Nostalghia (1983)

Zal dat dinsdag pas (kunnen) doen- wegens paasvakantie en bijkomende verplaatsingen kan ik dan pas weer bij die stukken tekst komen...

Ondertussen mag jij die film eens bekijken, als je het aandurft!

(Noot: ik zie dat 2001... jouw lieveling is- vooral die film werd genoemd in het stukje over Kubrick...)

Eerst de beelden ervaren, beleven... en dan pas het verhaal (kunnen, willen) volgen...)

Ik vind het erg grappig dat Gimli altijd praat over leuke kleine filmpjes met een mooie diepgang erin, enzovoort en dan gewoon ram alleen maar de twee LOTR's op 5 sterren heeft staan .

Eerste kijkpoging strandde na een half uur. Na advies van Padd0 met andere instelling gaan zitten. EN jawel.. er trekt een prachtige schilderijen/fototentoonstelling aan je netvlies voorbij. Afgewisseld met theaterfragmenten.

Mooie muziek en sferische plaatjes. Mijn versie had trouwens een heuse bioscooptik in het geluid.

3,5* omdat ik toch graag een rode draad in een verhaal zie (kon 'm vooralsnog niet vinden).

Zeer mooie film!

Een visuele, poëtische, spirituele en vooral transcendentale, bovenzinnelijke ervaring die je twee uur lang uit je bestaan oplicht.

*****

Qua beelden misschien wel de meest indrukwekkende Tarkovskyfilm (van de zes die ik tot nu toe heb gezien tenminste), maar inhoudelijk kon het mij niet boeien of raken. Misschien komt dat door mijn maatschappijvisie, die sterk afwijkt van die van Tarkovsky, waardoor ik mij tijdens bijvoorbeeld het betoog van de gek vooral erger. In zijn andere films (Offret bijvoorbeeld kent een zelfde boodschap) wordt het thema toch subtieler gebracht, waardoor ik daar - in zekere mate - overheen kan stappen, omdat de film verder goed uitgevoerd is en boeiend blijft. Maar Nostalghia is inhoudelijk niet veel meer dan zijn letterlijk uitgeschreeuwde boodschap; het mist de filosofische diepgang die bijvoorbeeld Stalker en Solyaris wel hebben.

Maar toch, het ziet er prachtig uit en er hangt een sterke sfeer omheen (hoewel de veelgeprezen kaarsscene me dan weer helemaal niets deed). 3 *

Visueel gezien bij vlagen een meesterwerk. In ieder geval de mooiste regenbui die ik ooit in film gezien heb.

De politieke speech van de 'gek' deed in mijn ogen afbreuk aan de poetische beeldenassociaties waaruit de film bestaat.

Omdat er nauwelijks verhaal in de film zit blijf ik bij een 3,5* steken.

Idd. Viel me een beetje tegen... 3,5*

Tarkovsky's perceptie van de formule 1+1=1 ligt in een quote van de 'gek' in Nostalghia:

One drop, added to one drop, just makes a bigger drop. (mbt waterdruppels)

Waar slaat dat op??

Nou kos? Een druppel water toevoegen aan een druppel water resulteert in 1 grote druppel water (die welliswaar uit 2 druppels is gevormd). We hadden het toch over perceptie van realiteit??

Maar dat is dan wel een uiterst simpele benadering, of zie ik dat verkeerd?

Net zo simpel als 1+1=2 (voeg maar es een appel aan een appel toe)

[verdere discussie maar weer in het 'realiteitstopic']

Om met het minder goede nieuws te beginnen, dit is niet mijn favoriete Tarkovsky (dat blijft Zerkalo), maar vrees niet, ik vond het wel weer een heel bijzondere en mooie film.

Het valt me op dat Tarkovsky toch bijna altijd (in mijn beleving althans) net een ander thema de boventoon laat voeren. Realiteit is hier het belangrijkste. In hoeverre ben je nog wel een individu een wereld de gebouwd is op menselijke regels? Is de gek gek of heeft hij gewoon een andere perceptie van de realiteit die misschien nog wel meer waarde heeft ook?

