Hidden Figures (2016)

Ja dat kan inderdaad een bron van ergenis zijn, heb je gelijk in. Ik bekeek het meer vanuit dramatisch oogpunt.

Fijne feel good movie ??

Ik vond het best wel triest en heftig om te zien hoe deze geniale vrouwen werden vernederd .

geweldige film

over de verborgen mensen achter de nasa

prachtig neergezet!!

mooi tijdsbeeld !!

Mooie historische film over drie afro-Amerikaanse vrouwen en hun werk op de achtergrond van NASA in tijden van het leven zonder computers. Het gaat over een rekenkundige, een programmeur en een ingenieur-in-spe. Drie sterke dames elk met hun eigen karakter, problemen en levensdoelen. Je ziet hoe ze zowel als vrouw en als kleurling moeten opbotsen tegen de vooroordelen die er in die tijd heersten. En tevens hoe ze er in slagen om hun dromen waar te maken en geschiedenis te schrijven door hun vastberadenheid en zo een plaatsje te veroveren in de NASA-wereld. Daar dit gebaseerd is op waargebeurde feiten geeft het de film net dat extraatje. We maken tevens kennis met de opkomst van de eerste computer, de IBM die toen nog een ganse zaal innam en niet zo betrouwbaar bleek te zijn als de menselijke rekenkracht nodig om de ruimte veilig te kunnen veroveren. De astronaut met de uitspraak dat hij meer vertrouwde op de berekeningen van iemand die hij tenminste nog in de ogen kon kijken ipv. een machine zegt hierbij alles. We krijgen tevens nog een kort stukje ruimteavontuur en zoals we wel meer zien wordt het einde van de film nog visueel versterkt met enkele foto’s en feiten van de echte personen waar deze film rond draait.

Nog het vermelden waard is de rol van Kevin Costner. Niet mijn favoriete acteur, maar speelt hier een voortreffelijke rol als kordate maar rechtvaardige baas. Geen hoogvlieger deze film maar toch wel genoten. Heeft inhoud en brengt toch wel een stukje geschiedenis. 3,5*

Waar jij je informatie vandaan haalt is me een raadsel, als je de drie vrouwen op Wikipedia naloopt klopt het verhaal zeer zeker wel ....

Het gaat hier niet om hun verwezenlijkingen maar om het verhaal rond racisme. In een interview met Johnson gaf ze aan niet echt racisme ervaren te hebben bij NASA. Ook het verhaal van het ver weg naar toilet moeten gaan is eigenlijk verzonnen - de collega's maakten er geen enkel probleem van dat deze dames naar het 'blanke' toilet gingen. Als je dat vooraf allemaal weet geeft het toch een hele rare indruk dat ze de film daar toch grotendeels aan op hebben gehangen...

Mbv chatgpt vond ik dit een aardige analyse...

Je hebt gelijk dat er in sommige gevallen een discrepantie bestaat tussen de werkelijkheid en hoe bepaalde gebeurtenissen in Hidden Figures zijn afgebeeld. Katherine Johnson, in haar interviews en memoires, heeft aangegeven dat ze bij NASA relatief weinig direct racisme heeft ervaren in vergelijking met de omstandigheden die zij elders in haar leven had meegemaakt. De NASA waar ze werkte, was in sommige opzichten vooruitstrevender dan andere instellingen, vooral onder leiding van mensen die haar werk waardeerden vanwege de waarde die het toevoegde aan de missie. Dit kan inderdaad de indruk wekken dat de film, die racisme en segregatie als centraal thema benadrukt, bepaalde elementen overdrijft of zelfs verzint om het dramatisch spannender te maken.

