevat al met al zeker mooie dingen, maar op de ideale sciencefictionfilm is het helaas nog steeds wachten.

Mooi gegeven en overduidelijk geïnspireerd door meerdere klassiekers, zoals 2001, Silent Running en Blade Runner.
Een mooi verhaal en goed spel, maar wat me dan wel stoort zijn die kleine irritante nalatigheden op het regievlak.
Zo zie je Sam overduidelijk op de computer maar "wat aan tikken" als hij allerlei commando's intypt. Het bloed dat al duidelijk op het tissuetje zit vóór hij zijn neus snuit. Het herhaalde sterren patroon aan de hemel (mensen die wel eens 3D texture mapping doen weten wat ik bedoel met 'tiles'.)
Die fouten zijn gemakzucht, gezien de tijd en CGI die in de rest van de shots zitten.
Daarom een vol punt eraf en kom ik op 3

For here am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
and there's nothing I can do

Oké, dat Duncan Jones de zoon is van David Bowie is al genoeg benadrukt. Het zou ook gewoon onbelangrijke trivia zijn geweest als Jones' debuut niet zo akelig goed aansluit bij zijn vaders hit 'A Space Oddity". Er zit veertig jaar tussen beide werken, maar met name het bovenstaande citaat uit het lied kwam geregeld naarboven tijdens het kijken. Vreemd genoeg voor ik wist dat de voor mij onbekende regisseur Bowie's zoon was.

Moon is een heerlijke science-fictionfilm. Er is al meerdere malen gezegd dat het wat wegheeft van 2001: A Space Odyssey, Solyaris en enkele jaren '70 sci-fi's. Ja, maar Moon heeft desondanks zijn eigen smoel. Vooral de mix tussen genres is bijzonder geslaagd. Naast science-fiction werkt het ook bijzonder goed als drama (een van de ontroerendste films van het jaar zelfs), als thriller (er blijft constant een onderhuidse spanning voelbaar) en zelfs als buddy movie (de ping-pong wedstrijd tussen de twee Sams is bijzonder leuk).

Daarbij pakt Moon de zaken gewoon telkens net wat anders aan dan we gewend zijn. Natuurlijk vertrouwen we die Hal-achtige computer niet, maar Jones maakt er toch net iets anders van. Het is uiteindelijk geen computer met menselijke trekjes, maar gewoon een computer die vooral doet wat hij moet doen. Het lijkt alleen zeer menselijk.

Het verhaal is sterk. Misschien omdat ik niet echt veel vaker een film over klonen gezien heb (bestaan er zoveel dan? Ik kom alleen op wat platte actiefilms). Jones haalt eruit wat erin zit. Ieder mens denkt volgens mij ergens graag dat hij toch bijzonder is. Het ergste wat je in dat opzicht kan overkomen is erachter komen dat je een kloon bent. Dat zelfs je meest persoonlijke eigenschap - je herinnering - niet van jou is. De scène waarin de zieke Sam live contact opneemt met zijn dochtertje is dan ook een zeer mooie uiterwerking van deze thema's, evenals het moment waarop de twee Sams samen herinneringen delen - nota bene een vrij clichématige scène die gewoon ineens boeiend wordt door de kloontwist. Identiteit vind ik een van de meest boeiende thema's uit het sci-fi-genre en hier komt het volledig tot zijn recht. Het script was me telkens een stap voor. Het wat altijd goed te volgen, maar ik raadde nooit goed wat er in de volgende scène zou gebeuren. Toch ontvouwt het geheel zich op een logische en bevredigende manier.

De vergelijking met een film als 2001 pakt duidelijk voor veel gebruikers verkeerd uit, maar dat is onterecht. Moon lijkt alleen aan de oppervlakte op Kubricks epos, dankzij zijn ietwat vergelijkbare design en de computer met Hal-stem. Maar 2001 wilde een gigantische ruimte-opera zijn, met thema's als evolutie en de richting waar de mens heen ging. De personages legden afstanden af die voor het menselijk brein niet te bevatten zijn. 2001 is GROOT! Moon daarentegen is klein. Het is bedoelt als een intieme karakterstudie en technisch gezien bevat het maar één menselijk personage, buiten enkele kleine videofoon-berichtjes om. De actie beperkt zich maar tot twee locaties: de maanbasis en een gedeelte van de maan zelf. Special effects zijn weinig nodig (nauwelijks CGI!) Het is ook duidelijk niet de bedoeling van Moon om zo zwaargewichtig te zijn als 2001. Er is ook ruimte voor wat lol. 2001 draait op de eerste plaats om filosofie. Moon zet zijn hoofdpersoon op de eerste plaats.

