The Kid (1921)

Film ooit eens gepikt van mijn oom.... Nouja gepikt, mijn oom had wat Charlie Chaplin films in zijn kast liggen dus deze sprak me toen aan.

Ik ben liefhebber van de "stomme films vooral uit het jaren 20 imperium. Met de Chaplin gekte in het achterhoofd ging ik deze film bekijken maar dit is wat mij betreft een saaie, theatrale en onovertuigende film. De personages spreken mij totaal niet aan en door het theatrale komen ze niet overtuigend over. Povere humor maar toenmaals misschien geweldig. Chaplin zelf is helemaal niet slecht hier, maar dit vind ik persoonlijk wel een zijn mindere rollen. The Kid heb ik als zeer teleurstellend ervaren.

Gezien sommige meningen hierboven ben ik duidelijk een van de weinigen. 1,0.

Je moet een film die nota bene bijna 90 jaar oud is ook wel een beetje in zijn context zien, hè! Natuurlijk is het acteerwerk theatraal; zo deed men dat vroeger gewoon. Het is onredelijk te verwachten dat Chaplin en co hun meest realistische prestatie geven.

Maar goed, als de humor je verder niet aanspreekt blijft er ook niet zo heel veel van deze film meer over.

Zo deed men dat inderdaad, maar van mij had het wel een stukkie overtuigender gemogen vooral bij een drama.

het is een mooie film

ik heb de film met 50 min. gezien.

Weet iemand wat er in die 18 min. wat ik niet heb gezien is gebeurd?

ik kan je het wel vertellen maar je kan natuurlijk ook zelf die film nogmaals downloaden om het zelf te zien.

Leuke film, voor zover ik weet mijn eerste ''dove'' film. Beviel me prima. De film springt nergens echt in de hoogte, komt wel aardig in de buurt met de ''in dreamland''-scène, maar had gelukkig wel een charme, van Chaplin, over zich dat de film heerlijk was om naar te kijken. Lekker goed gevoel over deze film, ik heb wel de 50 min. versie gezien maar ach... Boven gemiddeld filmpje. Heerlijke humor! 3,5 ster

Wederom een prachtwerk van Chaplin, wat mij betreft één van zijn beste. Humor van de bovenste plank en de typische tragiek die je steeds in zijn films terugvindt. Fantastisch!

Leuk bedacht verhaaltje voor die tijd, aardig om een keertje gezien te hebben.

Magistraal hoe grootmeester Chaplin een lach en een traan feilloos met elkaar weet te mixen. Deze film is haast net zo goed als zijn City Lights (1931), maar dat is een absoluut meesterwerk. Sterke rol trouwens van de kleine Jackie Coogan.

Bijzonder is verder dat Edna Purviance, wier carrière in 1927 eigenlijk tot een einde kwam, tot aan haar dood in 1958 op de loonlijst van Chaplin is blijven staan.

Toch een van de mindere Chaplins. Niet dat dit een slechte film is, maar als je film als The Great Dictator, The Gold Rush of Modern times hebt gezien weet je wat Chaplin allemaal kan en dat is veel meer dan dit. Hij heeft duidelijk geleerd met de jaren. Historisch gezien is dit natuurlijk één van de mijlpalen in de filmgeschiedenis, maar daar beoordeel ik niet over hier op MM. Als film is het niet altijd even boeiend. Later gaat hij verder met z'n choreografieën en is de humor veel mooier. Wel positief is het acteertalent van dat jochie dat zeker voor een kindsterretje zeer leuk is om bezig te zien. Blij dat ik de film een keer gezien heb, maar geef mij toch maar de latere Chaplin films.

Modern Times blijft, ook na het zien van The Kid, voorlopig mijn favoriete Chaplin.

The Kid wist mij niet enorm te raken, maar had gelukkig toch een aantal vermakelijke scenes. De korte speelduur voorkomt verveling.