Klein puntje van kritiek: Ik vond deze Tarkovsky wel grotesker, misschien zelfs wat minder subtiel in zijn filosofie. De verbrandingsscene (waar het vooral door komt) is ook zeker niet mijn favoriete Tarkovskyscene. Alhoewel je dat natuurlijk in perspectief moet zien. Bij een andere regisseur zou het wel het beste kunnen zijn. Ik vond de kaarsscene dan weer prachtig. Het ligt ook niet aan de inhoud van zijn betoog trouwens, meer aan de stijl van de scene. Wie weet dat me dat bij een 2,5e kijkbeurt (ik heb de film een keer geheel en een keer deels gekeken) meer een plaats kan krijgen. Misschien is het gewoon wennen.

Visueel was het weer vaak van een enorme schoonheid. Je zou er nog bijna aan gewend raken . Prachtig wat sombere sfeer, vreselijk mooie kleuren. Fraaie herinneringsscenes. Alleen al hoe het gebouw in het begin uit de mist tevoorschijn komt. Of de eerste scene waarin mensen aan het baden zijn en de dichter voor het eerst iets opvangt over "de gek". Wow. Maar twee voorbeelden waar ik veel meer scenes kan noemen.

4.0*

M'n eerste volledige Tarkovsky was geen succes, en vooral een zeer lange zit. Hoewel hij vooral om z'n visuele impact geprezen wordt, weet hij me toch niet te overtuigen. De film faalt voor mij vooral op twee vlakken.

Het grootste falen is uiteraard voor mij het visuele. Tarkovsky registreert veel, maar creëert weinig. Hij plaatst z'n camera zeer secuur, maar dat is het dan ook. Ik krijg vooral de indruk dat hij schiet wat er voor handen is, ipv een scene op te bouwen. Ik mis mooie contrasten, zij het schaduw of kleur, ik mis leuke, virtuose camerapans, maar ik mis vooral het opsmukken van de realiteit. Trakovsky toont vooral wat er al te zien was, en weet pas af en toe uit dit stramien los te breken. De droomscene de eerste nacht in het hotel, de scene met het meisje in die ondergelopen kamer, de shots op de trappen voor het paard waar Domenico z'n toespraak hield, waren alleszins wel stappen in de goeie richting.

Logisch dat deze shots voor mij dus niet de tergend trage pans verantwoorden. Vooral de scene met het kaarsje was ridicuul, maar ook twee minuten voor het laatste shot, wat wel mooi was, bleek van het goede teveel. De muziek, als die er al was, kon dit ook allerminst opvangen. Buiten twee enorm misplaatste stukjes (een stukje opera(?) in het begin, en het stuk wanneer Domenico zichzelf in brand steekt) was er gelukkig weinig om me aan te ergeren op dit vlak.

Tweede punt waar ik me aan ergerde was de moedeloze, levensloze en zelfs licht depressieve sfeer die deze film op mij uitstraalde. Kleur (voor al in het begin dan) is uit den boze, lachen uitermate taboe. Het geheel komt enorm druilerig over, passieloos en uitgeleefd over. Ik besef dat er mensen zijn die dit leuk vinden (net zoals er mensen zijn die al eens graag een depressief nummer opzetten), ik kan er jammer genoeg niks mee. Op dit vlak deed het me wat denken aan de (oude?) Vlaamse film, waar het ofwel over arme boeren, ofwel over misnoegde afgeleefde mijnwerkers diende te gaan.

Gelukkig wordt dit naar het einde allemaal wat rechtgetrokken, met enkele wat kleurrijkere en zelfs amusante scenes (in die ondergelopen kamer, met het meisje). Ook de tirade van de vrouw (met het wormenverhaal) kwam mij als redelijk komisch over, al twijfel ik een beetje of dat wel de bedoeling was.

