Der Kommer en Dag (2016)

Ik dacht na het zien van de verbijsterende kostschoolfilm Song for a Raggy Boy (2003), dat het niet veel erger kon. Wel dus! Het verhaal van deze film over een Deens jongensinternaat, geïnspireerd door ware gebeurtenissen, is minstens zo erg, zo niet erger. Ik heb me zitten verbijten bij het aanschouwen van het barbaarse gedrag van de directeur en zijn trawanten. Niet te geloven dat zulke praktijken amper vijftig jaar geleden voorkwamen in een beschaafd land als Denemarken en dat niemand ingreep.

Regisseur Nielsen heeft daarover een heftige, schokkende film gemaakt, die op sommige momenten erg ongemakkelijk wordt en die je —zoals Walter S. terecht al opmerkt— niet zo maar loslaat. Behalve de schitterende rol van Lars Mikkelsen als de demonische internaatsdirecteur wil ik wijzen op de indrukwekkende acteerprestatie van de piepjonge Harald Kaiser Hermann. Kippenvel!

Goed psychologisch drama, gebaseerd op misstanden in het Deense Godhavn. Deze film ontving o.a. de Robert voor beste Deense film van 2017. In werkelijkheid leidden de schokkende misbruik- en mishandelings-zaken rond Godhavn overigens in 2017 ook tot een rechtszaak. En dit jaar nam het parlement in Kopenhagen unaniem een besluit over de Godhavn-zaak.

Eerder wilden 5 ministers van Sociale Zaken zich niet verontschuldigen voor de ernstige misstanden op de school. Dit is verder een dramatische film over ‘goede mensen’ die zwak de andere kant opkijken en zwijgen. Onderwijzers, artsen en hulpverleners drukken ieder onbehagen weg vanwege hun pedagogische opdracht. Het is allemaal voor de zaak... De docente Mevrouw Hammershøi, een rol van Sophie Gråbøl, vlucht aanvankelijk ook van de school zonder enige actie te ondernemen. Ongeloofwaardig? Wie het niet van zulke zwakheid wil geloven die leze toch maar eens over de holocaust en hij kijkt maar eens in de boeken van Hannah Arendt. Tot ver na 1945 geloofde men ook nog in de heilzaamheid van lijfstraffen in Denemarken. Eerst in 1967 is de geseling in Denemarken uit het strafrecht geschrapt, en werd ook het pedagogische slaan van kinderen op scholen verboden. De directeur in de film, een goede rol van Lars Mikkelsen, gaat niet mee met deze ‘nieuwe mode’. Een film met bekende gezichten uit andere Deense films en series en twee uitstekende kinderacteurs. Terecht diverse Roberts ontvangen in 2017. Ik verveelde me geen minuut.

Verder een leerzame film over stuurloze en amorele mensen die zich in het systeem verschuilen.. en een film over de kracht van de fantasie om zich te verweren tegen machtige sadistische volwassenen. Een film die past in een rij met Ciske de Rat. Goed en degelijk filmwerk, het kijken waard.

Hartverscheurend drama dat zich afspeelt in een heropvoedingsgesticht met een onwaardige leiding.
Een scène die er werkelijk bovenuitsteekt is als de kleine Elmer, bibberend van de kou, na het bedwateren, naakt buiten staat, zijn nat laken in de hand, totdat deze opdroogt..
Zag nog gelijkaardige films, maar deze tart toch elke verbeelding, want naast de meedogenloze directeur zijn ook andere stafleden, de dokter zeker inbegrepen, minstens even schuldig.
In deze film, berustend op ware gebeurtenissen, zit iedereen zowat goed in zijn rol. Het is echter uiteraard vooral hetgeen de twee jonge hoofdrolvertolkers brengen, dat emotioneel aanslaat.

Een goede drama film...

Een waargebeurd verhaal...

Prima en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Lars Mikkelsen...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Voldoende.

Ondanks de meeste hier had ik met deze film dat hij me echt niet pakte. Ik werd niet echt meegezogen in het verhaal hoe hard ik het probeerde en hoe graag ik het wilde. Scandinavische cinema is wat mij betreft verrassend goed.

