Mr. Nobody (2009)

Deze film voor de 2e keer gezien omdat de 1e keer - het ging om een voorpremière - de film niet ondertiteld was en ik het spoor op een gegeven moment volledig bijster was. Nu bij herziening werd alles mij wel duidelijk maar mijn enthousiasme was er daarentegen niet op vooruit gegaan, integendeel zelfs. Ik vond het verhaal maar een rommeltje en allemaal veel te ver gezocht, hoewel sommige scènes in deze nogal pretentieuze film best wel mooi oogden.

Wat ik wel goed vond was behalve de soundtrack de volgende uitspraak;

"Alles had iets anders kunnen zijn en dan zou het evenveel betekenis hebben gehad"

Dit wordt op het einde door de 120 jarige Nemo die hierbij Tennessee Williams citeerde tegen een journalist gezegd. Een uitspraak waar ik het volledig mee eens ben en als je die kan vatten deze film ook volledig overbodig maakt. Je kunt je eindeloos afvragen van hoe jouw leven geweest zou zijn als je niet deze maar die keuze gemaakt zou hebben maar eigenlijk schiet je er geen bal mee op omdat de tijd onomkeerbaar is en wat gebeurd is nu eenmaal niet ongedaan gemaakt kan worden. In wezen blijf je trouwens toch altijd dezelfde. De kunst is eigenlijk je te laten leiden door je intuïtie en hiermee het probleem van het kiezen te overstijgen, zoals ik in mijn korte bericht van 24 maart j.l. al vermeldde.

2,0*

Ik vond de afwikkeling van de film (pakweg laatste 20 minuten) ook helaas niet sterk genoeg om een nog hoger cijfer te rechtvaardigen. Maar wat daarvoor komt is echt heel goed. Mooie kijk op de manier waarop keuzes het leven beïnvloeden, grote gevolgen kunnen hebben, maar dat is iets waarmee je moet leren leven. Emotioneel werkt het ook goed, film kent een hoog aantal emotionele momenten. De stijl van van Dormael is nog duidelijk herkenbaar van Toto le Héros. Films die verder bij opkwamen zijn The Science of Sleep van Michel Gondry (qua verhaalstructuur erg vergelijkbaar, al is dit project een stuk ambitieuzer en grootser) en Synecdoche, New York (met de kanttekening dat Mr. Nobody een stuk verteerbaarder is.

Verder is het niveau van de acteurs erg hoog en lukt het van Dormael wederom om kindacteurs op een abnormaal hoog niveau te laten acteren. Verder is de losse structuur al heel fijn. Wat me wel opviel is dat je het ook abstract op moet pakken en dan bedoel ik ook vooral de tijdlijn. Zo is 99 Luftballons op een kinderfeest van de dochter of Sweet Dreams van de Eurythmics (beide uit 1982) op een feest in de puberjaren natuurlijk wel erg opvallend. Herinneringen hé?

Ambitieuze, complexe film die bijna bezwijkt onder een stortvloed aan ideëen. Gelukkig helpt de superieure vormgeving (camerawerk en montage zijn subliem) het af en toe nogal pretentieuze geheel drijvende te houden. Het verhaal is intrigerend en knap uitgewerkt, maar helaas blijven de personages zeer schematisch en zijn sommige plotlijntjes niet helemaal bevredigend uitgewerkt. Maar goed, visueel in ieder geval zeer indrukwekkend.

Had wat mij betreft veel meer uit kunnen halen, vond hem dan uiteindelijk net aan de verkeerde kant van de weegschaal zitten. Behoorlijke teleurstelling, ook wel een beetje lastig uit te leggen wat me tegenstond, maar ik ga het toch proberen.

Het meest jammerlijke aan deze film vind ik dat er best veel leuke elementen en concepten in zitten, maar dat het ook gewoon te veel van het goede is vaak. Soms is het zelfs redelijk onzinnig wat je ziet. Zo zijn er best knappe vermengingen van herinneringen uitgewerkt, maar om dat nou zo lang en vaak te herhalen en te onderstrepen werd me gewoon echt te veel. Vond het allemaal zo ontzettend niet to-the-point en langdradig en langdurig dat het einde me echt enorm begon te vervelen.