Mooie film. Verwacht geen grootse artistieke Chaplin klassieker a la Modern Times of The Gold Rush. The Kid is meer een vermakelijke jeugdfavoriet (tenminste dat is hij voor mij). Maar voor liefhebbers van Chaplin is het natuurlijk sowieso weer een heerlijk stukje slapstick cinema. De aller eerste intrede van The Tramp is prachtig neergezet. Ook dat mennuku, gespeeld door Jackie Coogan, doet het erg leuk. Verder is de achtervolging-scene natuurlijk briljant en legendarisch te noemen. Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik hem nu terugkijk. Verder mag de muziek er absoluut wezen: deze weet zowel een lach als een traan op je gezicht te toveren. Van mij mocht het nog wel wat langer duren; deze schitterende The Kid.

Tjone, een bijna 100 jaar oude film die, ondanks het simpele verhaaltje redelijk weet te boeien. Het is allemaal niet supergoed, niet ontzettend grappig en nooit hoogdravend, maar afgezet tegen e tijd toch absolut niet slecht.

Een geweldige film. Geen enkele regisseur kan zo'n verhaal zowel grappig als ontroerend maken als Chaplin. Die achtervolging, gewoon geweldig.

IJzersterk. Dat illusoire zo tegen het einde had van mij niet zo gehoeven, maar over de hele lijn een onweerstaanbare Chaplin met een lach en een traan.

Graag zou ik willen meejubelen. Voor het werk van Charlie Chaplin kan ik over het algemeen wel begrip opbrengen. Ik vind niet alles even goed en bij The Kid heb ik flink tegen de slaap moeten vechten. Natuurlijk is het verhaal aandoenlijk, maar het mag duidelijk zijn waarom hedendaagse films minimaal negentig minuten duren. Van een goede opbouw is in The Kid nauwelijks sprake. De relatie tussen Chaplin en het kind blijft wel mooi om te zien, maar ik geef gewoon de voorkeur aan moderne drama’s, omdat de uitwerking vele malen beter is. Voor een film van Chaplin viel de humor trouwens ook flink tegen. In slechts een handvol momenten wordt de film een komedie. Er is gewoon weinig op aan te merken, en naar mijn idee is dat het probleem van The Kid. Ik kan ook geen reden bedenken waarom ik deze film ooit moet herzien.

Prima film van Chaplin. Een behoorlijk plot gedreven verhaal ditmaal dat ook nog eens een hart heeft. The Tramp houdt zijn meeste grappen voor zich en fixeert zich op menselijke relatie's, en die relatie tussen vader een adoptiekind voelen bijzonder echt aan. Verder is de muziek heel aardig, al irriteert die op den duur wel een klein beetje. En ondanks de geringe speelduur voelt het allemaal toch als een echte speelfilm aan en weet Chaplin precies net genoeg mee te geven om mee te kunnen leven.
Verder hadden al die tussentitels niet gehoeven - veel hadden geen toegevoegde waarde- en droomland op het einde sloeg werkelijk nergens op. Verder leuk, 3,5*.

Leuke Chaplinfilm maar vind dit niet de beste. Persoonlijk vind ik Modern Times, City Lights en Gold Rush een stuk beter. De interactie tussen Chaplin en de kid is eigenlijk nog het beste aan de film. De droomwereld sequence was nogal dom en helemaal niet grappig. Eigenlijk zat hier maar weinig humor in. Misschien was dat ook de bedoeling.

5de keer ... en nog altijd niks.

Volgens mij was dit de laatste "grote" Chaplin films die ik nog moest zien, indien niet maak ik het mezelf wel wijs. Zonder twijfel de slechtste regisseur die ik ken, elke film weer is een martelgang. Nochthans was deze niet al te lang.

Normaal kies ik er niet voor ingekorte versies te kijken, maar gezien Chaplin's track record leek het me hier niet eens zo'n slecht idee. Heb wel even naar de langere versie gezocht maar dat bleek tevergeefs. Achteraf ben ik er niet rouwig om.

Deze film is inderdaad iets minder komisch en iets meer gericht op drama, maar veel maakt het niet. Ik blijf Chaplin's typetje één van de meest onuitstaanbare personages uit de filmgeschiedenis vinden. De humor ligt me helemaal niet, het drama is plat en bestaat voornamelijk uit brede gebaren.

