Mr. Nobody (2009)

Wat een bijzonder film. Het is wel een film waar je je aandacht moet bij houden, maar 'k vond hem wel erg de moeite waard om te bekijken. 'k wist eigenlijk totaal niet waarover de film ging gaan, maar het is eigenlijk een film die je gewoon over je moet laten komen.

De beelden waren prachtig en ook de muziekkeuze vond 'k erg geslaagd. Ook het acteerwerk vond 'k erg goed, van jong tot oud. Dit is topklasse waar de Belgen trots op mogen zijn.

Mij stoorde de lange speelduur eigenlijk niet, 'k vond het een aanrader.

Een film met een boeiend concept dat nogal suf wordt uitgewerkt. Daarnaast vond ik (al moet ik toegeven, zoals verwacht) Jared Leto een ei. Met zijn mooie blauwe ogen fluistert hij er nogal wat vanaf.

Het idee dat iemand tijd als niet-temporaal kan waarnemen is natuurlijk boeiend: Tijdreizen wordt mogelijk. Daarbij is natuurlijk meteen duidelijk dat een fout maken er niet meer inzit: zie je dat iets misgaat, dan doe je wat anders. Deze film laat 1 van de oneindige hoeveelheid mogelijkheden zien van het leven van Mr. Nobody. Voor de scriptschrijvers leek dit reden genoeg om allerlei Hollywood drama in de film te proppen; stel dat hij verliefd wordt, stel dat zijn ouders scheiden, stel dat hij de enig mens is die sterft stel stel stel. Zeker weten doet de kijker het niet. Tja... Ik had het liever wat conceptueler gezien: wat doet het met iemand als hij de toekomst kan zien ipv een willekeurige lijst mogelijke gebeurtenissen. De film wat esthetisher inzetten was ook niet verkeerd geweest. Nu is de film een moeilijk plot gevormd in een conventioneel jasje (in de film wordt netjes voor je uitgelegd wat er nu aan de hand is door de charmante Leto). Zo conventioneel, dat ik de film ook niet echt als origineel kon zien. De film pas perfect in het rijtje mindfuck-films als Memento, Donnie Darko, Fight Club, the machinist, the i inside... gemaakt voor het publiek dat houdt van HUH!? zeggen, maar al met al wel 1 sluitende optie voorgeschoteld wil krijgen ('snap jij m al" en "zie daar en daar de uitleg").

Visueel gezien vond ik de film niet echt mooi, op een paar shots na. Waarom ze niet gewoon een bejaarde man hadden gecast voor de rol van bejaarde is mij een raadsel, het alternatief uit deze film is in ieder geval beduidend slechter dan dat. De film bestaat uit een heleboel nogal nadrukkelijke verwijzingen naar andere films die bij mij meer aankwamen als aftreksels dan referenties.

Zo jammer, want wat ik zeg: het concept is erg nice.

Was al een tijd erg benieuwd naar deze film. Paar keer een trailer voorbij zien komen, waarbij de muziek en het idee me al meteen aansprak. Nu ik de film heb gezien zit er wel een hele zooi filosofisch geneuzel in, dat de film ingewikkelder wil maken dan nodig is. Hij duurt me ook wat te lang. The Butterfly Effect heeft zo'n beetje hetzelfde uitgangspunt. Werd zelfs naar gerefereerd in deze film. De verschillende keuzes die weer leiden tot het volgen van een ander pad. Uiteindelijk maakt het weinig uit welk pad je kiest, want je kan zoals ze al zeiden niet meer terug. Wanneer je in de toekomst kan kijken, kun je wel afgewogen beslissingen maken, maar dan nog is de weg naar die toekomst toe onbekend.

Ik vond Leto trouwens erg slaapverwekkend. Jammer, want vond hem wel sterk in Requiem for a dream en had dus meer verwacht. De jonge Anna speelt wel aardig en zijn pa ook nog wel. Verder niet geweldig.

De muziekkeus was over het algemeen wel uitstekend. Vooral de score zelf vond ik erg dromerig en goed bij de film passen. Ook alle visuele hoogstandjes waren van hoog niveau, maar gaven het niet perse iets extra's.