Verder vond ik de film vaak iets te opgemooid (geen woord, dat weet ik ook wel, maar ik kan het echt niet beter omschrijven). Erg vaak had ik het idee dat Van Dormael zich echt geen raad meer wist in de brij, en zelf ook allerlei ideëen en plannen begon te verwarren en vermengen. En dit merkte je ook terug in de soundtrack die echt te overdadig was. Sommige films hebben te veel soundtrack, dit was echt een schoolvoorbeeld daarvan wat mij betreft. En ik snapte ook de keuzes voor bepaalde nummers op dat bewuste moment gewoon niet soms, Where is my mind? als ze aan het blowen zijn? Oke een geweldig nummer, dat vind ik ook, maar totaal out-of-line met de rest van de soundtrack en vrij onbegrijpelijk voor juist die ene scene.

Erg jammer, want er zitten best wat goeie scenes en concepten in waar dan zo weinig mee gedaan wordt. Snap ook niet dat de film maar blijft doorgaan en doorgaan op het einde, hij duurt al zo lang.

2*

p.s. de film deed me meer dan eens denken aan The Fountain, wel een heel andere film met andere thema's, maar qua feel en sfeer komt het aardig overeen, al was The Fountain wat mij betreft veel beter.

Prachtige verfilming van een dilemma die op meesterlijke wijze in beeld werd gebracht.

Wat een idioot mooie film! Het prachtig, filosofisch en zeer intelligent script kan soms zorgen voor moeilijk te begrijpen situaties, maar op het eind valt alles prachtig bij elkaar. Ook de dialogen zijn goed. Soms verwarrend, waarom bepaalde uitspraken gedaan worden, maar ook dat word (indirect) uitgelegd aan het eind. De acteerprestaties zijn niet subliem, niet slecht, maar zeer zeker niet subliem. Dat had de film nóg beter kunnen maken. Verder is de cinematografie indrukwekkend. De muziek vind ik eigenlijk ook niet heel bijzonder, wat ik toch wel jammer vind.

Het script heeft echter alle mogelijke misstappen in deze film meer dan goed gemaakt. Vijf sterren en ik zit nog te twijfelen over een plaats in mijn top 10.

De grens tussen genialiteit en gekte is dun.

Want hoe knap deze film ook in elkaar is gestoken, de regisseur slaat soms door. Met als gevolg dat de gemiddelde kijker het verhaal niet goed meer kan volgen. Onnodig ook, want ondanks de complexiteit is de boodschap uiterst mooi maar vooral simpel.

Zo ingewikkeld is het dus eigenlijk niet. Wat vooral opvalt zijn, naast het sterke plot, de uitstekende acteerprestaties en de visuele charme van de film. De soundtrack is tevens wonderschoon, maar ook hier misschien iets te veel van het goede. Een klein aanradertje.

Zeer goed.

Geen slechte film, maar had er wel veel meer van verwacht. Visueel spektakel dat wel, maar deze film mist de diepgang die het wil evenaren met films zoals Amelie Poulain, Eternal Sunshine, ...

Zat volgens mij veel meer in, maar toch degelijk.

Kende de regisseur niet, wist ook niet dat hij van Belgische afkomst was en had ook geen eerdere films gezien van hem.

Het verhaal sprak me aan en Jared Leto vind ik altijd wel goed spelen.

Dit is wel een heel ambitieus project en uiteindelijk zit er veel te veel in verwerkt duidelijk een voorbeeld van teveel hooi op je vork nemen.

Maar wat een ontzettend prachtige scenes zitten erin en word er geweldig met slow motion gespeeld, kleurgebruik, close ups en oog voor detail die ik nog nooit eerder heb gezien. Soms word er misschien te veel herhaald net zoals de soundtrack maar echt storend wordt het niet.

Prachtig gefilmd en had een potentiële topper kunnen worden.

Waar het er uiteindelijk op neer komt is als je een keuze maakt dat het je leven en andere levens beïnvloed.

In deze film is het een 9 jaar oud jongetje dat de keuze moet maken of hij met zijn vader en moeder meegaat. Daarnaast zijn er 3 meisjes die zijn mogelijke liefdes in het leven zijn. Hierin droomt de hoofdpersoon terug aan zijn leven maar hij is erg vergeetachtig en haalt zijn dromen door elkaar met de werkelijkheid en de verschillende levens die hij had kunnen lijden en het leven die hij heeft geleid.