Maar het is toch vaak de soundtrack die mij na verloop van tijd het meest gaat irriteren. Echt geen seconde stilte in deze film. Het blijft maar doortokkelen en schateren zonder één momentje van rust. Om compleet gek van te worden. Verder is het vooral minuutjes aftellen. Ik raak nooit in de film, zie het appeal nergens en kan mij alleen maar irriteren aan zoveel onzin.

0.5*

Een film van Charly is steeds een belevenis en steeds maar kunt het genie Chaplin bewonderen.

Deze "The Kid" is echter mijlen onder een "Modern Times" of "City Lights". Echt ontroerd wordt ge er niet door en de film eindigt daar waar nog een kleine verlenging van het happy end aangewezen was. Tussendoor zijn er de gags en ook Jackie Coogan, het kindsterretje van weleer.

Stuk voor stuk zijn mensen interessant, iedereen is bijzonder, onthoud dat! We zijn unieke wezens, met hoe we de dingen in ons bestaan regelen..

Charlie Chaplin is ook bijzonder. Mega mooi dit, met een vleugje van iets bitters, iets wrangs, vermengd met een lach, en een traan. Je wordt er al voor gewaarschuwd aan het begin natuurlijk, en ja, ik vind het ontroerend.

Jack(ie) Coogan pakt me heel erg in, Charlie Chaplin doet zijn gekke kunstjes, en die dame (wat-is-haar-naam?) maakt de rest af.

Niet echt hilarisch, en het is imho niet echt een verhaal met begin-middenstuk-einde, maar min of meer sketches, die met vaste hand aan elkaar vastgelijmd zijn. Er zit niet echt een lijn in dit alles, meer een beetje losvast gedoe, maar het werkt wel heel. Charlie, ik houd van de manier waarop je beweegt en waarop je de dingen doet die je doet. Klasse.

De introductie van de zwerver in deze film is ronduit hilarisch.
Hoe hij ongewild een baby in zijn handen krijgt geduwt, en er maar niet in slaagt dat kleine ding van zich af te schudden. Eerst wil hij het kind niet hebben maar wordt hij haast gedwongen het op te voeden, jaren later is hij er als een vader aan gehecht geraakt en pas dan willen ze het hem opnieuw ontnemen.
Je vertederen en aan het lachen brengen met een bepaalde situatie om ons dan de ernst ervan te doen inzien en ons de keerzijde van het plezier te tonen. Iedere lach verbergt een traan, dat was de kunst die Chaplin zo mooi kon weergeven.

Goede film en een mooi verhaal. Acteerwerk vind ik subliem, en ik heb soms heel hard moeten lachen om die rare fratsen van Chaplin.

Ik geef The Kid 3.5*

The Kid bevalt een stuk minder dan het latere werk van Chaplin. Het niet al te sterk uitgewerkte verhaaltje kan niet echt boeien, maar de spaarzame komische momenten en de niet al te lange speelduur zorgen ervoor dat het niet echt gaat vervelen.

Een lach en een traan uit 1921

Jackie Coogan was het allereerste kindsterretje. Om hem te laten huilen of lachen speelden ze in op z'n emoties, bijvoorbeeld door te dreigen dat hij echt naar een tuchthuis gestuurd zou worden. De werktitel was The Waif, een verouderd woord voor een verwaarloosd kind. Charlie Chaplin speelt de Zwerver, zijn typetje met het grappige loopje dat steevast de armen in bescherming neemt en de strijd aangaat met de machthebbers. Allebei lopen ze gekleed in te wijde, verfomfaaide kleren. De hoofdpersonages zijn geen heiligen. Een ongehuwde vrouw legt haat baby te vondeling, het jongetje is een belhamel en de Zwerver laat hem ruiten ingooien. Toch dwingen ze sympathie af, want ze doen het uit armoede.