Niet mijn ding dus. 2*

Mijn God zeg. Je wist toch wel dat je aan een Tarkovsky begon??? De enige regisseur die het levensvuur nog brandend weet te houden, de enige die zich bezig houdt met het spirituele, met menselijke contacten, met de zoektocht naar de dingen die een mens mens maken en de dingen die het leven zijn glans geven...... het leven een doel geven zelfs. Het gaat om opopoffering, cultuur, kunst, mens, zoeken naar de zin van het leven en de verantwoordelijkheid die je moet nemen om het leven voor jezelf en anderen waarde te geven. Tarkovsky definieert Nostalghia for the light: het hevige verlangen naar het ondefinieerbare voortkomend uit een maatschappij die in al zijn oppervlakkigheid niets te bieden heeft. Komt deze film depressief over? Laat eens wat depressiviteit binnen in je leven. Confronteer je met jezelf, vraag jezelf af wat de essentiele dingen des levens zijn, geef jezelf eens wat kritiek, zelfreflectie is de sleutel des levens. En zelfreflectie is geen pretje, dat ben ik absoluut met je eens. Maar het is noodzakelijk. Verdiep je eens in het genie Tarkovsky en zijn gedachtengoed. Probeer voor 1 keer de essentie, de inhoud van de filmkunst te grijpen in plaats van dit meesterwerk neer te sabelen op het visuele vlak wegens gebrek aan bonte kleuren en drukke cameraswings.

De meester van de longtake geeft ons sublieme poetische, zelfreflecterende, passievolle en mijmerende cinema waar geen plaats is voor de moderne ijdeltuiterij. Het ritme van de film sluit aan bij de innerlijke belevingswereld van de hoofdpersoon; lange takes, prachtige composities, krachtige klassieke muziek en schitterende 'realistische' fotografie zijn absolute noodzaak voor deze tak van cinema.

Skip de andere films van Tarkovsky, skip Bergman, skip Ozu, skip Angelopoulos en skip Tarr wanneer je je toch niet open kunt stellen voor contemplatieve cinema. Binnen het ideeengoed van deze cinema zijn de kaarsscene en de ontbrandingsscene pure filmische en emotionele magie. Twee daden van levensbelang, de ene in een longtake, de ander plots, haast geforceerd, maar beiden naadloos aansluitend op de belevingswereld van het betreffende personage. Beiden met een krachtige spirituele boodschap.

Geen of weinig kleur in een Tarkovsky?:

At the moment, I don't think colour film is anything more than a commercial gimmick. I don't know a single film that uses colour well. In any colour film the graphics impinge on one's perception of the events. In everyday life we seldom pay any special attention to colour. When we watch something going on we don't notice colour. A black-and-white film immediately creates the impression that your attention is concentrated on what is most important. On the screen colour imposes itself on you, whereas in real life that only happens at odd moments, so it's not right for the audience to be constantly aware of colour. Isolated details can be in colour if that is what corresponds to the state of the character on the screen. In real life the line that separates unawareness of colour from the moment when you start to notice it is quite imperceptible. Our unbroken, evenly paced flow of attention will suddenly be concentrated on some specific detail. A similar effect is achieved in a film when coloured shots are inserted into black-and-white.

Colour film as a concept uses the aesthetic principles of painting, or colour photography. As soon as you have a coloured picture in the frame it becomes a moving painting. It's all too beautiful, and unlike life. What you see in cinema is a coloured, painted plane, a composition on a plane. In a black-and-white film there is no feeling of something extraneous going on, the audience can watch the film without being distracted from the action by colour. From the moment it was born, cinema has been developing not according to its vocation, but according to purely commercial ideas. That started when they began making endless film versions of classics (Nostalghia.com).

En daar kun je het natuurlijk mee eens zijn of niet......

Ik ben misschien een beetje kribbig Onderhond maar ik snap werkelijk niet waarom je hier aan bent begonnen. Ik snap ook niet dat je inhoudelijk op de film ingaat terwijl je al miljoenen keren hebt aangegeven dat dat niet telt. Ik snap niet dat inhoud niet voor je telt en ik snap niet dat ik niet mag aangeven dat je visie op cinema beperkt is.

