Hidden Figures (2016)

Fijne feel good movie die op een luchtige manier het levensverhaal vertelt van drie donkere vrouwen die als rekenwonders de vele mannelijke geleerde een hak zette. Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot en zeker vanwege de rassenkwestie een lastige onderneming. De pijnlijke momenten worden weer eens duidelijk zoals een aparte koffiepot en een wc aan de andere kant van het terrein. Moet de extra's nog bekijken in hoeverre het verhaal klopt want hier en daar lijkt hij me nogal dik aangezet. Feit blijft wel dat deze ladies een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de NASA. Glansrol voor Taraji P. Henson die Katherine Johnson leuk neerzet. Onlangs 99 jaar oud geworden!! De andere twee zijn er niet meer maar wel heel oud geworden. Heb zelf niks met wiskunde en getallen, maar het blijft toch boeiend om zoiets te zien. De film heeft wel wat overeenkomsten met The Imitation Game. Het gevaar bij dit soort films bestaat dat hij saai kan worden. Hidden Figures is meer dan alleen cijfers berekenen en dat doet de film goed. Toch is ie wat lang en met name het tweede uur heb je zoiets van okay dat weten we nu wel. Een half uurtje korter was beter geweest. Nu is hij wat uitgerekt zonder echte nieuwe impulsen. Wat ik wel zeer prettig vond waren de thuismomenten. Een goede mix tussen werk en privé.

Beeld en geluid op de BD zijn prima verzorgd. Misschien geen film om elk jaar uit de kast te halen, het is zeker een kijkbeurt waard!

Aardige film over drie Afro-Amerikaanse vrouwen die werken bij NASA en hun steentje bijdragen. Een onderhoudend verhaal waarbij racisme en het ruimtevaartprogramma mooi gecombineerd worden. Het verloop is wat voorspelbaar en sommige momenten zijn nogal eenzijdig uitgewerkt. Een fijne cast en een prima aankleding.

Uitstekende biografische film is dit.

Waar gebeurde verhalen zijn altijd al mijn favoriete films geweest, over welk persoon of onderwerp het ook gaat.

Natuurlijk heeft het ene onderwerp meer voorkeur dan het andere, deze film gaat over drie dames, zwarte dames, in het Amerikaanse ruimtevaartprogramma.

Niet makkelijk gezien de sfeer in begin jaren '60 tegenover de zwarte medeburger verre van ideaal was, en dat is dan nog zacht uitgedrukt.

Maar deze drie geniale dames worden na veel moeilijke stappen wel aanvaard, en mede daardoor komt er ook bij Nasa een kentering wat betreft de rassenscheiding.

Ik heb de indruk dat ik al te veel aan het verklappen ben, dus kijken maar, dit is een zeer mooi gemaakte film die op het einde een emotionele toets heeft.

Zeer warm aanbevolen, ook voor wie niet in ruimtevaart is geïnteresseerd !!!

Even helemaal uitgezocht... conclusie: Een grotendeels verzonnen verhaal, dat ze als "true story" proberen te verkopen. Slechte propaganda film.

Maar als Rickazio vanuit zijn luie stoel spreekt dan hebben de betrokkenen die dit hebben meegemaakt niets in te brengen. LOL.

Zeer degelijke film over 3 zwarte vrouwen die hun daadkracht, intelligentie en doorzettingsvermogen de NASA geholpen hebben de concurrentie met de Sovjets te verscherpen. Hoewel ik niet zo thuis ben in wiskundige natuurkunde en dit toch vaak aan bod komt in de film heb ik nergens het gevoel gehad van saaiheid of heb ik me er ook niet aan geërgerd. Ondanks deze wiskundige formules blijft de film erg ontspannen en luchtig.

De klemtoon van de film ligt eerder in de openlijke en subtiele verweving van de segregatie tussen blanken en zwarten, dit overgoten met een sausje ruimtevaartwedloop (en Koude Oorlog) tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. En gooi er gerust de ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen ook maar bij. Dubbel fout dus voor deze drie hoofdpersonages.

