Hidden Figures (2016)

Interessante verfilming van een gelijknamig boek over het waargebeurde verhaal van deze drie vrouwen. De film geeft een kijkje achter de schermen bij de NASA over de voorbereiding van de eerste bemande ruimtevluchten, terwijl ze met Rusland volop in de race zijn om als eerste een mens naar de ruimte te sturen.

Dit wordt gedaan aan de hand van het verhaal van drie intelligente vrouwen, die ondanks de wetten van rassenscheiding en dankzij hun doorzettingsvermogen toch wisten uit te blinken en hun doelen te bereiken. Door hun kennis, inzet en vaardigheden maakten ze zichzelf noodzakelijk voor de missie en wisten ze de vele hordes te nemen die in hun leven werden gelegd. Zo krijg je in feite veel historisch relevante verhalen die zich tegelijk afspelen in de film: de strijd tussen de V.S. en Rusland om de ruimtevaart, het voorbereiden van de eerste bemande vlucht van de NASA, de laatste dagen van de rassenscheiding in de Verenigde Staten, de opkomst van de computer, enz. Deze verhalen spelen zich parallel af en vormen een prima film met een hele bijzondere kijk op roerende tijden.

Het nemen van de hordes valt voor deze vrouwen helemaal niet mee. Voor hen was er geen vrije weg die ze konden bewandelen, ze moesten zelf die weg aanleggen en de obstakels wegnemen. Niet alleen de juridische verboden, zoals het niet naar de betere (blanke) universiteiten mogen gaan en geen toegang hebben tot de blanke bibliotheken waar alle wetenschappelijke boeken lagen, maar ook de vele obstakels die hun jaloerse collega's hen voor de voeten wierpen om te voorkomen dat zwarte vrouwen carrière konden maken. Voor die blanke mannen (en vrouwen) moet het ongetwijfeld als een blamage hebben aangevoeld telkens als een zwarte vrouw promotie maakte en hen voorbijging.

Mooi dat eindelijk de filmwereld aandacht heeft voor helden die niet aan het profiel "blanke man" voldoen. Het opent de weg naar nieuwe interessante films, zoals deze, over mensen die tot nu toe hidden figures waren. Het fijne van een film met een vrouwelijke 'held' is ook dat het niet enorm doorslaat zoals het met mannelijke helden wel vaak gebeurt, het blijft allemaal realistisch en bescheiden.

Voor mij was de humor aan het begin wel even wennen, met name rondom de 'grappige' problemen die de zwarte bevolking had, zoals dat ze niet overal naar de WC mochten. Eigenlijk is dat helemaal niet grappig, en dat beseft de regisseur gelukkig ook, die aanvankelijk vreemde humor hoeft dus geen reden te zijn om deze film te bekijken. Een ruime 3,5* en in deze tijden een serieuze kanshebber voor de Oscar aangezien als zo'n film wint er een heel krachtig signaal vanaf de filmwereld uitgaat. We zullen zien.

Deze boeiende en uiterst amusante film over drie zwarte vrouwen die begin jaren '60 bij NASA werkten en zich tijdens de meest frustrerende periode uit de Space Race [toen de Russen met de Sputnik, het hondje Leika en Yuri Gagarin triomfeerden en de VS constant achter de feiten aanliep] weten omhoog te werken door lef, volharding en koppigheid. De titel verwijst niet alleen naar deze 3 tot nog toe vrijwel onbekende baanbrekende vrouwen, maar ook naar de complexe wiskundige berekening die cruciaal bleek te zijn voor de eerste Amerikaanse ruimtevlucht van John Glenn.

De grootste verdienste van dit komische drama is dat het de VS niet laat zien als openlijk repressief tegenover zwarte Amerikanen: de film bevat geen geweld, geen racistische scheldpartijen, geen bedreiging of intimidatie, maar maakt duidelijk wat de impact was het institutionele racisme. Op pijnlijke wijze als Mary Jackson gedwongen wordt koffie te drinken uit een aparte koffiekan, maar ook op tragikomische wijze wanneer ze op naaldhakken over het NASA-terrein rent om naar de WC voor kleurlingen te rennen. Een WC die honderden meters van haar werkplek zit. Deze herhaalde 'grap' krijgt op het einde nog een uiterst bevredigende punchline. De drie hoofdrolspeelsters zijn volstrekt geloofwaardig als hartsvriendinnen en de manier waarop ze zich omhoog weten te werken is op een intelligente, maar vooral amusante en nooit prekerige manier vastgelegd in het uitstekende script. Kirsten Dunst en Kevin Costner spelen hun belangrijke sleutelrollen ook precies goed en Glen Powell geeft glans aan de waardigheid van ruimtepionier John Glenn, voor wie huidskleur totaal niet van belang was. Een heerlijke film!

Redelijke film. Gelukkig gaat het niet alleen maar over rassenonderscheid, daar wordt ik langzamerhand een beetje moe van, maar gaat het voor een groot deel over de ruimtemissie wat ik wèl interessant vond. Wel weer erg Amerikaans, maar dat was te verwachten, en er wordt goed gespeeld dus dat maakt het nog een beetje goed. Een kleine voldoende.