Franse cinema vind ik de beste, gevolgd door de Engelse en Amerikaanse cinema. Maar goed, The Day Will Come. De sfeer is natuurlijk kil en de film is 119 minuten grijs met af en toe wat lichtpuntjes. Mikkelsen acteert inderdaad goed maar de juf is matig. Vooral rare beslissingen die ze neemt zoals bijvoorbeeld niets doen na haar ontslag

Slechts 1 scene pakte me wel op de avond dat hun moeder overleden was. Voor de rest best ok acteerwerk, van de kinderen ook en de locatie is ook goed. Best schokkend wat er vertoond word maar het pakte me gewoon niet. Ondanks dat toch een voldoende.

Ok, daar gaan we weer. Een andere film over een gruwelweeshuis waarbij sadistische opvoeders hun lusten botvieren of weerloze jongetjes. Sterke film alvast die me aangreep wegens de vernederingen, mishandeling en misbruik. De filmtitel biedt voor de jongens een toekomstperspectief: "The day will come" dat ze ook een vrijbrief krijgen en op eigen benen zullen staan. De droom van de kleine Elmer is om astronaut te worden. Hij is begeesterd door de ruimte en de samenvloeiing van de film met de maanlanding is een leuk zijplotje in de film.

De film deed me sterk denken aan bijvoorbeeld Sleepers (1996) , maar ook The Railway Man (2013) schoot even bij me te binnen wanneer de anderen verplicht werden om één per één iemand neer te slaan. Psychologisch nog pijnlijker dan de fysische blauwe plekken.
De film oogt erg professioneel en realistisch met zijn steengoede vertolkingen. Lars Mikkelsen, Sofie Grabol, Soren Saetter-Lassen, maar ook de kinderen deden het uitstekend.

De rol van Grabol, de nieuwe lerares Lilian, is complex. Van haar collega's is makkelijk het onderscheid tussen goed en kwaad aan te duiden. Bij haar is het minder eenvoudig. Ze doet wel niet mee aan de perverse gewelddadigheden, maar ze onderneemt ook amper iets waardoor haar zeker schuldig verzuim aangewreven kan worden. Frappant en onthutsend was trouwens de overtuiging van de directeur tot het einde dat zijn handelswijze gerechtvaardigd was in naam van de kinderen. De scène waarbij Elmer buiten zijn bepiste laken moest vasthouden, is er eentje die me zal bijblijven. Er zaten ondanks de kommer en kwel ook een aantal leuke en ontroerende momenten in de film. Het is dan ook vaak de kleine Elmer die hiervoor de show steelt. De scène met de vernielde auto was een dubbele: enerzijds had ik de idee van: "klop er maar eens goed op", maar anderzijds had je zelf schrik voor de gevolgen.Sterke film, mooie 4,0*!

Een zeer aangename verrassing deze film.Hoewel dat niet echt het goede woord is want de vrolijkheid is ver te zoeken bij Der Kommer en Dag,een hartverscheurend drama dat bij tijd en wijlen aankomt als een mokerslag.En als je dan bij de jonge hoofdrolspeler ook nog behoorlijk wat van je eigen karaktertrekken herkend ,nou dan valt het allemaal niet mee.
Gelukkig sterkt de kwaliteit van het gene wat je geboden wordt aanzienlijk,want wat de drie belangrijkste karakters,gespeeld door respectievelijk Harald Kaiser Hermann,Albert Rudbeck Lindhardt en Lars Mikkelsen hier laten zien maakte bij mij erg veel indruk.Het leven op een wreedaardig geleide Deense kostschool blijkt voor twee jonge broers de hel op aarde en dat terwijl ze ook nog met flink wat tegenslagen te maken krijgen in de directe familie kring.Dit alles wordt heel vakkundig en zonder al te veel opsmuk in beeld gebracht door regisseur Jesper W. Nielsen (verder nog nooit iets van gezien),en dit komt het eindresultaat alleen maar ten goede.Een ander sterk punt van Der Kommer en Dag is dat het verhaal nooit al te voorspelbaar wordt,iets wat bij dergelijke drama's vaak nogal voor de hand ligt.
En ach door het ijzersterke acteerwerk en het ontroerende verhaal wordt je toch helemaal in de film gezogen en als je dan op het einde verbolgen en bijna razend achter blijft kun je alleen maar diep respect hebben voor het gedenkwaardige Der Kommer en Dag.

