The Tree of Life (2011)

Ik kan me bijna helemaal bij deze comment aansluiten. Ook vond ik voor mijzelf de christelijke moraal teveel aanwezig. Het kan zijn dat hij met de evolutietheorie een ruimdenkend beeld heeft willen neerzetten, maar het beeld wat ik vooral kreeg bij de prachtige beelden van de aarde is dat de regisseur wilde laten zien wat de pracht van god is en wat hij allemaal heeft gecreeerd. Omdat ik niet gelovig ben vond ik het een beetje een afknapper en had ik soms het idee dat ik naar een Amerikaanse EO docu zat te kijken.

Wat een lelijke vergelijking. Malick neerzetten als christelijk fundi, met een EO-gehalte. Bah!

Malick is visionair, stelt zich (terechte) vragen, beperkt zichzelf niet en laat het geheel der dingen zien. Zoals de vader zegt in de trailer "One day we'll fall down and weep, and we'll understand it all. - All things." Als je dan des te meer bedenkt dat Malick altijd schippert tussen de natuur en gratie tussen de schoonheid en de harde werkelijkheid tussen de vragen en de antwoorden is het nog vreemder om deze man en zijn visies af te schilderen en zelfs te vergelijken met de minst ruimdenkende van alle.

En het is dan ook in mijn optiek volstrekt verkeerd beredeneerd dat Malick zou willen laten zien wat de glorie van god is, want een pracht en praal "hij" allemaal wel niet gemaakt zou hebben. De gehele film in ogenschouw nemend is dat een van de weinige echte onjuiste conclusies die je zelfs zou kunnen trekken.

Daar ben ik het volledig mee eens. Waarschijnlijk denken de meeste mensen al een christelijke moraal te herkennen zodra er wat gefluisterd wordt richting God.

En juist die vragen zit ik totaal niet mee. Er is gewoon geen hemel en god in mijn ogen. Ik ben veel te nuchter voor dit soort spirtuele zaakjes. Dan houdt zo'n thema al snel op bij mij.

Nuchter of geen zin om meer na te denken dan strikt noodzakelijk is?

Ook ja je kan er ook gewoon mee leven dat dit soort dingen niet goed scoren bij veel mensen. Alsof iedereen over deze thematiek zo erg moet of wil filosoferen, ik niet in ieder geval. Wat dit betreft ben ik enorm rechtlijnig en sta ik niet open voor spirituele/christelijke zaakjes.

Waarom ga je dan naar een Malick film?

Altijd fijn, die neerbuigende verkleinwoorden. Een effectieve manier om op subtiele wijze een hele grote groep mensen onderuit te halen.

Toen ik de bioscoop uit liep ving ik een gesprek op tussen twee medebezoekers die The Tree of Life typisch Amerikaans vonden met dat geloof. Ze vergeleken het met een productie van de EO. Ik vond dat toen nogal merkwaardig, maar nu lees ik hetzelfde op MovieMeter. Kennelijk moet ik vaker naar de EO kijken, want het lijkt erop dat ze daar prachtige dingen maken, op basis van The Tree of Life.

De meestbesproken film van het moment is The Tree of Life en als je de film ziet merk je ook dat er veel over te bespreken valt. Of toch niet? Niets ten nadele van de diepgang in Malicks nieuwste, maar voor mij was het interessantste onderdeel van de film toch vooral de ervaring en niet de achterliggende betekenis. Kijken en luisteren naar The Tree of Life is een schaamteloos esthetische bezigheid. Met reacties die dit pretentieus noemen kan ik dan ook weinig. Inhoudelijk mag het dan nogal, ahum, ambitieus zijn, als je de film gewoon over je heen laat wassen en hem vooral telkens op het moment beschouwd is het een filmervaring zoals maar weinig anderen leveren. Vooral bij het ontstaan van de Aarde en de evolutiesequenties kreeg ik kippevel. En die kippevel werd daarna doorgezet, misschien juist wel omdat we het genesismoment al gehad hadden. De problemen van gewone mensen in de jaren '50 zetten naast zoiets onbegrijpelijks als de oorsprong van onze planeet en het leven vind ik iets ontroerends hebben. Een kind die verbaasd kijkt naar een baby krijgt hierin praktisch hetzelfde gewicht als het uitsterven dan de dinosaurussen. Veel humanistischer wordt het niet.

