Hidden Figures (2016)

Vanaf 26 januari 2017 in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros)

EDIT: release verplaatst naar 9 maart 2017

Kon de poster trouwens nog lelijker. Leuke trend trouwens, we gaan nu allemaal Afro-Amerikanen in de spotlights zetten, in de hoop een Oscar te winnen, omdat er kritiek komt dat zwarte mensen nooit Oscars winnen... .

Ahaaa !! ik snap het , Nasa heeft zijn succes te danken aan 3 afro amerikaanse (vrouwen) .

Krijgen we waarschijnlijk ook een hoop feministisch gezeur in deze film gratis erbij hoe seksistisch Nasa wel niet geweest is in al die jaren .

Want Afro-Amerikaanse vrouwen kunnen niet hebben bijdragen aan het succes van NASA? Schijnbaar was mevrouw Katherine Johnson zeer belangrijk in het ruimtevaartprogramma van NASA en heeft meer bereikt, als Afro-Amerikaanse vrouw onder segregatie, dan jij ooit zult bereiken. Ik was huiverig op het begin en verwachtte teveel feel good, maar het viel alleszins mee. Ik geef tussen de 3.5* en 4*.

[quote]ZuAndy schreef:

Want Afro-Amerikaanse vrouwen kunnen niet hebben bijdragen aan het succes van NASA? Schijnbaar was mevrouw Katherine Johnson zeer belangrijk in het ruimtevaartprogramma van NASA /quote]

Er zijn honderden zoniet duizenden mensen betrokken geweest aan het ruimtevaartprogramma van NASA die allemaal een bijdrage hebben geleverd .

Hoe belangrijk ze is geweest kan ik niet beoordelen maar als FOX deze film omschrijft als drama en based on a true story dan kan je 1 + 1 optellen dat het zwaar gedramatiseerd en aangedikt word

daar heeft hollywood een patent op dat weet iedereen .

Trouwens hollywood heeft normaal gesproken geen enkele interesse in wat nasa allemaal doet

De laatste film die serieus over nasa ging was apollo 13 . en verder hebben we echt bijna niks .

Maar ja als we het in een social justice sausje kunnen gieten dan kan het ineens wel natuurlijk .

Hopen op een sneak nu deze pas na de Oscars gaat draaien.

Interessante verfilming van een gelijknamig boek over het waargebeurde verhaal van deze drie vrouwen. De film geeft een kijkje achter de schermen bij de NASA over de voorbereiding van de eerste bemande ruimtevluchten, terwijl ze met Rusland volop in de race zijn om als eerste een mens naar de ruimte te sturen.

Dit wordt gedaan aan de hand van het verhaal van drie intelligente vrouwen, die ondanks de wetten van rassenscheiding en dankzij hun doorzettingsvermogen toch wisten uit te blinken en hun doelen te bereiken. Door hun kennis, inzet en vaardigheden maakten ze zichzelf noodzakelijk voor de missie en wisten ze de vele hordes te nemen die in hun leven werden gelegd. Zo krijg je in feite veel historisch relevante verhalen die zich tegelijk afspelen in de film: de strijd tussen de V.S. en Rusland om de ruimtevaart, het voorbereiden van de eerste bemande vlucht van de NASA, de laatste dagen van de rassenscheiding in de Verenigde Staten, de opkomst van de computer, enz. Deze verhalen spelen zich parallel af en vormen een prima film met een hele bijzondere kijk op roerende tijden.

Het nemen van de hordes valt voor deze vrouwen helemaal niet mee. Voor hen was er geen vrije weg die ze konden bewandelen, ze moesten zelf die weg aanleggen en de obstakels wegnemen. Niet alleen de juridische verboden, zoals het niet naar de betere (blanke) universiteiten mogen gaan en geen toegang hebben tot de blanke bibliotheken waar alle wetenschappelijke boeken lagen, maar ook de vele obstakels die hun jaloerse collega's hen voor de voeten wierpen om te voorkomen dat zwarte vrouwen carrière konden maken. Voor die blanke mannen (en vrouwen) moet het ongetwijfeld als een blamage hebben aangevoeld telkens als een zwarte vrouw promotie maakte en hen voorbijging.

