Hidden Figures (2016)

Te veel Pharrell en te veel "De avond van rtl 5, gebaseerd op echte gebeurtenissen" melodrama. Zonde van het op zich interessante verhaal.

Sympathieke, geslaagde film waarin vooral het tijdsbeeld ontzettend goed word getroffen. Hoewel er dan ook rationeel niet zo gek veel negatiefs over Hidden Figures valt te zeggen, moet ik wel aantekenen dat de film op mij persoonlijk niet dermate indruk maakte om hem tot de betere van 2016 te rekenen. Daarvoor kleurt deze brave vertelling me iets te veel tussen de lijntjes(waar was Spike Lee toen ze hem hier zo nodig hadden? ), en word het voor deze makers blijkbaar centrale thema rassendiscriminatie zo vaak op verschillende manieren herhaald dat het tegen het einde eendimensionaal gaat ogen en wat vervelend word. Uiteindelijk gewoon prettig, bovengemiddeld degelijk vakwerk, waarin er door Henson en Costner(sinds Batman word hij steeds beter in bijrollen) uitstekend word geacteerd. Beide zetten schijnbaar moeiteloos echte mensen neer.

Wie geïnteresseerd is in het verhaal van de eerste Amerikaanse astronauten(wat hier jammer genoeg als een bijzaak word behandeld) kan beter een blik werpen op The Right Stuff. Een film van Philip Kaufman die ik toch wat hoger aansla dan deze redelijke maar minder gedenkwaardige Hidden Figures.

The Right Stuff en Hidden Figures zijn volgens mij niet helemaal vergelijkbaar, coumi. The Right Stuff gaat over de piloten/astronauten, deze film over de mensen achter de schermen (the hidden figures). Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat beide films over het begin van de Amerikaanse ruimtevaart gaan en dat het allebei goede films zijn.

Euhh lieve bbarbie, schrijf ook nergens dat ze helemaal vergelijkbaar zijn, maar wel(en dat geef je zelf ook aan), dat ze raakvlakken hebben en een vergelijking m.i. derhalve voor de hand ligt. Naast hetzelfde thema(begin Amerikaanse ruimtevaart), zitten er in beide ook nogal wat dezelfde personages in alleen worden de verhalen verteld vanuit een andere invalshoek. Beide films vullen elkaar eigenlijk goed aan, HF zou best een vervolg kunnen zijn op TRS, en je kunt ze ook los van elkaar zien. Net zoals Geer bij Goor hoort, yin bij yang, en jezelf bij Ken, zeg maar. I rest my case.

Maar terug bij de films: je hebt wel gelijk. De The Right Stuff en Hidden Figures vullen elkaar aardig aan.

Mooi verhaal.

De moeizame strijd van de drie gekleurde dames om gerespecteerd en gewaardeerd te worden had niet beter in beeld gebracht kunnen worden. Mooie rol ook van Kevin Costner als NASA topman.

Pluim ook voor de fraaie soundtrack.

4*

Rassendiscriminatie, ruimtevaartwedloop, JFK, etc. Amerikaanser kan het allemaal niet. Maar dat neemt niet weg dat deze film rustig en sympathiek overkomt. De rassendiscriminatie was er voor mij niet zo dik opgelegd zoals anderen op deze site beweren. Miste zelfs de geniepige opmerkingen op de werkvloer. Ik denk dat het in werkelijkheid zelfs nog wel erger geweest zou kunnen zijn in die ruimte. Veel spanning zit er niet in, de film blijft vrij vlak, en neigt naar zendtijd op een regenachtige zondagmiddag, maar ondanks dat sommige scenes en teksten mier en mierzoet zijn kun je je wel redelijk vermaken. Daarnaast geven de beelden een prima beeld van 1961. Tot slot, hulde aan Euler.

De film vertelt over het baanbrekende werk van drie Afro-Amerikaanse vrouwen bij de NASA aan het eind van de jaren vijftig en het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw. Het is niet alleen dat zij verantwoordelijk waren voor de succesvolle ruimtevluchten, maar met hun bijdrage ook een lans braken voor de positie van de gekleurde vrouwen in Amerika. Hoewel het meer dan terecht is dat de mensen achter de schermen eens in de schijnwerper komen te staan, komt de film qua uitwerking niet boven het niveau van de gemiddelde vrijdagavond tv-film.

Met een heerlijke onsympathieke rol van Kirsten Dunst. Dat dan weer wel.

