The Kid (1921)

'a picture with a smile - and perhaps, a tear'

Een mooie, ontroerende film van Chaplin, maar niet erg grappig, buiten het middengedeelte waarin Chaplin en Coogan samen wat geld bij mekaar proberen te snorren. Onmisbaar voor de fans, dat wel.

3*.

Dat vond ik ook een aardig weetje! En nu ik het weet kan ik niet begrijpen dat het me niet eerder was opgevallen!

Anyway, sinds FRS de Chaplin Colletion in de uitverkoopbakken heeft gegooid waag ik me zo af en toe aan een van zijn films (best mooie uitgaves en de extra's voegen echt wat toe, zoals bijvoorbeeld weetjes als die Friac gaf. Het leukste weetje is eigenlijk dat de zg. Hitlersnorretjes eigenlijk Chaplinsnorretje zouden moeten heten, omdat Hilter zijn snorretje heeft gemodelleerd naar die van Chaplin!!!).

Ook dit is weer een prima film met (volgens mij voor die tijd) briljante vondsten. De combinatie van lach en traan werkt bijzonder goed. Ik vond de beeldkwaliteit verrassend goed voor zo'n oude film!

De sequens waarin the Tramp de vondeling probeert de dumpen is hilarisch!

Vervelende saaie film. Charlie Chaplin is echt één van de meest overgewaardeerde filmfiguren uit de geschiedenis.

Na weer helemaal in een Chaplinstemming te zijn geraakt na A King in New York wou ik The Kid weer eens bekijken, ook omdat ik er van overtuigd was dat hij een hogere stem verdiende. Maar in plaats daarvan gaat mijn stem juist omlaag na herziening. Chaplin was briljant en heeft veel moois gemaakt, maar wat mensen met deze film hebben is me een raadsel, of je moet gewoon helemaal plat gaan voor zo'n schattig jochie. Coogan acteert eigenlijk helemaal niet goed, al is het maar omdat zijn ogen telkens op afwezig staan; alsof hij niet weet dat hij in dezelfde film speelt als de andere acteurs.

Erger is nog dat de film eigenlijk nergens grappig is en Chaplin hier duidelijk meer voor drama gaat. City Lights vind ik een van de meest ontroerende films ooit, maar zodra Chaplin echt besluit om een zeer ontroerend werk te gaan maken zoals deze film en A Woman of Paris gaat het schijnbaar mis. Als de Tramp er niet in had gezeten zou de film bij mij nog lager scoren, maar ik heb een gigantisch zwak voor het personage.

2,5*

Leuke film van Chaplin. De humor is deze film is niet zo overdreven als in andere films van hem en er is zelfs drama aanwezig in deze film. Het verhaal is aardig en leuk ingevuld door Chaplin en vooral Jackie Coogan, die het jongetje op een erg leuke manier neerzet. Hij is erg ondeugend, maar weet toch sympatie op te wekken, door zijn uitstraling. Er zaten een paar leuke scenes in, zoals bijvoorbeeld die waarin het jongetje ruiten ingooit en Chaplin als ruitenmaker langs de mensen gaat . De enige scene die ik echter totaal niet in de film vond passen, was Chaplin's droom aan het eind van de film. In zijn geheel is het echter een leuke ontroerende film.

3,5*

Deze klassieker met de legendarische Chaplin zal niet een ieders kopje thee zijn maar is 87 jaar na dato nog steeds vermakelijk en onderhoudend. De balans slaat iets meer door naar drama waardoor enige luchtigheid wordt gemist. Redelijk.

Chaplin toch wel wat overrated?

Hoe meer films ik van hem bekijk, hoe meer ik dit gevoel toch wat begin te krijgen. Pas op, ik zeg niet dat hij slecht is maar hij kan me toch niet doen schaterlachen van plezier en dan gebeurt ook weer met deze The Kid.

Door Chaplin en zijn mimiek kwam er soms wel een glimlach op mijn gezicht en ook zitten er gelukkig een aantal leukere momenten in zoals die scène waar Coogan zever heeft met dat ander jongetje en dat ze beginnen te vechten met alle gevolgen van dien In tegenstelling tot de anderen vond ik dit juist zelfs een luchtigere Chaplin.

