The Tree of Life (2011)

Nou, denk dat paalhaas wel de spijker op zijn kop slaat hierboven. Wat je nu zegt komt al een stuk sympathieker over dan die opmerkingen eerder.

A serious man vond je toch ook gewoon een leuke film als niet-joods zijnde?

Hier ben ik het wel mee eens. De thematiek zal ongetwijfeld goed uitgevoerd zijn, want de film is goed. Het is alleen niet op alle punten helemaal mijn ding.

Sjoerd, ik heb dan ook nooit gezegd dat deze film slecht is. Alleen een aantal dingen had ik er persoonlijk niet in willen zien. Ik ga dan ook niet als een gek onvoldoendes uit zitten geven terwijl een film dat ook niet verdiend

Agreed.

Wel een herziening waard in de toekomst toch?

Ik heb zondag in Den Haag Pathe Buitenhof "Tree of life gezien" Deze keer was het geluid erg slecht en met name in het middenstuk van de film. De piano klonk plopperig/chopperig. Erg jammer...

Ik kan nergens een telefoonnummer vinden om mij klacht kenbaar te maken. Heeft iemand een idee hoe ik dat kan doen?

In de toekomst wel, voorlopig even niet Te zware kost, al kan ik wel uren naar het middenstuk van deze film kijken. Ligt ook wel een beetje aan de verwachtingen vooraf zoals Lykathea al zei, als ik van die paar elementen af wist had ik me er ook beter op kunnen instellen. Verwachtte nu eigenlijk een film zoals het middenstuk, maar dan langer.

Berichten verplaatst naar Terrence Malick

Tegenvaller. Malick heeft mij niet echt kunnen pakken en veel meer dan verwerking van het verlies van Penns broer kan ik hier niet in vinden. Wel erg mooi de vertelstijl zonder enig oordeel. Gewoon een doodgewone jongen die kampt met zaken van het leven. Ik kan me hier veel beter in vinden dan films die veel voor je lijken in te vullen, waar veel zaalverlaters waarschijnlijk op hoopten. Blijft toch triest wat een naam als Pitt aan verwachtingen creëert. Rest ook nog de erg mooie beelden in het begin van de film. Toch heb ik dit allemaal veel beter en uitdagender gezien in 2001: A Space Odyssey.

3*

Alleen mooie beelden in het begin van de film? De hele film zit vol mooie en unieke beelden.

Die natuurbeelden in het begin springen er toch wel uit.

ik vind de camera die de gehele film met het gezin 'meezweeft' indrukwekkender dan de natuur beelden. Mooie sequence, dat zeker, maar ik vond de beelden niet veel sterker dan in de gemiddelde EO docu of BCC serie. Maar de kracht zit 'm voor mij vooral in de som der delen en de onderliggende thema's.

Visueel erg mooi die natuurscenes, maar ben het wel eens met Reinbo. Tijdens de film zelf kon ik veel meer genieten, vooral in de scenes met Sean Penn en die zwerm vogels die door de stad heen vliegen. Daarnaast enkele sterke scenes in het coming of age gedeelte, zoals bijvoorbeeld met die schommels.

Mwah, vond dat weinig bijzonders. Wat meer bedachte registratie, meer is het in feite niet.

Is dat niet zo met al het ("innovatieve/goede") camerawerk. Vind het altijd wel leuk als ik iets zie wat nog niet eerder is gedaan.

Nee, pure kunst dit. Oscars voor cinematografie en editing kunnen vast worden bijgezet en wie weet wordt dit de eerste film die zowel de Gouden Palm als de Oscar wint, zie namelijk niet hoe Hollywood hieraan voorbij kan gaan, ook al is hij iets 'te moeilijk' en veel te vroeg uitgebracht... Ander nadeel is dat Malick niet van lobbien houdt, maar volgens mij ligt hij toch zeer goed in dat dorp... Weet ook niet hoe de producenten erin staan, maar als de film van Miramax was zou hij zeker winnen.

Marty, reinbo. Marty!

Eens met Reinbo. De natuurbeelden zijn misschien wel het meest standaard. Het zijn juist die kleine momenten die op een volstrekt unieke manier zijn opgenomen. De schaduw van spelende kinderen in de straat, het moment met de schommel, de geboorte en talloze andere momenten zijn allen op een prachtige wijze geregistreerd. Nooit gedacht dat een regisseur van een oude generatie voor zo'n revolutie zou kunnen zorgen. Dat zie ik Scorsese nog niet doen.

Marty? Die heeft toch al z'n excuus oscar voor Die remake gekregen? Of zie ik een film die beide won over het hoofd? Taxi Driver won enkel de palm.

Deze film is niet toegankelijk voor het grote publiek, tuurlijk wint ie geen Oscar. Hoe vaak gaan ze voor een onconventionele film?

Dat is wel zo, maar met de nieuwe nominatieregels lijkt de film mij in ieder geval kansrijk. Daarnaast zien zij er misschien enkel een christelijk normen en waarden portret in en is de film van zo'n uitzonderlijke kwaliteit dat ik het wel zie gebeuren. Al hangt het natuurlijk grotendeels van de lobby power af.

Toch denk ik dat die nieuwe regels weinig uitmaken, als een als dit echt zo goed was had hij met die vorige regels ook wel bij de shortlist van 5 gekomen. Daarnaast geef je het zelf al aan, Malick is niet zo'n commerciële man. Dat gaat niet lukken bij de Academy Awars juryleden.

Ook met de nieuwe regels denk ik dat het dezelfde soort winnaars blijven, de crowdpleasers.

Days of Heaven, The New World en The Thin Red Line hadden nochtans alle drie oscarnominaties.

Nominaties ja, soms ontkom je er niet aan. Maar winnen...

Dit jaar ook weer met die King's Speech, hardstikke veilige film die enkel door een leuke prestatie van Firth het aanzien waard is. Had ik een film als Black Swan toch liever met de grote prijzen(behalve de Oscar van Portman dan) er vandoor zien gaan. Die worden ook gewoon genomineerd om het filmhuis publiek te pleasen.

Denk dat Malick een hoop fans heeft in Hollywood (Kijk maar eens hoe (en wie) ze in de rij ..stonden om mee te doen aan TTRL en op een goed moment moet je m dan toch een keer krijgen. Maar het zal er volledig van afhangen of de producenten geld in een oscar campagne willen steken. Doen ze dat, dan geef ik m veel kans.

Ik heb 'm gezien! En kan er voorlopig weinig zinnigs over zeggen, laat staan een cijfer op plakken. Even laten bezinken...

Tree Of Life

"Brother. Mother. It was they that lead me to your door."


Ik heb de film eerst even laten bezinken, hier en daar wat interpretaties gelezen, de muziek gedownload en hem opnieuw beleefd. Da's de kracht van de menselijke geest: het kan beelden oproepen, zeker in combinatie met de magnifieke sfeer van een voortrefffelijke soundtrack. Kieslowski had hier ook zo'n neus voor (al is een oor beter toegerust), waarbij ik denk aan La double Vie de Véronique en componist Zbigniew Preisner (Lacrimosa).

Voor de liefhebbers is een gratis selectie te verkijgen via : muziek Tree Of Life


In den beginne was er een bijbelse tekst: Job. Een lijdende mens zoekend naar de oorzaak van zijn kwelling. Een mens, die het contact met het geheel is kwijt geraakt?


Wie spreekt tot wie? Is Jack de 'verloren zoon' wiens ziel dwaalt door de moderne wereld, waardoor hij de gedaante vertegenwoordigt van de mens in het hier en nu? Of is het Jacks geest, die zijn overleden broer tot hem laat spreken?

Jack wisselt geen woord met de vrouw met wie hij het bed deelt. Twee mensen, die geen contact (meer) met elkaar hebben, of het onzegbare niet kunnen delen? Hij laat een kaarsje branden.

Een sprong terug in de tijd, naar de jaren 50, laat zien welk een drama zich heeft afgespeeld nadat een diep treurig bericht het huis van de O'Briens binnen viel. Twee broers, die nauw met elkaar verbonden waren, werden abrupt in tijd en ruimte gescheiden. Zij die 'achterbleven', konden niet anders dan verder gaan, maar het huis zou voor altijd een leegte achterlaten.
Nog verder terug in de tijd. Vader, moeder, geboorte, drie broers. Heen en weer geslingerd tussen twee 'opvoedkundige modellen' groeit Jack als oudste zoon op. De vader hanteert het autoritaire model, dult geen tegenspraak, eist discipline, wapent zijn nazaten tegen de harde buitenwereld, als bescherming en als behoud voor wat hij liefheeft. De moeder is uit een heel ander hout gesneden en zoekt de harmonische oplossing, liefdevol, troostrijk en aanvaardend.

De symboliek van de afwezige vader bij de geboorte en de aanwezigheid bij de dood, wijst naar de centrale zwaarwegende 'waarom' vraag in de film. De vraag, die wel gesteld wordt bij het einde maar nooit bij het begin van een mensenleven. Een vraag, die men richt aan de spreekwoordelijke figuurlijke ' geestelijke vader', hij die de touwtjes in handen heeft.

Jack verkent het leven, komt in opstand, wordt zich bewust van 'goed en kwaad', verliest zijn onschuld, wat hij probeert te verbergen, maar uiteindelijk in de rivier (de stroom v/h leven?) laat meevoeren. De zoon heeft uiteindelijk de moed om het gezag van de vader in twijfel te trekken (net als Job?) en komt in opstand, wat hem en het hele gezin de toorn van de vader oplevert.

Waarom raken we kwijt wat we innig liefhebben, lijkt Jack zich af te vragen. Is het een straf van een vermeend opperwezen of is het het resultaat van dom toeval, het noodlot? Deze vraag is de aanleiding om alles vanuit een ander dan menselijke perspectief voor het voetlicht te werpen. Dat perspectief varieert van de gigantische schaal van het heelal waarin sterrenstelsel als oplichtende nevelwolkjes voorbij schieten, tot twee cellen, die zich met elkaar versmelten. Van een kwal tot een dinosaurus, die zijn laatste adem uitblaast op een strand in de verlaten avondzon. Van een rivierbedding waarop een prooi voor het oprapen ligt, maar het toeval wil dat het beest nog verder mag (toch geen honger?), tot aan een meteorietinslag, die er alsnog een alles vernietigend einde aan maakt.

Het leven is zo klein en zo kwetsbaar in het perspectief van die reusachtige kosmos, dat het 'waarom' volkomen betekenisloos in de bombast van het geheel verdwijnt. De 'waarom vraag' gaat het verstand zo ver te boven, dat woorden ontoereikend zijn, slechts beeld en geluid in al z'n abstracties kunnen enigszins laten ervaren hoe totale verwondering voelt. Alles is een constante stroom van verandering en het leven is hiervan amper een miniscuul onderdeel, onderhavig aan eenzelfde stramien.

Na een lange reis door ruimte en tijd keert Jack naar het heden, naar een wereld, die zich heeft los gewerkt van de natuur. Dolend en dwalend gaat hij langs gebouwen, die tot aan de hemel reiken, gebouwen waarin het wolkendek weerspiegelt en waarboven een zwerm vogels een wonderlijke dans opvoeren, maar waarin geen mens zich de tijd gunt om het te aanschouwen. Het is alsof hij in een levenloze woestijn op zoek is, maar geen idee heeft waarnaar, totdat hij beseft met wie hij zich het meest verbonden voelde. Een open deur leidt naar een ander (belevings)wereld, waar hij zich door zijn moeder en broertje (of zichzelf?) laat leiden. Plots bevindt de Jack van nu zich tussen een ander soort mensen op een strand, het overgangsgebied tussen water en land, daar waar het leven ontstond, een landschap dat door de eeuwen heen nauwelijks is veranderd, daar gaat hij door de knieën en verzoent zich met het verleden, waardoor hij hervindt wat hij langgeleden was kwijtgeraakt: contact met het geheel.

Jack struint langs de stromende rivier en ziet de overkant en een brug ligt uitnodigend binnen bereik.


Misschien vreemd, maar Tree Of Life deed me denken aan Der Himmel über Berlin, die mij in velerlei opzichten meer aansprak en mij geheel onverwachts diep geraakt heeft, want het aardse bestaan krijgt in dat verhaal door een merkwaardige omkering juist een fantastische en optimistische 'meerwaarde' in plaats van een alles relativerende kosmologische (esoterische en bijna cliché) beschouwing zoals in Tree Of Life.


Mooie beelden maken nog geen briljante film, zelfs niet terwijl deze gepaard gaan met een adembenemend mooie soundtrack. Tree Of Life toont een overweldigend antwoord op een niet te beantwoorden grote vraag, maar verzaakt om deze vanuit menselijke proporties in een pakkend verhaal te verpakken.

Hij bedoelt de film Marty, niet Martin Scorsese.

Malick komt waarschijnlijk (?) met een 6 uur durende versie van 'The Tree of Life'; klik.

Geloof er (helaas) niet in..... kost een vermogen om dat allemaal goed af te werken en zou het echt veel beter worden?

Uiteindelijk helaas niet mijn type film. Hoge verwachtingen, erg mooie trailer en goede beoordelingen van users die ik hoog heb zitten. Toch werkte deze film voor mij (voor grote delen) niet. Om eerst met het goede nieuws te beginnen: elk shot in de film ziet er echt fenomenaal uit en het camerawerk is fantastisch. Dat is sowieso al veel waard.

Toch helpt dit uiteindelijk niet te veel aan het einde. De film is min of meer een associatieve beeldenreeks, maar vooral aan het begin wordt dat wel erg bont gemaakt. Elke 1,2 seconden wordt er naar het volgende beeld geknipt en op die manier krijgt de film geen enkele ruimte om te ademen. Daarnaast zijn de fluisterende voice-overs (zeker bij de beelden van de planeten) echt zwaar 'over the top'. Op die manier is het erg lastig om in de film te komen.

Daarom vond ik het daaropvolgende deel waarin de familie door de jaren gevolgd wordt veel beter. Malick neemt hier veel meer tijd en er komt ook meer narratieve structuur in de film, waardoor het vanaf dat punt eigenlijk pas echt interessant wordt. De opvoeding en het opgroeien worden erg treffend verbeeld, wat mij betreft het beste stuk van de film.

Het einde van de film is dan weer 'too much'. En zoals een vriend van mij die mee was naar de bioscoop ook treffend zei, het is ook geen kunst ook mooie landschappen mooi in beeld te brengen. Het is knapper om van iets dagelijks iets moois te maken (wat zelfs in deze film gedeeltelijk ook terugkomt). De vele natuurbeelden (o.a. van IJsland, waar ik zelf ben geweest) onder begeleiding van klassieke muziek, echt kunst is dat natuurlijk niet. In totaal dus helaas ook niet zo overtuigend.

Ongelooflijk. 365 uur film. Elke dag een uur, een jaar lang. Pff. Om een cliché te gebruiken: het leven is keuzes maken, maar wie meer dan 4000 scenes tot zijn beschikking heeft (mijn inschatting), zou door de bomen het bos wel eens niet kunnen zien.

Weet je wie ook het hele leven wilde vormgeven in film? Charlie Kaufman met zijn Synecdoche, New York