Wat ik wel weet is dat ik geen blad meer voor de mond neem wanneer je cinema die totaal niet in je straatje ligt tegen beter weten in toch maar kijkt, om het vervolgens maar even af te kraken. Je hebt Tarkovsky niet gevoeld en niet begrepen omdat je zo halsstarrig blijft hangen aan je beperkte filmbeoordelingscriteria. Kunst verdient inspanning van het publiek. De artiest heeft zijn ziel ook in zijn werk gelegd....

Nog nooit zo'n mooie, uitvoerige manier gezien om iemand woorden in de mond te leggen. Ik ben het er namelijk niet mee eens. Aan zelfreflectie geen tekort, daarvoor zit ik elke dag te lang in de wagen te niksen. Een mens moet iets op zo'n momenten. En voor diegenen die over wat relativerend vermogen bezitten, blijkt dikwijls dat het leven best goed is. Wat heb je aan depressie, als je geluk zoekt ?

Totale misquote. Oshii is mijn Tarkovsky, en doet voor mij waar Tarkovsky in faalt. Avalon staat niet voor niks als m'n favoriete film genoteerd. Het verschil is dat Oshii creëert, en Tarkovsky registreert. Gewoon een andere voorkeur. Het stukje van Tarkovsky dat je knipt en plakt is daarvoor treffend. It's all too beautiful, and unlike life. Ik begeef me elke dag volop in die realiteit, in dat leven. Het heeft geen zin om dit ook nog eens weerspiegeld te zien in kunst. Ik leef in de realiteit, en vlucht in kunst, jij lijkt wel het omgekeerde te doen.

Uhm ... ik snap het ook niet ? Waar ga ik in op de inhoud van de film ? Wat ik niet snap is dat je eerst ligt te mekkeren dat ik meer klassiekers moet zien, omdat ik anders geen deftig oordeel kan vellen. Maar als ik ze dan ze dan en ze niet goed bevindt, mekker je dat ik maar geen klassiekers meer moet zien. Ik heb de film gezien omdat ik de kans had, er verder weinig om handen was, kritisch hoog aangeschreven staat, en Tarkovsky aanzien wordt als visueel genie. Redenen genoeg om een film te zien vind ik.

Gelieve dan even Lynch's meesterwerk te herkijken, en wat moeite te doen tot je het wel goed vindt, want die 0.5* bij Eraserhead is idioter dan mijn 2* bij deze film, zeker als je je eigen quote gelooft.

Hoezo?

Goh, wat onverwacht.

Zonder verdriet geen geluk, slechts iets wat in de buurt komt (Nietzsche heeft dat ooit eens gezegd meen ik). Overigens is het streven naar je eigen geluk niet het belangrijkste in het leven, maar ik heb geen zin om in een filosofische discussie te geraken

Ik begeef me ook elke dag in onze voorgekauwde realiteit. In de kunst (vooral die van Tarkovsky) zie ik een realiteit die humaner is, een realiteit die door onze manier van leven onwerkelijk is geworden.

Tarkovsky registreert de realiteit. Maar eigenlijk creeert ie omdat het grootste deel van het publiek deze geregistreerde realiteit als onwerkelijk ziet. Tarkovsky streeft naar waarheid.

Ik leef in diezelfde gecreeerde realiteit en zoek een connectie met een diepere realiteit. In kunst vind ik die connectie. Maar dat is toch wel heel iets heel anders dan wat jij denkt dat ik doe....

Hier:

Ook sfeer is inhoud heb je stellig beweerd in onze vorige discussie. Of spreek je met tien monden?

Over verkeerd quoten gesproken.....