Dit is uiteraard erg verwarrend om te volgen maar de grote lijnen zijn te volgen. Tussendoor worden ook nog verschillende wetten en theorieën op een vlotte maar speelse manier uitgebeeld. Zoals the Butterfly Effect, the Big Bang, The Big Crunch, de snaartheorie, dat ei koken theorie en waarschijnlijk nog meer.

Maar altijd leuk om die dit soort dingen voorbij te zien komen.

Ook met die vogel in het begin was leuk om te zien.

Uiteindelijk is het teveel van het goede en word je overbeladen met beelden, theorieën, verschillende levens, dromen en gedachtes waardoor de 2e helft van de film veel vermoeider wordt om te volgen.

Hierdoor voel je ook emotioneel niet mee met de hoofdpersoon en voelt nogal vlakjes aan.

Tevens door dit alles kun je een stuk of 50 films noemen die hier wel iets weg van hebben, maar uiteindelijk vind ik dat de film wel op zichzelf staat en niet puur jatwerk is. Denk bijvoorbeeld aan die fietsen (2001: A Space Odyssey ).

Uiteindelijk is het een genot voor je zintuigen en zeker een herziening waard. Maar persoonlijk denk ik dat de film vele malen beter geweest was als er een aantal dingen uitgehaald werden.

De film leunt ook op een uitspraak die eerder gezegd is:

Alles had iets anders kunnen zijn en dan zou het evenveel betekenis hebben gehad.

Een film waar nog veel meer over gezegd en gespeculeerd kan worden maar een regisseur om in de gaten te houden.

4

Fantastische film. Een leuke filosofie op een mooie manier gebracht. Hoewel je van elk deel steeds maar weinig ziet, wordt je er wel meteen ingezogen. Visueel ook erg leuk. Het is verhaal is nog iets om over na te denken achteraf. En de muziek eronder beviel mij ook bijzonder goed. Soms leuke droge grappen. Super!

All you need is love

Wat zou er gebeurd zijn als je die ene dag niet linksaf was gegaan, maar rechtsaf? Wat zou er dan verder zijn gebeurd? En wat als je ouders vroeger niet naar Amerika waren geëmigreerd? Wat als je die ene dag niet ziek was geweest, als je een kat had genomen in plaats van een hond, hoe zou je leven er dan hebben uitgezien? Zou alles anders zijn? Zou je misschien de directeur geworden zijn van een groot bouwbedrijf? Een zwembad in je achtertuin, een Porsche voor de deur. Maar dan had je misschien nooit de vrouw ontmoet met wie je later zou trouwen.

Keuzes. Het leven draait om keuzes. Hun betekenis en de gevolgen daarvan. Bewust of onbewust. Waarom kiezen wij die weg of die andere. Hoeveel levens konden we leiden, hoeveel levens lopen we mis? De oneindige keuzes die we maken, elke draai in het leven, goed of slecht, leiden tot een nieuw leven. Op magische wijze herinnerd deze film ons eraan dat we slechts nietige wezens zijn in de reusachtige willekeur van het universum, maar tegelijker tijd zijn we zo duidelijk bekwaam om de realiteit te maken naar het leven dat we willen leiden.

De ouders van Nemo Nobody zijn gescheiden. Nemo staat voor de belangrijkste keuze uit zijn leven. Weggaan met zijn moeder of bij zijn vader blijven. Niet in staat om te kiezen tussen zijn vader of moeder, kiest Nemo Nobody voor beiden. Dit is het startpunt van een ontdekkingsreis naar al zijn mogelijke lotsbestemmingen. Een rit door de reusachtigheid van willekeurigheid en mogelijkheden begint.

Op sprankelende wijze probeert de film ons te laten weten waarom we ons leven leiden. Filosofische onderwerpen en interessante besprekingen over de betekenis van het leven passeren de revue, afgewisseld met heerlijk scherpe ironische humor. Als rode draad volgt de film het liefdesverhaal van Nemo en Anna. Niemand kan zonder liefde. Hoe moeizaam het leven ook is, alles wat je nodig hebt is liefde. En terwijl Nemo, wanhopig zoekend naar zijn ware liefde, wordt hij geconfronteerd met de willekeurigheid van het bestaan en de enorme gevolgen van zijn keuzes.