De film duurt gelukkig niet te lang maar naar het einde toe begon de verveling toch wat toe te slaan. Gelukkig was er dan nog dat geweldige droom/fantasie op het einde.

Chaplin is grappig en zet een zeer herkenbaar en leuk type neer maar uiteindelijk is hij toch wat te overgewaardeerd.

3.5*

Een korte maar vermakelijke film. Een leuk en lief verhaal, die behoorlijk voorspelbaar is. Toch is dat niet zo'n probleem. Ook dat het een stomme film is, is geen probleem. De muziek is leuk en het is makkelijk te volgen. Ben niet heel erg onder de indruk, maar voor tussendoor is het wel leuk om te zien. Alleen die droom op het eind, ja die vond ik een beetje maf en niet bijpassend. Verder is het camera werk etc erg goed. Cast was ook prima in orde.

3.5*

This is the great film he has been working on for a whole year.

Charles Chaplin, een filmlegende die niemand kan ontkennen.

Deze keer kiest hij voor langdurige muziek in plaats van dialogen die we niet nodig hebben om het verhaal te kunnen begrijpen. Hij neemt het vaderschap op zich in dit compacte en teder-komische “toneelstuk”. Knappe acteerprestaties, ook het Oliver Twist-achtige jongetje vond ik sterk acteren.

The Kid is de oudste film die ik tot nu toe volledig gezien heb. Deze film werd gemaakt in 1921, maar liefst bijna 90 jaar geleden en 6 jaar voor er sprake was van de Oscars! Het is een korte "Silent Film" van 55 minuten over een jongen die te vondeling wordt gelegd. The Tramp gespeeld door Charlie Chaplin, voedt hem op, met alle gevolgen van dien.

Het is zeker niet de beste Silent Film en ook niet de beste van Charlie Chaplin, maar voor die tijd zeker een prachtige vertoning. Charlie Chaplin acteert niet alleen in deze film, zoals de meeste van zijn films heeft hij hem ook geschreven, geregisseerd en de muziek ervoor samengesteld. Mochten de oscars in die tijd al bestaan, dan had hij er zeker en vast enkele te pakken!

Score: 7/10

Erg vermakelijke film en zeker niet bagger zoals hier gezegt wordt.

Ik vind bijna 90 jaar na dato de film super goed gemaakt en zeker prima kwaliteit.

Chaplin is en blijft super grappig en die houding hoe hij loopt is gewoon lachen opzich.

Ook de jongen was zeker goed aanwezig.

3,5 ster

Ik heb altijd gevonden dat Chaplin's films geen twee uur moeten duren. The Kid duurt één uur en is de beste komedie die ik tot dusver van Chaplin gezien heb (Limelight blijf ik een ietsje betere film vinden). Het is zowel op komisch als op emotioneel vlak zeer geslaagd: ik heb nog nooit zoveel met een Chaplin-film moeten lachen als tijdens de vechtscène in deze film, en de relatie die tussen Chaplin en John (die later trouwens Uncle Fester in The Adams Family wordt =p) wordt neergezet - zonder woorden - werkt heel goed, en het is dan ook zeer sterk wanneer deze relatie verbroken wordt. Eén van zijn beste films, naast Limelight, City Lights en The Great Dictator.

Ontzettend vermakelijke Chaplin film met een goed tijdsduur. Leuke Slapstick en een goed happy-end.

4*

Veel plezieriger dan welke andere Chaplin dan ook.

Het lijkt een paradox, want The Kid bevat juist haast helemaal geen uitbundig grappige scènes die Chaplin in z'n latere jaren zo definiërt. Maar laat dat nou juist de kracht zijn, ofwel, misschien zijn die slapstick scènes wel helemaal niet zo leuk als men zegt.

Hier zijn ze tenminste maar sporadisch te vinden, en als ze er zijn, is het zorgvuldig uitgevoerd, niet te lang uitgerekt, en veel subtieler dan ik ze ooit gezien heb.

Sowieso heeft deze film alles wat veel latere Chaplin's juist missen, vaart. Waar in die films veel gebeurd en weinig terecht komt, gebeurd er hier juist vrij weinig, en is het verhaaltje zo simpel als maar kan, maar heeft elke scene daadwerkelijk wat toe te voegen. Het is zo effectief, en met zo veel liefde gebracht dat je wel van steen moet zijn om hier niet van te houden. Kort, maar krachtig. Vertederend maar nooit dieptriest. Gewoon heel erg goed.