Ik zei dat je meer klassiekers moest gaan zien omdat je vol vooroordelen zat mbt klassiekers. Punt is dat je nog steeds geen klassiekers 'gezien' hebt. Naar het beeld staren en opletten of er nog virtuele hoogstandjes op je netvlies branden heeft maar voor een deel met het ervaren van cinema van doen. Je beoordelingscriteria zijn niet compleet. Jij beluistert operamuziek zonder aandacht te schenken aan de tekst en na afloop klaag je dat er geen gave breakbeats in de muziek aanwezig waren. Heb jij dan operamuziek 'beluisterd'?

Lul er maar weer omheen. Je hebt na 20 minuten Zerkalo al stellig aangegeven dat Tarkovsky totaal niets te bieden had voor je. Ik snap echt niet waarom je naar deze film gezocht hebt in je videotheekje. Als ik na het zien van mijn eerste Miike de film de grond inboor omdat het mij niets te bieden heeft, dan is er nog wel een kans dat ik een tweede bekijk. Bevalt die mij ook niet dan staak ik. Ben benieuwd hoe snel er gereageerd wordt als ik achtereenvolgens 5 Miike's en 3 Oshii's (op inhoudelijk vlak?) de grond in boor. De mensen verklaren me voor gek, en terecht.

Goh, hij heeft een rotte appel gevonden! Maar kans is zeer groot dat ik 'm zal herzien en tracht de schoonheid te ervaren (Lynch's Mulholland Drive is een meesterwerk). Maar ik verlang niet van je dat je Nosthalghia blijkt herzien tot je een bepaalde schoonheid ziet. Ik verlang van je dat je je filmvisie eens wat vergroot, je beoordelingscriteria eens wat ruimer en redelijker worden en dat je deze kunstvorm niet degradeert tot louter bewegende plaatjes. Ik irriteer me er dood aan.

Da's leuk voor Neitzsche. Feit is dat beide kanten elkaar's ongelijk nooit kunnen aantonen. Mijn geloof is anders.

Heb net even door onze vorige discussie gebladerd. Gelieve even hetzelfde te doen en me te wijzen waar ik dat gezegd heb. Ik vond slechts de volgende quotes:

- En onder inhoud versta ik altijd het kille feitelijke. Het 'is', zeg maar. Mijn "style is substance" quote is een reactie op het hele "style-over-substance" gebeuren, waarmee ik wil zeggen dat style best datgene kan zijn waarom je een film kijkt, waarom je een film geniaal vind en waar het hem uiteindelijk allemaal om te doen is. Een simpele reactie tegen de intellectuele stimulans, en voor de emotionele. Een onderscheidt dat jij misschien niet makkelijk kan maken, maar ik wel. For better or for worse.

- Ik zie inhoud wat nauwer. Ik scheid vooral inhoud (intellectuele) van emotie (gevoel), en hou die twee goed apart.

- Poëzie en emotie zijn wat ik zoek in film (nogmaals). Situaties brengen mij dat niet, sfeer wel.

Hieruit blijkt vooral dat ik sfeer als het tegenovergestelde van inhoud zie.

Ja. Al zal ik niet klagen dat er geen "gave breakbeats" in het stuk voorkwamen. De klank is sowieso voor mij 10 keer krachtiger dan wat de woorden betekenen. Aandachtig luisteren naar en interpreteren van de tekst kan enkel de aandacht afleiden van het effectief luisteren naar de muziek. Ik wil tijdens film/muziek helemaal niet nadenken, ik droom liever weg en zweef op de sferen die me aangeboden worden.

Echt Ramon . Denk jij nu echt dat ik naar een videotheek ren om films te zien ? Per dag worden mij via digitale kanalen films aangeboden, waar ik de meest interessante voor de volgende dag uitkies. Deze keer zag ik een Tarkovsky staan, en omdat de oogst verder mager was, werd het deze dus. Ik zoek niet, ik kies uit wat mij aangeboden wordt.