Sterke film. Het verhaal is krachtig en mooi en wordt prima in beeld gebracht door Melfi. De opbouw is goed en de vaart zit er goed in. De film is kleurrijk, heeft een prima sixties sfeer met een lekkere eigentijdse soundtrack, is vrolijk maar ook hard en vol van emotie. De film laat goed zien wat de dames ondanks de discriminatie, met een flink portie wilskracht hebben kunnen bereiken. De aftiteling is daarbij een fraai eerbetoon aan de dames. Aanrader! 4.0/4.5

Zeker een goede film over drie vergeten zwarte vrouwen die een belangrijke rol gespeeld hebben achter de schermen van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma van de NASA tijdens de Kennedy periode. Veel betere film over Afro-amerikanen dan het vervelende zelfbeklag uit het te veel bewierookte Moonlight. Best confronterend hoe de rassenscheiding nog volop meespeelde op de werkvloer, een onderdeel van de film waar veel belang aan wordt gehecht en toch menigeen de moed in de schoenen zou doen zakken. Wiskunde is niks voor mij maar ik heb wel bewondering voor mensen die goochelen met cijfers: Katherine is hier de centrale figuur en haar rekentalent heeft duidelijk de Amerikanen time&money bespaard. Dorothy was de meest ambitieuze van de drie en zag een leidinggevende functie wel zitten. Tot slot is er nog Mary, maar die leek op het einde wat vergeten. Het is allemaal leuk om volgen en de cast inclusief Costner, zitten dolenthousiast in hun rollen.

Vrij sterke feelgood-movie met een mooi onderwerp. De muzikale omlijsting van Pharrell is hier en daar aan de opdringerige kant en één en ander had wel wat minder oppervlakkig uitgewerkt mogen worden, maar verder valt er weinig negatiefs te melden. De drie hoofdrolspeelsters zijn uitstekend en Kevin Costner heeft een mooie bijrol. Hier en daar best somber stemmend en subtiel aangrijpend, maar overwegend positief qua aanpak en vaak erg grappig. Kortom, een vakkundig gemaakte, leuke film.

“Every time we get a chance to get ahead they move the finish line. Every time.”

Fijne film. Is Hidden Figures geromantiseerd? Sure, maar niet iedere film over zwarte mensen hoeft een arthouse drama te zijn die allemaal raciale kwesties aankaart zoals 12 Years A Slave, Fences of Moonlight. Hidden Figures is gewoon een positief en inspirerend verhaal over drie zwarte vrouwen binnen NASA.

Katherine G. Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson, alle drie indrukwekkende vrouwen die heel veel hebben betekend voor NASA. Het verhaal van de briljante Johnson komt het best uit de verf en Henson is weer eens geweldig. Ik ben al lang fan van haar en ook hier is ze weer geweldig. Spencer (Vaughan) en Monáe (Jackson) zijn ook goed, maar jammer genoeg sneeuwen hun verhaallijnen wat onder. Alhoewel de scene met Monáe die voor een rechter staat wel schitterend is. Mooie rol ook voor Kevin Costner als baas van Henson. Regisseur Melfi wil nog onderwerpen als racisme en seksisme aansnijden, maar echt diep op de materie gaat hij niet in. Hidden Figures is toch op zijn sterkst als het zich focust op Henson en haar strubbelingen binnen NASA. Mooi einde ook met de foto’s van de echte Johnson, Vaughan en Jackson.

MIddelmatig drama over racisme, ruimtevaart, segregatie en raketten.

Ruimtevaart vind ik nog altijd het grootste wapenfeit van de mensheid en films hierover weten me altijd te boeien, ongeacht de invalshoek. Maar met deze invalshoek weet ik het zo net nog niet. Natuurlijk is het absurd dat zwarte Amerikanen destijds compleet gescheiden leefden van de overwegend racistische blanken - no colored allowed, toilets for colored, verplicht achterin de bus zitten, niet mogen studeren waar je wil - vreselijk. Zelfs bij NASA bestond klaarblijkelijk dit apartheidsregime.

Deze film is een ode aan een club slimme vrouwen die door hard werken en inzet anderen zover kregen dat ze eindelijk eens werden beoordeeld op kunnen in plaats van op kleur. Het is ook een herinnering aan het feit dat gelijkheid niet vanzelfsprekend is en dat het generaties lang heeft geduurd, vanaf de afschaffing van slavernij tot ver in de 2e helft van de 20e eeuw, dat zwarte Amerikanen ook op papier 100% gelijk waren aan blanke Amerikanen. Hulde aan hen die zich hier voor hebben ingezet. Tot zover prima.