Kevin "white hope" Costner

Top film dit. Eindelijk eens een film die het ware verhaal laat zien van de zwarte vrouw bij de NASA in de jaren 60tig. Schandalig toch ook hoe deze vrouwen werden behandeld. Oprecht vertaald door Hollywood naar het witte doek. Voelde alsof ik er gewoon bij was zo authentiek was het. Even dacht ik nog, ja ja alle witte mensen zijn weer racistisch! Maar toen was daar Kevin Costner. De held van de film die gelukkig wel mijn kleurtje heeft. Zonder hem had de negroïde vrouw nog steeds niet naar een normale wc kunnen gaan! Yes! Laten we nou eens lief met elkaar omgaan potjandorie! Zwart, wit, geel, paars! Say no to racism! De zwarte vrouw heeft godverdomme ook hersens. En de witte man geeft potjandrie echt wel om de rechten van de zwarte mens in de bevolking! Hoezo grijstinten, hoezo diepere laag! Onzin. Eerst zien we 3 scenes waarin de zwarte vrouw het lastig heeft en daarna krijgen we nog een scene in de auto waarin ze aangeven dat ze het ZAT zijn! Fuck subtiele cinema!

1 ster!

Ergens tegen het eind zegt Kirsten Dunst dat ze niks heeft tegen 'jullie soort mensen'. Het antwoord: 'I know, I know you probably believe that. En dat is waar deze film ook lang over gaat. Deze film is inderdaad een wat andere manier hoe racisme wordt bekeken. Geen scheldpartijen, geen stenen door de ruiten, maar een soort vanzelfsprekendheid die er is. Ook de zwarten zelf die constant netjes vragen waar de gekleurden moeten zitten. Dat lijkt me ergens enorm vernederend. Maar het beeld dat zo geschetst wordt is wel heel aardig en ook wat frisser na al veel films gezien te hebben rond dit thema de laatste tijd. Ook het tijdsbeeld daar rond NASA en de strijd tegen de Russen was wel fraai. Ergens deed me dit denken aan The Imitation Game, ook met een wiskundige die helpt in de strijd tegen de vijand,

Het anti-racisme is niet subtiel, maar het stoorde mij ook niet. Buiten dat mag een kunstenaar best een boodschap brengen. Dat Costner dat wc-bordje eraf haalt was nog wel en aardige scène, zonder melodramatische muziek erbij en zelfs wat sullig doordat het bordje maar niet los wil. Maar als Spencer en haar dames dan naar de IBM-ruimte gaan en dan als een stoet door de gangen lopen en de muziek zwelt aan, dan gaan mijn nekharen recht overeind staan. Zelfs dat de blanken soms als wat domme jongens werden neergezet stoorde mij niet., ook al waren dat allemaal vrij slimme jongens die net als Johnson hebben meegeholpen aan het ruimtevaartprogramma. Ergens zit dat erin dat men zodanig eigenlijk niet omkeek naar zwarten, dat hun gedrag niet heel gek is dat ze haar niet serieus nemen. De humor is het enige echt ongemakkelijke. Johnson die steeds naar de wc rent met al die mappen onder haar arm past qua toon gewoon niet.

Het is ook zeker geen perfecte film. Men wil heel erg veel vertellen en hoewel niets echt afgeraffeld wordt heb je wel het idee dat een wat strakker verhaal beter was geweest. Een beetje burgerrechten, een beetje het werk bij NASA, een beetje huiselijk geluk, een beetje noem maar op. Heel veel, maar van alles een beetje dus. Eigenlijk is alleen het verhaal rond Katherine redelijk volwassen uitgewerkt. En hoewel ook dat verhaal soms wel nog beter uitgewerkt had kunnen worden, zijn de verhalen rond de andere twee dames echt een stuk minder. Zij krijgen enkel enkele sleutelscènes en moeten zich daar maar mee redden.

Wel heeft de film een zekere sympathie, mede door de acteurs. Enkel Spencer lag er te dik op. Maar Henson in toch wel de hoofdrol is prima en krijgt één scène die oprecht is (en stukken oprechter dan mevrouw Davis in Fences in ieder geval). Janelle is wel leuk maar ook gewoon fijn om naar te kijken. Ali is bijna net zo sympathiek en waardig als in Moonlight en Costner is perfect gecast en volstrekt geloofwaardig.

Uiteindelijk wel vermaakt en de film is ook vrij leerzaam met een verhaal dat het waard is verteld te worden. Afgerond naar boven 3,5*.

Wat een PRACHTIGE film. Elke seconde van de film zat ik er helemaal in. Wat een goed verhaal. Wat een sterke acteer prestaties. Wat een cast. Wat een mooi 'feel good' drama. Echt één van de beste films die ik ooit heb gezien in dit genre. En dan ook nog eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ik kan het bijna niet geloven. Ik ga hier eens wat meer 'research' over opzoeken. Ik ben diep onder de indruk. Mensen, als je met een heerlijk gevoel aan het einde van de film naar buiten wil lopen en af en toe een brok in je keel wilt voelen, dan ga deze film echt gewoon kijken.