Anyway, de toekomst kunnen zien houdt niet in dat je je leven kan vaststellen. Alle wegen ernaartoe hebben hobbels in de weg. Er is zeg maar niet 1 perfecte weg naar geluk. Er is zelfs helemaal geen weg naar een perfect leven. En al kies je voor een bepaald pad, mocht dit na een tijd toch tegenvallen kun je niet meer terug om een ander pad te kiezen. Dat is het nadeel of voordeel van sterfelijkheid. Het enige gedeelte dat ieder mens sowieso als toekomst heeft. Omdat ik het uitgangspunt en de poging om dit te verfilmen best goed vond, geef ik 3 sterren.

Ik twijfel over de beoordeling, maar gelukkig is de keuze niet zo ingrijpend.

Ik ben niet zo laaiend over Mr. Nobody zoals een groot deel hier. Het begint allemaal erg chaotisch, waar ze van het ene naar het andere leven springen. Vanaf de keuze van de kleine Nemo komt er wat lijn in. We krijgen genoeg keuzes voorgeschoteld, de één saaier dan de ander. En dit is een beetje waar ik de moeite van de beoordeling uit haal. Op momenten was ik gewoon erg verveeld, totdat een andere keuze weer wat beleving in de film brengt.

Visueel is het uitstekend. Mooie beelden, fantasievolle werelden en nog veel meer. Het verhaal weet me echter in zijn geheel niet te overtuigen. De film duurde me ook wat te lang. De muziek was niet erg origineel, maar draagt wel bij aan de fantasie. Mr. Nobody is een leuk uitgangspunt met een aantal leuke ideeën, dat wel!

3,0*

Naar verluidt heeft Jaco van Dormael meer dan 10 jaar nagedacht over deze film. Van mij had hij zich de moeite kunnen besparen, want ik vind de film tamelijk waardeloos. Toegegeven, je krijgt regelmatig mooie plaatsjes voorgeschoteld en ook het acteerwerk is vrij behoorlijk, maar van het verhaal - over de gevolgen van ongelukkige keuzes - dat op de meest onwaarschijnlijke momenten vrij willekeurig heen en weer schakelt tussen het heden en meerdere, parallelle varianten van het verleden, wordt je op d'n duur tureluurs. Ik vermoed dat deze film wel als cult movie in het art house circuit terecht zal komen, maar daar heb ik niet zo veel mee.

Prachtige film waarin een oude man terugblikt op de levens die hij had kunnen hebben. Een filosofische, dromerige en fantasievolle film over de keuzes van het leven. Een vrij ingewikkelde montage, die vooral in het begin moeilijk te volgen is. De film ziet er prachtig uit met vele mooie visuele vondsten. Origineel is het zeker, maar wellicht ook wat te 'vol'.

Briljant!

Zeer goed in elkaar stekend verhaal! Realiteit of illusie? Volgens mij is het leven een grote illusie en is dat wat realiteit is enkel het Zelf, de eenheid. Deze film doet mij daaraandenken.

Subliem!

Film heeft mij ook overdonderd. Wat een geweldige film! Film als een kunstwerk, prachtig gefilmd, geweldig gespeeld. Het idee, sprak me ook gelijk aan, snap hem waarschijnlijk nog niet, maar dat komt nog wel, de film zal nog wel een tijdje in mijn hoofd blijven rondzingen. Dat is alleen maar goed.

Goh waar moet ik beginnen!

In zijn geheel een meesterwerk, het idee, de uitwerking en de cinematografie!

Maaarrr, Persoonlijk vond ik het wat te langdurig, het duurt een tijd voordat je de verrukkelijke einde bereikt..

Waarom een 3 dan? Ik zat dus tussen de film door steeds te twijfelen tussen de 2 en 4. Dit komt dus vooral door de verschillende verhaallijnen die me niet zozeer interesseerden, er was maar 1 verhaal wat ik wel interessant vond en gelukkig was dat ook dan ''the mainstory'' (Stiefbroer/Stiefzus verhaallijn)

Het werd dus ook een beetje warrig kwa overgang van verhaallijnen.

Als de film wat korter en overzichtelijker was dan had het van mij een hoger cijfer gekregen..

Pure poëzie. Poëzie van de mogelijkheid. In cinema. In leven. Op welke manier we de hartverscheurende knopen die we niet kunnen ontwarren ook doorhakken, altijd is er liefde. Bron van leed, van vreugde. Kruis of munt, toeval, (on)geluk dat als een (on)geluk begint, ... Elk pad is het juiste pad, omdat levens – Jaco van Dormael heeft Milan Kundera heeft Tennessee Williams gelezen? – schetsen zijn, essays voor een afgewerkt product dat er nooit komt.