Ik lees vaak dat Malick de mensen vaak nietig maakt ten opzichte van de natuur. Dat is misschien in zekere zin ook zo, maar Malick heeft voor mij meer de neiging om alles op Aarde (en nu ook daarbuiten) even veel aandacht te geven, alsof hij niet zozeer wil zeggen dat een element belangrijker is dan het andere, maar dat alles even belangrijk is. Zo werkt het ook bij beelden van de stad. Net als bij de scènes in de 'beschaving' in de The New World wordt er niet in het bijzonder een negatief contrast gezet tussen natuurlijke en urbane omgevingen, maar worden de moderne bouwwerken met dezelfde, overweldigende verbazing neergezet als de bomen en bergen. Alsof Malick zowel de natuur als de stad voor het eerst ziet. Natuurlijk kan het punt gemaakt worden dat de moderne gebouwen en de manier waarop ze gefilmd zijn (met een nadruk op ramen en de dieptes die er doorheen te zien zijn) een misplaatst gevoel voor Sean Penn moeten oproepen, maar zo werkt het evengoed als hij door een vreemde rotspartij rondloopt. Mijn favoriete shot combineerde natuur met moderniteit: het beeld van de gigantische zwerm vogels die rond een wolkenkrabber vlogen was adembenemend.

The Tree of Life was een spirituele ervaring, dat zeker, maar dat wordt het meest berijkt met beeld en geluid. Het spirituele leent ook net zo veel van het boeddhisme en het atheïsme als van het christendom, zelfs al zijn de personages christelijk. Is dit het mooiste camerawerk ooit? Wellicht, maar dat heb ik al eerder bij Malick gedacht en het is een vraag die er niet zo toe doet. Het roept alleen veel op. De schoonheid zit hem zowel in de grote dingen (knappe camerabewegingen, moeilijke trucages bij het ontstaan van de Aarde) als in de kleine momenten (een verbaasd in het rond starende dinosaurus, een klein kind dat verbaasd naar het gedrag van een baby kijkt; iets wat nogal spontaan overkwam). Er was gewoon zoveel te zien. Ik ben ook bezig geweest met wat het allemaal werkelijk betekend, maar nogmaals dat interesseerde mij hier nu niet het meeste en ik bewaar dat wellicht voor een andere keer.

Dit is een van de beste films van de laatste tien jaar. Moeilijk te vergelijken. Malick doet 2001: A Space Odyssey komt het dichtst in de buurt, maar doet geen eer aan de warme, menselijke ondertoon van The Tree of Life. De film heeft nog een zwakte die me afhoudt van vijf sterren. Persoonlijk vond ik de strandscène die de climax vormde iets te ver gaan. Net een te makkelijke manier om tot een positieve, spirituele conclusie te komen (het moment dat Penn aan het einde ietwat gedesoriënteerd uit de lift stapt is dan weer schitterend). Misschien werkt het beter bij herziening, maar ik betwijfel het. Ook zijn sommige voice-overs misschien ook wat al te zwaarfilosofisch, maar dat is typisch Malick en daar had ik me van te voren al bij neergelegd.

Zwakke punten ten spijt is dit gewoon een geniale film. Ik denk dat ik hem nog wel een keer in de bioscoop ga bekijken. Maar eerst eens een abbonement op de EO overwegen.
4,5*

Er zit een fragment in de trailer dat niet in de film zit : kinderen die op straat een vuurtje maken rond een soort van houten kist
Waarschijnlijk onbelangrijk, maar het viel me op.....