Maar het voelt wel als de zoveelste film over de achtergestelde positie van zwarten in Amerika. Het is dat Oprah gestopt is haar show, anders had ze deze film misschien nog wel harder geplugd dan 'twelve years a slave' (en tig andere neo-blaxploitation flicks). Al deze films proberen bewust of onbewust de (nare) gebeurtenissen van toen, te plaatsen in de context van nu. Dat hoeft van mij niet zo.

Er is een hele generatie zwarte Amerikanen die doen alsof ze de littekens van de zweep van de slavendrijver zelf op hun rug hebben staan en dat dit de grondslag is voor al hun problemen. Ze hebben het over ongelijkheid, terwijl die er (in tegenstelling tot 60 jaar geleden) niet meer is. Niet officieel althans, maar misschien nog wel in het hoofd van sommige mensen. Hoe zou dat komen? Omdat een hele generatie zwarte Amerikanen bezig is zichzelf buiten de maatschappij te plaatsen.

Beetje makkelijk. Je kunt een opleiding volgen en jezelf omhoog knokken, zoals de dappere dames in deze film. Díe hadden het zwaar. Díe hadden een achtergestelde positie. Maar je kunt ook gewoon een dikke joint draaien, je broek op half zeven laten hangen, Snoep Hond zijn gangsterrap gaan luisteren, je leven verkloten en dan klagen dat je het zo zwaar hebt. En dan films gaan maken over racisme. Katherine Johnson zou zich omdraaien in haar graf als ze zou weten dat er met haar nagedachtenis zo wordt gedweept.

De film zelf is wel OK. De context waarin hij is gemaakt, staat me niet aan. Maar dat had je vast al wel door.

En wat is Kirsten Dunst oud geworden!

2,5 sterren.

Wat een prachtige film over slimme, sterke, stoere en zelfstandige vrouwen die hun tijd voor waren.

Ik hou van dit soort films. Ook al weet je al na de eerste paar scenes wat er precies gaat gebeuren vind ik het dan toch altijd fijn dat het ook daadwerkelijk gebeurt. De film is uitermate goed geacteerd, chapeau voor de drie dames en wat verrassend om Costner weer eens te zien. Vind hem niet echt een briljant acteur, maar ook niet tenenkrommend slecht. En ja, de film is Amerika-minded, nou en? Dat maakt het verhaal er niet minder krachtig van. Gekeken vanaf Blu Ray. 4 *

de stereotypes ofwel de dik aangezette personages vliegen je in dit drama losjes gebasseerd op een waargebeurd verhaal om de oren .

Allereerst hebben we de drie dames , alledrie heel slim sociaal en goedhartig en alledrie moeten ze natuurlijk op een bepaald moment ook laten zien hoe slim ze zijn , dat daar tegenover moet worden benadrukt hoe dom , kortzichtig en negatief de rest van het personeel moet worden neergezet zorgt dat de film er niet geloofwaardiger op word .

De scene waarin 1 van de 2 andere dames zomaar die computer aan de praat krijgt komt ook totaal niet geloofwaardig over .

Trouwens als Katherine Johnson nou echt zo slim was geweest als deze film ons wil laten geloven waarom bleef ze dan al die tijd dat ze zover naar het toilet moest op hoge hakken lopen , komt niet echt slim over .

Nee deze personages komen erg 2 dimensionaal over , dat is ook van toepassing op kevin costners personage dat de rol van redder of white knight op zich mag nemen .

De rest mag dienst doen als halve racist of figurant .

In de privesfeer hebben we dan nog wat personages wat kids want natuurlijk zijn de dames superliefhebbende moeders en hebben we ook nog de nieuwe liefde van katherine die natuurlijk wel voor hij bij haar naar binnen mag eerst heel nederig zijn excuses moet aanbieden want hij had niet gedacht dat ze zo goed in wiskunde kon zijn .

Eigenlijk een serieus drama waarin ondanks de schrijnende rassenscheiding toch enkele zwarte dames het weten te maken bij de NASA, en dat omdat ze simpelweg niet om hen heen konden. Het wordt allemaal gebracht alsofdiscriminatie niet meer dan een misverstand was en iedereen diep van binnen eigenlijk helemaal niets tegen de afro amerikanen hadden. Het moet dan ook natuurlijk wel leuk blijven voor het bioscoop publiek.