Mooi dat eindelijk de filmwereld aandacht heeft voor helden die niet aan het profiel "blanke man" voldoen. Het opent de weg naar nieuwe interessante films, zoals deze, over mensen die tot nu toe hidden figures waren. Het fijne van een film met een vrouwelijke 'held' is ook dat het niet enorm doorslaat zoals het met mannelijke helden wel vaak gebeurt, het blijft allemaal realistisch en bescheiden.

Voor mij was de humor aan het begin wel even wennen, met name rondom de 'grappige' problemen die de zwarte bevolking had, zoals dat ze niet overal naar de WC mochten. Eigenlijk is dat helemaal niet grappig, en dat beseft de regisseur gelukkig ook, die aanvankelijk vreemde humor hoeft dus geen reden te zijn om deze film te bekijken. Een ruime 3,5* en in deze tijden een serieuze kanshebber voor de Oscar aangezien als zo'n film wint er een heel krachtig signaal vanaf de filmwereld uitgaat. We zullen zien.

Prachtige film, deed me direct denken aan ' the right stuff' 1983. Hier wordt duidelijk verteld hoe intellectuele mensen hier achter zitten. In 1961 wordt ook duidelijk hoe er toen nog word gezien naar zwarte mensen. Je moet zo maar geboren zijn. Maar dit echte verhaal laat zien de ze slimmer zijn dan sommige mensen. Kevin Costner speel een goede bijrol. Verder als je deze film hebt gezien, kijk dan ook naar de 'The right stuff'. Gewoon prachtig

Jee, de trailer is een MEGASPOILER... . Niet afspelen, en helemaal niet vlak voor je de film gaat zien...

Deze boeiende en uiterst amusante film over drie zwarte vrouwen die begin jaren '60 bij NASA werkten en zich tijdens de meest frustrerende periode uit de Space Race [toen de Russen met de Sputnik, het hondje Leika en Yuri Gagarin triomfeerden en de VS constant achter de feiten aanliep] weten omhoog te werken door lef, volharding en koppigheid. De titel verwijst niet alleen naar deze 3 tot nog toe vrijwel onbekende baanbrekende vrouwen, maar ook naar de complexe wiskundige berekening die cruciaal bleek te zijn voor de eerste Amerikaanse ruimtevlucht van John Glenn.

De grootste verdienste van dit komische drama is dat het de VS niet laat zien als openlijk repressief tegenover zwarte Amerikanen: de film bevat geen geweld, geen racistische scheldpartijen, geen bedreiging of intimidatie, maar maakt duidelijk wat de impact was het institutionele racisme. Op pijnlijke wijze als Mary Jackson gedwongen wordt koffie te drinken uit een aparte koffiekan, maar ook op tragikomische wijze wanneer ze op naaldhakken over het NASA-terrein rent om naar de WC voor kleurlingen te rennen. Een WC die honderden meters van haar werkplek zit. Deze herhaalde 'grap' krijgt op het einde nog een uiterst bevredigende punchline. De drie hoofdrolspeelsters zijn volstrekt geloofwaardig als hartsvriendinnen en de manier waarop ze zich omhoog weten te werken is op een intelligente, maar vooral amusante en nooit prekerige manier vastgelegd in het uitstekende script. Kirsten Dunst en Kevin Costner spelen hun belangrijke sleutelrollen ook precies goed en Glen Powell geeft glans aan de waardigheid van ruimtepionier John Glenn, voor wie huidskleur totaal niet van belang was. Een heerlijke film!

Trailer ziet er goed uit. Zin in!

Redelijke film. Gelukkig gaat het niet alleen maar over rassenonderscheid, daar wordt ik langzamerhand een beetje moe van, maar gaat het voor een groot deel over de ruimtemissie wat ik wèl interessant vond. Wel weer erg Amerikaans, maar dat was te verwachten, en er wordt goed gespeeld dus dat maakt het nog een beetje goed. Een kleine voldoende.

Wel een megaspoiler inderdaad maar in de bioscoop kon ik niet kiezen om hem niet te zien . Ik vond de trailer wel goed maar verklapte wel veel uit de film want hij duurde ook echt lang.

Uitstekende en interessante film. Het fijne aan de film is dat er niet te over gedramatiseerd wordt. Natuurlijk is racisme een groot dilemma in de film, maar het verhaal focust uiteindelijk vooral op hoe die vrouwen hun werk deden. Het is verder ook geen hele zware film omdat er de hele film toch een lichte vibe heerst. Geregeld grappige en vrolijke momenten. Er wordt dan ook heel sterk geacteerd door de hele cast. Alleen de muziek vond ik niet altijd even passend.