De film is vlot, ondanks het heen en weer gespring door de tijd. Er is veel aandacht geschonken aan de editing. De personages komen tot leven door masterclass acteerwerk, met name Sarah Polley die briljant is in haar rol. De muziekscore (Pixies, The Chordettes, Eurythmics en Buddy Holly) is zeer efficiënt samen gevoegd en maakt alles tot een intense filmervaring van deze reeds overweldigende film uit de handen van Jaco van Dormael.

Ik heb erg genoten van deze film en ik hoop dat jij dat ook gedaan hebt of nog gaat doen. Bijna perfect, misschien bij een herziening de volle mep. Vooralsnog een...…

4,5*

Absoluut fijn filmpje. Het hele 'wat als' Butterfly Effect-idee is natuurlijk niet voor het eerst op celluloid gezet, maar hier toch heel aardig uitgewerkt.

Met name omdat de film echt een stortvloed aan ideetjes, visuele vondsten en originele losstaande scenes kent waardoor je geboeid blijft kijken.

Ik denk niet dat je moet proberen om de hele rode draad kloppend te krijgen want dan kom je nogal bedrogen uit, vermoed ik.

Fijn typisch Europees, romantisch filmpje dat zeker uitnodigt tot herziening.

-edit- ook nog even een buiging voor de sublieme muziek! Niet zozeer de overbekende klassieke muziek als wel de gitaarmuziek.

Werkelijke een prachtige film die toch redelijk goed te volgen is zonder dat alles uitgelegd wordt.

Met name het visuele aspect is bij vlagen gewoon adembenemend en perfect bij het verhaal past zonder te veel aanwezig te zijn.

De rol van Nemo / Mr. Nobody erg goed neergezet door Leto. De personages in de verschillende levensfases komen erg geloofwaardig over als zijnde 1 persoon. Ik vind hem voor deze film perfect gecast.

Voor mij één van beste films gezien laatste tijd.

4,5*

Bijzondere prent die inhoudelijk en ook op visueel vlak wel niet helemaal mijn soort cinema is. Aan alles zie je eigenlijk dat Jaco Van Dormael van Mr. Nobody zijn magnum opus wilde maken, zijn ultieme levenswerk. Maar net daardoor is dit een wat overvolle film geworden, die barst van de ideeën, maar wat mij betreft té ambitieus blijkt.

Uiteraard is Van Dormaels derde worp vakkundig gemaakt en bevat 'ie enkele magische scènes. Maar daarnaast passeren er ook een paar passages de revue die ik al eens durf te klasseren onder 'complete bullshit'.

Er is veel aandacht geschonken aan de fotografie, maar mij is het allemaal een beetje te gepolijst om echt te betoveren. De muziek is fijn (Otis Redding ) hoewel ook weer niet over de gehele lijn geweldig. Zo was het na een keertje of drie wel mooi geweest met Mr. Sandman.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de acteerprestaties: weinig op aan te merken, maar het raakte me weinig. Jared Leto, Diane Kruger, de jonge acteurs,... Erg bekwaam, maar ze grepen me niet bij de strot. En oh ja, kunnen we niet afspreken om de oudere versie van personages gewoon door een oudere acteur te laten spelen? Me net als in Benjamin Button (Cate Blanchett) redelijk blauw zitten ergeren aan dat gekreun van de oude Nemo.

Sowieso een speciale film die me ondanks de lange speelduur best bleef boeien, maar naar mijn gevoel niet het overrompelende meesterwerk dat Van Dormael in gedachten had.

Mr. Sandman..... la ta da daaa..

Bijzonder geniale filmpje.