Een steengoede film.

De acteerprestaties zijn uitstekend. Mikkelsen is een Deens topacteur, zonder dat ik de andere acteurs tekort wil doen.

De sfeer die werd neergezet is ZO jaren 60. De Apollo's en de eerste maandlanding dragen daartoe zeker bij.

Het verhaal zit prima in elkaar.

Menigmaal had ik het gevoel te willen ingrijpen, ondanks dat je weet dat het onmogelijk is. Hoe kun je zo omgaan met kinderen waarvoor verantwoordelijkheid draagt en die je wil opvoeden tot fijne mensen. Ze werden opgevoed in een angstcultuur met als gevolg dat de kinderen vertrouwen in volwassen hadden verloren (ook al Elmer blijkbaar nog hoop).

In de jaren 60 was het in Nederland niet veel anders. In de afgelopen jaren zijn de misstanden in weeshuizen en internaten uit die jaren vele malen in het nieuws gekomen. De vrij onpersoonlijke omgang met kinderen was in de jaren 60 ook in Nederland (bijv. ook op scholen) eerder regel dan uitzondering. Toen werden kinderen met regelmaat geestelijk en lichamelijk gestraft en seksueel misbruikt. Het was een manier om macht uit te oefenen en discipline bij te brengen en seksuele genoegens te botvieren op weerloze kinderen. In de loop der tijd is een en ander veranderd.

Over 50 jaar kijkt men misschien meewarig terug naar de huidige tijd, waarin kinderen als prinsjes en prinsesjes worden behandeld. Terwijl dat wellicht ook een geestelijke mishandeling is. Mogelijk zijn we doorgeslagen. Zeker over 50 jaar een film waard. Vlak niet uit dat ook in deze tijd nog steeds misstanden plaats vinden in instituten. Ook al is dat met "de beste bedoelingen."

Volgens een Deense vriend staat Lars Mikkelsen, de oudere broer van Mads, in zijn thuisland bekend als de gelauwerde theateracteur die alle prijzen binnensleept. En 'Der Kommer en Dag' (2016) laat ook wel zien dat Lars een indringende schurkenrol kan spelen als het schoolhoofd die met harde hand regeert over jongensinternaat Godhavn. Het zijn de late jaren zestig waarin de impact van machtsmisbruik - zoals lijfstraffen of seksueel geweld - publieke aandacht krijgt door een anti-autoritaire wind, maar in de periferie heeft die harde pedagogische lijn nog steeds een plek. Door een combinatie van een log bureaucratisch systeem, een angst- en zwijgcultuur en een old boys' network, wordt er nog altijd niet geluisterd naar de jongeren zelf. Het is tegen deze context dat de dromerige Elmer (Harald Kaiser Hermann) en zijn broer Erik (Albert Rudbeck Lindhardt) in het internaat komen. Alwaar ze verbondjes met schoolgenoten moeten sluiten of de autoriteiten paaien om niet ten onder te gaan in deze gewelddadige omgeving. Ik hoopte na een bijzonder indringende scène dat 'Der Kommer en Dag' (2016) een soort 'Lord of the Flies' zou worden, waarin de jongeren met harde hand terugslaan om het leed dat hen is aangedaan. Maar zo'n film is het niet en het blijft uiteindelijk wat lafjes binnen de voorspelbare lijntjes van een sentimentele tearjerker.