Vandaag herzien, onwaarschijnlijk mooi.........
Zal de tand des tijds moeiteloos doorstaan !
5*

Omdat ik de film best aardig vind en wat van zijn oude werk misschien ook? Daarnaast zie ik alles in de bios

Er zijn wel meerdere shots uit de trailer (en heel veel er buiten ook) die niet in de film te zien waren. De prachtige zin van Mr. O'Brien Someday we'll fall down and weep, and we'll understand it all.. all things zat er ook niet in.

Gebeurd wel vaker bij films maar bij Malick is het meestal extreem. De man schiet tonnen shots en scènes die de film nooit halen. Een derde van The New World trailer was niet eens te zien in de film.

Dus hopelijk een extended cut someday.

Hij was idd de hoofdrol en had misschien 1 voice-over zin. Billy Bob Thornton, Bill Pullman, Gary Oldman, Lukas Haas, Viggo Mortensen, Martin Sheen en Mickey Rourke waren ook deel van de film en waren gewoon volledig weggeknipt.

Heel fascinerend hoe Malick te werk gaat aan de montage tafel.

Hoe langer ik over deze film nadenk, hoe langer ik hem in mijn hoofd laat zitten, hoe beter hij wordt. Ik zat zoals zovelen ook met verbazing te kijken naar het "natuurgedeelte". Hoewel ik de intentie van Malick snap, had de film ook prima zonder gekund, en had hij denk ik niet zoveel mensen van deze film doen afknappen. Ook narratief gezien had dit stuk er uit gekund. Hetzelfde geld voor het Sean Penn gedeelte met de deur, wederom een stuk wat veel mensen deed afknappen vanwege de overdadige symboliek.

Toch blijven de beelden van deze prachtige film, 72 uur nadat ik hem ervaren heb, door mijn hoofd spelen. De vragen over het nut van het leven, de moeilijke relaties binnen een gezin, alles schitterend weergeven in dit rasechte meesterwerk. Een oscarvermelding voor de drie hoofdpersonen zit er dan, hoop ik, ook wel in.

Een mooie tijd om liefhebber te zijn van de betere film.

Had een soort Thin Red Line (die ik geweldig vind) verwacht, maar dit is een stuk minder een "normale" film. Een hele aparte film en ik vraag me af of ik 'm nou helemaal doorhad (als dat sowieso mogelijk is). Zette me toch op de één of andere manier aan het denken over het leven, leverde in ieder geval een hoop discussiestof op na de film, dus voorlopig beschouw ik het maar als een goede film......

blijf een beetje steken op 3,5. 't Is zo'n persoonlijke film qua plot, thema, vormgeving dat het niet eenvoudig is om helemaal mee te zijn, tenzij je hetzelfde hebt meegemaakt of van dezelfde achtergrond of generatie van de maker bent. Zijn andere films hadden dat minder. Misschien IS deze wel zijn beste, maar ik voelde me niet altijd even betrokken bij wat er gebeurde.

Ik had hetzelfde bij de laatste van mijn allerfavorietste regisseur, Inland Empire: ik vond het zo persoonlijk dat het moeilijk werd om op dezelfde golflengte te komen, hoe sterk en uniek en briljant de film ook is.

Dus: een briljante film, die me niet helemaal kon ontroeren.

Kan zijn dat ik hem nog een keertje moet zien en dat het dan anders is...

Hoe kwam een van die drie broers aan die kale plek of wat is de betekenis ervan? Aan het einde op het strand zie je ok daar weer die jongen met de kale plek op zijn hoofd.

Dat was toch een ander jongetje? Niet 1 van de broers?

Ik zelf maakte de connectie dat het jongetje verbrand was, in het brandende huis naast hun. Malick toont dat maar een fractie van een seconde - Net als bijvoorbeeld de man die tijdens de "opgroeiscene" van Jack een soort epileptische aanval krijgt, waarbij je Mr O'brien zich over hem ziet ontfermen (achter in het beeld) en de moeder Jack weg ziet halen van het grasveld (dit geschiet voor in het beeld) Dit allemaal binnen een shot van een paar seconden, zonder verdere contextualisering.

Het was inderdaad een van de jongetjes van het huis ernaast dat afbrandde. Niet een van de zonen.