Voor mij Chaplin's beste werk. Voor deze film had ik City Light, The Great Dictator en Modern Times gezien. Geen van deze klassiekers komen voor mij in de de buurt van The Kid. Over 12 jaar is de film al een eeuw oud maar qua humor heeft deze films in de loop der decenia niet ingeboet. De film heeft een simpele verhaallijn die dankzij Chaplin's geweldige acteer werk erg goed uitpakt. De film krijgt wat kritiek dat het allemaal te lauw en voor de hand liggend is, dit is juist de kracht van de film. Dit soort flauwe voorspelbare humor blijft altijd leuk, Mensen herkennen hun eigen humor er ook in. Ook het jongetje speelt er leuk in film.

Heerlijke film. Is één van mijn grote favorieten. Simpel van opzet, maar zeer goed uitgewerkt. Een perfecte koppeling van drama aan komedie.

Geslaagde film van Chaplin. Er zitten veel erg prettige scenes in en het samenspel tussen het jochie en the tramp werkt aandoenlijk. Het mannetje lijkt zich misschien net iets te bewust van de aanwezigheid van de camera maar dat is hem vergeven. Veel meer dan geestig is deze film helaas niet. De echt harde lach vind ik veel sterker aanwezig in Chaplin's latere werken zoals Modern Times, City Lights en The Great Dictator. Neemt niet weg dat The Kid een prima film is.

Ik heb wel vaker beweerd dat Charlie Chaplin wat mij betreft niet kan tippen aan Buster Keaton. Nou dat was voordat ik The Kid zag. Wat een sublieme film. Het begint al met het doodeenvoudige maar meesterlijke verhaal. Vooral de band tussen het gevonden kind en 'The Tramp, ' Chaplin wordt op grandioze wijze uitgewerkt. Daarnaast laat The Kid perfect zien hoe een hartverscheurend verhaal toch bij vlagen hilarisch kan zijn. Tel daar nog bij op de prachtige muziek en je hebt te maken met niets minder dan een meesterwerk. Enige puntje van kritiek. De droomscéne vlak voor het einde had van mij niet gehoeven. Dat neemt niet weg dat The Kid met afstand Chaplins beste film is,die ik tot dusverre zag.

4,5*

Film ooit eens gepikt van mijn oom.... Nouja gepikt, mijn oom had wat Charlie Chaplin films in zijn kast liggen dus deze sprak me toen aan.

Ik ben liefhebber van de "stomme films vooral uit het jaren 20 imperium. Met de Chaplin gekte in het achterhoofd ging ik deze film bekijken maar dit is wat mij betreft een saaie, theatrale en onovertuigende film. De personages spreken mij totaal niet aan en door het theatrale komen ze niet overtuigend over. Povere humor maar toenmaals misschien geweldig. Chaplin zelf is helemaal niet slecht hier, maar dit vind ik persoonlijk wel een zijn mindere rollen. The Kid heb ik als zeer teleurstellend ervaren.

Gezien sommige meningen hierboven ben ik duidelijk een van de weinigen. 1,0.

Leuke film, voor zover ik weet mijn eerste ''dove'' film. Beviel me prima. De film springt nergens echt in de hoogte, komt wel aardig in de buurt met de ''in dreamland''-scène, maar had gelukkig wel een charme, van Chaplin, over zich dat de film heerlijk was om naar te kijken. Lekker goed gevoel over deze film, ik heb wel de 50 min. versie gezien maar ach... Boven gemiddeld filmpje. Heerlijke humor! 3,5 ster

Magistraal hoe grootmeester Chaplin een lach en een traan feilloos met elkaar weet te mixen. Deze film is haast net zo goed als zijn City Lights (1931), maar dat is een absoluut meesterwerk. Sterke rol trouwens van de kleine Jackie Coogan.

Bijzonder is verder dat Edna Purviance, wier carrière in 1927 eigenlijk tot een einde kwam, tot aan haar dood in 1958 op de loonlijst van Chaplin is blijven staan.