Pffffffffffffffffff eindelijk maar dan ook eindelijk weer eens een hele goede film die gedragen wordt door de uitmuntende donkere cast Taraji P. Henson, Octavia Spencer en Janelle Monáe dragen de film met ook een goede rol van Kevin Costner en een bijrol van Kirsten Dunst. Verder een mooi tijdsbeeld geeft deze film weer en de film laat ook zien hoeveel problemen donkere mensen moesten overwinnen om succes vol te zijn. Kortom een mooie film die ook nog berust op waarheid.

Uiteraard staat de historische basis ferm. Net als in Loving wordt het pijnpunt rassendiscriminatie van stal gehaald, hier in combinatie met een vleugje feminisme, de ruimtewedloop en een dosis NASAtionalisme. De drie dames spelen uitstekend, zijn uiterst sympathiek en het lijdt geen twijfel dat respect en aandacht voor dit thema op zijn plaats is. Toch voelde Hidden Figures meer aan als een manifest dan als een film. Inbegrepen zijn hysterische renpartijen, even historische muziekkeuzes, moreel (in)correcte karikaturen (Costner en hulpje) en de gebruikelijke bus-en toiletprecedenten. Nee, dit is geen poging de misselijkmakende historische realiteit van toen te nuanceren, maar forceer te veel en je statement komt minder goed over. Bij mij tenminste, ik begrijp dat dit doorgaans wel een crowdpleaser zal zijn. Slecht wordt het gelukkig nergens, zowel filmtechnisch niet als scriptsgewijs. Ik had wel meer willen zien van Spencer en Monae, onder dit drietal de uitblinkers in mijn optiek. 2.5*

Zeker +5 sterren!

Een niet te geromaniseerd waargebeurd verhaal. Prima acteerwerk en verhaallijn. Is confronterend en heeft ook humor. Absoluut een hoogstaande film die langer bijblijft dan menig andere.

Het is genoegzaam bekend dat met name het geniale rekenwonder Katherine Johnson een schier onontbeerlijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma, niet in de laatste plaats bij de succesvolle reis naar de maan in 1969. Toch wel verbazingwekkend derhalve dat het zo lang heeft geduurd voordat iemand op het idee gekomen is om over haar en haar vrijwel even briljante collega’s Dorothy Vaughan en Mary Jackson een film te maken.

Beter laat dan nooit heeft Theodore Melfi over dit illustere trio een lekkere feel good movie gemaakt. Jammer is wel dat Melfi m.i. iets te veel nadruk legt op de rassensegregatie. Die was weliswaar in alle geledingen van de samenleving van Virginia toentertijd nog volop aanwezig, maar binnen het prestatiegerichte NASA hadden deze vrouwen daar minder last van dan de film suggereert.

Het zij hem vergeven, want het eindresultaat is een heerlijke film, die eindelijk recht doet aan de belangrijke rol die deze vrouwen gespeeld hebben. Schitterende vertolking weer van Octavia Spencer, die nagenoeg hetzelfde niveau haalt als een aantal jaren geleden in The Help.

Het lijkt wel een beetje het jaar te gaan worden van films die gaan over racisme. Gelukkig is dit niet het enigste thema van deze film.

Ik kan echt genieten van "wetenschappelijk" getinte biopics. Vooral het deel over Katherine Goble/Johnson gespeeld door de fenomenale Taraji P. Henson vond ik uiterst interessant. Het is dan ook een beetje jammer dat het verhaal van de andere twee iets minder diepgaand verteld wordt. Of misschien was er gewoon niet veel interessants te vertellen, dat kan ook.

Het enigste dat me een beetje stoorde was dat Katherine de enigste was die bekwaam leek om al die berekeningen te doen en na te kijken. Dat lijkt me straf en wat al even straf is, is dat ze nooit op een fout wordt betrapt. Elke mens maakt fouten (ja toch?), ook Katherine Goble. Een tijdelijke terugslag had haar juist nog een krachtigere persoonlijkheid kunnen geven dan nu het geval was. Na een tijd lijken ze zelfs blindelings op haar te gaan vertrouwen en het einde is dan ook ontzettend mooi maar langs de andere kant een beetje "lachwekkend" dat het juist Sheldon is die haar een kop koffie komt brengen.

Ikzelf had geen last van de beschermende rol van Kevin Costner. Het is een leuke feelgoodfilm waar, ik althans, een erg voldaan gevoel aan overgehouden heb. Ik kan dus alleen maar zeggen, kijk en bepaal zelf wat je ervan vindt!

Wiskunde is best spannend.

Mijn wiskunde jeugdtrauma over stoffige  rekenmodellen, calculaties,  sinussen, pi's, coördinaten en ruimtelijk inzicht verdween haast als sneeuw voor de zon door het boeiende verhaal rond de 3 donkere rekenwonders en het NASA space program.

De discriminatie en vooroordelen zijn pijnlijk voelbaar maar door de enorme positiviteit en wilskracht die om de film heen hing werd het onderwerp niet té zwaar en somber.

De 60's sfeer is met de prachtige Cadillacs en kleding een lust voor het oog.

Bovengemiddelde film met (lichte) nadruk op het juist portretteren van de raciale verhoudingen in die tijd. Het verhaal is mooi en brengt de gewenste boodschap over. Op gerichte momenten emotioneel en humorvol, geven de film aardige invulling. Het verhaal is niet nieuw of verrassend, maar zoals met meer dingen in het leven, dringen bepaalde dingen pas door als je ze met 'eigen ogen' aanschouwd hebt.

