The Tree of Life (2011)

Ik en nog twee andere, waarvan er eentje het is afgetrapt na de pauze.

Schandalig!!

brad pitt is geprotesteerd in cannes omdat de film tegenviel bij een groep mensen. nou ben ik nog nieuwsgieriger geworden

Zeer straffe filmervarring! Immense rijkdom aan schiterende overdonderende beelden begeleid door mijmerende voice-overs en prachtige muziek. De gekende Malick stijl maar nog verder doorgetrokken. Minutenlange beelden van planeten, celdelingen, vulkaanuitbarstingen, levendige oceanen, dinosaurusen ... de twee jongedames achter mij die waarschijnlijk enkel voor bratt pitt kwamen en nog nooit van Terrence Malick gehoord hadden, schrokken zich een bult en wouden dat ze toch maar voor de piratenfilm hadden gekozen. Ik vond het fantastisch! Een familie-epos ingebed in de grote themas van het onstaan, leven en dood, religie... Weinig plot, weinig dialogen maar impressionistische schetsen vol emoties, een genot voor oog, oor en brein.

Ik ga hem zeker nog eens opnieuw bekijken, na één kijkbeurt is het onmogelijk een degelijke mening te vormen en alles trachten te vatten. Volgens mij wordt ie net als de andere Malicks beter per kijkbeurt.

i like

Volgt nog wel een recensie.. Voor nu toch wel zeer onder de indruk, al is het zeker geen perfecte film.. 4,25 maar voor nu even 4* Ga hem maandag herbekijken..

Trouwens zeker wel cinema-ervaring

Hahaha, ik heb net hetzelfde meegemaakt Ze waren dan ook meteen woedend de zaal uitgelopen toen Malick zijn naam op het einde verscheen.

Ik kom net terug van de laatste avond vertoning ik moet zeggen dat dit een heel bijzondere filmervaring voor me was en meer dan de moeite waard in de cinema in haarscherp digitaal beeld. Ik weet eigenlijk niet eens wat ik erover moet schrijven buiten het feit dat dit misschien wel visueel de mooiste film is die ik ooit heb gezien. Het camerawerk is gewoon om op klaar te komen!
frederikvd heeft verder het meeste eigenlijk al gezegd over de film zelf (ik wil er wel nog aan toevoegen dat de kinderen dat SCHITTEREND hebben gedaan! Brad was ook zeer sterk). Maar de ervaring is echt onbeschrijfelijk. Er valt zoveel te verteren dat je niet eens weet waar je moet beginnen. Toen de eindtitels begonnen moest ik eerst naar adem happen en verder bleef ik achter met een heel vreemd paradoxaal gevoel en je vraagt je af wat je nu eigenlijk allemaal hebt beleefd. Het voelde eerst aan als een kleine “teleurstelling” (misschien omdat hij gedaan was) maar 10 minuten later was die teleurstelling al weg. De film moet echt inzinken en dat doet die op dit moment nog steeds. En op een heel positieve manier. De film spookt nog steeds door mijn hoofd en ik kan hem heel moeilijk loslaten. Ik wil hem ook héél graag snel opnieuw zien want inderdaad, 1 kijkbeurt is niet genoeg voor deze film.

Eén ding weet ik zeker, en dat is dat er over deze film nog veel zal gepraat worden, zowel positief als negatief maar de tijd zal die zeker overleven. Films als deze heb je maar om de 10 jaar.

Is dit Malick zijn meesterwerk? Ik denk het wel… een tweede kijkbeurt zal dat bevestigen. Maar ik vond hem echt fantastisch! Ik weet nog steeds niet wat ik van die laatste scène moet denken maat ik denk dat het één van de beste dingen is dat Malick ooit heeft gemaakt. De birth of the universe scène was ook echt om met open mond naar te kijken.

Heren, waar draait deze film al? of zijn jullie naar een niet publieke toegangelijke voorstelling geweest?

Draait al wel in België o.a. En in Nederland zijn er al wel screenings geweest voor pers en programmeurs en dergelijke.

Hoewel ik bij de laatste voorstelling met slechts 4 andere mensen zat was de zaal goed vol met de vertoning er voor. En met veel Hollanders, vooral oude mensen. Het leek dat ze speciaal naar België zijn afgereisd om hem te zien. Maar hun reacties bij het buiten komen was best wel grappig.

In welke zin grappig? Bij ons zat er voor een laatavondvoorstelling ook nog wel wat volk.. Toch zeker 20, waarvan er maar 2 de zaal verlieten

Hoezo zou je überhaupt een zaal verlaten, zonde van je geld en je kan een film pas representatief kritiseren als je hem helemaal uit zit.

Al is het voor sommige mensen gewoon een avondje uit en hechten niet zoveel waarde aan vellen van een oordeel op basis van de gehele film, indien ze die saai vinden....

Als groot liefhebber van Mallick wordt dit mijn eerste van hem die ik op het witte doek zie. Ik hoop ooit ook nog eens The Thin Red Line op 35 mm te zien.