Het verhaal ging kriskras door elkaar heen je moest wel erg gefocust zijn om het te snappen. Het is ook lastig om hier echt mee te leven of iets dergelijks. Ik ben het dus ook eens met negatieve commentaren.
Toch is het verhaal erg mooi en ondanks dat zowat elke gebeurtenis later weer wordt uitgelegd, is een tweede kijkbeurt is haast veplicht om echt alles op een rijtje te krijgen. Ik denk dan ook dat hier nog veel meer uit te ontdekken is.
Maar waar het grotendeels om draaide is het vooruitzicht van de 9-jarige knul die een keuze moet maken tussen zijn ouders en daarbij alles kan zien wat hem te wachten zou staan. Wat ik jammer vond is dat het zoveel draaide om de vrouwen, wat sterkenburg zegt, en het is inderdaad niet mogelijk om dat als 9jarige allemaal te bedenken. Tenzij je echt in de toekomst kan kijken en je simpelweg alles kan bedenken. Het is immers wel Drama/Fantasy.

Schitterend camera en montagewerk. Prachtige, verassende combinaties die ze steeds maken en het lijkt erop dat voor elk detail tijd is vrijgemaakt. Erg mooi.

Interessant dit.

Echt zeer bijzondere film! Misschien omdat ik dol ben op dit genre. De film is in zijn soort zeker één van de beteren.

Film is voor mijn gevoel een mengeling van o.a. memento, the jacket, matrix en butterfly effect met hier en daar een flinke scheut turks fruit.

Enfin.. genieten dus!

5 sterren van mij!

Wat als...? Acties en reacties, gebonden aan de wetten van tijd en ruimte. Zaken van kosmische proporties, teruggebracht tot Mr. Nobody.

Mr. Nobody is een achtbaan door tijd, wetenschap, filosofie, ruimte, romantiek en symboliek. Probeer Mr. Nobody niet vanaf het eerste moment te doorgronden. Misschien zelfs na afloop niet. Maar laat je meevoeren naar het verleden en het heden van Nemo Nobody. Van zijn hemelse oorsprong tot aan een bestemming ver in de ruimte (met een knipoog naar Kubricks 2001). Van een Brits appartement tot aan het water van New York. Een leven in luxe en liefde en een leven in armoede en verdriet. De stukjes vallen vanzelf wel op hun plaats.

Vooral het eerste uur is een waar genot en van een grote cinematografische klasse. Een opeenstapeling van schitterende shots, verrassende montages, prachtige locaties en decors en een lekker aanwezige soundtrack. Ook de casting is bijzonder sterk. De koppeling van de volwassen Anna (Diane Kruger) aan de jonge Anna (Juno Temple) had wat mij betreft niet beter gekund. Zo zijn alle personages door de jaren heen erg geloofwaardig dezelfde personen.

Van Dormael neemt erg veel hooi op zijn vork. Gewaagd. Mr. Nobody is duidelijk als een episch hoogtepunt bedoeld in zijn oeuvre en hij heeft er ook de tijd voor genomen. En daar is hij toch meer dan behoorlijk in geslaagd. Het is wat aan de lange kant, maar verveelt toch geen moment. Zijn ideeën zijn fascinerend en gewoonweg heerlijk verpakt.

Mee eens, snapte er niks van en vond het een ontzettend irritante film :S

Geen enkele logica of een rode draad.

Te veel beelden en te weinig info.

Ik hoorde iedereen hier zeggen dat het einde zo geweldig was, sorry heb er niks van gemerkt.

Ik geef het een 2

Matig tot redelijke film. Visueel is het allemaal heel mooi, maar het lijkt alsof het verhaal hierom heen is gebouwd. Daarnaast zit er veel te veel van het hetzelfde in de film, soortgelijke scenes worden keer op keer herhaald (bijvoorbeeld de liefdesscènes). Verhaal heeft ook weinig inhoud - kom op, in een zin is uit te leggen van het Butterfly Effect is. Datzelfde verhaal zorgt er tegelijkertijd voor dat de film veel te onsamenhangend is (door het geflits tussen tijden en alternatieve tijdlijnen), waardoor je eigenlijk geen moment echt in de film komt.

Het commentaar van Jared Leto is erg irritant, ik vind hem daarnaast ook sowieso een irritante acteur. Het sleutelwoord bij Mr. Nobody is eigenlijk "Pretentieus".

Toch nog een ruimte 2* door de beelden - de special effects zijn aardig en de sets van de verschillende tijden waarin de film zich afspeelt zijn ook erg mooi.

2*

Heerlijke film.