De scène waarin Katherine naar een verafgelegen toilet moet lopen omdat de 'colored' toiletten apart waren, is een goed voorbeeld van zo'n verfraaiing voor filmdoeleinden. De werkelijkheid was dat, hoewel segregatie zeker aanwezig was in veel delen van de VS, het in haar specifieke situatie bij NASA vaak niet zo strikt werd nageleefd, en dat haar collega’s geen bezwaar maakten tegen het gebruik van het "blanke" toilet. Het kan dus inderdaad vreemd aanvoelen om te zien hoe een verhaal dat eigenlijk gematigd was, wordt omgezet in een iconisch symbool van strijd tegen racisme.

Waarom de filmmakers deze dramatiseringen hebben gekozen, kan te maken hebben met de wens om een breder publiek te bereiken en een sterker gevoel van conflict te creëren — iets wat vaak nodig is in films om de boodschap over te brengen. Er is ook het idee dat de uitdagingen van deze vrouwen makkelijker te begrijpen en te communiceren zijn wanneer ze als een duidelijk conflict worden gepresenteerd. Bovendien zou de film zonder deze elementen misschien niet zo veel aandacht hebben getrokken of de impact hebben gehad die het heeft gehad.

Toch blijft de grote boodschap van de film overeind: de kracht en vastberadenheid van vrouwen zoals Johnson, Vaughan, en Jackson om te slagen in een door mannen gedomineerd en racistisch systeem, wat voor veel mensen een belangrijk verhaal was dat verteld moest worden. Het is begrijpelijk dat dit voor sommige kijkers verwarrend of zelfs misleidend kan zijn, vooral als men zich bewust is van de nuance in de werkelijke ervaringen van de hoofdpersonen.

DE FILM WERD AANGEKONDIGD ALS EEN TOPFILM. En dat is hij ook. We keren terug naar de jaren 60. De ruimtevaart scheert hoge toppen. De wedloop USSR - US kent een hoogtijd. Na de succesvolle ruimtetocht van de Rus Joeri Gagarin, voelen de Amerikakanen zich gekrenkt. Z e zetten alles op alles om dat succes minstens te evenaren. Maar er zijn problemen. Berekeningen moeten kloppen en tot succes leiden. Wiskundetoppers gevraagd!! Ze worden gevonden en ze redden het voor de NASA. "Meet the women you don't know, behind the mission you do." Het zijn drie briljante Afro-Amerikaanse vrouwen, die begaafde wiskundigen zijn, die gaan werken voor de NASA. Dank zij hen wordt succes geboekt!

De film focust niet alleen op hun werk, maar ook op hun thuis en hun gemeenschap.

Weet ook dat toen zwarte mensen niet de rechten hadden, die blanken (witte) mensen wel hadden. Zoals het gebruik van de wc's. Die waren gescheiden ... (Dit geeft in de film aanleiding tot een schitterende scène!!)

Die vrouwen die verdienen gekend te zijn!! Hun namen: Katherine Johnson, Dorothy Vaughan, Mary Jackson.

Een knappe film!!

Dit stukje geschiedenis wordt fraai in beeld gebracht.

Fijne feel-good-film waarbij ik persoonlijk de werkwijze en de wetenschappelijke benadering binnen NASA eigenlijk interessanter vond dan de emancipatoire insteek. Aan de goede uitkomst hoef ik nergens te twijfelen, maar de drie hoofdrolspeelsters krijgen alle ruimte om te schitteren, en dat doen ze dan ook. Het echte (fysieke) geweld van die jaren gaat een beetje langs ze heen, ondanks een militante echtgenoot in huis, demonstraties op straat en een brandbom op televisie, maar de focus ligt dan ook op de strijd die ze als begaafde maar gekleurde vrouwen moeten voeren binnen een bolwerk van witte mannen die over hun vooroordelen niet eens nadenken. De thuissituaties zijn steeds bijna te rooskleurig om waar te zijn, maar gelukkig geven de personages van Costner, Parsons en Dunst nergens expliciet uiting aan hun toegenomen waardering voor hun gekleurde medewerkers c.q. ondergeschikten, en al met al bleek ik toch wel vatbaar voor de aanwezige sentimentaliteit. Mooie details uit die tijd: een boek over Fortran, een vroege IBM…