Hoe belangrijk zijn de details! Dat ene gezicht in de mensenmassa, dat andere begeleidend akkoord wanneer hetzelfde aan Satie ontleende motiefje terugkeert, het vallen van de bladeren (al dan niet in reverse) als leidmotief, ... En tegelijk is er niets detaillistisch aan de essenties die Jaco van Dormael blootlegt: hoe mensen kunnen vastzitten in een moment, hoe geworteld liefde kan zijn, hoe potjes in de raarste vormen toch op dekseltjes passen, hoe de klok tikt en de mens vat probeert te krijgen op zijn biologie, hoe schoon datgene wat ons allemaal verbindt, hoe vertederend dat ons de gave om vooruit te kijken werd ontnomen, ...

Niets pretentieus aan deze hoogst fascinerende puzzel, wel een fonkelend lofzang op de fantasie, op het medium film, op het bestaan en de ontelbare parallelle werkelijkheden die met een enkele fundamentele keuze (tussen ouders, tussen meisjes) te vullen zijn. Oogverblindend verfilmd, muzikaal oorverdovend mooi gecomponeerd, inhoudelijk verregaand inspirerend, amai, ik herhaal, amai!

Weg met ‘The Sound of Music’ – voortaan ‘Mr. Nobody’ proberen jaarlijks te herbekijken.

(Ik: “Zugzwang?” Zij: “Casta diva.”)

4,25*

Wat een prachtige film! Ik ben nog steeds aan het nagenieten. Visueel sowieso een pareltje. Ook heerlijk om te zien dat de verschillende beelden/situaties (let ook op de geweldige details!) in elkaar overlopen cq terugkomen in het verhaal. Beetje zoals Inarittu dat doet maar dan nog beter imho. Man, man. In tijden niet zo onder de indruk geweest van een film. Geweldig. Wat mij voor nu nog even weerhoudt de volle mep te geven is het einde. Wat mij betreft was het perfecte moment geweest toen de oude man zijn laatste adem uitblies en nog eenmaal de naam van Anna noemde. Deze film wil ik op zeker nog een keer zien. Wauw. Edit: en verhoogd naar 5*.

Bij vlagen magistraal in hoe het speelt met de menselijke perceptie van tijd en hoe het vraagstukken oproept over determinisme versus eigen wil. Zijn wij de keuzes die wij maken? Of worden wij gemaakt door wat ons in gang zet en vloeien daar weer keuzes uit voort? Hebben we geen enkele keuzevrijheid en worden wij en onze keuzes gevormd door externe factoren? Ik neig er zelf naar dat de film eigenlijk een conventionele boodschap verpakt heeft in een flitsend jasje: dat de beslissende momenten in ons leven weliswaar totaal verschillende routes openen, maar dat elke route die daarbij open gaat zijn eigen donkere kanten heeft. Geluk is het loslaten van het idee dat er keuzes gemaakt moeten worden en daarbij genieten van de zinnenprikkelende ervaringen die bij elke levenservaring opgedaan worden. Wat tegenstaat is dat het met zijn lange speelduur ver voorbij het punt gaat dat de vele indrukken mij nog kunnen raken.

Fijne film, kwam er wat moeilijk in bij het begin, maar uiteindelijk enorm genoten.

Visueel is de film een feestje. De ene na de andere prachtscene wordt op het scherm getoverd, allerlei originele, leuke vondsten en beeldgrapjes, die me erg aan Jeunet deden denken, alleen dan in een compleet andere setting. De soundtrack sluit hier al even perfect op aan meestal. Soms tijdens de liefdesscenes kon het wat minder melig vind ik persoonlijk, maar die koddige, vrolijke nummertjes (Sandman nummer) tussendoor waren dan wel weer geniaal. Je kunt aan alles merken dat Van Dormael een creatieve geest is. Nooit gaat de film vervelen, en er is altijd wel wat leuke details te vinden die in het oog springen.

Enkel het jeugdgedeelte van Nemo vond ik wat minder. Ook hier wel weer een aantal leuke visuele vondsten en komische momenten, en snap ook wel dat dit gedeelte noodzakelijk is voor de film, maar ik ging me wel wat ergeren aan het zoveelste ''i love you'' gezanik en werd het wat té zoet af en tel. Ook die kinderacteurs/actrices wekte wat irritatie op, al geef ik toe dat ik dat al snel heb. Jared Leto zelf deed het wel erg goed vond ik. Voordat ik hem echt veel had zien spelen dacht ik altijd maar dat dat zo'n typische ''handsome guy'' was die enkel populair was om z'n bandje, maar blijkt toch een behoorlijk sterk acteur te zijn juist, met tevens een goede filmsmaak.