4*

Leuke en interessante film met goeie actrices.

Kevin "white hope" Costner

Top film dit. Eindelijk eens een film die het ware verhaal laat zien van de zwarte vrouw bij de NASA in de jaren 60tig. Schandalig toch ook hoe deze vrouwen werden behandeld. Oprecht vertaald door Hollywood naar het witte doek. Voelde alsof ik er gewoon bij was zo authentiek was het. Even dacht ik nog, ja ja alle witte mensen zijn weer racistisch! Maar toen was daar Kevin Costner. De held van de film die gelukkig wel mijn kleurtje heeft. Zonder hem had de negroïde vrouw nog steeds niet naar een normale wc kunnen gaan! Yes! Laten we nou eens lief met elkaar omgaan potjandorie! Zwart, wit, geel, paars! Say no to racism! De zwarte vrouw heeft godverdomme ook hersens. En de witte man geeft potjandrie echt wel om de rechten van de zwarte mens in de bevolking! Hoezo grijstinten, hoezo diepere laag! Onzin. Eerst zien we 3 scenes waarin de zwarte vrouw het lastig heeft en daarna krijgen we nog een scene in de auto waarin ze aangeven dat ze het ZAT zijn! Fuck subtiele cinema!

1 ster!

Een beetje waar ik voor vreesde. Een film waarin haast iedere subtiliteit ontbreekt. Zo veel is gigantisch aangedikt en gedramatiseerd, geschiedvervalsing eigenlijk gewoon, met als doel een dramatischer film af te leveren. Heel de tijd krijg je van die "zie je wel, zij kunnen dit ook"-momentjes waarbij je de blanken dan verbaasd of diep onder de indruk ziet reageren of scènes waarin blanken stilvallen als Katherine ergens binnenloopt.

Het beeld dat de film zo'n beetje schetst is dat de blanken vooral prutsers zijn die gered moeten worden door Katherine, Dorothy en Mary. Voor een film over een onderwerp als racisme is het wel erg braaf en luchtig allemaal, maar dat is in elk geval deels het gevolg van de keuze het vooral meer alledaagse racisme te tonen dat in stand wordt gehouden door personen die wat ze gewend zijn en ze wordt voorgeschreven niet ter discussie te stellen, in plaats van de meer agressieve uitingen van racisme te tonen. Dat is zeker een plus.

De cast is prima op dreef, maar onder de personages zitten toch ook wat teveel typetjes, personages die als symbolen voelen. Vooral de rollen van Costner en Powell irriteren. Costner is een te leuke en foutloze acteur om echt te kunnen irriteren, maar als baas van Katherine is hij wel een beetje een white savior, dat voel je gelijk door de manier waarop hij in beeld wordt gebracht. Hij gaat Katherine redden denk je dan. Bij de rol van Powell als de astronaut John Glenn is dat zelfs echt misselijkmakend. Steeds zo'n kort shot van hem als hij vriendelijk lacht. Bah.

En dan zijn er nog een hoop scènes die echt misselijkmakend zijn. De scène die er het meest uitspringt is de opzichtige poging een Oscar binnen te hengelen, als Katherine haar baas moet uitleggen waarom ze zo lang wegblijft tijdens haar toiletbezoeken en een grote uitbarsting heeft, wat dan nog erger wordt omdat het wordt gevolg door de wel heel weinig subtiele scène waarin Costner dat stickertje met "colored" weghaalt en met veel geweld en drama voor een heel publiek het bordje van het toilet sloopt en dat besluit met "here at NASA we all pee the same color"Huiver.

Maar daar blijft het bepaald niet bij. We zien ook hoe een van Katherines kinderen een tekening voor haar heeft gemaakt en ze over hun overleden vader praten ("he's with the angels"), hoe Katherine op het einde op haar werk parels krijgt en daarvoor haar vriend een huwelijksaanzoek doet onder het oog van Katherines kinderen en moeder. En dit zijn ook nog eens scènes die eigenlijk amper relevantie hebben voor het verhaal.