De één heeft macht, de ander heeft moed

Droevig en soms hartverscheurend verhaal over machtsmisbruik in een Deens weeshuis eind jaren 60, dat meer leek op een nazi werkkamp. Hoewel directeur Heck er anders over denkt, is er niks dat de mishandelingen rechtvaardigt die de kinderen moeten ondergaan in naam van een goede disciplinaire opvoeding. Nu vond ik sommige elementen zwak naar voren komen, daar het steeds Erik en Elmer zijn die het mikpunt worden van het geweld. De andere kinderen worden nauwelijks uitgewerkt; ze staan er meestal bij en kijken ernaar. Het tuchtpersoneel is ook vrij ééndimensionaal neergezet. Maar het is toch erg goed gespeeld en het gevoel van machteloosheid en onrecht grijpt naar de strot. In de marge wordt vaak naar Elmer's droom om astronaut te worden verwezen, een manier om de dagelijkse ellende door te komen en op betere tijden te hopen.

Wat een geweldige film en wat een fantastische acteurs. Vooral die twee jongens en vooral die Elmer. Zo jong (10 jaar bij de opnamen) en zo geloofwaardig is hij. Maar ook die vreselijke mannen zijn zo geloofwaardig, dat je ze haat. Wat een gruwelijke man zet die Lars Mickkelsen neer en dus is hij een geweldige acteur .
Dat kunnen die Scandinaviers goed. Vergelijk dat eens met Amerikanen.
En ja, er moet natuurlijk een happy end zijn.

Beklijvende film, die een realistisch beeld schetst over de Deense internaten in de jaren '60. Mishandeling en kindermisbruik, dat wordt toegedekt als noodzakelijke discipline. Onmacht van weerloze kinderen; uitzichtloosheid...

Stevig drama van Deense makelij over het leven in een Deens internaat in de jaren '60. De film kent diverse scènes die hard binnen komen en weet goed over te brengen dat het leven voor de kinderen in zo'n internaat bepaald geen pretje was. De cast kent met Lars Mikkelsen en Sofie Gråbøl enkele bekende gezichten, maar het zijn toch met name de twee jonge hoofdrolspelers die de beste rollen afleveren. Vond alleen de beweegredenen van enkele personages niet altijd even logisch. Dat de immer strikte directeur de jonge Elmer alleen naar Kopenhagen liet gaan was niet zo logisch en de houding van de juf, die na haar ontslag helemaal niets doet en later opeens wel ingrijpt, was dat ook niet.

Nee, dit is zo'n karikatuur dat het de hoge notering absoluut niet verdiend. Standaard jeugdinternaatellende met clichéfascisten aan het hoofd en over-de-top aandoenlijke jongetjes wier dromen maar geen werkelijkheid kunnen worden. Het enige lichtpuntje is het acteerwerk van Lars Mikkelsen, en als je er gevoelig voor bent de dromerij van Elmar over astronauten en de actualiteit van de eerste maanlanding.

Vrijwel iedere nuance ontbreekt, en ook de rol van de enige vrouwelijke docente is vreemd. Bovendien zitten er een paar ongeloofwaardige en vreemde plotwendingen in: bijvoorbeeld als Elmar zijn dagje naar de stad krijgt terwijl zijn broer op sterven ligt, en z'n oude juf opzoekt, waarom gaan ze niet gewoon naar politie of het ziekenhuis??.

Wel weer een top 250-film afgetikt, dat is natuurlijk winst.

Goeie film over twee jonge broers die terecht komen op een jongensinternaat als hun moeder niet meer voor hun kan zorgen. Een aangrijpend verhaal dat hier een onderhoudende en solide film oplevert (ook al is het verloop en de meeste personages wat voorspelbaar). De film speelt zich af eind jaren '60 met het ruimteprogramma op de achtergrond (wat uiteindelijk een mooie finale oplevert). Met gemak 3.5 sterren.

Wat een indrukwekkende film. Een historisch document over het leven in een internaat in Denemarken.

Een beetje voorspelbaar en manipulatief, maar afgezien daarvan een indrukwekkende en behoorlijk emotionele kijkervaring. Het verhaal over twee broers die in het Denemarken van de jaren '60 in een jongensinternaat worden geplaatst is bijzonder meeslepend in beeld gebracht, oneindig geholpen door het sterke spel van de jonge hoofdrolspelers. Vooral de jongste broer, gespeeld door Harald Kaiser Hermann, is onvergetelijk. De rest van de cast is ook voortreffelijk, met Lars Mikkelsen subliem als de monsterlijke maar o zo menselijke directeur van het internaat.