In dat opzicht is dat met deze film goed gelukt. Mooi is ook dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De hele jaren 60, 70 sfeer van de film geeft de film een 'verfrissende' indruk wat mij betreft. Even terug naar het verleden kan soms ook leuk zijn...

Sympathieke, geslaagde film waarin vooral het tijdsbeeld ontzettend goed word getroffen. Hoewel er dan ook rationeel niet zo gek veel negatiefs over Hidden Figures valt te zeggen, moet ik wel aantekenen dat de film op mij persoonlijk niet dermate indruk maakte om hem tot de betere van 2016 te rekenen. Daarvoor kleurt deze brave vertelling me iets te veel tussen de lijntjes(waar was Spike Lee toen ze hem hier zo nodig hadden? ), en word het voor deze makers blijkbaar centrale thema rassendiscriminatie zo vaak op verschillende manieren herhaald dat het tegen het einde eendimensionaal gaat ogen en wat vervelend word. Uiteindelijk gewoon prettig, bovengemiddeld degelijk vakwerk, waarin er door Henson en Costner(sinds Batman word hij steeds beter in bijrollen) uitstekend word geacteerd. Beide zetten schijnbaar moeiteloos echte mensen neer.

Wie geïnteresseerd is in het verhaal van de eerste Amerikaanse astronauten(wat hier jammer genoeg als een bijzaak word behandeld) kan beter een blik werpen op The Right Stuff. Een film van Philip Kaufman die ik toch wat hoger aansla dan deze redelijke maar minder gedenkwaardige Hidden Figures.

Sterke film. Het verhaal is krachtig en mooi en wordt prima in beeld gebracht door Melfi. De opbouw is goed en de vaart zit er goed in. De film is kleurrijk, heeft een prima sixties sfeer met een lekkere eigentijdse soundtrack, is vrolijk maar ook hard en vol van emotie. De film laat goed zien wat de dames ondanks de discriminatie, met een flink portie wilskracht hebben kunnen bereiken. De aftiteling is daarbij een fraai eerbetoon aan de dames. Aanrader! 4.0/4.5

Zeker een goede film over drie vergeten zwarte vrouwen die een belangrijke rol gespeeld hebben achter de schermen van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma van de NASA tijdens de Kennedy periode. Veel betere film over Afro-amerikanen dan het vervelende zelfbeklag uit het te veel bewierookte Moonlight. Best confronterend hoe de rassenscheiding nog volop meespeelde op de werkvloer, een onderdeel van de film waar veel belang aan wordt gehecht en toch menigeen de moed in de schoenen zou doen zakken. Wiskunde is niks voor mij maar ik heb wel bewondering voor mensen die goochelen met cijfers: Katherine is hier de centrale figuur en haar rekentalent heeft duidelijk de Amerikanen time&money bespaard. Dorothy was de meest ambitieuze van de drie en zag een leidinggevende functie wel zitten. Tot slot is er nog Mary, maar die leek op het einde wat vergeten. Het is allemaal leuk om volgen en de cast inclusief Costner, zitten dolenthousiast in hun rollen.

Vrij sterke feelgood-movie met een mooi onderwerp. De muzikale omlijsting van Pharrell is hier en daar aan de opdringerige kant en één en ander had wel wat minder oppervlakkig uitgewerkt mogen worden, maar verder valt er weinig negatiefs te melden. De drie hoofdrolspeelsters zijn uitstekend en Kevin Costner heeft een mooie bijrol. Hier en daar best somber stemmend en subtiel aangrijpend, maar overwegend positief qua aanpak en vaak erg grappig. Kortom, een vakkundig gemaakte, leuke film.

“Every time we get a chance to get ahead they move the finish line. Every time.”

Fijne film. Is Hidden Figures geromantiseerd? Sure, maar niet iedere film over zwarte mensen hoeft een arthouse drama te zijn die allemaal raciale kwesties aankaart zoals 12 Years A Slave, Fences of Moonlight. Hidden Figures is gewoon een positief en inspirerend verhaal over drie zwarte vrouwen binnen NASA.

Katherine G. Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson, alle drie indrukwekkende vrouwen die heel veel hebben betekend voor NASA. Het verhaal van de briljante Johnson komt het best uit de verf en Henson is weer eens geweldig. Ik ben al lang fan van haar en ook hier is ze weer geweldig. Spencer (Vaughan) en Monáe (Jackson) zijn ook goed, maar jammer genoeg sneeuwen hun verhaallijnen wat onder. Alhoewel de scene met Monáe die voor een rechter staat wel schitterend is. Mooie rol ook voor Kevin Costner als baas van Henson. Regisseur Melfi wil nog onderwerpen als racisme en seksisme aansnijden, maar echt diep op de materie gaat hij niet in. Hidden Figures is toch op zijn sterkst als het zich focust op Henson en haar strubbelingen binnen NASA. Mooi einde ook met de foto’s van de echte Johnson, Vaughan en Jackson.

MIddelmatig drama over racisme, ruimtevaart, segregatie en raketten.