Niet dat de film er minder lekker door wegkijkt. Dat is nog wel echt iets waar de film goed in is. Des te knapper eigenlijk aangezien een hoop om in elk geval voor mij niet te volgen wiskunde draait. De film is wel ook nog een beetje patriottistisch en bevat wat gladde, generieke en met weinig timing gebrachte muziek. Wat valt het trouwens weer op hoe oud Kirsten Dunst is geworden. Echt niet normaal hoe snel dat bij haar is gegaan. Ik zou haar in de veertig schatten. 1.5*.

’Here at NASA we all pee the same color.’

Ga je naar een Oscarweekend in Pathé, dan weet je dat de kwaliteit extreem uiteen kan lopen. Zo kan het gebeuren dat je met Manchester by the Sea (2016) de voorlopige film van het jaar ziet en direct daarna een werkelijk abominabel misbaksel krijgt voorgeschoteld.


Want dat is Hidden Figures. Echt. Vergeet die hoge score, dit is pure horror. Nu heb je elk jaar tijdens de Oscars natuurlijk de verplichte segregatiefilm en stelden de vorige twee - Selma en 12 Years a Slave - ook lang niet zoveel voor als men wilde doen geloven. Maar het werd niet eerder zo plat-cliché als Hidden Figures.

De moraal van het verhaal: de mensheid heeft voet op de maan gezet omdat drie gekleurde vrouwen goed konden rekenen. Wat zeg je: vrouwen? Nee, gekleurde vrouwen. GE-KLEUR-DE vrouwen. Want dat is zo lekker anti-segregatie, die huidskleur benadrukken. Niet af en toe en op een subtiele, slinkse manier. Nee, met grof geweld, onafgebroken en met alle discriminerende maniertjes die daarbij horen.

Zo is er in de hele film zo ongeveer geen enkel karakter dat niet als een karikatuur overkomt. De gekleurde vrouwen zelf zijn uiteraard de breedgeheupte, zingend-pratende vrijheidsstrijders die op de meest onlogische momenten een speech uit hun mouw schudden. Of nou ja, onlogisch… Ze zijn wel omringd door blanke, excuus, BLAN-KE mannen die ze bij elke beweging aankijken alsof ze vuur zien branden.

Af en toe moet je er zelfs aan worden herinnerd dat de film ook nog ergens over ruimtevaart gaat (gelukkig zijn daar de spuuglelijke docu-ish beelden voor die plomp in de film verweven zijn). Want je moet natuurlijk wel ergens de beelden van ‘Hallelujah!’, ‘uhm!’, ‘I hear you brother!’ schreeuwende mensen in een kerk, het volstrekt onbelangrijke plot rond Katherines familieleven en meer van dat soort generaliserende ongein kwijt.

Het enige wat op zich nog wél leuk is gedaan, is het jaren-60-sfeertje. En oké, het acteerwerk is niet per se slecht, op die Sheldon-gast na. Je moet je echter door zoveel uiterst voorspelbare clichés en beschamend discriminerende anti-discriminatiepropaganda heen bijten dat het nauwelijks opvalt.

Godzijdank komt het uiteindelijk allemaal goed wanneer de grote boze witte man een kopje koffie haalt voor de zwarte vrouw. Fuck subtiliteit.

Bagger. Pure bagger.

Denk aan je bloeddruk Zwolle84 . En ga de film Loving zien, die is vrij subtiel en zal je allicht bevallen.

Hoe dúrft Hollywood toch een film te maken over het waargebeurde verhaal van drie mensen (vrouwen nota bene, en zwart óók nog!) die alle drempels uit hun tijd wisten te overwinnen! Waarom kunnen ze het niet bij blanke mannen als held houden, dat is dik 100 jaar toch goed gegaan? Wat is daar nou mis mee?

Brrr... Stel je voor dat die zwarte vrouw in die film niet de slachtofferrol zou spelen maar op eigen kracht zou varen en uit zichzelf dingen voor elkaar zou krijgen zoals in deze film... Brr...

Ik heb de film nog niet gezien, maar Zwolle84 heeft geen aanmerkingen op het verhaal. Waar hij wel aanmerkingen op heeft, is dat alles er te dik bovenop ligt en weinig subtiel wordt gebracht. Bij zo'n "wc scene" (het naamboordje) gaan me nekharen al recht overeind staan. En ik heb de film nog niet gezien, moet je nagaan .

Niet persoonlijk hoor Zwolle84 maar je haalt precies naar boven wat het probleem met Hollywoodfilms is en waarom meer films zoals deze nodig zijn .

