It's a Wonderful Life (1946)

Een feelgood op zijn tijd moet kunnen, en zeker als het om een kerstfilm gaat. Kan dat ook met een economische crisis in verweven? Zeker, maar ik zou mijn geld niet op Frank Capra zetten. Hij probeerde het immers met it's a Wonderful Life, een veel te narratief relaas over een bank CEO die uit het leven wil stappen en zijn beschermengel die dat probeert te verhinderen.

Men wil kennelijk een heel levensverhaal vertellen, en ondanks een vrij sfeervolle introductie volgt er algauw een bijzonder ééntonige en langdradige machtsstrijd tussen een lieve en stoute bankdirecteur, die ook nog eens geforceerd uitgerokken wordt door een of ander stompzinnig personage die iets stompzinnigs uithaalt. Zoiets waar ze bij Dallas nog niet zouden opkomen om hun serie te rekken.

Het grootste deel van de film bestaat bijgevolg uit een opeenstapeling van financiële discussies welke voor kinderen al helemaal oninteressant zijn, spontaan afgewisseld door een voorspelbare love interest die voor volwassenen dan weer veel te slap en kinderachtig in elkaar zit. Zingende achtergrondfiguren zijn leuk voor Lady en de Vagebond, in een romantische speelfilm is dat gewoon prut. Ook de 'naaktscene' is van puberaal niveau, of voor tieners in wording die dat eventueel grappig kunnen vinden.

De cinematografie is niet meer dan kaal en fantasieloos (mag nog niet in de schaduw staan van tijdsgenoten als Letter from an Unknown Woman), wederom na een nochtans hoopvolle eerste paar minuten. Idem dito met de kerstsfeer, die eigenlijk bijna anderhalf uur afwezig is dankzij een schromelijk tekort aan sneeuwshots en veel teveel kantoorbeelden. Bovendien wordt het maar al te bont op het einde, waar in 5 minuten een bocht van 180 graden gemaakt wordt om de film in recordtempo af te ronden, en dat met een uitkomst waar zelfs Pipi Langkous een puntje aan kan zuigen.

Mij verwonderd het in elk geval niet dat Capra destijds zijn broek scheurde aan deze onevenwichtige, geknutselde en onnozele prul, met trouwens ook nog eens de meest mottige versie van een beschermengel die ze maar hadden kunnen bedenken. Een feelgood op zijn tijd moet kunnen, maar met Capra kies je eieren voor je geld.


0,5*

NEE!

Langdradige feel good film. Eerste anderhalf uur kun je ook halveren. Zeer mager plot. Aardig acteerwerk en een zoetsappig over the top einde.

4*

Heel mooie feel-good movie (kerstfilm), met een goed spelende James Stewart, goede bijrollen en een betoverend knappe Donna Reed, met een happy end (wel typisch Amerikaans, iets óver the top).

De ideale tijd van het jaar om deze Kerstfilm te bekijken. De film begint en eindigt aardig, daartussenin is het bij vlagen wat langdradig. De boodschap ligt er ontzettend dik bovenop. Hoewel het aardig is om te zien hoe George Bailey's leven is verlopen, had dat ook wel wat korter gekund. Het laatste half uur, wanneer George's engelbewaarder in beeld komt wordt het weer wat boeiender. De slotscene was dan wel weer ontzettend overdreven, iedereen komt spontaan geld brengen en begint meteen maar te zingen... Een aardige klassieker, die het vooral rond de Kerst aardig zal doen.

Klassieke feelgoodfilm die duidelijk aan de wieg gestaan heeft van vele andere films. Stewart speelt zijn rol als te doen gebruikelijk met verve en het zoetsappige verhaal werkt mede daardoor prima. Het verhaal is wel wat traag richting de climax, de vrij lange speelduur breekt de film dan wel wat op.