Mij niet gelaten, al wordt over Oshii's films wel gezegd dat ze inhoudelijk sterk zijn, maar dat terzijde. Verder lig ik ook niet als een gek klassiekers te kijken. Zerkalo heb ik ongeveer één jaar geleden gezien. Zie niet in waarom ik na een jaartje niet nog een Tarkovsky kan/mag proberen. En niks zal me tegenhouden een volgende te bekijken, als er niks beters voor handen is.

Doe ik ook helemaal niet. Alleen zoek ik m'n diepgang ergens anders, in de emotie, niet in de rede. En ik verlang dat mensen eens wat minder opdringerig en wat verdraagzamer worden als het op andermans mening aankomt, maar ik irriteer me er niet aan. Da's me het toch net niet waard. Leer wat relativeren, lijkt me dat je dat wel nodig hebt.

Dat is een interessant punt. Als ik in het algemeen niet van opera houd, ontneemt mij dat dan het recht om van een specifiek operastuk te zeggen dat ik het niet mooi vind? Dan kun je met lange verhandelingen aankomen over de tekst, maar als een goede tekst niet bijdraagt aan mijn ervaring, dan zie ik ook geen enkele reden om dat toch als factor in mijn beoordeling mee te nemen. Doe je dat toch, dan ben je puur kunstmatig aan het stemmen en heb je de muziek zeker niet 'beluisterd'.

Iedereen heeft zo zijn eigen eisen aan waaraan een muziekstuk - of een film - zou moeten voldoen, en het is een onzinnige eis dat iedereen jouw criteria zou moeten delen. Andere mensen vinden andere dingen belangrijk (en daardoor vinden ze andere muziekstukken/films goed); dat maakt hun oordeel niet minder geldig, hooguit voor jou minder interessant. Het staat je dan ook vrij om in bovenstaand voorbeeld geen waarde aan mijn opera-oordeel te hechten, maar om je dood te gaan ergeren lijkt me zonde van je humeur.

Weet ik veel. Ik wilde alleen maar aangeven dat je de film ergens bewust (dmv keuze) vandaan gehaald hebt.

Jouw post bij Zerkalo was toch nog aardig vers meen ik. Maar je mag natuurlijk doen waar je zin in hebt, ook al weet je dat je de volgende Tarkovsky ook niks zal vinden.......

Je hebt gezegd dat de inhoud van een film voor jouw bestaat uit beelden en muziek, die op hun beurt weer een bepaalde sfeer scheppen die emoties bij je kunnen oproepen. Dan mag ik er toch vanuit gaan dat die gecreeerde sfeer in jouw ogen een deel van de inhoud is? (iig volgens je style = substance -uitspraak)

En dus niet in emotie EN rede. Jammer. Je mist wat.

Ach, altijd dat soft gedoe over het respecteren van een mening. Cinema ligt me dicht bij het hart. Dus ik discussieer daar nogal eens fel over. Wanneer iemand het maatschappelijk en menselijk belang van bepaalde cinema gewoonweg negeert, dan word ik daar kwaad over. Dan wordt cinema gereduceerd tot een luchtige ontsnappingspoging en kan het zich als kunstvorm en spreekbuis niet verder ontwikkelen.

Neu hoor.

In principe heb je gelijk Q. Maar het gaat hier om een medium dat mensen kan bereiken, mensen kan veranderen, een positieve invloed kan hebben op de samenleving. Door een laag cijfer te geven aan een film met een relevante boodschap op een openbare site als MovieMeter, raad je het publiek in weze af van deze positieve boodschap gebruik te maken en dat terwijl je de boodschap (de ervaring, inhoud of hoe je 't ook wil noemen) totaal genegeerd hebt in je oordeel. Nu weet ik niet in hoeverre het publiek positief beinvloed wordt door film, maar het lijkt me op 1 of andere manier toch belangrijk om die boodschap mee te nemen in je oordeel. Het klinkt misschien allemaal miniem, maar voor mij (iemand die ook via film tot persoonlijke groei komt) is de sprekende rol van kunst erg belangrijk.