Ruimtevaart vind ik nog altijd het grootste wapenfeit van de mensheid en films hierover weten me altijd te boeien, ongeacht de invalshoek. Maar met deze invalshoek weet ik het zo net nog niet. Natuurlijk is het absurd dat zwarte Amerikanen destijds compleet gescheiden leefden van de overwegend racistische blanken - no colored allowed, toilets for colored, verplicht achterin de bus zitten, niet mogen studeren waar je wil - vreselijk. Zelfs bij NASA bestond klaarblijkelijk dit apartheidsregime.

Deze film is een ode aan een club slimme vrouwen die door hard werken en inzet anderen zover kregen dat ze eindelijk eens werden beoordeeld op kunnen in plaats van op kleur. Het is ook een herinnering aan het feit dat gelijkheid niet vanzelfsprekend is en dat het generaties lang heeft geduurd, vanaf de afschaffing van slavernij tot ver in de 2e helft van de 20e eeuw, dat zwarte Amerikanen ook op papier 100% gelijk waren aan blanke Amerikanen. Hulde aan hen die zich hier voor hebben ingezet. Tot zover prima.

Maar het voelt wel als de zoveelste film over de achtergestelde positie van zwarten in Amerika. Het is dat Oprah gestopt is haar show, anders had ze deze film misschien nog wel harder geplugd dan 'twelve years a slave' (en tig andere neo-blaxploitation flicks). Al deze films proberen bewust of onbewust de (nare) gebeurtenissen van toen, te plaatsen in de context van nu. Dat hoeft van mij niet zo.

Er is een hele generatie zwarte Amerikanen die doen alsof ze de littekens van de zweep van de slavendrijver zelf op hun rug hebben staan en dat dit de grondslag is voor al hun problemen. Ze hebben het over ongelijkheid, terwijl die er (in tegenstelling tot 60 jaar geleden) niet meer is. Niet officieel althans, maar misschien nog wel in het hoofd van sommige mensen. Hoe zou dat komen? Omdat een hele generatie zwarte Amerikanen bezig is zichzelf buiten de maatschappij te plaatsen.

Beetje makkelijk. Je kunt een opleiding volgen en jezelf omhoog knokken, zoals de dappere dames in deze film. Díe hadden het zwaar. Díe hadden een achtergestelde positie. Maar je kunt ook gewoon een dikke joint draaien, je broek op half zeven laten hangen, Snoep Hond zijn gangsterrap gaan luisteren, je leven verkloten en dan klagen dat je het zo zwaar hebt. En dan films gaan maken over racisme. Katherine Johnson zou zich omdraaien in haar graf als ze zou weten dat er met haar nagedachtenis zo wordt gedweept.

De film zelf is wel OK. De context waarin hij is gemaakt, staat me niet aan. Maar dat had je vast al wel door.

En wat is Kirsten Dunst oud geworden!

2,5 sterren.

de stereotypes ofwel de dik aangezette personages vliegen je in dit drama losjes gebasseerd op een waargebeurd verhaal om de oren .

Allereerst hebben we de drie dames , alledrie heel slim sociaal en goedhartig en alledrie moeten ze natuurlijk op een bepaald moment ook laten zien hoe slim ze zijn , dat daar tegenover moet worden benadrukt hoe dom , kortzichtig en negatief de rest van het personeel moet worden neergezet zorgt dat de film er niet geloofwaardiger op word .

De scene waarin 1 van de 2 andere dames zomaar die computer aan de praat krijgt komt ook totaal niet geloofwaardig over .

Trouwens als Katherine Johnson nou echt zo slim was geweest als deze film ons wil laten geloven waarom bleef ze dan al die tijd dat ze zover naar het toilet moest op hoge hakken lopen , komt niet echt slim over .

Nee deze personages komen erg 2 dimensionaal over , dat is ook van toepassing op kevin costners personage dat de rol van redder of white knight op zich mag nemen .

De rest mag dienst doen als halve racist of figurant .

In de privesfeer hebben we dan nog wat personages wat kids want natuurlijk zijn de dames superliefhebbende moeders en hebben we ook nog de nieuwe liefde van katherine die natuurlijk wel voor hij bij haar naar binnen mag eerst heel nederig zijn excuses moet aanbieden want hij had niet gedacht dat ze zo goed in wiskunde kon zijn .

Eigenlijk een serieus drama waarin ondanks de schrijnende rassenscheiding toch enkele zwarte dames het weten te maken bij de NASA, en dat omdat ze simpelweg niet om hen heen konden. Het wordt allemaal gebracht alsofdiscriminatie niet meer dan een misverstand was en iedereen diep van binnen eigenlijk helemaal niets tegen de afro amerikanen hadden. Het moet dan ook natuurlijk wel leuk blijven voor het bioscoop publiek.

Desalniettemin is het verhaal vermakelijk en de inkijk in het ruimtevaartprogramma interessant. Het tijdsbeeld is bovendien mooi getroffen.

Redelijk gemaakte film, maar niks bijzonders - het klonk op papier waarschijnlijk een stuk beter.