En wat een hoofdpersoon is dat trouwens. Sam Rockwell, een acteur die me al regelmatig opviel in bijrollen (met name als Charlie Ford in The Assassination of Jesse James kwam hij sterk tot zijn recht) heeft eindelijk een rol gevonden die zijn talenten ten volle uitbuit. Prachtige dubbelrol, waarin hij prima bewijst dat hij goed zichzelf als tegenspeler kan hebben. Een Oscarnominatie zou niet meer dan verdient zijn, maar helaas vrees ik dat Moon wat buiten de radar van de Academy hangt.

De film wordt compleet gemaakt door de mooie beelden van de maan, de fijne score van Mansell en het grappige idee om de kale, ruime basis waar Sam werkt op plaatsen te versieren met kleine voorwerpen die van Sam zijn. Hij lijkt zijn kille werkomgeving er wat warmer mee te hebben willen maken. Zonder succes uiteraard.

Er hangen ook nog wat ideetjes in het luchtledige hier zoals wat kritiek op grote maatschappijen en wat wetenschappelijke dingetjes. Deze komen niet helemaal zo sterk tot uiting als de makers volgens mij gewild hadden en daardoor voelen sommige, kleinere elementen van de film wat onvolledig aan. Het deert me nauwelijks. De compacte en economische aanpak van deze kleine science-ficionfilm beviel me wel.

Een van mijn favorieten van 2009 in ieder geval en ook een favoriet van mij in het genre. De reacties hier zijn opvallend lauw, maar ik hoop dat meer gebruikers van MovieMeter dit pareltje een kans geven. Het is werkelijk science-fiction op zijn best, op bijna alle vlakken. Alleen niet het epische vlak.
4,5*

Mja, best een behoorlijke prent maar voor mij niet het meesterwerk waar deze Moon wel eens wordt voor versleten. En hoewel regisseur Duncan Jones met de nodige antwoorden komt aandraven, ben ik sowieso geen enorme fan van dit soort mindfucks in space genre 2001: A Space Odyssey, Solaris, ... Hypergestileerde prenten ook en daar valt Moon evenzeer onder: het ziet er allemaal erg fraai uit, maar het doet me eigenlijk niet zo veel.

Op zich kijkt deze film nochtans redelijk aangenaam weg, maar het lijkt bij mij vooral te werken op academisch niveau en veel heb ik dan ook niet gevoeld. Het laatste half uur kreeg Jones me toch een beetje mee, gestuwd door de aardige score van Clint Mansell, maar dit soort cinema weet me zo zelden echt mee te slepen. Het feit dat Sam Rockwell verre van een persoonlijke favoriet is, helpt ook al niet.

Duidelijk dat Bowies oudste zoon over het nodige talent beschikt, maar met Moon heeft dat wat mij betreft niet tot een intense filmervaring geleid. Zit ergens tussen 2,5 en 3* in.

Niet de film die ik verwacht of gehoopt had.

Moon steekt verhaaltechnisch aardig in elkaar, dat wel. In de eerste plaats heeft de film veel weg van een drama (in tegenstelling tot de vermelde genreaanduiding). Dat is op zich al vreemd, aangezien het concept rond paranoia in een desolate omgeving zich eerder tot een thriller leent in mijn ogen. Niet dat de huidige keuze per definitie verkeerd is, maar ik vond de film niet overtuigend genoeg als drama. Het leek wel of de regisseur zelf ook met twijfels zat, want bepaalde scènes die inhoudelijk erg spannend konden zijn, werden nu de nek omgewrongen door een foute stilistische keuze. Zo zijn de lome cameravoering, trage montage en klassieke muziek soms eerder ongepast dan functioneel.

Visueel valt er gelukkig heel wat te beleven. Met z'n steriele uiterlijk is het ruimtestation namelijk erg mooi om naar te kijken. Ook zijn de plaatjes van het maanlandschap veruit de knapste die ik al in een film gezien heb. Helaas is dit niet voldoende. In mijn ogen was Moon meer gebaat bij een nadruk op suspense, paranoia en isolatie. Deze elementen waren spijtig genoeg eerder latent dan prominent aanwezig.