Geef me de quote Ramon, waar ik dat in die bewoordingen zeg, want ik geloof er niks van. De essentie van film is voor mij dat, onder inhoud versta ik wat anders, maar dat heb ik al tot vervelens toe uitgelegd. Moest je ook effectief luisteren naar wat ik zei ... En zoals twee maal eerder gezegd, mijn style=substance quote zeg ik in een zekere context.

Als je er vanuit gaat dat je van beiden tegelijktijd ten volle kan genieten wel. Volgens mij mis jij ook wat.

Je discusieert niet over cinema, je geeft af op de persoon die jouw mening niet deelt. Maar het interesseert me verder allemaal niet meer zo. Ik heb de film gezien, ik heb m'n argumentatie gegeven. Ben je er niet tevreden mee ? Jammer.

Voor mensen die niet specifiek geïnteresseerd zijn in dit type films (en dat omvat waarschijnlijk het overgrote deel van de wereldbevolking) denk ik ik niet dat deze film erg invloedrijk zal zijn. Daarnaast is niet elk werk met goede bedoelingen direct een goed werk, en bovendien is de vraag of een eventuele invloed van een film positief is nog heel persoonlijk (ik ben het bijvoorbeeld helemaal niet eens met Tarkovsky's levensvisie).

Dat jij vindt dat deze film (of een film in het algemeen) een positieve en belangrijke boodschap vindt hebben, is voor anderen geen reden om die film hoog te gaan stemmen.

Een lage stem is niet per se een afrader (meestal wel, maar niet per se); daarnaast is het maar de vraag hoeveel je stem op dat punt nu werkelijk uitmaakt (of hoeveel invloed het MM-gemiddelde daadwerkelijk heeft). Ik denk dat je er bij het stemmen ook niet zozeer rekening mee moet houden, in hoeverre je stem het gedrag van anderen beïnvloedt.

Dat zijn drie heel verschillende dingen.

Als je een film niet waardeert om z'n boodschap, vind ik het niet meer dan logisch dat je de film ook niet aanraadt om z'n boodschap, ongeacht of je de boodschap an sich goed vindt.

Voor jou wel, daarom is voor jou de boodschap in een film als dit een belangrijke factor in je oordeel. Voor anderen niet, daarom is het voor hen geen belangrijke factor. (al heb je daar nog allerlei gradaties in, het is niet zwart-wit)

Waarom blijf je dan altijd zo door zeiken als iemand er iets van zegt.

Omdat ik nog altijd zelf beslis hoe lang ik doorga met discussiëren (of de tegenpartij moest het voor bekeken houden). Ik heb er nu even genoeg van, aangezien er toch geen nieuwe argumenten aangehaald worden, en het voornamelijk herhaling is van wat er eerder al gezegd geweest is.

Ramon: door inhoud en visie niet op te nemen in m'n bespreking, blijft het duidelijk op welke punten ik de film afkeur. Mensen die het niet een zijn met m'n beoordelingscriteria kunnen zo ook makkelijk opmaken of mijn visie voor hen van belang is. Daarbij, uit een negatieve post leer je (althans ik) dikwijls veel meer dan uit een positieve.

In het begin begreep ik weer es niks van de film. Ik heb 'm es eerder gezien in de bios en ben toen in slaap gevallen (ik was o.a. erg moe, t was de eerste kennismaking met Tarkovsky, etc,maar toch). Maar heb 'm nu wel overleefd en meer dan dat. Ongelooflijk mooie film, met name de sepia geschoten beelden. Het tempo past perfect bij de film en alles is perfect. De monoloog van Euginia in de badkamer van de poeet is geniaal net als de monoloog van Andrey in het water tegen het kindje. GENIAAL!