Prima film van Chaplin. Een behoorlijk plot gedreven verhaal ditmaal dat ook nog eens een hart heeft. The Tramp houdt zijn meeste grappen voor zich en fixeert zich op menselijke relatie's, en die relatie tussen vader een adoptiekind voelen bijzonder echt aan. Verder is de muziek heel aardig, al irriteert die op den duur wel een klein beetje. En ondanks de geringe speelduur voelt het allemaal toch als een echte speelfilm aan en weet Chaplin precies net genoeg mee te geven om mee te kunnen leven.
Verder hadden al die tussentitels niet gehoeven - veel hadden geen toegevoegde waarde- en droomland op het einde sloeg werkelijk nergens op. Verder leuk, 3,5*.

5de keer ... en nog altijd niks.

Volgens mij was dit de laatste "grote" Chaplin films die ik nog moest zien, indien niet maak ik het mezelf wel wijs. Zonder twijfel de slechtste regisseur die ik ken, elke film weer is een martelgang. Nochthans was deze niet al te lang.

Normaal kies ik er niet voor ingekorte versies te kijken, maar gezien Chaplin's track record leek het me hier niet eens zo'n slecht idee. Heb wel even naar de langere versie gezocht maar dat bleek tevergeefs. Achteraf ben ik er niet rouwig om.

Deze film is inderdaad iets minder komisch en iets meer gericht op drama, maar veel maakt het niet. Ik blijf Chaplin's typetje één van de meest onuitstaanbare personages uit de filmgeschiedenis vinden. De humor ligt me helemaal niet, het drama is plat en bestaat voornamelijk uit brede gebaren.

Maar het is toch vaak de soundtrack die mij na verloop van tijd het meest gaat irriteren. Echt geen seconde stilte in deze film. Het blijft maar doortokkelen en schateren zonder één momentje van rust. Om compleet gek van te worden. Verder is het vooral minuutjes aftellen. Ik raak nooit in de film, zie het appeal nergens en kan mij alleen maar irriteren aan zoveel onzin.

0.5*

Een film van Charly is steeds een belevenis en steeds maar kunt het genie Chaplin bewonderen.

Deze "The Kid" is echter mijlen onder een "Modern Times" of "City Lights". Echt ontroerd wordt ge er niet door en de film eindigt daar waar nog een kleine verlenging van het happy end aangewezen was. Tussendoor zijn er de gags en ook Jackie Coogan, het kindsterretje van weleer.

The Kid bevalt een stuk minder dan het latere werk van Chaplin. Het niet al te sterk uitgewerkte verhaaltje kan niet echt boeien, maar de spaarzame komische momenten en de niet al te lange speelduur zorgen ervoor dat het niet echt gaat vervelen.

Jackie Coogan was het allereerste kindsterretje. Om hem te laten huilen of lachen speelden ze in op z'n emoties, bijvoorbeeld door te dreigen dat hij echt naar een tuchthuis gestuurd zou worden. De werktitel was The Waif, een verouderd woord voor een verwaarloosd kind. Charlie Chaplin speelt de Zwerver, zijn typetje met het grappige loopje dat steevast de armen in bescherming neemt en de strijd aangaat met de machthebbers. Allebei lopen ze gekleed in te wijde, verfomfaaide kleren. De hoofdpersonages zijn geen heiligen. Een ongehuwde vrouw legt haat baby te vondeling, het jongetje is een belhamel en de Zwerver laat hem ruiten ingooien. Toch dwingen ze sympathie af, want ze doen het uit armoede.

Het verhaal wordt met beelden verteld, niet met tussentitels. De Zwerver kijkt naar een rioolputje, vervolgens naar de baby. Je kunt je z'n gedachten lezen: toch maar niet dumpen. Op dat moment ontstaat de band waar het vervolg op gebouwd is. Het is een combinatie van humor, sentiment en sociale aanklacht, telkens met de bijhorende muziek: ragtime voor de komische scènes, strijkers voor de sentimentele scènes. Pure slapstick zit er relatief weinig in, al is er wel de achtervolging door de politie. In de boksscène zie je de achtergrond die Chaplin én Coogan hadden in vaudeville, met name wanneer ze elke keer net op tijd wegduiken. Wie niet sterk is, moet slim zijn. Veelzeggend zijn de eetscènes. De snaak krijgt een veel te grote protie stamppot opgeschept, en die laatste pannenkoek wordt netjes in tweeën gesneden. De Zwerver wil hem verwennen ondanks z'n eigen armoede.