Desalniettemin is het verhaal vermakelijk en de inkijk in het ruimtevaartprogramma interessant. Het tijdsbeeld is bovendien mooi getroffen.

Mooi goed serieus drama. 3.5

Gave film. Zeer puike acteerprestaties in dit drama. Zoals Leno hierboven schreef klopt wel een beetje, alleen op enig moment zegt Vivian (Kirstin Dunst) tegen Katherine, dat iets niet gebeurd omdat ze black is. De reactie van Katherine zegt het eigenlijk helemaal: 'Ik geloof best dat u dat echt geloofd'. Voor mij zat daar het echte probleem van racisme. Het is zo'n dun lijntje...
l met al hele dikke 3.5*

Wat een prachtige goede en mooie film was dit zeg . ...5 sterren is in principe niet genoeg voor deze film . 5 gouden sterren yes . Deze film verdiend scheepsladingen vol met oscars . Andere kant vond ik de film ook vreselijk omdat ik niet wist dat ze in Amerika in de jaren zestig net zo bizar racistisch waren als in Zuid Afrika . Dit is zo bizar en racistisch dat je de blanke NASA mensen gewoon gaat haten in deze film

( ja ik ben ook blank) wat vreselijk moet het voor deze mooie slimme intelligente dames geweest zijn om zo behandeld te worden zelfs door de intelligente mensen van de NASA ..Krankzinnig ...Ik was in het begin een beetje bang dat dit walgelijke racistisch gegeven te zwaar zou wegen en de film zou verzieken en te melodramisch zou maken . Maar dat is niet zo . Je gaat helemaaal uit je bol van deze film .... Het is buitengewoon mooi , Ik hou van deze film .

Wat mij betreft is dat juist precies wat wél gebeurt.

Redelijk gemaakte film, maar niks bijzonders - het klonk op papier waarschijnlijk een stuk beter.

Natuurlijk is dit een interessant verhaal en is het stuitend om te zien hoe zo recent als 60 jaar geleden segregatie en racisme nog volop aanwezig waren in de VS (en dan zelfs nog bij zo'n "verheven" instituut als NASA). Bovendien is het interessant om te zien hoe de computer zijn intrede deed en dat voor die tijd een "computer" juist een mens was die met de hand allerlei berekeningen uitvoerde. M.a.w. de film is een mooi tijdsbeeld.

Dit gezegd zijnde wil de film maar niet echt aangrijpend of interessant worden. Dit komt denk ik doordat toch een beetje voor een "feel good" aanpak gekozen is (waardoor je toch nooit echt het idee krijgt dat er iets op het spel staat) en het feit dat de aandacht verdeeld wordt over drie hoofdpersonen terwijl het verhaal van Katherine Goble/Jackson toch verreweg het meest interessant is en meer aandacht had verdiend. Door het gebrek aan focus blijven de karakters vervolgens erg aan de oppervlakte en volgen de cliches elkaar in vrij rap tempo op. Ook bijv. het casten van Jim Parsons (Sheldon uit de Big Bang Theory) als NASA-nerd helpt hierbij niet natuurlijk (hup, nog een cliché erbij).

Uiteindelijk wel geinig om keer gezien te hebben, maar door de (te) luchtige aanpak, een bak clichés en een te oppervlakkige uitwerking uiteindelijk toch niet echt geslaagd

Goed acteerwerk, slappe fictie. FICTIE! Mja... En op een manier waar je regelmatig niet goed van wordt. Waarom een film maken over het belangrijke werk van 3 zwarte vrouwen bij NASA en je dan gaan focussen op obstakels die ze NIET hebben moeten overwinnen daar; nl Racisme/segregatie? Toen NACA in 1958 overging in NASA werd segregatie daar namelijk afgeschaft. Die waren vrij progressief daar. En de film speelt zich af in 1961/62. Bovendien zijn de 3 blanken bijpersonages (Costner, Dunst, Parson) die het racisme-geschil motiveren ook verzonnen door de schrijvers.

Dus alle heroische scènes en alle 'emotionele' punchlines uit de film zijn uit de duim gezogen of uit hun verband gerukt (en zelfs uit de juiste tijdlijn gerukt). Dus geen gescheiden koffiepotten, geen gescheiden wc's, geen gesprint in de regen, geen bruut gehamer op borden, last-minute berekeningen plus werkaanstellingen etc

Waarom kies je dan niet voor 3 fictieve personages in een film over rassenscheiding? Of maak je juist een puur biografische film over deze 3 belangrijke dames? Ik weet het niet, maar 1,5* is meer dan zat voor deze Hollywoodschmalz. Niet verveeld, wel geërgerd.

heb genoten van deze film , goede acteerprestaties en een degelijk verhaal

Dat is toch totaal geen terugkoppeling op wat Ramon aan de kaak stelt?