Zal wel volk zijn dat op Pitt af komt.

De reacties waren heel uitlopend. Sommige kwamen heel snel buiten gelopen. Sommige al zuchtend. Sommige in groep helemaal in discussie waar ze zowel positieve als negatieve dingen te zeggen hadden. Ik heb ook horen vallen dat ze de onstaan van de aarde scène en de dino's er over vonden en helemaal niet begrepen wat dat in de film deed. Ook zag ik koppeltjes buiten komen en je weet gewoon aan hun gezichten te zien dat die zich dood hebben verveeld. Anderen kwamen dan heel positief buiten aan hun gesprek te horen. Sommige bleven zelfs kijken tot na de aftiteling. Ik vond het heel amusant om aan te horen omdat ik weet wat soort film dit ging zijn. De verdeeldheid gaat er altijd inzitten bij Malick.

En Sean Penn!

Met andere woorden: een "love it or hate it"?

Gisteren maar even van Zoetermeer naar Antwerpen gereden om deze te kunnen bekijken
Ben onder de indruk! Veel mensen verlieten bij ons echt de zaal :S Sommige zelfs 10 minuten voor het einde.

Even wat vraagjes over dingen die ik niet begreep:
1. Wat was de gedachte achter het in de rivier gooien van die jurk van zijn moeder?
2. Waarom waren er altijd 3 kinderen terwijl het toch duidelijk was dat er 1 was overleden?
3. Moest het einde de hemel voorstellen?

Definitely een love it ot hate it! Maar is dat ooit anders geweest bij Malick? De film is gewoon veel te bijzonder met een te aparte stijl om bij iedereen in de smaak te vallen.

Davidita,
1. Dat was niet de jurk van zijn moeder. Hij was toch duidelijk in een ander huis binnen gegaan? (de huizen die los staan was heel gewoon in die tijd en buurt) Je ziet hem altijd naar die mooie vrouw kijken door het raam, ik denk zelfs dat er een moment was dat hij haar zag omkleden. Dus ik heb maar 1 gedachte bij die scene wat hij heeft gedaan er ik vermoed dat hij er veel schuldgevoel op nahield. Ik vond het wel sterk dat die vrouw altijd net niet in beeld kwam.
2.Het begin van de film speelt zich later af. De zoon was 19 toen hij stierf denk ik. We weten wel niet wie er dood ging maar waarschijnlijk was het die blonde.
3. Ik vermoed dat het de hemel/afterlife was inderdaad. Het geloof is een heel groot thema in de film. Malick is ook heel religieus .

The Tree of Life wint de Gouden Palm 2011 op Cannes!

Heb de film net gezien, absoluut verdiende Palm

Lastig om 5 sterren te geven na één kijkbeurt...... dus voorlopig 4.5*

Toch lichtjes van mijn sokken geblazen

Ik ben echt heel erg benieuwd naar deze film!

Ik dacht dat dit de originele hoes zou worden ?

http://i.fokzine.net/upload/11/05/110523_149696_the_tree_of_life_movie_poster_01.jpg

The Tree of Life is grandioos, schaamteloos ambitieus en overladen met beeldschone beelden. Maar ook prekerig en mislukt. Toch overheerst achteraf de enorme hoeveelheid wonderschoons.

Hé, dit klinkt als mijn soort film! Ik ben zeer benieuwd geworden na het lezen van reacties en beschrijvingen. Ik ben dol op visuele pracht en filosofie in een film.

Van Terrence Malick heb ik alleen The New World gezien en die film beviel me destijds erg goed.

Ik begrijp niet dat ik nu pas deze film tegenkom, dus dat wordt gauw naar de bios gaan binnenkort!

Ik begrijp het ook niet dat je er nu maar van hoort. Ik zeg al 6 maand in elk topic dat dit de film van 2011 gaat worden.

Precies was Koekebakker zegt. Een film die mislukt in zijn enorme ambitie, maar die wel grenzen verlegt. Vooral in de beeldtaal: wondermooie cameravoering, die een enorm gevoel van vrijheid doet ontstaan. Ook schitterende kleurenfilters, die zowel warmte als kilte kunnen ademen. Na het magische eerste kwartier volgt dan een new age-beschouwing over het ontstaan van de aarde: totaal erover, overbodig ook, maar magnifiek om te zien en ook gewoon aandoenlijk dat een cineast dit durft. Waarom nog vasthouden aan vertelstructuren, geijkte paden, gekende formules, vraagt Malick zich af. Ik heb het gevoel dat hij door het concrete en het zuiver emotionele te willen overstijgen, juist een extreem gevoelige film heeft gemaakt, over abstracties die men zelf dient te concretiseren.

De film gaat over de menselijke existentie – parallel met dino’s tussen zoon/vaderfiguur gaat wat mij betreft wel op, maar vind ik beetje knullig van Malick. Hoewel dezelfde (?) rivier later terugkomt bij Jack, waardoor Malick via een cyclisch gegeven toch tot een intensivering komt. Idem voor natuurbeelden op het einde, waarmee de denkoefening wordt afgemaakt. Maar dus, de essentie: hoe leeft de mens in afwezigheid van God? Parallel tussen God en vaderfiguur in gezin: vader van huis (afwezigheid), moraal, discipline, matigheid gaan teloor – vader aanwezig, terreur, angst, beklemming, ontsporing van de zoon. Kan Malick, als religieus man, zoiets verkondigen?