Een beetje de Shawshank Redemption onder de weeshuis films. Stijlvol geschoten en knap verteld.

Het is een zeer aangrijpend verhaal, over een pijnlijke geschiedenis. De twee broers spelen dit erg goed.

Lars Mikkelsen (de oudere broer van Mads) zet hier een angstaanjagende en duivelse directeur neer.

Een film zoals Lasse Hallström ze vroeger maakte, voor hij overging tot het zoetsappige genre.

Der Kommer en Dag (2016) zien in de weken dat in Canada het ene na het andere massagraf wordt gevonden bij (kost)scholen en internaten, maakt het extra rauw. En hoewel je zou kunnen zeggen dat deze film ‘sentiment done right’ is, zoals de draak Miracle in Cell No. 7 (2019) dat niet is, profiteert de film er ook niet niet echt van.

De film raakte me, de kindacteurs doen het prima, Mikkelsen en Gråbøl laten geen steken vallen en ook als period piece overtuigen de looks en sfeer van de film best wel. Het gros van de kijkers zal zich er er niet aan storen, maar The Day Will Come kiest dromen, volhardendheid, kameraadschap en liefde boven rauwe realiteit (al zitten er genoeg pijnlijke scenes in de film). En ik moet zeggen: hij komt er bijna mee weg. Maar ik ben het eens met Donkerwoud dat het script wel een paar karaktersteekjes laat vallen, en de eindscenes lieten me niet helemaal voldaan achter. Daarmee bedoel ik niet dat ik het beter had gevonden als Elmer wel te pletter was gevallen, maar het werd me wel iets te sentimenteel met die sprong naar de maan. De film kan niets doen aan de actualiteit, maar het happy end voelt wat problematisch met al die graven zo vers in het geheugen.

Desalniettemin: een puike film.

3,7*

Films over jeugdinternaten zijn er wat mij betreft helaas toch iets te veel. En ze zijn ook allemaal hetzelfde. Een hoop ellende en vernedering, maar eens zal het wel goed komen. Ook deze film is volgens het vaste procedé gemaakt. Totaal geen verrassing en enkel voorspelbaarheid. Het enige waardoor deze film iets boven het gemiddelde uitsteekt en daardoor van mij toch drie sterren krijgt, wat eigenlijk te hoog is voor een film als dit, is het thema van de ruimtevaart in de jaren zestig. Dit is op een leuke manier in de film verwerkt. Al krijgt de film daarmee wel helaas ook grote raakvlakken met de film Mitt Liv som Hund (Film, 1985) - MovieMeter.nl , maar haalt deze film dat niveau bij lange na niet. En verder wordt er wel erg mooi geacteerd in deze film. Dat moet ik wel toegeven.

Afgelopen maandag blij verrast deze film tegen te komen bij de kringloop, hoewel de titel in het Engels was triggerde de hoes mij voldoende om even nadenken en te kijken op MovieMeter en tot de conclusie te komen dat dit toch Der Kommer en Dag betrof, en daarmee een film die ik gisteren met veel plezier en verwachting aanslingerde en geen moment teleurstelde.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de twee broertjes die in het internaat te Gudbjerg terecht komen, gebaseerd is op de gebeurtenissen van een dergelijke school in Godhavn, maar dat terzijde. Tevens is ook vrij snel duidelijk dat Gudbjerg hel op aarde is met een extreme aanpak, een wereld op zich qua pijn, terreur, misbruik en geestelijke foltering. De barbaarse en harde aanpak doet mij regelmatig denken aan Under Sandet waar de jongeren het ook zwaar te verduren hebben, daar natuurlijk de vijand, toch is de aanpak rond deze zogenaamde rebelse rand criminelen in de dop niet veel anders. Iets waar Erik en Elmer niet echt onder vallen ook al komen ze uit een lastig gezin zonder vader en halen ze kattenkwaad uit, maar daar is dan ook het meeste mee gezegd.