Kzal m denk es nog eens moeten zien om het verhaal ook volledig te begrijpen, maar dat stoorde me gisteren niet zo. Soms keek ik alleen naar de beelden ipv de ondertitels. In ieder geval was ik weer es mindblown en zijn 5* zeer zeker op z'n plaats

En ja hoor, hij maakt het weer waar. Elke keer als ik een Tarkovsky zie kom ik in een soort droom terecht. Hij weet me keer op keer in een grauwe wereld te zuigen, maar o wat is die wereld prachtig. Het lijkt net of het een tijdloze ruimte is die in het echt nooit kan bestaan. Ook deze film staat weer buiten alles wat ik me kan voorstellen. Uniek in de wereld van film.

Ten eerste zijn de beelden weer om kippenvel van te krijgen, prachtige groene tinten, vieze gebouwen, regenachtige dagen, grote plassen water. Er zullen vast mensen zijn die dit niet aanspreken, maar ik vind het ontroerend mooi. Met zijn lange shots weet Andrei me echt mee te sleuren in zijn wereld. Soms voel ik dan ook me hoofd knikkebollen, omdat ik half in slaap val, en dan weer in het zelfde shot wakker voel worden. Dit gevoel heb ik tot nu toe alleen maar gekregen bij zijn films en die van Bela Tarr.

Toch weet deze film het voor mij (nog niet) bij Stalker te halen. Stalker heeft en mooie beelden en een prachtig verhaal. Nostalghia wist mij op het gebied van verhaal minder te boeien. Ik heb ook het gevoel dat ik het gewoonweg niet kan vatten. Dat ik nog te ‘dom’ ben om het te begrijpen. Ik wil het allemaal precies snappen wat er bedoelt word, wat de hoofdrolspelers zeggen, wat ze voelen, maar het lukt niet altijd. Dit gevoel had ik bij Stalker meer. Ook deze moet ik zeker nog een paar keer kijken, hopelijk een iets betere uitgaven (deze heb ik op VHS geleend, met super zacht geluid en een constante ruis door het beeld).

Dit was mijn 4e Tarkovsky en beeldend misschien wel de mooiste.

Ik laat hem nu even op 4,5* staan, omdat hij nog even moet zakken. Dit kan later wellicht hoger of lager uitvallen. Wie weet..

Mooie post danuz! Het is ook niet erg als je iets niet vat in een Tarkovsky (ik snap ook lang niet alles), als je bepaalde dingen maar voelt. Tarkovsky's films spreken mij aan vanwege het spirituele en ik kan het gevoel dat ik van zijn films krijg meestal niet vatten in woorden. Nostalghia (de titel) slaat trouwens op het grootste verlangen naar het spirituele en dat spirituele is heel nadrukkelijk aanwezig in deze film.

Die verrekte Cinematheek- tape zeker?!

Ja, ik moet zeggen dat bij Tarkovsky voelen boven denken staat, althans bij mij. Zo kijk ik sowieso het liefst naar films. Films als Gerry, Satantango of Dolls zijn echt films die je moet voelen. Een spirituele stroom beelden die je meenemen naar een 'andere wereld'. Ik vind het erg fijn om een paar uur (of meer) weg te dromen. En misschien is het inderdaad zo dat ik bij Nostalghia niet eens moet proberen het te begrijpen, als ik de grote lijnen maar snap. Beelden als het laatste shot waar de man voor een gigantische kathedraal met z'n hond zit. De prachtige scène waar de man op bed zit en boven hem 2 vrouwen zoenen, dat licht contrast. En zo nog veel meer. Voor dat soort dingen kijk ik ongeveer films
Als ik zo nu een paar uur later over de film nadenk wordt mijn respect alsmaar groter.

De tape heb ik van school, wel een officiële uitgave, maar gewoon al 1000 keer uitgeleend of zo Die dvd dan maar is kopen, goede smoes om geld uit te geven

Jammer, ook deze Tarkovsky wist me niet te raken. Zoals we gewend zijn weer prachtige beelden, maar het thema wist me niet te boeien met als gevolg dat ik op een gegeven moment erg uit keek naar het einde. Stalker is de beste film die ik tot nu toe gezien heb, een film die in de buurt komt heeft hij vrees ik (wie wel?), althans voor mij, nooit gemaakt.

2,5*