De recensies lezende en de verwijzing naar 2001 A Space Odyssey deed mij al vermoeden dat het hier een film betreft welke voor een klein publiek is bestemd.

In de bioscoop aangekomen was de film nog geen uur op weg, of 10 mensen vonden hun weg naar de uitgang, al zuchtend en steunend, kennelijk niet goed genoeg voorbereid op wat hen te wachten stond.

De film voldeed zeker aan mijn verwachtingen, en dat is een understatement.

WAT EEN FILM was dit. Had gehoopt dat deze film zou boeien, verrassen en tot nadenken zou stemmen en dat was allemaal meer dan volledig geslaagd.

De beelden waren zo overweldigend dat deze nog aan het neerdalen zijn, begeleid met al die prachtige muziek.

Ga niet voor een goed verhaal, dat maak je zelf op het moment en de dagen erna. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen verhaal inzit, maar dat is meer een rode draad, om uiteindelijk de boodschap goed tot z'n recht te laten komen.

In 1 woord: ADEMBENEMEND!

Kan ik niet hoger raten dan 5 sterren, of moet ik mij genoodzaakt zien alle films die ik 5 sterren had toebedeeld, moet gaan terugzetten naar 4,5 sterren

EO zend ook schitterende natuur documentaires uit.

Had niet zozeer met Christelijk moraaltje te maken, veeleer een universeel spiritueel thema. Had net zo goed een boeddhistische insteek kunnen zijn.

De religieuze ondertoon vind ik hier zodanig aanwezig dat dit absoluut niet samen kan gaan met een zogenaamd 'unverseel spiritueel' thema. Jammer, dit maakt de film voor mij lastig te beoordelen, had veel minder gemogen.

Wat is dan het verschil tussen een 'religieus thema' en universeel spiritueel thema'?

Had absoluut niet minder gemogen aangezien het gebrek aan spiritualiteit in onze huidige samenleving nu exact het punt is dat deze film maakt.....

Je moet het enkel even weten los te koppelen van het Christelijk geloof. Overigens is Malick wat mij betreft erg terughoudend in het gebruik van specifiek christelijke kenmerken.

Nuchter lijkt me niet het goeie woord. Of zijn gelovigen volgens jou niet helder van geest? Ben ik de enige die hier een beetje neerbuigende teksten bespeur?

Persoonlijk vind ik de gedachtegoed van een gelovige (maakt niet uit welk geloof) altijd interessant, omdat mensen vaak een gefundeerde argumentatie hebben voor hun levenswijze, terwijl ik zelf nog vrij jong ben en geen enkel benul heb.

Het is maar wat je neerbuigend noemt. Ik ben er gewoon niet in geïnteresseerd. Mensen schieten altijd gelijk in de verdediging zodra er zoiets gezegd wordt. Ik ben gewoon niet in voor zo'n thema in een film, het is niet mijn stijl en niet mijn ding. Moet ik er maar simpelweg van houden omdat je open moet staan voor alles? Ik hoef niet te weten of er meer is(op spiritueel/gelovig vlak), want ik geloof er simpelweg niet in.

Maar het blijft een lastige discussie. Stel je kijkt een film als The Passion of the Christ en geeft die een minder goede score omdat het teveel focust op religie, dan zou iedereen je voor gek verklaren, want in de titel ligt besloten dat het religieuze thematiek heeft. Tree of Life is daarin de middenweg, want het kan zowel een mooie titel zijn, als dat je je realiseert dat The Tree of Life heel vaak als metafoor of symboliek terug komt in religie, wetenschap e.d.

Afijn, wat ik ermee bedoel is - en daar valt uiteraard ook over te discussiëren : is dat je de film bekritiseerd op verwachtingen dan wel wensen die je liever had gewild, en dus niet reageert op hetgeen er wél is. Zoals je zelf aangeeft, je hebt geen zin in een filosofische/spirituele discussie, maar daarmee heb je inhoudelijk nog niet veel gezegd die thematiek in de film.