Het verhaal wordt met beelden verteld, niet met tussentitels. De Zwerver kijkt naar een rioolputje, vervolgens naar de baby. Je kunt je z'n gedachten lezen: toch maar niet dumpen. Op dat moment ontstaat de band waar het vervolg op gebouwd is. Het is een combinatie van humor, sentiment en sociale aanklacht, telkens met de bijhorende muziek: ragtime voor de komische scènes, strijkers voor de sentimentele scènes. Pure slapstick zit er relatief weinig in, al is er wel de achtervolging door de politie. In de boksscène zie je de achtergrond die Chaplin én Coogan hadden in vaudeville, met name wanneer ze elke keer net op tijd wegduiken. Wie niet sterk is, moet slim zijn. Veelzeggend zijn de eetscènes. De snaak krijgt een veel te grote protie stamppot opgeschept, en die laatste pannenkoek wordt netjes in tweeën gesneden. De Zwerver wil hem verwennen ondanks z'n eigen armoede.

Jack Coogan senior begeleidde z'n zoontje en speelde zelf drie nevenrolletjes: zakkenroller in het armenhuis, gast en duivel in de droomscène. In die droomscène komen verschillende personages terug in vervormde toestand. Er zitten ouderwetse effecten in, zoals vliegen met behulp van onzichtbare touwen. De achtervolging over de daken is goed gedaan met de toenmalige technische middelen. Na bijna een eeuw is dit nog steeds genietbaar.

Bij herziening toch meer van genoten. Het blijft opvallend hoe de film met een duidelijk verhaal als The Kid, voor drama en komedie kan zorgen zonder veel dialoog. Die dan nog kort tussendoor verschijnt. Een stijl uit vervlogen tijden die stilaan uitgestorven is. Het is een prestatie, ook al komen sommige dingen wat verouderd over en zijn we als kijker in de 21e eeuw dit niet zo gewend. Toch is dit pure filmmagie. Chaplin regisseerde hiermee zijn eerste langspeelfilm en zou nog verder groeien en grootsere films maken. Hij steekt begin jaren '20 met The Kid wel boven de andere komische sterren uit. Al is de concurrentie qua humor met Buster Keaton en Harold Lloyd zeker groot in de komende jaren. Anderzijds niet evident, wat je bvb ziet bij Laurel & Hardy die wat mij betreft beter werkten in de kortfilms dan in de langspeelfilms.

Het is Chaplins eerste langspeelfilm en met die ingesteldheid heb ik The Kid dan ook bekeken. De genialiteit van een Modern Times of een Goldrush mag nog niet worden verwacht, maar de stereotiepe Chaplin, zoals hij voor eeuwig op ons netvlies gebrand zal blijven, is wel aanwezig. Ook het idee van de dwarse maar rechtvaardige armoedzaaier vinden we al terug in de zwerver met zijn stereotiepe wandelgang. Ik vermoed dat de spreidstand van de voeten zeer bewust gekozen werd. Niet alleen omwille van het visuele aspect, maar tevens vanuit anarchistische overweging. Hij stapt niet ‘rechtdoor’, maar behoudt met zijn voeten een ‘weidse’ blik als ik dat zo beeldend mag omschrijven.

De entree van 'The Tramp' in het aanvangsgedeelte is wat mij betreft beslist iconisch te noemen. Dit gedeelte, doorspekt met de kenmerkende Chaplin-slapstick, schept redelijk hoge verwachtingen voor de liefhebber van het genre. Verwachtingen die m.i. vervolgens niet helemaal worden ingelost.

Een pluim nog voor het acteertalent van Jackie Coogan. Dit moet ongetwijfeld één van de eerste hoofdrolspelers van dergelijk jonge leeftijd zijn geweest.

Met afstand de oudste film die ik gezien heb ( voorheen was dat gone with the wind ) maar zeker wel de moeite waard om te kijken .

Natuurlijk is het allemaal gedateerd maar de emotie die overgebracht word blijft levendig en het verhaal is

ook aandoenlijk om te kijken met erschillende emoties , humor en drama goed gemixed .