Zeer fijntjes toont de film aan dat geïnstitutionaliseerd racisme ingebakken zat in de Amerikaanse cultuur en dat niet enkel rechtse populisten (om er maar één doelgroep uit te pikken) er zich aan bezondigen, maar eveneens (voor de overheid werkende) progressieve bollebozen. De film bevindt zich daar op glad ijs omdat het soms neigde tussen een (ongelijke) strijd tussen blanke slechteriken en arme zwarten. Theodore Melfi ving dat trouwens vrij goed op, want propaganda was niet zijn doel en werd mijn inziens ook niet bereikt.

Ik las hieronder dat er wat twijfels zijn rond de accuraatheid van de film. Het zal wellicht overgoten zijn met Hollywoodiaans drama en er is wel degelijk een verschil tussen een "waargebeurd verhaal" en "gebaseerd op ware feiten". Dat sommige zaken wat uitvergroot zijn, lijkt me duidelijk: bijvoorbeeld toen Catherine bij de lancering van Glenn de toegang werd ontzegt tot het Space Center en even later the chief haar toch binnen liet ...

Beetje veel nadruk op het feelgoodgehalte, maar best innemende en inspirerende film. Gewoon goed, zonder meer: 3,5*

Op zich geen slechte film, alleen een beetje jammer dat achteraf dan blijkt dat heel wat informatie gewoon niet klopt of volledig uit de context is getrokken, en het raciale plotlijntje er gewoon aan toegevoegd is, gezien men blijkbaar bij NASA iedereen gelijk behandelde. Op basis van de film zelf zou ik een 3,5* geven, maar het stoort me wel dat de film in die mate werd aangepast voor een biografie en of drama, en mocht ik dat dus in mijn cijfer meenemen zou ik wellicht naar 2,5* zakken. Dikke smet op deze film. Ik voel me echt in het zak gezet. Ik weet wel dat feminisme en anti-racisme wel in zekere mate gegrond zijn, maar om nu bewust alles door een feministische en anti-racistische bril te moeten gaan zien, vind ik er ook een beetje over. Ik heb gisteren een 3.5* gegeven, maar door die zure nasmaak zal dat cijfer wellicht nog wel dalen. Het voelt een beetje aan als de Lance Armstrong van de films.

Een biografie mag op zijn minst toch een beetje waarheidsgetrouw zijn, neem ik aan. Katherine Johnson heeft op zijn minst wel iets verwezenlijkt neem ik aan? Eer haar dan door een waarheidsgetrouw te vertellen, en niet door de helft er bij te gaan verzinnen. Als je een verhaal over racisme of feminisme had willen vertellen, had je beter voor iets anders gekozen. Daarbij ik vind het ook vrij racistisch dat elk verhaal, film of tv-serie over een zwarte vrouw vandaag alleen maar over racisme gaat. Alsof ze niets anders bijgedragen hebben tot onze maatschappij. Deze vrouw is bekend geworden omwille van haar bijdrages voor NASA, niet omdat ze het racisme bestreed op NASA en een omloop van 40 minuten moest maken om naar de wc te kunnen. Echter is hetgeen ze voor NASA gedaan heeft in deze film gedegradeerd tot bijzaak.

Een pracht van een film over drie zwarte vrouwen die voor de ruimtevaart in de USA veel hebben betekent. Het is ook ondanks moeilijke formules e.d. die toch een grote rol in hun leven hebben gespeeld vanwege het werk wat de dames deden, een luchtig verhaal gebleven. Er wordt wel een strijd in het begin geleverd tussen de 'nerd' op de afdeling en (ik meen) Dorothy Vaughn over wie de berekeningen uiteindelijk moest maken. Wel, we weten wie uiteindelijk het brein had en wie niet.

Een fraaie biografie met ook nu en dan humoristische stukjes.

Een mooie 8+!

Als het in deze Drama / Biografie film vooral had gedraaid om racisme, waarbij ook regelmatig het racistische woordje "Nigger" in zou voorkomen, dan had de filmtitel ook kunnen zijn "Hidden Niggers", maar dat is niet het geval en het woordje "Nigger" wordt gelukkig ook niet gebruikt. Het draait in deze film wel o.a. om racisme, maar dan vooral m.b.t. negeren en het minderwaardig stellen, oftewel het verschil destijds tussen "Blank" en "Zwart".