Ondanks de pretentie om een film te maken die over ALLES gaat, is ‘The Tree of Life’ evengoed doordrongen van een enorme menselijkheid. Ik denk aan korte scènes, zoals helemaal het begin, waarin Pitt (in de meest tragische 15 seconden van deze film) het heeft over zijn schuld waarmee hij zijn zoon heeft opgezadeld. God als onbewogen beweger die uit afgunst een juk legt op de mens? En wat voor een prachtig personage is die Jessica Chastain – voor mij dé revelatie van deze film! Malick schildert haar als een verbluffende schone, met hemels nauwgezette zin voor detail: de sproeten, het rosse haar, scherpe neus, zachte huid... - en dan haar goedheid, nimmer aflatend en vooral onvoorwaardelijk. Zulke krachtige personages treft men zelden in films, en helemaal uniek is dat ze haar kracht ontleent aan het feit dat ze weinig spreekt. Daarmee vindt ze trouwens aansluiting bij het idioom van deze film in zijn geheel: weinig expliciteren, meer zacht aanraken, suggereren%u2026de aanwezigheid van de beelden of het figuur op zich geeft ze al bestaansrecht.

Recht? Wie dient te beslissen over recht tot bestaan (of niet)? De zoektocht van de kinderen naar geluk wordt door Malick briljant in beeld gebracht. De pijnen van het opgroeien, zeker met de aanwezigheid van de tiranniserende beweger, maakt hen tot wat ze later zijn: Penn, vervreemd van het leven, zijn job, zijn lichaam, zijn bestaan, omdat hij de natuur (de boom des levens) inruilde voor een economisch ideaal (de torens des levens, waarin de wolkenhemel weerspiegelt, prachtig shot van Malick op het einde dat voor mij veel betekenis inhoudt). dit alles ingegeven door de vader - je moet goed zijn in ... - terreur - telefoongesprek - "sorry pa (vader?), voor wat ik eerder zei."

Maar dan uiteindelijk, na de suggestie van de kaarsen (als Christelijke daad van verbondenheid), toont Malick dat mensen elkaar ook buiten de religie kunnen treffen, op het strand, voeten in het water, hand in hand en schouder en schouder. Maar hoe Penns existentiële verlatenheidsrespons zich daartoe verhoudt – alleen zwervend door de ijsvlakte – is dan weer niet helemaal duidelijk. Maar, gelukkig, moet men niet altijd alles begrijpen in cinema, en in kunst in het algemeen. De menselijke kern is er, de esthetiek is er, en hoewel alles in een op en top Amerikaans sfeertje zit gedrenkt (wijk, sfeer, gezin, vaderfiguur, ambitie, gevoelsmatig, ...), lijkt dit het soort films dat niet anders, korter noch langer, had kunnen, laat staan mogen, gemaakt worden.

Daarom, Malick, maak vooral meer van dit soort films. Perfect is ‘The Tree of Life’, zoals Koekebakker (laat ons cyclisch eindigen en ons kortom eveneens bedienen van gekende kunstgrepen om ze op een meer verheven niveau te recycleren) al aangaf, in geen geval, maar Malicks statement is – wat mij betreft – terecht bekroond met de Gouden Palm.

Laat ons cinema heruitvinden!

Laat het publiek opnieuw nadenken!

Laat Malick de geschiendenisboeken ingaan naast de Bergmans en de Tarkovsky’s van deze wereld.

Want, toegegeven, na ‘The Fountain’ hield iedereen zijn hart vast: esoterische beschouwingen over het leven in of via cinema? Malick is echter niet zo neurotisch als Aronofsky. Geen dwangmatigheid hier, allen vrijheid, menselijke diepte, suggestie, intellect, meer suggestie, bovenal suggestie, maar in de eerste plaats schoonheid, allesverslindend en –overheersend, maar louterend, troostend...

...de constante, als God er niet is, waaraan ons te laven? De schoonheid. Malick, De Schoonheid.

(Dit na eerste laatavondvisie gisteren, alles blijft stromen, gedachten, emoties. Ik probeer me van dit forum weg te slaan tot een tweede visie meer opmerkelijke zaken aan het licht brengt. Want ondanks alle gepalaver ben ik echt niet dichter bij de precieze “betekenis” geraakt. Of ontdoet Malick de gebruikelijke filmtaal van haar betekenis; komt er (g)een nieuwe in de plaats? Voer voor tweede visie, stop nu!, uit gemakzucht. Sorry, tot later, forumvervuiler)

Als ik je ontgoocheling zo hoor, had ik er zeker een 4* voor gegeven

Ik ben erg benieuwd!

Lijkt me een beetje paradoxaal......