Natuurlijk is dit een interessant verhaal en is het stuitend om te zien hoe zo recent als 60 jaar geleden segregatie en racisme nog volop aanwezig waren in de VS (en dan zelfs nog bij zo'n "verheven" instituut als NASA). Bovendien is het interessant om te zien hoe de computer zijn intrede deed en dat voor die tijd een "computer" juist een mens was die met de hand allerlei berekeningen uitvoerde. M.a.w. de film is een mooi tijdsbeeld.

Dit gezegd zijnde wil de film maar niet echt aangrijpend of interessant worden. Dit komt denk ik doordat toch een beetje voor een "feel good" aanpak gekozen is (waardoor je toch nooit echt het idee krijgt dat er iets op het spel staat) en het feit dat de aandacht verdeeld wordt over drie hoofdpersonen terwijl het verhaal van Katherine Goble/Jackson toch verreweg het meest interessant is en meer aandacht had verdiend. Door het gebrek aan focus blijven de karakters vervolgens erg aan de oppervlakte en volgen de cliches elkaar in vrij rap tempo op. Ook bijv. het casten van Jim Parsons (Sheldon uit de Big Bang Theory) als NASA-nerd helpt hierbij niet natuurlijk (hup, nog een cliché erbij).

Uiteindelijk wel geinig om keer gezien te hebben, maar door de (te) luchtige aanpak, een bak clichés en een te oppervlakkige uitwerking uiteindelijk toch niet echt geslaagd

Bij een feelgood van Amerikaanse makelij die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal is de uitkomst vaak al bekend. Die is bijna altijd goed. En zo niet, dan huurt men een scenarioschrijver in, die met wat schaafwerk de uitkomsten goed maakt. Het moet immers wel verkopen. Selling is our business! Misschien een wat cynische kijk op het waargebeurde feelgoodgenre, maar de verhalen in de films uit het genre verlopen over het algemeen nogal onnatuurlijk gladjes. Natuurlijk is er hier en daar wel eens een setbackje, maar dat duurt nooit lang. Al snel gebeurt er gelukkig weer iets leuks of spannends en kunnen we het minder leuke hoofdstukje weer vergeten. En zo gaat het dan tot het einde.

Soms heb ik met dit type film een klik. Soms niet.

Dan over deze film. Het verhaal is interessant. Over de begintijd van de ruimtevaart en over de pioniers in het veld. Deels geromantiseerd natuurlijk. Niet erg hoor, maar ik vraag me altijd af welke onderdelen van het verhaal geromantiseerd zijn. Het zit me wat in de weg. Niet heel storend, maar 't is er wel.

In deze film wordt de segregatie niet bepaald verzwegen. Dat kan ook niet anders als het issue een belangrijke rol in het verhaal speelt. Minder ok, is het dat het item in de loop van de film een steeds minder belangrijke plek in het verhaal inneemt. Alsof er een soort breekpunt is aangebroken waarop dat vervelende issue nu wel genoeg is besproken. Hè, hè, dat was dat, nu gaan we weer iets leuks of spannends doen. Even de zinnen verzetten.

Feelgood en de Verenigde Staten is een ijzersterke combinatie. Ongeacht de tijd waarin het verhaal zich afspeelt of ongeacht het onderwerp dat wordt behandeld, de grootsheid van de natie flonkert altijd door het verhaal heen en meestal is de flonkering niet erg subtiel. Zo ook hier. Het gebrek aan relativering met betrekking tot de grootsheid van de natie, levert wel wat ergernis op.

Ondanks de ergernissen, vond ik de film eigenlijk best leuk. De score was ok. De personages waren ok. Het acteerwerk was ok. Het verhaal was ok. Ik leefde me zelfs even in. Ik had een klikje met de film, zogezegd.

Eigenlijk een wat vreemde conclusie aan het einde van dit lichtelijk tendentieuze berichtje.

Waargebeurd.

En dat bedoel ik dan echt sarcastisch. Want een korte blik op de wikipedia laat zien dat precies de sleutelscenes niet op de werkelijkheid berusten - en dat roept dan toch wat de vraag bij me op waar deze film nou eigenlijk over gaat. Overduidelijk was de segregatie in de VS in de tijd dat het verhaal speelt nog niet afgeschaft, en discriminatie bestaat nog steeds, maar dat maakt het niet tot een goed idee om dan maar wat verzonnen zaken in het script in te brengen. En ik snap ook niet zo goed waarom dat dan nodig gevonden is - was het niet beter om gewoon bij de werkelijkheid te blijven, en de dames het respect te geven dat ze echt verdienen, in plaats van er een verhaaltje over de plee bij te halen. Irritant, en het verbaast me keer op keer dat dat zonodig zo moet bij films uit dit genre, en het geeft me keer op keer het gevoel dat in plaats van respect te geven de persoon vooral gebruikt wordt.

Verder best ok hoor, mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht. De al te hippe soundtrack irriteert me ook trouwens.