In dit verhaal draait het om drie briljante vrouwen van Afro-Amerikaanse afkomst, te weten Katherine Johnson (Taraji P. Henson), Dorothy Vaughn (Octavia Spencer) en Mary Jackson (Janelle Monáe), die in de jaren 60 voor de NASA werkten en die betrokken waren (o.a. met belangrijke wiskundige data) bij de eerste succesvolle Amerikaanse ruimtemissie (eerste Amerikaan in een baan om de aarde).

Voordat de film begint, wordt aangegeven dat deze film gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maar dat "gebaseerd" is volgens mij wel behoorlijk aangedikt in deze film, waardoor ik het vooral een clichématige en voorspelbare film vond, die hier en daar ook wat langdradig (duurt ook circa 120 minuten) overkomt. Om dat laatste wat dragelijker te maken, heb ik dan ook alle flauwe en clichématige romantische (vaak niet voor mij weggelegd) scènes tussen Katherine Johnson en haar toekomstige man kolonel Jim Johnson (Mahershala Ali) vooruit zitten te spoelen, want dat bespaarde me tijd (ik denk iets van 15 minuten in totaal) en ook een aantal braakmomenten.

Het verhaal zit zeker mooi in elkaar en weet daarbij ook wel te boeien en te interesseren (is zelfs ook wat leerzaam en zeker m.b.t. de ruimtevaartwedloop tussen de Amerikanen en de Russen en de eerste IBM computer, te weten de IBM 7090, bij de NASA, zodat "rekenaars" eigenlijk niet meer nodig zijn), maar het wist me helaas wel niet te raken of te ontroeren en dat ondanks dat dit verhaal o.a. draait om racisme. Een goed voorbeeld daarvan is de dames-wc voor kleurlingen, welke op 800 meter afstand van kantoor ligt. Dat wordt op een gegeven moment wel subtiel opgelost door Al Harrison (Kevin Costner), waarbij hij ook zegt:

"Hier bij NASA hebben we allemaal gele plas"

Ook het scheiden van koffie en water is een goed voorbeeld hoe men in deze film omgaat met racisme. En als een blank persoon, te weten Vivian Mitchell (Kirsten Dunst), een zogenaamde positieve opmerking maakt m.b.t. racisme tegen Dorothy Vaughn, ontstaat de onderstaande dialoog.

Vivian: Dorothy, Weet je, wat je ook denkt ik heb niks tegen jullie.
Dorothy: Dat weet ik. Ik weet dat u dat zelf gelooft

Na het clichématige einde wat eigenlijk ook niet spannend is, en dan doel ik op het veilig landen van astronaut John Glenn (Glen Powell) op aarde, krijg je nog wat weetjes te lezen over Katherine Johnson, Dorothy Vaughn en Mary Jackson en krijg je ook wat echte foto's van hun te zien. M.b.t. de weetjes, wordt er o.a. gezegd dat Mary Jackson de eerste vrouwelijke Afro-Amerikaanse luchtvaartingenieur werd, dat Dorothy Vaughn de eerste zwarte supervisor werd bij NASA en dat Katherince Johnson alle berekeningen deed voor de "Apollo" missies naar de maan en tevens voor de Space Shuttle.

Het draait in deze film eigenlijk vooral om de cast en vooral natuurlijk om de drie "zwarte" hoofdrolspelers, te weten Taraji P. Henson (in de rol van Katherine G. Johnson, die zeer goed kan rekenen en wordt aangesteld als "rekenaar" voor NASA, ze berekent o.a. de "Go/No-Go", oftewel waar het ruimtevaartuig zal landen op de aarde), Octavia Spencer (in de rol van Dorothy Vaughan, die graag supervisor wilt worden en daarvoor o.a. de programmeertaal "Fortran" voor de IBM-computers zelfstandig gaat leren) en Janelle Monáe (in de rol van Mary Jackson, die graag luchtvaartingenieur wilt worden en daarvoor zelfs naar de rechter stapt), die alle drie gewoon goed en overtuigend speelden en de laatste vond ik ook best een mooie vrouw.