Jack Coogan senior begeleidde z'n zoontje en speelde zelf drie nevenrolletjes: zakkenroller in het armenhuis, gast en duivel in de droomscène. In die droomscène komen verschillende personages terug in vervormde toestand. Er zitten ouderwetse effecten in, zoals vliegen met behulp van onzichtbare touwen. De achtervolging over de daken is goed gedaan met de toenmalige technische middelen. Na bijna een eeuw is dit nog steeds genietbaar.

Bij herziening toch meer van genoten. Het blijft opvallend hoe de film met een duidelijk verhaal als The Kid, voor drama en komedie kan zorgen zonder veel dialoog. Die dan nog kort tussendoor verschijnt. Een stijl uit vervlogen tijden die stilaan uitgestorven is. Het is een prestatie, ook al komen sommige dingen wat verouderd over en zijn we als kijker in de 21e eeuw dit niet zo gewend. Toch is dit pure filmmagie. Chaplin regisseerde hiermee zijn eerste langspeelfilm en zou nog verder groeien en grootsere films maken. Hij steekt begin jaren '20 met The Kid wel boven de andere komische sterren uit. Al is de concurrentie qua humor met Buster Keaton en Harold Lloyd zeker groot in de komende jaren. Anderzijds niet evident, wat je bvb ziet bij Laurel & Hardy die wat mij betreft beter werkten in de kortfilms dan in de langspeelfilms.

Het is Chaplins eerste langspeelfilm en met die ingesteldheid heb ik The Kid dan ook bekeken. De genialiteit van een Modern Times of een Goldrush mag nog niet worden verwacht, maar de stereotiepe Chaplin, zoals hij voor eeuwig op ons netvlies gebrand zal blijven, is wel aanwezig. Ook het idee van de dwarse maar rechtvaardige armoedzaaier vinden we al terug in de zwerver met zijn stereotiepe wandelgang. Ik vermoed dat de spreidstand van de voeten zeer bewust gekozen werd. Niet alleen omwille van het visuele aspect, maar tevens vanuit anarchistische overweging. Hij stapt niet ‘rechtdoor’, maar behoudt met zijn voeten een ‘weidse’ blik als ik dat zo beeldend mag omschrijven.

De entree van 'The Tramp' in het aanvangsgedeelte is wat mij betreft beslist iconisch te noemen. Dit gedeelte, doorspekt met de kenmerkende Chaplin-slapstick, schept redelijk hoge verwachtingen voor de liefhebber van het genre. Verwachtingen die m.i. vervolgens niet helemaal worden ingelost.

Een pluim nog voor het acteertalent van Jackie Coogan. Dit moet ongetwijfeld één van de eerste hoofdrolspelers van dergelijk jonge leeftijd zijn geweest.

Deze klassieker gisteren samen met mijn zoontje bekeken. Hij vond het geweldig. Ik ook overigens. Nogal sentimenteel met een erg hoog dramagehalte, maar de komische elementen die eigen zijn aan Chaplin komen mooi uit de verf. Mooie afwisseling tussen beide emoties.

Zowel de moeder als de zwerver zijn geen heilige boontjes, maar wekken door hun onbaatzuchtigheid sympathie op. Het blijft knap dat je met dialoogloze cinema een mooi samenhangend verhaal kan brengen. Gedachten en acteerprestaties komen goed uit de verf zodat het verhaal moeiteloos gevolgd kan worden.

Zeker niet zijn beste film, Modern times en The great dictator zijn toch nog wat anders, maar zeker van genoten!

Een film met een lach. En misschien een film met een traan.

Hartverwarmende film vol drama gecombineerd met wat typische komische elementen van Chaplin.

De film is een silent, maar dat is bij dit werkje helemaal geen obstakel om naar te kijken.

