Mr. Nobody (2009)

Ja duh! Het gaat dus niet over een butterfly effect. Want dat is een andere film. Zo bedoelde ik dat...

Bij vlagen briljante film met een interessante verhaallijn.
Al bij al wel zeker een 1/2 uur te lang.
Een vrij rommelige verhaallijn.
Maar desondanks bleef de film me toch wel boeien en ze heeft me aan het denken gezet.
Het is dus een grote droom.

Ongelooflijk mooi script met verbluffende visuele camera shots.

Het eind van de film maakt alles duidelijk. Ga deze zeker nog eens op blu ray kijken, alleen al voor het artistieke camera werk.

leuke film, mooi laten zien wat ze wouden zeer knap

wel een minpunt de film klopt niet vooral het einde is fout

want

Je kunt er denk ik allerlei theorieën op loslaten en daar vervolgens eindeloos over discussiëren, maar de premise is volgens mij toch echt wel script technisch te achterhalen en slaat op wat er met het hoofdpersoon zijn psyche gebeurt als hij op zeer jonge leeftijd voor een scheer onmogelijke keuze gezet wordt, waar hij (zo blijkt gaandeweg) dan ook geen keuze maakt en dan maar zijn eigen realiteit creëert waarin het niet kiezen tot het hoogste goed is verheven.

Dat hij daardoor in een 'alternate reality' terecht gekomen lijkt, maakt mijns inziens de grens tussen waarheid en fictie bijna onmogelijk te bepalen, wat dan vervolgens weer een heerlijke sandbox vormt voor al die theorieën

Ja daar ben ik het dus niet mee eens. Er is geen verhaal, er is geen plot, niets. Het is de verfilming van die theorie, dat wordt zelfs aan het begin gezegd. Die man verbeeld alleen wat zo'n theorie zou inhouden.

Ik ken Jared Leto als de zanger van een band die ik vreselijk slecht vind, maar het verhaal van deze film spreekt mij wel aan. Moet ik beslist eens kijken!

Sir Dancelot schreef:

(quote)

Als ik dat ook zo zou zien, zou mijn waardering waarschijnlijk meer richting de 1 ster dan richting de 5 gaan. Zo zie je maar dat een echt goede film kan zijn als een goed schilderij. Dat het goed is staat boven kijf, maar de betekenis die je er aan geeft...

Nou daar kan ik het nou mooi mee eens zijn, goed gezegd.

Emotiemozaïek van de bovenste plank

Een goede film moet je als kijker raken, hoe dan ook.

Het moet iets in je losmaken, je doen opveren en je overmeesteren. Filmmakers hebben legio inzetbare middelen tot hun beschikking om dit teweeg te brengen zoals de plot, de personages, beeld en geluid. Wat mij vaak verbaast is dat veel filmmakers heel enthousiast een verhaal willen vertellen, maar vergeten dat we er ook nog eens anderhalf uur tegenaan moeten kijken. Keerzijde bestaat uit logge, inhoudsloze blockbusters die je als kijker verzadigen met special effects zonder ook maar één keer te prikkelen. Nee, dan Jaco van Dormael. Een man die met Mr. Nobody een prent aflevert die zo veel mogelijk zintuigen tracht te prikkelen en daar wonderwel in slaagt. Scène na scène.

Het startpunt van Mr. Nobody, de idee dat keuzes uiteenlopende consequenties hebben en daarmee tot verschillende levens leiden, is al een intrigerend en ogenschijnlijk vruchtbaar vertrekpunt. De invulling door Van Dormael is echter nog ambitieuzer; hij toont ons verschillende levens(mogelijkheden) van Mr. Nemo Nobody, geleid door verschillende keuzes op essentiële punten in zijn leven. In een mozaïek van scènes raakt hij daarmee aan allerhande gebeurtenissen, thema's en emoties, uit 'willkeurige' levens gegrepen.

Het lijkt veel, en dat is het ook, zij het niet dat Van Dormael in iedere scène de essentie exact weet te pinpointen, en daarmee de juiste snaar raakt. Of het nu gaat over de onbegrensde intensiteit van een tienerliefde, de machteloosheid gepaard bij depressie of de aandoenlijke kindsheid van een dementerende; iedere scène toont een highlight, en iedere scène weet te overtuigen.