Meezitten doet het geen moment waarop de jongens met tegenslag op tegenslag te maken krijgen, de situatie met de andere jongens stabiliseert enigzins en de lerares brengt een fase van rust. Toch duurt die rust niet lang met een directeur in de vorm van Frederik Heck en daarmee een karakter bij uitstek om op heerlijke wijze te kunnen haten vooral in de eetzaal scène na het slechte nieuws voor de twee jongens. Voeg daar het vreselijke gedrag en daden van de twee andere begeleiders in de vorm van Aksel en Lassen en je hebt toch heel wat. Lastig maar niet minder interessant is de rol van de lerares

Lillian die van meet af aan duidelijk ongemakkelijk oogt bij de aanpak maar als vrouw weinig verandering kan brengen in een stugge, starre en door mannen overheerste omgeving.

En dan zou ik nog bijna het mooie tijdsbeeld vergeten met Kennedy, Vietnam, de protesten, de ruimterace met als hoogtepunt de maanlanding. Maar goed, het is natuurlijk de situatie op de school die de aandacht vraagt, de slechte behandeling en de hoop dat dit door de nieuwe inspectie wordt opgemerkt. En de opbouw richting het einde mag er zeer zeker zijn wat uitmond in een behoorlijke ontroerende en emotionele einde maar eigenlijk niet minder voor de hele film geldt. Na afloop tijdens de aftiteling kan ik ook niet anders dan even verbijsterd en murw het raam uitkijken. Ja, deze film in de Top 250 snap ik wel, vooralsnog wat mij betreft eerst 4 sterren, maar ik verwacht dat deze nog wel gaat stijgen met een herkijk.

Godhavn Børnehjem was een opvanghuis voor jongens in Denemarken waar jongens van 1945 tot 1976 systematisch werden misbruikt door de staf. Deze film verscheen vijf jaar nadat het officiële onderzoek naar de gebeurtenissen in Godhavn werd gepubliceerd en is onder anderen gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van klokkenluider Poul-Erik Rasmussen. Centraal staan broer Erik [Albert Rudbeck Lindhardt] en Elmer [Harald Kaiser Hermann] die er belanden omdat hun moeder [Sonja Richter] ernstig ziek is en constant verzorging nodig heeft van haar broer [Paw Henriksen]. Met hulp van Tøger [Laurids Andersen] leren hoe ze uit het vizier kunnen blijven van de gevreesde directeur Heck [Lars Mikkelsen] en zijn even meedogenloze staf. Toch worden Elmer en Erik vast doelwit van vernederingen en mishandeling. De enige hoop komt van de nieuwe docent [Sofie Gräbøl] en later van een inspecteur [David Dencik] die zijn werk een stuk serieuzer neemt dan zijn voorganger [David Dencik]. Indringend, waargebeurd drama, mede dankzij het uitstekend acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Drie jaar na het verschijnen van deze film bood de Deense minister-president Mette Frederiksen excuses aan namens de Deense regering.

Lars Mikkelsen is reeds een lange tijd mijn favoriete Deense acteur en misschien wel één van mijn favoriete acteurs in het algemeen. Meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij sympathiek voor de dag komt, maar in deze film is dat helemaal anders waar hij op geweldige wijze de rol neerzet van een tirannieke directeur van een jongensinternaat. Ook de rest van de cast acteert op hoog niveau met o.a. Sofie Gråbøl, die voor het nodige tegenwicht zorgt als de moederlijke leerkracht (hoewel ze toch meer had kunnen doen om de wantoestanden aan te kaarten) en ook de kinderen doen het overigens prima.

Het verhaal over de 2 broers die proberen te overleven op het internaat is erg tragisch, ongemakkelijk pijnlijk zelfs op bepaalde momenten, maar de uitwerking is eerder standaard. Echt vernieuwend of verrassend is het niet en ook de happy end mag niet ontbreken. De toevoeging van Elmer's fascinatie voor de ruimtevaart en de maanlanding, is best een goede keuze. Het maakt het geheel toch net wat luchtiger.

Net geen topper in mijn ogen, maar de sterke cast zorgt ervoor dat dit wel een stuk boven de middelmaat uitstijgt.

3.5*