Tuurlijk vergallopeert van Dormael zich hier een beetje. De film is zo ambitieus en er zit zoveel in dat 160 minuten nooit genoeg kunnen zijn om alle elementen eer aan te doen.

Anderzijds is elke scene een filmisch avontuurtje op zich. Bijna onmogelijk hoe van Dormael steeds met nieuwe ideetjes en details komt. Verder qua stijl aardig gelijkend aan die van Jeunet en Caro in de flashback scenes, toch is het verre van een kopie en weet van Dormael er duidelijk z'n eigen stempel op te drukken.

Film wordt vaak als sci-fi geklasseerd maar is in essentie eigenlijk een romantisch drama verpakt in een hoop poespas. Leuke poespas, dat wel.

Absolute aanrader. Was eerder geen fan van van Dormael (kende ook enkel Le Huitième Jour), nu toch benieuwd geworden naar Toto. Deze film is in ieder geval absoluut de moeite, behalve als je enkel geeft om een goed afgerond verhaaltje, dan komt deze film wat tekort.

4.5* en een uitgebreide review

Heerlijke film dit!

Keuzes, keuzes en nog eens keuzes, daar draait het om in het leven volgens deze film. Wat als……? Een thema dat ik altijd erg interessant heb gevonden, maar dat natuurlijk nooit helemaal te voorspellen of te voorzien valt. De manier waarop het echter is uitgewerkt is fantastisch om te zien. Het “ Butterfly effect”, oftewel een piepkleine gebeurtenis of uitspraak kan desondanks grote gevolgen hebben voor het leven van de desbetreffende persoon. In deze film gaat het over het leven van Nemo Nobody, een rol die erg goed wordt ingevuld door Jared Leto, maar ook door degenen die hem als kind moeten spelen. Sowieso is het acteerwerk goed in deze film, ook van de andere personages in de diverse fases van het leven.

Wat deze film echter pas echt boeiend maakt is de fantastische uitwerking die regisseur van Dormael van de hele film heeft gemaakt. De cinematografie is werkelijk wonderschoon. Zelden zoveel afwisseling daarin gezien als in deze film. Kleur, beeld en muziek vallen regelmatig op sublieme wijze samen. De muziek is sowieso best verfrissend, op de klassieke muziek na, die een enkele keer iets te overheersend is, maar gelukkig komt dat maar een enkele keer voor.

Het is heel lastig om het eigenlijke verhaal te volgen, aangezien er ongelofelijk veel flashbacks, dromen en ga zo maar door in de film verwerkt zitten, waardoor het soms bijna niet te volgen is wat echt is en wat niet, maar eigenlijk is het verhaal ook ondergeschikt aan de verpakking. Normaal gesproken vind ik dat een minpunt, maar hier moet je het ook niet willen begrijpen, want dat is misschien wel teveel van het goede. Verhaal of niet, de film slaat echt in als een positieve bom op mij. De vele pracht en praal overdonderde mij het grootste gedeelte van de film.

Alleen de laatste 20 minuten zakt de film qua niveau wat naar beneden en verliest het een klein beetje van zijn kracht. Daardoor had ik gisteravond na afloop ietwat twijfel tussen vier sterren of een halfje meer. Deze film blijft echter zo hangen, dat ik voor die laatste keuze ga. Het is geen film die je moet kijken als je een simpel en voorspelbaar verhaaltje verwacht. Het is een film die je moet ondergaan en die je door de geweldige cinematografie op je moet laten inwerken en als dat gebeurd, dan is het echt genieten geblazen.

4,5*

Romantisch, ingewikkeld, meerlaags, speels, anders, eclectiek, essentieel, filosofisch, existentialistisch, hopeloos en vol-van-leven. Als ik filmmaker of scenarioschrijver was, dan zou dit de film van mijn dromen zijjn. Helaas is hij bij deze al gemaakt.

5*

Een van de weinige film waar ik echt geen idee heb wat ik moet zeggen. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, maar ik heb zeker sommige gedeeltes zitten genieten. Het was allemaal erg interessant en zelfs ook erg goed. Zoals Onderhond al zegt is elke scene iets anders. De cinematografie is echt vreselijk sterk. De film ziet er prachtig uit en er zit ook nog een verfrissend soundtrackje bij. Het is duidelijk dat Jaco Van Dormael enorm veel ideeen over deze film had. Boeiend is het sowieso.