Dat de film daarmee een opeenvolging van losse scènes wordt in plaats van een rechtlijnig en nauwsluitend verhaal, vergt voor sommige kijkers misschien wat gewenning, maar als je net als ik door iedere scène gegrepen wordt, zit je eer je het beseft naar de end credits te staren. Dit niet in de laatste plaats door de prachtige muziek (goed gekozen, verwerkt én getimed), de mooie beelden (de heimelijke opwinding van een tienerstel is voelbaar als hun blote schouders elkaar langzaam aanraken) en het frisse kleurgebruik (het primair rood doet wellicht denken aan Kitano's Dolls of Jeunets Delicatessen, maar Van Dormael varieert genoeg om epigonisme te vermijden).

Mr. Nobody benut ten volle de mogelijkheden van het medium en prikkelt je brein, ogen, oren en gevoel. Het is lang geleden dat een film mij zo heeft overrompelt (dit is mijn eerste bericht sinds jaren), maar Mr. Nobody heeft mij geraakt, iets in mij losgemaakt, mij doen opveren en overmeesterd.

5* en #4 in mijn top 10.

Deze film ga ik binnenkort ook maar eens meepakken, ziet er heel interessant uit

Visueel een briljante en prachtige film...complimenten.

Eerste half uur zijn we ervan overtuigd rechstreeks op een meesterwerk af te stevenen, dat lukt echter (net) niet door de toch wat lange speelduur en flashbacks die we krijgen naar films als: "Les Amantes del Circulo Polar", "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" en die film met Brad Pitt als oudgeboren persoon die steeds jonger wordt (sorry titel is me even ontschoten).

Dormael's "Toto le Heros" blijft de net iets sterkere film van deze regisseur.

Maar afgezien daarvan lijkt me dit de perfecte film voor de ietwat melancholische december-maand, zeker niet te zoet, maar geschikt voor de hele familie (vanaf een jaar of 10).

Hier was ik niet op voorbereid, had me bewust wat afzijdig gehouden van het zien van trailers of lezen van recenties, heb hem op bluray gezien wat de film en de fantastische special effects en kleurgeruik echt ten goede deed..

Zelden greep een film me zo bij de strot, de dialogen, de plotlijnen de wetenschappelijke onderbouwing de acteerprestaties en de climax.. Durf te stellen dat dit de meest indrukwekkende film is die ik heel dit jaar gezien heb! daarom ook de toekenning van 5*

Een prachtige recensie remorz, ik beleef de film exact op de manier zoals jij het beschrijft.

Wat een geweldige filmtrip is dit zeg...

Mr. Nobody is aan de ene kant zeer vermakelijk - door de prachtige beelden en trucs die de regisseur uithaalt - maar is ook een film die je aan het denken zet. Natuurlijk neemt Van Dormael veel hooi op z'n vork, maar ik vind dat hij het thema niet beter uit had kunnen diepen.
Een uiterst fascinerend geheel...

5 sterren en een plek in mijn top 10, want dat verdient een film die op alle vlakken bij mij weet te scoren...
Zat nog wel te denken wat al dat water in de film betekent. Hij plaste zelfs meerdere keren in zijn broek. Is het niet zo dat als je in je dromen verdrinkt, je aan een nieuw leven begint?

Sper je zintuigen wijdopen, haal nog eens heel diep adem en duik in de sci-fi dreamriver die 'Mr. Nobody' is.

De kans is groot dat je de reis van je leven zult maken.

De Belgische cineast, wiens verbeeldingskracht (na Huitieme Jour) enkel maar lijkt te zijn toegenomen, laat je weinig keuze: óf je laat je meedrijven, óf je blijft aan de kant staan.

'Mr. Nobody' tilt je op en blaast je als een veertje heen en weer tussen heden, verleden en toekomst. Tussen jeugdverwachtingen en bittere ouderdoms melancholie.

Af en toe wil je op de still-knop duwen, omdat je je even wil vergapen aan de zoveelste betoverende beeldcompositie.

Prachtig!

De jubel wordt nog vergroot door de goedgekozen muziek: Buddy Holly, Pixies, Satie, Fauré, The Chordettes, enz… en door een stel schitterende acteurs.

Naar mijn mening… Parel van een film!