Juist, dus laten we dan maar het tegenovergestelde doen. Alle blanken zijn slecht (behalve Kevin Costner) en de donkere vrouwen zijn de heldinnen. Er is ook nog iets wat er tussenin zit he...

Edit: zie de rel die de vier vrouwelijke ghostbusters opleverde met de remake.

Rassenscheiding was in die tijd trouwens ook weinig subtiel, dit zijn vrouwen die voor hun rechten moesten opkomen. Als ze subtiel waren geweest dan waren ze nooit zo ver gekomen.

Dank je, die gaat op de lijst.

Ik zal er nog een stukje plaatsen, maar ik heb die film heel anders ervaren. Juist ook in Loving een sterke zwarte vrouw en een zwakkere blanke man. Buiten dat konden deze vrouwen bij NASA wel iets natuurlijk, zelfs in een gesegregeerd Amerika kan dat helpen. Of omgekeerd, zonder hun talent hadden ze nog zo hard kunnen roepen, dan was er niks gebeurd.

Ergens tegen het eind zegt Kirsten Dunst dat ze niks heeft tegen 'jullie soort mensen'. Het antwoord: 'I know, I know you probably believe that. En dat is waar deze film ook lang over gaat. Deze film is inderdaad een wat andere manier hoe racisme wordt bekeken. Geen scheldpartijen, geen stenen door de ruiten, maar een soort vanzelfsprekendheid die er is. Ook de zwarten zelf die constant netjes vragen waar de gekleurden moeten zitten. Dat lijkt me ergens enorm vernederend. Maar het beeld dat zo geschetst wordt is wel heel aardig en ook wat frisser na al veel films gezien te hebben rond dit thema de laatste tijd. Ook het tijdsbeeld daar rond NASA en de strijd tegen de Russen was wel fraai. Ergens deed me dit denken aan The Imitation Game, ook met een wiskundige die helpt in de strijd tegen de vijand,

Het anti-racisme is niet subtiel, maar het stoorde mij ook niet. Buiten dat mag een kunstenaar best een boodschap brengen. Dat Costner dat wc-bordje eraf haalt was nog wel en aardige scène, zonder melodramatische muziek erbij en zelfs wat sullig doordat het bordje maar niet los wil. Maar als Spencer en haar dames dan naar de IBM-ruimte gaan en dan als een stoet door de gangen lopen en de muziek zwelt aan, dan gaan mijn nekharen recht overeind staan. Zelfs dat de blanken soms als wat domme jongens werden neergezet stoorde mij niet., ook al waren dat allemaal vrij slimme jongens die net als Johnson hebben meegeholpen aan het ruimtevaartprogramma. Ergens zit dat erin dat men zodanig eigenlijk niet omkeek naar zwarten, dat hun gedrag niet heel gek is dat ze haar niet serieus nemen. De humor is het enige echt ongemakkelijke. Johnson die steeds naar de wc rent met al die mappen onder haar arm past qua toon gewoon niet.

Het is ook zeker geen perfecte film. Men wil heel erg veel vertellen en hoewel niets echt afgeraffeld wordt heb je wel het idee dat een wat strakker verhaal beter was geweest. Een beetje burgerrechten, een beetje het werk bij NASA, een beetje huiselijk geluk, een beetje noem maar op. Heel veel, maar van alles een beetje dus. Eigenlijk is alleen het verhaal rond Katherine redelijk volwassen uitgewerkt. En hoewel ook dat verhaal soms wel nog beter uitgewerkt had kunnen worden, zijn de verhalen rond de andere twee dames echt een stuk minder. Zij krijgen enkel enkele sleutelscènes en moeten zich daar maar mee redden.

Wel heeft de film een zekere sympathie, mede door de acteurs. Enkel Spencer lag er te dik op. Maar Henson in toch wel de hoofdrol is prima en krijgt één scène die oprecht is (en stukken oprechter dan mevrouw Davis in Fences in ieder geval). Janelle is wel leuk maar ook gewoon fijn om naar te kijken. Ali is bijna net zo sympathiek en waardig als in Moonlight en Costner is perfect gecast en volstrekt geloofwaardig.

Uiteindelijk wel vermaakt en de film is ook vrij leerzaam met een verhaal dat het waard is verteld te worden. Afgerond naar boven 3,5*.