Film verveelt dan ook werkelijk geen moment. Wel zijn er wat gedeeltes dat het wat minder boeiend werd. Zo vond ik de scenes ik de ruimte niet echt sterk, vermakelijk was het allemaal wel. Ondanks de wat lange speelduur. De acteurs doen het ook prima en zoals Knisper zei, doen ook de kindacteurs het ook goed. Deze film verdient ook absoluut een herziening. Voor nu is dit een erg goeie film. Erg boeiend en interessant, mede door de honderden ideeen die Jaco Van Dormael in de film gepropt heeft. Moeilijk te beoordelen, dat wel.

3,5 sterren

Mr. Nobody is een mix van veel elementen en/of vergelijkbare scènes uit andere films, zoals Cashback, Harold and Maude, Los Amantes Del Circulo Polar. Ook de vertelstijl is verre van nieuw.

Toch is het best een aardige film geworden. 160 minuten (extended version) zijn weliswaar lang, maar grotendeels goed te verdragen met een vrij typische, maar zeker niet slechte, soundtrack. Ik vond die Los Amantes-romance bijvoorbeeld toch fijn om naar te kijken, zorgde er voor dat ik zin kreeg om die weer eens te zien.

Filmtechnische hoogstandjes wil ik het eigenlijk niet noemen, want vernieuwend was het nergens, maar visueel oogde het soms desondanks kunstig. Ik hoop dat Jaco van Dormael bij zijn volgende film ook wat meer eigen kunde toont. Blijft toch een beetje een 'beter goed gestolen dan slecht bedacht'-gevoel aan kleven.

3*

Ik heb nog nooit zo'n rare film gezien, met tegenzin door dat verwarrende verhaal doorgekeken.

Door het vele switchen van verhalen kan je niet in het plaatje komen.

En had op het laatst spijt dat ik mijn tijd hier mee heb doorgebracht.

Ik moet wel zeggen dat er goed geacteerd wordt in de film.

Prachtfilm. Wat het nou eigenlijk precíes wil bereiken.. het lot, het gevolg van acties maar ook een ode aan het leven en verliefdheid, zoiets.

Alleen maar mooie muziek gehoord, leuk camerawerk en montage (zoals vanuit de auto naar de trein, en in het begin die spiegelscene), sterke liefdesscenes, goed acteerwerk. Het komt over als één grote (romantische) potpourri waarin je van alles kan zien, Amélie, Donnie Darko, 2001.., Cashback, Requiem etc.

De keerzijde is dat al die repeterende muziek en emotionele fragmenten iets te massaal aanwezig zijn, gaat ten koste van de climax en de kracht van de afzonderlijke scenes. Maar irritant is het ook weer niet, het is alsof je een 7-gangen diner eet (goh alweer een bord, maar wel lekker) alleen dan met een toetje als einde dat niet zo verrast.

Minder interessant vond ik de 'toekomst-delen' met Mars en die reporter. Soms komt de film ook iets te geforceerd dromerig voor, maar de rest is niet minder dan fijn.

Machtig mooie film die blijkbaar wel erg anoniem de revue is gepasseerd de afgelopen tijd. Erg jammer, want van dit soort films kan ik geen genoeg krijgen.

De film is behoorlijk ingewikkeld, je moet je aandacht er vooral in het begin wel even bijhouden. Als je eenmaal de rode draad een beetje door hebt wacht je een prachtig, emotioneel meesterwerkje dat op verscheidene manieren weet te ontroeren. Daarnaast is de film ook gewoon origineel en weet het met de leuke, frisse en spontane cast flink te overtuigen.

Tel daarbij tal van geniale visuele momenten(regendruppel, motors die uit het donker komen) en prachtig, pakkende muziek en je hebt een film die bijna op alle facetten erg hoog scoort.

Een film met een erg hoog herzieningsgehalte, waarbij je elke keer denk ik wel weer nieuwe dingen zult opvallen of momenten waarbij je de volgende keer nog meer wilt opletten. Films als dit liggen me wel, past wel een beetje in een straatje zoals Eternal Sunshine of the Spotless Mind(wel een compleet ander uitgangspunt, maar net zo freaky).

Moderne klassieker!