Verder dus wel enorm genoten. Uiterst schattige, leuke en originele film. Het hele concept is misschien wat te ambitieus voor een film van dik twee uur, maar toch zeker wel een kleine 4*.

In tegenstelling tot heel veel mensen vind ik 'Mr. Nobody' geen film met een hoge herkijkwaarde. Regisseur Jaco Van Dormael schotelt alles netjes, duidelijk en mooi voor, zodat het voor mij na 1 keer wel genoeg is denk ik. Ik heb me zeer vermaakt met deze prent, maar de boodschap zal me niet zo lang bezig houden. Daarvoor wordt alles té vaak en duidelijk herhaald en laat Van Dormael weinig over om over na te blijven denken. Toch.. mooi gemaakt geheel hoor. Mooie beelden, flitsend tempo, interessante bedoening steeds.

Echter mis ik een emotionele klik. Het geheel deed me niet veel, losstaande scenes ook niet en ik mis pakkende muziek onder scenes waar ik dat zo graag had gewild - Mr. Sandman hoef ik ook niet vaker dan 1 keer te horen. Nou klinkt het allemaal wat negatief misschien, maar dat valt best mee. 'Mr. Nobody' is gewoon een leuke film om te zien. Fijne vondsten, een paar zeer fijne scenes en op visueel vlak genieten geblazen. Erg leuk allemaal. Ik vind het gewoon jammer dat het me niet veel doet en Jaco Van Dormael zich vooral richt op een leuke en interessante vertelling i.p.v. een emotionele rit met Nemo.

Het idee zelf is groots. Films over het leven, keuzes en alle diepe betekenissen die erbij komen kijken zijn altijd interessant. Het lijkt dat Van Dormael wat teveel hooi op z'n vork heeft genomen met deze prent. Hij wil zoveel, maar doet ook teveel. 'Mr. Nobody' zit vol met van alles en nog wat. Persoonlijk prefereer ik films over dit soort thema's die meer ruimte voor de kijker over houden. Ik zat me ook af te vragen hoe stompzinnig het is om een kind (op zo'n manier) keuzes te laten maken. Daarnaast geloof ik maar in 1 gekozen (liefdes)leven van Nemo - de rest wordt dan al snel overbodig en ook Van Dormael leek daar minder aandacht aan te willen besteden. Al met al.. zeker een vermakelijk filmpje. Erg leuk voor 1 keer.

Met deze film had ik zoiets, dat je bijvoorbeeld bij de slager staat en dat hij zegt; " mag het ietsjes meer zijn?" En vervolgens is dat meer iets veel te veel van iets dat je niet wilde hebben. Begrijp me niet verkeerd het is zeker geen slechte film, hij was in zekere zin wel goed maar in plaats voldaan uit te buiken is het meer met een te volle pens en krampen op het toilet. Je hebt je min of meer stijf gegeten. En die oude man hadden ze daar niet iemand anders voor kunnen casten, die ging mij de hele film op de wekker.

Een van de meest indrukwekkende,prachtige , zowel verhaal,als beelden.de regie,die ik in jaren heb gezien.

Meesterlijke film.

Terwijl de film bezig was werd ik in mijn hoofd al diverse kanten opgeslingerd in wat ik hierover nou eigenlijk vond. Toen de aftiteling begon te rollen mompelde ik een 'nee'. Het was hem dus toch niet.
De film pakt erg veel hooi op zijn vork. Drama, sf, romantiek, fantasie coming-of-age, wetenschap, filosofie. De drukke editing houdt de vaart er wel in, maar ook de chaos en onlogischheid.

De hoofdmoot zit hem in gewissel tussen verschillende vriendinnetjes en huwelijken, door de tijd heen. Iets waar mijn interesse niet ligt en daarmee ook moeilijk was de aandacht vast te houden. Bij het zoveelste romancemomentje heb ik zelfs even doorgespoeld.
Beeldvorming is prima en ook Leto zet toch weer een mooie rol neer. De soms wat bevreemde aanpak maakt het ook aantrekkelijk. De wetenschappelijke achtergrond is interessant, maar kan uiteindelijk wel wat vraagtekens geven; we weten inderdaad niet wat er exact gebeurd als de Big Crunch plaatsvind, maar dat de tijdslijn teruggedraait wordt lijkt onlogisch (of is dat het excuus van fantasie). De soundtrack is erg aanwezig en soms meer afleidend van (sfeer)toevoegend. Het 'wat als'-principe (ofwel, het lot) is al in vele films behandeld.
Al met al blijken we toch weer naar een film gekeken te hebben die niet gebeurd is. En stiekem is dat toch een teleurstelling en een 'te makkelijke' manier van scriptschrijven. Het uitgaanspunt is dramatisch (het kind dat moet kiezen tussen scheidende ouders), de grondslag er lastig mee te rijmen (dat het kind overgeslagen is door de engelen en zodoende vooruit kan kijken).