Ook de "blanke" cast deed het wel verdienstelijk en dan doel ik vooral op de bekende acteur en actrice, te weten Kevin Costner (in de rol van Al Harrison, die bij NASA de leiding had over de "Apollo" missie) en Kirsten Dunst (in de rol van Vivian Mitchell, die één van de leidinggevende is in het gebouw van NASA en die niet bepaald een hoge dunk heeft van de zwarte medewerkers), maar hun rol was wel behoorlijk clichématig. M.b.t. "Wie de leiding heeft", ontstaat er op een gegeven moment een leuke dialoog (i.v.m. het bijwonen van een vergadering) tussen Katherine en Al en wel de volgende:

Al: Maar wie is er de baas in dit gebouw ?
Katherine: U bent de baas, maar u gedraagt zich er niet naar.

Al met al is dit best een mooie Drama / Biografie film in typische "aangedikte" Hollywood stijl om eens gezien te hebben (gezien overigens op "Film1 On Demand"), maar het verloop van het verhaal is wel zeer clichématig en voorspelbaar en of het ook zo allemaal gebeurt is, daar heb ik sterk mijn twijfels over, maar is natuurlijk wel mooi voor het verhaal en dus ook voor deze film.

Naar ware gebeurtenissen, hulde aan drie vrouwelijke wetenschappers die in de States van de jaren 60, omwille van hun huidskleur, heel wat tegenkantingen ontmoetten op vlak van studie en beroep.
De weg naar erkenning en waardering is vlot verhaald, qua karaktertekening niet zo diepgaand, en het is vooral de rassendiscriminatie met scènes als wanneer Kevin Costner met woede en geweld het bord aan de toiletten, die het gebruik ervan aan "coloured people" voorbehoudt, vernietigt, die zullen blijven hangen.

Uitstekend biografie/drama/historie film...

Een waargebeurd verhaal...

Uitstekend verhaal en mooi ontroerend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Kevin Costner...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld en ouderwetse opname...

Perfect achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

Het is moeite waard...

De film eens bekeken en een aangename verrassing. Ondanks het serieuze thema werd het toch tof gebracht en verveelde de film niet. De cast deed het prima en verder zag hij er goed uit.

Toch wel een interessant om gezien te hebben een een stukje geschiedenis mee te pikken.

Toch wel een aanrader!

Leuke film, mooie beelden, goed verhaal.

Mooie film , op zo'n regenachtige avond na studio sport.

3.5 ***

Dit hebben we tienduizend keer eerder gezien.

Totaal oninteressante Hollwood film.

Wat een ellende om af te kijken.

Geweldige film. Schurkt tegen 4,5* aan wat mij betreft. Fijne dynamiek, toffe karakters, mooi tijdsbeeld en uitstekend geacteerd. Met name onder de indruk van Taraji Henson. En een fascinerend verhaal natuurlijk, gebracht met de nodige humor zonder de thematiek niet serieus te nemen. Een film waarin vele thema's verweven zitten; racisme, seksisme, nationalisme, de magie van getallen, hoogbegaafdheid, (de impact van) technologie en tot slot nog een stukje ouderwetse romantiek. Het gevaar van zoveel thema's is natuurlijk dat het allemaal aan het oppervlakte blijft, maar dat valt alleszins mee. Het script is sterk, geholpen door het indrukwekkende verhaal waar het op stoelt. Wat beklijft is bewondering voor deze sterke vrouwen, verwondering over de bijzondere tijd die begin jaren zestig zijn geweest en een glimlach, gewoon omdat het een heerlijke film is.

Echt een mooie film dit. En prachtig geacteerd, vooral Henson en Costner. Maar eigenlijk was de hele cast wel oke. Toch wel raar om te zien dat het verschil tussen blank en zwart zo groot was toen. Gelukkig is er wat dat betreft veel veranderd.

Een waargebeurd verhaal en ik vond de film prachtig. Goed geacteerd en mooi verfilmd. Daarom van mij 4,5 sterren.

Een betere film dan ik had verwacht. Het verhaal interesseerde mij grotendeels. Met wiskunde en ruimtevaart heb ik niet veel, maar met gelijke rechten wel. De film bevat een fijne sfeer, niet heel zwaar, ondanks de zware kanten aan het verhaal, en het acteerwerk vind ik ook goed. De muziek van o.a. Pharrell Williams past erbij. Ik geef een 7. 3,5*

Het typische verhaaltje van de underdog minderheid die tegen alle soorten van onrecht moeten opboksen wat uiteindelijk moet leiden tot enkele feel good momenten.