4,5*

Vernuftig!

Jaco van Dormael creëert een speelse wereld waarin de woorden wat als? niet worden verbannen uit je hoofd, maar een format vormen om te tonen hoe ons leven er met een kleine verandering wel niet uit had kunnen zien.

Dankzij grenzeloze fantasieën kan Van Dormael zich helemaal uitleven op verschillende soorten levens: rijk, arm, gelukkig, ongelukkig, geschoold, ongeschoold.....Stuk voor stuk levens die dankzij kleine details net weer wat anders verlopen dan aanvankelijk gedacht, door bv. een ( verkeerde ) partnerkeuze of je schaamte te maskeren door grof in de mond te zijn met blijvende consequenties.

De regisseur vliegt als dolle dwaas van links naar rechts en weer terug, waardoor hij nimmer een vaste koers aan weet te houden. Omdat de film overdruipt van bedrijvigheid en creativiteit is dat zeker geen straf, maar ik vraag mij wel af of zo `n film gewoon niet meer gebaat is bij een wat meer lineaire vertelstijl. Vanwaar de regisseur telkens als er zich een situatie voordoet, waarbij meerdere opties mogelijk zijn, dan pas uit gaat stippelen wat er zou kunnen gebeuren in dat mogelijke andere leven.

De regisseur wil soms ook veel te veel. Dat wordt pijnlijk duidelijk als hij zijn hoofdrolspeler een gangster laat zijn. Leuk idee in 1ste instantie, allemaal verschillende beroepen ten uitvoering brengen! Het moet een avontuur voorstellen, maar feitelijk zie je alleen maar dat iemand zich voordoet als een gangster en binnen de kortste keren overhoop geschoten wordt. Terwijl het toch veel spectaculairder geweest was als hij even een ramkraak of om het even wat voor een criminele daad had uitgehaald?!

Kortom, sommige ( op papier ) leuke fantasieën lijden aan bloedarmoede of lijken schandalig veel op soortgelijke contexten uit andere films, ik denk hierbij vooral aan Harold & Maude en aan Los Amantes del Circulo Polar ( zoals ook Goldenskull al aanhaalt ) maar ook aan Amelie en A Zed and Two Noughts. En dat muzikale deuntje ten tijden van de butterfly effect - uitleg deed mij wel heel erg veel denken aan Big Fish, niet alleen qua muziek maar ook qua dolkomische, luchtige toonzetting. Aan de andere kant, in Toto le Heros was het met Van Dormael al niet veel anders gesteld, dus hij zal best goed om zich heen gekeken hebben, maar hij behoudt overduidelijk zijn bravoure.

Ondanks dat de film veel ideeën uit andere films gebruikt voelt hij vaak fris en frivool aan, met enkele originele prachtscenes om u tegen te zeggen ( de duif in het begin, de baby `s in afwachting van hun nieuwe ouders, de zwembadscene, eigenaardige tijdselementen die men probeert te verklaren, etc. ). De muziek en dan heb ik het niet over allerlei popnummers ( die overigens ook niet vervelend waren gezien hun context ) was ook schitterend.

Een visueel interessante film die volop weet te verwonderen. Al vond ik de onderbrekingen in het ziekenhuis niet zo bijster boeiend. Vooral die kerel met dat beschilderde gezicht was een aanfluiting, maar ik heb dan ook nooit iets gehad met clowns.

Een film die genoeg mankementen kent om geen echt hoge score te rechtvaardigen, maar ook een film die je na een wat saaiere scene zo weer mee weet te sleuren in een ongekend, groots avontuur....wat ook zeker niet te negeren valt. Een 4*

Zeer langdradige fantasy-film over the butterfly effect... Na anderhalf uur was voor mij de spanning uit de film en mijn aandacht en interesse verdwenen. Toen kwam ik tot het besef dat de film nog een uur langer duurde.

Ik heb hem uitgezeten, maar dit was een hele zware dobber.

Nog even inhoudelijk dan: het idee van de film is goed, filmisch vond ik de film ook mooi: er zitten diverse mooie overgangen in tussen de verschillende levens. Maar het springt allemaal veel te veel op en neer om er een interessant verhaal van te maken, terwijl de verhalen los van elkaar erg interessant zijn.