Tja... toen ik zat te kijken naar deze film zat ik echt te denken, of het 3,5, 4,0 of toch 4,5 wordt... En toch wordt het 4,5 denk ik.

Om te beginnen, deze film is (voor mij dan) best uniek in z'n vorm. De verhaal ook, en ik hou toch naar films als deze. Door een of andere manier moest ik ook weer denken een de videospel reeks 'Half-Life'. En dan bleef je maar gewoon kijken naar deze film. Het boeide me heel erg... en dat is best een grote verrassing voor mij, daarom is deze film ook de grootste verrasing van 2009 voor mij.

Buiten de uitmuntende prestatie van Sam Rockwell, zie ik hier eigenlijk niet in waarom velen dit een klein meesterwerkje vinden. De film komt traag op gang, en er is moeilijk spanning te vinden. Mooie soundtrack idd, maar het geheel kon mij toch niet echt boeien. Of heb ik dan iets gemist?

Een voortreffelijke film met een buitengewoon originele verhaallijn. In sommige beoordelingen is er kritiek op de trage cameravoering. Deze is inderdaad traag in vergelijking met veel andere films, echter door het goede verhaal stoort dit geen moment. Sterker nog: het versterkt de film alleen maar.

Goed acteerwerk, mooi plot. Ik heb het idee dat deze film met een beperkt budget gemaakt is. De special effects zijn namelijk niet echt anno 2010, maar dat heeft deze film ook niet nodig.

(M.n. de beperkte zwaartekracht die er op de maan is, is wat minder overtuigend neergezet). Maar dat is dan ook het enige dat opvalt.

Een aanrader voor liefhebber die een goed script weet te waarderen. Voor actie of special effects kun je beter andere films overwegen.

Erg leuke, maar ook ontroerende film. Het optreden van Sam Rockwell doet de film ook erg goed. De sfeer in de film vond ik goed gelukt, ik denk precies zoals de makers gewild hebben.

Pfff, erg mysterieuze film met een zeer duister sfeertje, gedragen door de fantastische soundtrack van Clint Mansell. Sam Rockwell speelt erg goed in dit buitengewoon originele verhaal. Heb een lange tijd getwijfeld of alles een gedachtenspinsel was in het brein van Sam, maar het lijken op het eind toch echt allemaal klonen te zijn.

Een aanrader, 4*

Niet echt geslaagd.

Grootste probleem is toch wel het sfeertje, dat nergens echt goed uit de verf komt. Had zeker niet het idee dat de heren alleen op de maan zaten. Een erg groot set-gevoel met wat povere CG. Ook de basis was redelijk loos van enig charisma. Net met een klein budget moet het mogelijk zijn om veel meer te doen in deze setting.

Verhaaltje is ook niet echt super. Klonen .. .. wel aardig om het zo droog te brengen maar zeker naar het einde toe wordt het allemaal wel oninteressant. Einde was ook niet echt boeiend.

Wat Gerty betreft, de vergelijking met HAL is enigszins begrijpelijk, toch zijn het elkaars tegenpolen. HAL is een tweedimensionaal op hol geslagen supercomputertje, Gerty blijft een tweedimensionaal mensenslaafje.

't Is vooral jammer dat er niet meer gedaan wordt met wat voor handen is. Het had zeker wat kunnen worden, maar daarvoor had het allemaal scherper gemogen. Audiovisueel mist het punch, en van het verhaaltje hoeft het ook niet te komen.

Voor een keertje wel oké, sowieso mag ik best een scifi op z'n tijd, maar had hier toch echt veel meer van verwacht.

2.5*

Een halve ster extra vanwege het krappe budget + debutfilm.

Hoe minder je van tevoren weet hoe beter bij zo'n film, dat geldt eigenlijk voor de meeste films. Moon heeft mij aangenaam verrast. Een film met een hart.

Jammer als je al weet dat het over klonen gaat. De film speelt ermee wat er nou aan de hand is de eerste Sam bell zit er duidelijk helemaal doorheen na 3 jaar eenzaamheid, en heeft last van hallucinaties. Dus het duurt even voordat je doorhebt dat het hier om klonen gaat en geen hallucinaties.

Dat verveelmoment in de film na een half uur, had ik ook, en is juist perfect getimed, zo voel je eventjes de eindeloze verveling.