Helaas is het allemaal heel prekerig bij momenten en ligt het er ook wel zeer vingerdik op, waar het bv. bij The Green Book net iets subtieler was en het verhaal toch net iets meer primeerde boven het lesje dat ze ons proberen te leren.

Op zich heb ik weinig tegen dit soort films, ware het niet dat deze ook nog eens gebaseerd moet zijn op waargebeurde feiten. Helaas zijn deze waargebeurde feiten amper te bespeuren in deze film. Ja, de drie vrouwen hebben een zeer belangrijke rol gespeeld bij NASA in die periode, echter alles van rassenscheiding, vrouwenongelijkheid, oversten die hun macht verkeerd gebruiken etc is er bij deze film bij verzonnen of zwaar overdreven(in een interview vertelt een van de originele vrouwen dat ze zelden tot nooit iets hiervan heeft gemarkt bij NASA) om een soort van kunstmatig sentiment bij de kijker op te wekken.

Dit is dus niet meer of niet minder dan een matige feel good film die iets te hard heeft gemikt op een Oscar door veel te hard te focussen op de onrechtvaardigheid in die tijd, en niet op de effectieve verdiensten van de drie vrouwen, wat jammer is want hun bijdrage was zeker niet gering en hun verhaal is zeker de moeite waard.

Ter verduidelijking voor alle boneheads out there: neen ik ontken niet dat in het Amerika van die tijd een ernstig probleem was met rassenongelijkheid (integendeel, ze zijn veraf van hoe het zou moeten zijn op de dag van vandaag), maar dat is voer voor een andere film en een ander verhaal en niet de hoofdbrok van het verhaal van deze drie hoofdpersonage's bij hun periode bij NASA.

Mee eens. Ook het o zo brave gedrag stoort me. Geen enkel rafelrandje. Hier lijken alleen heiligen rond te lopen.

Volledig eens met devidia. Het lijkt wel of elke film waarin zwarte vrouwen voor komen in deze tijden over racisme moet gaan. Misschien scoort het beter bij de gemiddelde kijker, maar het is jammer dat dit ten koste gaat van de werkelijke verdiensten van de dames die nogal onderbelicht blijven in deze film.

Om die reden een half puntje aftrek.

Deze film is me veel te heilig. verschrikkelijk nep!

Een zoveelste verhaal dat verteld moest worden, juist. Ook juist is dat het sentiment er langs alle kanten vanaf druipt, het oer-Amerikaanse sfeertje, weetjewel? En toch, de snuifjes girl power en de onderstroom die vooruit verwijst naar wat met Black Lives Matter uiteindelijk aan de oppervlakte zou komen (of diezelfde beweging mee heeft voorbereid, wie weet?), het geeft de film wat krediet.

Niemand vertolkt buitengewoon, iedereen zet z’n typetje precies neer zoals ’t hoort, de soundtrack doet wat 'ie moet doen, ... Eigenlijk een film die je al gezien hebt nog voor ‘ie begint, maar dat neemt niet weg dat de plot het vertellen waard is, en dat Theodore Melfi vakwerk aflevert.

Dus? Aardig.

3*

Net als in "First Man" wordt je in deze film mee terug genomen naar de Amerikaanse ruimtevaarttechniek van de jaren zestig. Waar First Man een boeiend relaas is over het leven van Neil Armstrong, volgen we hier de carrières van drie donkere vrouwen. Op zich een mooi uitgangspunt, zeker tegen de achtergrond van de achtergestelde posities van donkere mensen en vrouwen in het bijzonder toen. De uitwerking is toch wat flauwtjes. Op een iets te luchtige toon komt dit niet zo goed uit de verf. Het is op deze wijze vooral een hapklaar geheel geworden, waarbij je als kijker nog nauwelijks wordt uitgedaagd.

Toch wel benieuwd hoe zo'n Johnson zelf naar deze film kijkt. Dan maken ze een verfilming van wat toch je grootste verwezenlijking is in je leven, maar dan is het blijkbaar niet interessant genoeg en moet je maar symbool staan voor een aantal sociale issues. Da's respectvol.