Het verhaal wordt heel duidelijk, vlot gebracht door titelkaarten en korte onderschriften. Ook weet je onmiddellijk in te leven hoe de personages zich voelen en waarover ze praten. 7/10

Deze eerste ‘lange’ speelfilm van Charlie Chaplin is meteen een klassieker: ik vind ‘m een overweldigende klasse hebben. Allereerst is er natuurlijk het sociale realisme als het genre waarin Chaplin werkte: we zien de onderkant van de samenleving met arme mensen in vodden en een hard bestaan om te overleven met daarbij een flinke scheut maatschappijkritiek zoals in dit geval dat een jonge moeder gedwongen is haar kind als vondeling achter te laten in de hoop dat rijke mensen ervoor zullen willen zorgen. De muziek ondersteunt heel goed de verschillende situaties zodat het gebrek van gesproken tekst niet eens wordt gemist. En natuurlijk is er de humor die boven mijn verwachtingen hilarisch is en die volmaakt past in het sociaal drama, precies omdat het gedrag zo realistisch is en je jezelf erin herkent. Wat me verraste was de ruwheid en daarmee opnieuw het realisme waarmee er wordt geknokt e.d.: het kan bijna niet anders dan dat Chaplin veel blauwe plekken opliep tijdens de opnamen. Er zit zelfs een surrealistische ‘dreamland’-scene in met een sombere levensles, al loopt het toch nog goed af zodat de film ook in die zin een komedie (en geen tragedie) is en de boodschap hartverwarmend en hoopvol is.

Al met al een volmaakte film die alles heeft en die in veel opzichten een standaard neerzet die vrijwel niet te overtreffen is.

Chaplin begaf zich op glad ijs door een poging te doen ouderwetse slapstick te combineren met onvervalst melodrama, maar zijn eerste lange speelfilm bleek een triomf. Chaplin liet zijn grote ontdekking Jackie Coogan alle scènes precies naspelen zoals hij voor had gedaan en het gevolg is dat Coogan zijn mentor en regisseur bijna van het scherm speelt. Chaplins zwervertje stuit op een achtergelaten baby en door een briljant bedachte samenloop van omstandigheden rest hem geen andere keuze dan het kind onder zijn hoede te nemen. Vijf jaar later hebben de twee een slimme manier gevonden om in hun onderhoud te voorzien en gelukkig te zijn, ook al leven ze in armoede. Maar dan komen goedbedoelende instanties tussenbeide en dreigen het kind en zijn surrogaatvader voorgoed van elkaar te worden gescheiden. Goed voor” een lach en, misschien, een traan”, verklaart de openingstitel. Reken maar van yes!

The Kid is een stomme film die werd geregisseerd en geschreven door Charles Chaplin die ook nog eens een hoofdrol vervult. De film draait om het lot van een te vondeling gelegd kind dat door Chaplin’s alter ego "the tramp" wordt gevonden en opgevoed. Een spannend en innemend klassiek verhaal volgt dat is gevuld met dynamisch acteerwerk. Behalve de expressieve Chaplin valt het grandioze talent van Jack Coogan als de titulaire kid op. De kleine Coogan blijkt over een geweldig potentieel aan lichamelijke uitdrukkingsvaardigheid te beschikken die niet onder doet voor de grote Chaplin.

Een fijngevoelig verhaal ontvouwt zich dat tragedie en komedie in zich verenigt, waarbij de komedie in mijn beleving een minder prominente plek inneemt. The Kid brengt een tragisch verhaal waarin de onderliggende maatschappijkritiek goed voelbaar is. De erbarmelijke sociale verhoudingen, de armoe, de sloppen. Soms zijn de maatschappijkritische tikken die worden uitgedeeld speels. Soms ook sarcastisch. Zo staat in het begeleidende stukje tekst in de scène waarin een eenzame jonge vrouw met wanhopige blik en een bundeltje mens in haar armen het ziekenhuis verlaat en het bundeltje te vondeling legt: „The woman – whose sin was motherhood“.

Het zijn de armen en de zwakken die zowel met een geslepen, een verslagen als een rechtgeaarde houding de sympathie van de kijker veroveren. Het is niet voor niets dat bij aanvang van de film de tekst “A Picture with a Smile – and perhaps, a Tear” prominent in beeld verschijnt. Een understatement. De film heeft absoluut heerlijke komedie in huis, maar niet veel daarvan beklijft. De traan overheerst. Ik zie het liever andersom.