Voor de rest is alles reeds prachtig beschreven in de voorgaande recensies.

Er komt een periode in het leven waar alles erg onbeduidend lijkt
Keuzes zijn gemaakt
ik kan enkel verder gaan
Ik ken mezelf door en door
Ik kan elke reactie van mezelf voorspellen
Mijn leven is gegoten in cement met airbags en veiligheidsgordels
Ik heb alles gedaan om dit punt te bereiken en nu ik hier ben verveel ik me enorm.
Het moeilijkste is te weten dat ik nog steeds leef.


Tja mooie film, mooie fragmenten en heel goede passende muziek bij die fragmenten. Een film die gaat over keuzes die je kan maken en welke gevolgen dit heeft voor de toekomst. Bekeken vanuit het perspectief van een 115 jarige hoofdpersoon.

En zeg nou zelf iedereen zou de tijd wel eens af en toe stil willen zetten om het ultieme moment voor eeuwig te laten duren.

In alle opzichten een verpletterend mooie film. Ik sluit me helemaal aan bij Remorz.

Wat een fan-tas-tische film zeg. Ongelofelijk hoe veel mooie, droevige en grappige momenten er in deze film zitten.

Ik sluit me compleet aan bij Remorz, bij mij wordt het ook nummer 4 in mijn top 10

9,6/10

5*

De vijf sterren stapelen zich op hier

Ik was uitermate verrast door deze film, beste film in tijden die ik gezien heb.

Eerlijk toegegeven, dit is wel echt mijn genre.

Veel mensen noemen de film warrig, maar voor mij was de film juist te duidelijk.

Ik had als kijker graag nog even door willen puzzelen hoe de film precies in elkaar zit,

maar aan het einde van de film zijn de meeste vragen wel beantwoord,

Maar dat is mijn persoonlijke voorkeur, voor de rest zit hij briljant in elkaar. Mooi gemaakt!

5.0

Zo, dat is dan de grootste teleurstelling van 2010. Veel verwacht van deze film en met het oog op de naderende eindejaars toptien toch nog even snel meegepikt. Mr. Nobody is namelijk een typisch geval waarin het vorm boven inhoud concept mateloos irriteert. De film over het maken van keuzes is zwaar overgestileerd en doet vooral zeer geforceerd kunstzinnig aan. Ieder beekje dat stroomt, de talloze slow motions en iedere traan die vloeit, steeds weer gaat regisseur Van Dormael voor het meest pretentieuze shot. Bovendien neemt de film veel te veel hooi op de vork. De ene na de andere filosofische theorie wordt op de kijker afgevoerd waardoor er uiteindelijk geen één echt aankomt.

Al deze minpunten tezamen zorgen er uiteindelijk voor dat Mr. Nobody uiteindelijk terecht komt in het rijtje waarin ook Cashback en in mindere mate The Science of Sleep thuis horen. Het ziet er allemaal even prachtig uit maar het geheel is helaas niet meer dan gebakken lucht. Daar kan ook de prima soundtrack en de mooie love story tussen hoofdrolspeler Nemo en Anna niets aan veranderen.

Ben ik nou gek of is deze film helemaal niet in 2010 uitgekomen? Anders zou die wel regelrecht mn top 10 2010 in gaan

Maar timbo, het blijft een mening he, je brengt het allemaal een beetje als een feit

Kan me totaal niet vinden in je mening trouwens, maar dat is een kwestie van smaak

Als je klikt op het vakje statistieken bovenaan deze pagina staat daar dat de film op 3 juni 2010 uit is gekomen. Alles wat in 2010 in de bios is verschene mag in mijn top 10 van 2010 mits goed genoeg.

En het lijkt me duidelijk dat als ik hier iets post bij een film dat, dat mijn mening is. Om dat er nu iedere keer bij te zetten lijkt me wat dubbelop.

Toch is de gebakken lucht opmerking een beetje vreemd.

Want? Is toch net zozeer een mening als prima soundtrack, vorm verpakt boven inhoud of de film ziet er prachtig uit.

Omdat winderige films jou meestal niet veel lijken te deren? Deze film poogt in ieder geval z'n lucht nog te bakken, da's meer dan je kan zeggen van een Toy Story 3 of How To Train Your Dragon (*brrrr*).