De aanname dat de klonen een beperkte levensduur hebben, is niet iets ingebouwds, maar 3 jaar is het maximale wat ieder mens in zulke omstandigheden vol kan houden. Het is duidelijk al te lang. Maar de eigenaren Lunar Ltd. zijn ontzettende geldwolven, waardoor hij daar sowieso maar in zijn eentje zit, en deze arme schapen tot de laatste seconde uitgemolken worden.

Dat Sam Bell (de eerste) er zo slecht aan toe is, komt door 3 jaar eenzame opsluiting + het ongeluk, waarbij hij een hele week bewusteloos in zijn ruimtepak in een kapot voertuig heeft gezeten! Het is een wonder dat hij nog leeft.

Gerty, de computer blijkt pas tijdens gedurende de film geen HAL te zijn, maar een goedgezinde robot. Het is een knipoog naar A Space Odessey, want je denkt even met een HAL-achtige computer te maken te hebben. Goed bedacht Gerty in het plafond met armen die onafhankelijk van hem bewegen.

Deze film is speciaal geschreven voor Sam Rockwell (volgens Duncan Jones). En dat doet hij briljant. Petje af.

Qua sfeer (de plantjes, de verveling) deed het me heel erg denken aan Silent Running, waarvan ik de titel kwijt was, maar die heb ik nu dus weer gevonden.


Voor de mopperkonten; dit is een Engelse, debut-film van $5 miljoen Dollar!! (Bron; Moon (film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org Kevin Spacy wou aanvankelijk niet eens meewerken, pas op het laatst toen de film al af (op zijn stem na) was en hij zag hoe goed het was. De losse eindjes zij hen vergeven.

Zeer krappe voldoende. Het idee is leuk, maar tussen dat en de uiteindelijke film stijgt alleen het acteerwerk van Sam Rockwell boven de middelmaat uit.
Zwakke dialogen, een saaie plotstructuur, matige decorontwerpen en een haperende spanningsboog zitten het resultaat in de weg. Zodra het mysterie duidelijk wordt, wordt de film niet echt meer spannend tot aan het wat voor de hand liggende einde.
Een intelligente computer die communiceert met emoticons en de stem van Kevin Spacey is dan wel weer geinig.
Conclusie na anderhalf uur: aardige thriller, waar met iets meer creativiteit een sterke thriller van had kunnen worden gemaakt.

Tegenvaller,

Na de rating hier op MM en een fragment in de MoviemeterContest was ik wel erg benieuwd naar dit project.
Naderhand toch een beetje met ene lullig gevoel. Het plot is een heel inressant concept. De eenzaamheid op de maan bedoel ik dan. Die klonen vond ik weer zo sf

Sam Rockwell draagt deze film dan ook geheel. Ik was al overtuigt door zijn acteerwerk maar deze film bevestigt dat nog eens. Maar of het door hem komt of iemand anders, ik weet het niet. Maar het minpunt aan deze film is toch wel. Dat de eenzaamheid niet overkomt. Het is verrassend wat ze wel niet allemaal hebben kunnen bereiken met 10million dollar. Ik had liever gehad dat het budget wat groter was.

De basis zelf is toch gewoon een decorstuk en dat is jammer. Want hierdoor worden veel dingen niet lekker overgebracht.
Rockwell houd deze film hoog die voor de rest nogal matig is. Spanning blijft weg en het kloon verhaaltje miste ook de plank. Jammer want er zat potentie in.

2.5*

Redelijk goed SF- filmpje met een een fantastisch acterende Sam Rockwell.

De shots van de maan en ruimtestation zijn inderdaad heel mooi vormgegeven en daar kan je wel van genieten.

Ik vond het verhaal wel aardig maar niet geweldig had nog iets bij gemoeten.

De film had van mij ook nog wel wat spannender mogen zijn,

het kijkt lekker weg maar zat zeker niet op het puntje van mijn stoel.

Kan me ook geen (achtergrond) muziek herinneren.

Ook redelijk sfeerloos maar ik denk dat ze dat hebben gedaan omdat het over een eenzame astronaut gaat en daarom redelijk leeg hebben gelaten,

omdat het een leeg, kaal bestaan is.

Pas op mogelijke spoiler !!

Sam had nog wel wat emotioneler mogen reageren toen hij erachter kwam dat hij soort speeltje van de overheid was en het leven dat hij dacht te lijden niet bestaat.

Maar goed van genoten voor een keer.

3

Fantastische doordachte sciencefiction dat bij vlagen wat weg heeft van 2001: A Space Odyssey en Solyaris, maar prima op zichzelf staat. Aanrader!