Fijne feel good movie die op een luchtige manier het levensverhaal vertelt van drie donkere vrouwen die als rekenwonders de vele mannelijke geleerde een hak zette. Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot en zeker vanwege de rassenkwestie een lastige onderneming. De pijnlijke momenten worden weer eens duidelijk zoals een aparte koffiepot en een wc aan de andere kant van het terrein. Moet de extra's nog bekijken in hoeverre het verhaal klopt want hier en daar lijkt hij me nogal dik aangezet. Feit blijft wel dat deze ladies een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de NASA. Glansrol voor Taraji P. Henson die Katherine Johnson leuk neerzet. Onlangs 99 jaar oud geworden!! De andere twee zijn er niet meer maar wel heel oud geworden. Heb zelf niks met wiskunde en getallen, maar het blijft toch boeiend om zoiets te zien. De film heeft wel wat overeenkomsten met The Imitation Game. Het gevaar bij dit soort films bestaat dat hij saai kan worden. Hidden Figures is meer dan alleen cijfers berekenen en dat doet de film goed. Toch is ie wat lang en met name het tweede uur heb je zoiets van okay dat weten we nu wel. Een half uurtje korter was beter geweest. Nu is hij wat uitgerekt zonder echte nieuwe impulsen. Wat ik wel zeer prettig vond waren de thuismomenten. Een goede mix tussen werk en privé.

Beeld en geluid op de BD zijn prima verzorgd. Misschien geen film om elk jaar uit de kast te halen, het is zeker een kijkbeurt waard!

Aardige film over drie Afro-Amerikaanse vrouwen die werken bij NASA en hun steentje bijdragen. Een onderhoudend verhaal waarbij racisme en het ruimtevaartprogramma mooi gecombineerd worden. Het verloop is wat voorspelbaar en sommige momenten zijn nogal eenzijdig uitgewerkt. Een fijne cast en een prima aankleding.

Zeer degelijke film over 3 zwarte vrouwen die hun daadkracht, intelligentie en doorzettingsvermogen de NASA geholpen hebben de concurrentie met de Sovjets te verscherpen. Hoewel ik niet zo thuis ben in wiskundige natuurkunde en dit toch vaak aan bod komt in de film heb ik nergens het gevoel gehad van saaiheid of heb ik me er ook niet aan geërgerd. Ondanks deze wiskundige formules blijft de film erg ontspannen en luchtig.

De klemtoon van de film ligt eerder in de openlijke en subtiele verweving van de segregatie tussen blanken en zwarten, dit overgoten met een sausje ruimtevaartwedloop (en Koude Oorlog) tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. En gooi er gerust de ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen ook maar bij. Dubbel fout dus voor deze drie hoofdpersonages.

Zeer fijntjes toont de film aan dat geïnstitutionaliseerd racisme ingebakken zat in de Amerikaanse cultuur en dat niet enkel rechtse populisten (om er maar één doelgroep uit te pikken) er zich aan bezondigen, maar eveneens (voor de overheid werkende) progressieve bollebozen. De film bevindt zich daar op glad ijs omdat het soms neigde tussen een (ongelijke) strijd tussen blanke slechteriken en arme zwarten. Theodore Melfi ving dat trouwens vrij goed op, want propaganda was niet zijn doel en werd mijn inziens ook niet bereikt.

Ik las hieronder dat er wat twijfels zijn rond de accuraatheid van de film. Het zal wellicht overgoten zijn met Hollywoodiaans drama en er is wel degelijk een verschil tussen een "waargebeurd verhaal" en "gebaseerd op ware feiten". Dat sommige zaken wat uitvergroot zijn, lijkt me duidelijk: bijvoorbeeld toen Catherine bij de lancering van Glenn de toegang werd ontzegt tot het Space Center en even later the chief haar toch binnen liet ...

Beetje veel nadruk op het feelgoodgehalte, maar best innemende en inspirerende film. Gewoon goed, zonder meer: 3,5*

Een pracht van een film over drie zwarte vrouwen die voor de ruimtevaart in de USA veel hebben betekent. Het is ook ondanks moeilijke formules e.d. die toch een grote rol in hun leven hebben gespeeld vanwege het werk wat de dames deden, een luchtig verhaal gebleven. Er wordt wel een strijd in het begin geleverd tussen de 'nerd' op de afdeling en (ik meen) Dorothy Vaughn over wie de berekeningen uiteindelijk moest maken. Wel, we weten wie uiteindelijk het brein had en wie niet.

Een fraaie biografie met ook nu en dan humoristische stukjes.

Een mooie 8+!

Als het in deze Drama / Biografie film vooral had gedraaid om racisme, waarbij ook regelmatig het racistische woordje "Nigger" in zou voorkomen, dan had de filmtitel ook kunnen zijn "Hidden Niggers", maar dat is niet het geval en het woordje "Nigger" wordt gelukkig ook niet gebruikt. Het draait in deze film wel o.a. om racisme, maar dan vooral m.b.t. negeren en het minderwaardig stellen, oftewel het verschil destijds tussen "Blank" en "Zwart".

In dit verhaal draait het om drie briljante vrouwen van Afro-Amerikaanse afkomst, te weten Katherine Johnson (Taraji P. Henson), Dorothy Vaughn (Octavia Spencer) en Mary Jackson (Janelle Monáe), die in de jaren 60 voor de NASA werkten en die betrokken waren (o.a. met belangrijke wiskundige data) bij de eerste succesvolle Amerikaanse ruimtemissie (eerste Amerikaan in een baan om de aarde).