Mooie poging, maar helaas te pretentieus in mijn ogen.

Mr Nobody gaat voorlopig vooral nog door het leven als de duurste Belgische film aller tijden (hoewel er weinig Belgisch aan te zien is). Tussen de $33 en $37 miljoen zou de film gekost hebben en ondanks dat dit een aanzienlijk budget is zouden dergelijke films in Amerika toch makkelijk het driedubbele hebben gekost want qua effects is deze film echt Top Notch.

Jaco Van Dormael is een uitstekend regisseur. Het duurde meer dan 13 jaar na Le Huitième Jour voor hij Mr Nobody naar buiten bracht. Dat dit scenario werk vroeg is best te begrijpen want deze film is een uitgekiende film die je niet op 1 2 3 schrijft.

Maar Mr Nobody is een typisch voorbeeld van een film die niet voor iedereen is weggelegd. Ofwel vind je dit een wereldfilm, ofwel oersaai en traag en de soort waar ik toebehoor (gewoon) zijn waarschijnlijk zeldzaam.

Ik kan zeker begrijpen dat velen dit een topfilm vinden die zelfs oscarwaardig is. Alleen pakte de film mij niet echt genoeg en bleef het misterie rond de verschillende verhaallijnen te lang en de cohesie bleef maar op zich wachten. Toch is de film de eerste 90 minuten echt een topfilm voor mij. Ondanks de plotse wending van verhaal naar verhaal en weinig echte gebeurtenissen, blijft de vaart er goed in en is het acteerniveau bijzonder sterk. Zelfs de kleinste rollen zijn tot in de perfectie vervuld en de jongere versies (vooral de 3 - 15 jarigen) van Leto zijn ziekelijk gelijkaardig. Maar na die 90 minuten blijft de film voortgaan in die afwisseling zonder echt vooruit te gaan en verlies je de concentratie. Misschien is het wel half de bedoeling geweest want in die periode denk je eigenlijk na over de betekenis van de film en reflecteer je dit op je eigen leven. Het is dan ook jammer, en dat vind ik nog de grootste fout van Van Dormael, dat het personage van Leto op het einde zelf een soort van conclusie vormt over zijn verschillende verhalen en dat had moeten open gelaten worden want voor elke persoon zal de betekenis of het thema van de film verschillend zijn.

Visueel is de film wel een pareltje, van de planeten tot de steden, van de soms gekke gebruiken van gebeurtenissen (zoals het overrijden van de vrouw met buggy) tot de schitterende camerabewegingen. De muziek: vooral lekkere oude hits zijn ook toepasselijk en zijn een surplus op het personage.

Mr Nobody is geen film voor iedereen maar indien dit genre iets voor jou is (bvb The Fountain met Hugh Jackman) dan kan de film je overdonderen als een topfilm. Uiteindelijk blijft het voor mij een uitstekend concept, perfect gevisualiseerd en sterk geacteerd, maar anderzijds te langdradig in zijn gebruik van het concept en daardoor de vaart volledig verliest in het tweede deel. Ik had er misschien té veel van verwacht.

Visueel geweldig, dat verdient echt 5 sterren. Het eerste deel is wat vaag en zweverig, het tweede is echter wat duidelijker en pakt je ook veel meer in. Naar het einde toe wordt het toch behoorlijk briljant. Het filosofische aspect is geweldig verteld en inspireert en motiveert je tot op het bot om alles uit je leven te halen wat er in zit. Overigens is de muziek bij tijd en wijle prachtig en het acteerwerk verbluffend. Films die op het gevoel spelen doen het bij altijd wel goed.

Een film wat op een lekker verfrissende manier wordt gebracht en een interessant uitgangspunt kent. Dat uitgangspunt gaat over de enorme invloed die elke beslissing op je leven heeft / kan hebben. