Synecdoche, New York (2008)

Ik houd van films waarin oneindig veel valt te ontdekken, zo ook in deze! Sommige films zijn dan met hun complexiteit direct saai, onverteerbaar. Deze vond ik persoonlijk ingewikkeld mooi, en toch eigenlijk ook wel te volgen. Ik had misschien niet direct alle verhaallijnen ontrafeld, maar je voelt wel hoe deze film druipt van allerlei smarten, met name die van de vergankelijkheid. Hier valt nog veel over te zeggen, op naar de tweede kijkbeurt.

Dit is een wazige, bizarre, depressieve maar toch heerlijke film om naar te kijken. De donkere kant van het leven wordt hier vertoont en toch voelde het voor mij prettig om hier naar te kijken.

De film is helemaal volgepropt met symboliek en niet alles begreep ik er van (het brandende huis van Hazel bijvoorbeeld ontging me) maar sommige dingen raakten me juist weer heel erg. Ik denk dat iedereen, ondanks het donkere, er wel iets heel persoonlijks uit kan halen. Tenminste, dat gevoel heb ik bij deze film.

Af en toe zakte het wel wat in en ging het wat te ver in zijn surrealisme. Bijvoorbeeld toen er een acteur werd aangenomen om Sammy te spelen die Caden speelde. Toen was ik even bang dat het te ver zou doorslaan en af en toe deed dat het ook wel. Maar het schitterende einde maakt weer een hoop goed.

Een film die je heel erg laat nadenken, mooi !

Een film die het houdt tussen Truman Show en de neurotische karakters van Woody Allen. Het begint wel goed en gaandeweg heeft de film de nodige zwarte humor en originele drama om te boeien. Maar naar het einde toe komt het soms wat geforceerd filosofisch over en begint het neurotisch gedrag van Caden wel tegen te steken. Ik had trouwens enkele keren het gevoel dat de film gedaan zou zijn, waarop de film nog verder ging. Nogal langdradig met andere woorden en iets te zwartgallig en geforceerd om nog aangenaam te zijn. Leuk idee, maar er mocht toch sterker geknipt worden.

Het begon aardig, maar na verloop van tijd begon ik mijn belangstelling te verliezen. Er wordt een lijn gevolgd waar niet meer van afgeweken wordt. Dan kan het concept wel aardig gevonden zijn, na een uurtje geloof je het wel en dan bloed de film langzaam dood.

Apart maar niet bijzonder.
Wel geboeid maar niet verwonderd.

3*

De eerste keer dat ik deze keek was ik totaal flabbergasted, maar ik voelde op de een of andere manier dat Kaufman op het einde iets groots, iets werelds te pakken had.
Ik werd gewoon ontroerd terwijl ik niet wist waardoor. Mooie ervaring en ik ben benieuwd wat van die ervaring overblijft wanneer ik hem nogmaals ga kijken.

Die ervaring blijft even sterk, kan ik je verzekeren

Zeer goed 'zotte' film, maar ik heb toch liever films als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Being John Malkovich en Adaptation. Dat zijn gewoon alle drie pareltjes en deze mist dat geniale. Hier gaat Charlie Kaufman gewoon ietsje te ver. Ik zou dus liever hebben als hij zijn geniale scripts overliet aan andere regisseurs zoals Spike Jonze, want heb echt het gevoel dat als deze film iets minder 'te' was, het echt prachtig had kunnen zijn.
Maar begrijp me toch niet verkeerd, ik vind het nog altijd een zalige film, maar Adaptation. bijvoorbeeld is gewoonweg beter.

Film begint niet onaardig, maar het laatste anderhalf uur is totaal verknipt.
Daar is geen doorkomen aan. Je zou er schizofrenie aan overhouden.
Volgens sommige commentaren moet je de film twee keer gezien hebben om hem beter te begrijpen. Ik weet zeker dat ik daaraan geen behoefte heb.

Pretenensieuze film over een theater-regisseur die zichzelf verliest in zijn nieuwste stuk. Het verhaal begint rechtlijning, maar op een gegeven moment wordt het geheel veel complexer tot het onbegrijpelijke toe. De film is zo gelaagd, en het lijkt of Charlie Kaufman simpelweg teveel wil vertellen. Ik was in ieder geval de weg kwijt, en daardoor kon de film me totaal niet meer boeien. Zelfs de goeie acteurs kunnen de film niet redden.

Dat compleet de draad kwijtraken is juist geweldig: op een typisch Kaufmaniaanse wijze wordt weergegeven hoe fictie / kunst de werkelijkheid beïnvloedt en andersom, net zo lang totdat je niet meer weet wat kunst is en wat werkelijkheid. Geniaal!

De film begon voor mij eigenlijk al meteen supervaag en absurd, en aangezien ik wist dat het nog veel erger zou worden had ik hem al bijna afgezet.

Maar ik besloot hem toch maar af te kijken. Heel het toneelstuk-idee is zo verwarrend nog niet, maar alles daarnaast? Kon er weinig mee.

Qua achterliggende gedachtes heb ik niet veel opgepikt. Het gaf me wel een naar gevoel, maar eerder omdat het zo vreemd is en Philip Seymour Hoffman de hele film gekweld door het beeld schuifelt. Een echt fundamentele boodschap of kern heb ik er ook niet in kunnen ontdekken, mede omdat de laatste 10 minuten een compleet raadsel voor me waren.

Maar hoe dit te beoordelen? Hoewel ik dacht 'dit kan nog gaan meevallen, als het nu een beetje een plausibel te begrijpen einde krijgt is het zo verwarrend nog niet' heeft het einde me toch compleet onbevredigd achtergelaten.

Heb ik me er desondanks toch mee vermaakt? Niet echt nee. Dit soort films is niet aan me besteed, ik vind het veel te belangrijk om iets helemaal te snappen. Films die expres voor vervreemding zorgen zijn mijn ding niet.
Echt veel humor of dingen om over na te denken heb ik niet kunnen ontdekken, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik nog veel meer bezig was om te bedenken waar het nu eigenlijk heenging. Iets wat met een herziening wellicht beter gaat, maar of ik daar zin in heb? Denk het voorlopig niet.

Gezien het werk dat erin gestoken is kan ik het niet superlaag beoordelen, ik zie dat het een ambitieus project is, er is zeker nagedacht over hoe alles eruitziet, en de sfeer die het moet uitstralen. De hoofdrolspeler zet ook zeker een rol neer.

Maar de briljantie die anderen erin zien, zie ik zoals ik al had verwacht niet.

Laat ik het op een 2,5 houden.