Voordat de film begint, wordt aangegeven dat deze film gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maar dat "gebaseerd" is volgens mij wel behoorlijk aangedikt in deze film, waardoor ik het vooral een clichématige en voorspelbare film vond, die hier en daar ook wat langdradig (duurt ook circa 120 minuten) overkomt. Om dat laatste wat dragelijker te maken, heb ik dan ook alle flauwe en clichématige romantische (vaak niet voor mij weggelegd) scènes tussen Katherine Johnson en haar toekomstige man kolonel Jim Johnson (Mahershala Ali) vooruit zitten te spoelen, want dat bespaarde me tijd (ik denk iets van 15 minuten in totaal) en ook een aantal braakmomenten.

Het verhaal zit zeker mooi in elkaar en weet daarbij ook wel te boeien en te interesseren (is zelfs ook wat leerzaam en zeker m.b.t. de ruimtevaartwedloop tussen de Amerikanen en de Russen en de eerste IBM computer, te weten de IBM 7090, bij de NASA, zodat "rekenaars" eigenlijk niet meer nodig zijn), maar het wist me helaas wel niet te raken of te ontroeren en dat ondanks dat dit verhaal o.a. draait om racisme. Een goed voorbeeld daarvan is de dames-wc voor kleurlingen, welke op 800 meter afstand van kantoor ligt. Dat wordt op een gegeven moment wel subtiel opgelost door Al Harrison (Kevin Costner), waarbij hij ook zegt:

"Hier bij NASA hebben we allemaal gele plas"

Ook het scheiden van koffie en water is een goed voorbeeld hoe men in deze film omgaat met racisme. En als een blank persoon, te weten Vivian Mitchell (Kirsten Dunst), een zogenaamde positieve opmerking maakt m.b.t. racisme tegen Dorothy Vaughn, ontstaat de onderstaande dialoog.

Vivian: Dorothy, Weet je, wat je ook denkt ik heb niks tegen jullie.
Dorothy: Dat weet ik. Ik weet dat u dat zelf gelooft

Na het clichématige einde wat eigenlijk ook niet spannend is, en dan doel ik op het veilig landen van astronaut John Glenn (Glen Powell) op aarde, krijg je nog wat weetjes te lezen over Katherine Johnson, Dorothy Vaughn en Mary Jackson en krijg je ook wat echte foto's van hun te zien. M.b.t. de weetjes, wordt er o.a. gezegd dat Mary Jackson de eerste vrouwelijke Afro-Amerikaanse luchtvaartingenieur werd, dat Dorothy Vaughn de eerste zwarte supervisor werd bij NASA en dat Katherince Johnson alle berekeningen deed voor de "Apollo" missies naar de maan en tevens voor de Space Shuttle.

Het draait in deze film eigenlijk vooral om de cast en vooral natuurlijk om de drie "zwarte" hoofdrolspelers, te weten Taraji P. Henson (in de rol van Katherine G. Johnson, die zeer goed kan rekenen en wordt aangesteld als "rekenaar" voor NASA, ze berekent o.a. de "Go/No-Go", oftewel waar het ruimtevaartuig zal landen op de aarde), Octavia Spencer (in de rol van Dorothy Vaughan, die graag supervisor wilt worden en daarvoor o.a. de programmeertaal "Fortran" voor de IBM-computers zelfstandig gaat leren) en Janelle Monáe (in de rol van Mary Jackson, die graag luchtvaartingenieur wilt worden en daarvoor zelfs naar de rechter stapt), die alle drie gewoon goed en overtuigend speelden en de laatste vond ik ook best een mooie vrouw.

Ook de "blanke" cast deed het wel verdienstelijk en dan doel ik vooral op de bekende acteur en actrice, te weten Kevin Costner (in de rol van Al Harrison, die bij NASA de leiding had over de "Apollo" missie) en Kirsten Dunst (in de rol van Vivian Mitchell, die één van de leidinggevende is in het gebouw van NASA en die niet bepaald een hoge dunk heeft van de zwarte medewerkers), maar hun rol was wel behoorlijk clichématig. M.b.t. "Wie de leiding heeft", ontstaat er op een gegeven moment een leuke dialoog (i.v.m. het bijwonen van een vergadering) tussen Katherine en Al en wel de volgende:

Al: Maar wie is er de baas in dit gebouw ?
Katherine: U bent de baas, maar u gedraagt zich er niet naar.

Al met al is dit best een mooie Drama / Biografie film in typische "aangedikte" Hollywood stijl om eens gezien te hebben (gezien overigens op "Film1 On Demand"), maar het verloop van het verhaal is wel zeer clichématig en voorspelbaar en of het ook zo allemaal gebeurt is, daar heb ik sterk mijn twijfels over, maar is natuurlijk wel mooi voor het verhaal en dus ook voor deze film.

Naar ware gebeurtenissen, hulde aan drie vrouwelijke wetenschappers die in de States van de jaren 60, omwille van hun huidskleur, heel wat tegenkantingen ontmoetten op vlak van studie en beroep.
De weg naar erkenning en waardering is vlot verhaald, qua karaktertekening niet zo diepgaand, en het is vooral de rassendiscriminatie met scènes als wanneer Kevin Costner met woede en geweld het bord aan de toiletten, die het gebruik ervan aan "coloured people" voorbehoudt, vernietigt, die zullen blijven hangen.