Extra zuur dan nog dat Johnson's moment supreme, waar ze dan eindelijk de oplossing voor het wiskundige probleem vindt ... op voorzet is van Costner's personage?

Verder is dit gewoon brakke Hollywoodschmaltz. En ja, dat is het ook met witte mannen in de hoofdrol (A Beautiful Mind) en ja, die film zijn ook gewoon ruk.

Mooi gemaakte film over een min of meer verborgen verleden bij ruimtevaartorganisatie NASA. Zonder ergens heel diep op in te gaan zie je in de film de langzame veranderende houding ten op zichte van 'colored' mensen en vrouwen. Hoewel de afloop bekend is, vond ik de film onderhoudend genoeg. Leuke afwisseling met historische beelden en filmmateriaal. 4 sterren

Leuke feel good film over een belangrijk thema. Geboeid gekeken. Wel jammer dat de makers nogal losjes met het basismateriaal zijn omgegaan. Diverse scenes hebben niet of heel anders plaatsgevonden.

Hoe je van een redelijk "saai" thema (wiskundige ruimte berekeningen klonk mij niet als vrijdagavond voer) een verrassend leuke film maakt.

Mooie feelgood ondanks dat het over trieste menselijke gedragingen gaat (rassenscheiding).

Overigens klopt niet alles aan de film (zoals de gescheiden toiletten bv, die waren er wel in die tijd maar dat was niet bij Nasa ) maar dat geeft niet omdat het wel tot dienst is van het totale tijdsbeeld.

Mooie film over een toch bizarre tijd (ik denk aan de scène dat ze met pech staan of de koffiepot) . Het lijkt soms de schijnbeweging te gaan maken tegen het sentiment te schuren maar gelukkig weet het de juiste balans te houden .. voor het meeste gedeelte. Het gaat er niet tenenkrommend overheen maar af en toe .... de heilig verklaringen van zowel de vrouwen als bv heel Amerikaans favorite schoonzoon John Glenn . Maar goed, dat hoort erbij in Hollywood.

Ik vond hem voor het grootste gedeelte mooi (en leerzaam).

Prima film. Het verhaal van drie zwarte vrouwen die het willen maken in een bij uitstek blanke mannenwereld in een tijd dat de USA nog volop een segregatiepolitiek hanteert. Een deel van het verhaal is verzonnen (de vrouwen werden bij de NASA wel degelijk gezien als gelijken door de blanke collega's) en een deel ervan is waar (de prestaties die ze leverden voor de NASA). Maar toch vind ik het een goede keuze om de raciale en seksistische breuklijn als uitgangspunt te nemen van de film. Daardoor blijft het boeiend. Stel je voor dat die breuklijn er niet was, dan krijg je een saai verhaal van mensen die goed overeenkomen op de werkvloer, rond een ruimteprogramma waarvan je de historische uitkomst al kent. Voor mij volstaat het op zich dat de segregatiepolitiek in de USA een heel reëel gegeven was, om dit in de film te integreren. Het stemt tot nadenken over een politiek systeem dat zichzelf toch als een democratisch systeem beschouwde, en staat dan los van het hele NASA gebeuren.

Wie graag feiten en fictie van mekaar wil onderscheiden, vindt hier de nodige info: Hidden Figures Movie vs the True Story of Katherine Johnson, NASA - historyvshollywood.com

Zoals met elke biografische film is het de verantwoordelijkheid van de kijker om voor zichzelf uit te maken of het de moeite waard is om de feiten ervan te checken. Sowieso mag je er nooit van uitgaan dat een film werkelijkheid representeert. Er is altijd gewilde of ongewilde bias, en al zeker in Hollywoods droomfabriek.

Dat vind ik dan weer helemaal niet. Ofwel hadden ze het op het eind duidelijk moeten rechtzetten.

Bij een "based on a true story" film gaan de meeste kijkers er toch vanuit dat men zo'n belangrijke zaken er niet gewoon bij gaat verzinnen? Het is bij wijze van spreken 70% van het verhaal.

Wat als je zelf, of een van je geliefden, in die periode bij NASA werkte? In feite waren het pioniers voor mensenrechten en nu worden ze voor het brede publiek afgeschilderd als laffe, platte racisten. Het is jammer dat velen dit blijkbaar normaal vinden.