Nope. Snap 'm ook niet.

Bij een feelgood van Amerikaanse makelij die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal is de uitkomst vaak al bekend. Die is bijna altijd goed. En zo niet, dan huurt men een scenarioschrijver in, die met wat schaafwerk de uitkomsten goed maakt. Het moet immers wel verkopen. Selling is our business! Misschien een wat cynische kijk op het waargebeurde feelgoodgenre, maar de verhalen in de films uit het genre verlopen over het algemeen nogal onnatuurlijk gladjes. Natuurlijk is er hier en daar wel eens een setbackje, maar dat duurt nooit lang. Al snel gebeurt er gelukkig weer iets leuks of spannends en kunnen we het minder leuke hoofdstukje weer vergeten. En zo gaat het dan tot het einde.

Soms heb ik met dit type film een klik. Soms niet.

Dan over deze film. Het verhaal is interessant. Over de begintijd van de ruimtevaart en over de pioniers in het veld. Deels geromantiseerd natuurlijk. Niet erg hoor, maar ik vraag me altijd af welke onderdelen van het verhaal geromantiseerd zijn. Het zit me wat in de weg. Niet heel storend, maar 't is er wel.

In deze film wordt de segregatie niet bepaald verzwegen. Dat kan ook niet anders als het issue een belangrijke rol in het verhaal speelt. Minder ok, is het dat het item in de loop van de film een steeds minder belangrijke plek in het verhaal inneemt. Alsof er een soort breekpunt is aangebroken waarop dat vervelende issue nu wel genoeg is besproken. Hè, hè, dat was dat, nu gaan we weer iets leuks of spannends doen. Even de zinnen verzetten.

Feelgood en de Verenigde Staten is een ijzersterke combinatie. Ongeacht de tijd waarin het verhaal zich afspeelt of ongeacht het onderwerp dat wordt behandeld, de grootsheid van de natie flonkert altijd door het verhaal heen en meestal is de flonkering niet erg subtiel. Zo ook hier. Het gebrek aan relativering met betrekking tot de grootsheid van de natie, levert wel wat ergernis op.

Ondanks de ergernissen, vond ik de film eigenlijk best leuk. De score was ok. De personages waren ok. Het acteerwerk was ok. Het verhaal was ok. Ik leefde me zelfs even in. Ik had een klikje met de film, zogezegd.

Eigenlijk een wat vreemde conclusie aan het einde van dit lichtelijk tendentieuze berichtje.

Waargebeurd.

En dat bedoel ik dan echt sarcastisch. Want een korte blik op de wikipedia laat zien dat precies de sleutelscenes niet op de werkelijkheid berusten - en dat roept dan toch wat de vraag bij me op waar deze film nou eigenlijk over gaat. Overduidelijk was de segregatie in de VS in de tijd dat het verhaal speelt nog niet afgeschaft, en discriminatie bestaat nog steeds, maar dat maakt het niet tot een goed idee om dan maar wat verzonnen zaken in het script in te brengen. En ik snap ook niet zo goed waarom dat dan nodig gevonden is - was het niet beter om gewoon bij de werkelijkheid te blijven, en de dames het respect te geven dat ze echt verdienen, in plaats van er een verhaaltje over de plee bij te halen. Irritant, en het verbaast me keer op keer dat dat zonodig zo moet bij films uit dit genre, en het geeft me keer op keer het gevoel dat in plaats van respect te geven de persoon vooral gebruikt wordt.

Verder best ok hoor, mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht. De al te hippe soundtrack irriteert me ook trouwens.

Hollywood is er van overtuigd dat drama en onrecht nog eens 10 keer meer moet worden aangedikt om een boeiende film op te leveren waar mensen in drommen voor naar de bioscoopkassa toe rennen .

en aangezien racisme zo,n hot issue is de laatste jaren ( vooral sinds die oscar rel van 2 jaar terug , sinsdien word de ene na de andere racismefilm over ons uitgestrooit) denkt hollywood daar makkelijk mee te kunnen scoren .

ik denk dat deze film voor een flink deel fictie is , er zal een kern van waarheid in zitten maar die kern

was niet genoeg geweest voor een boeiende film .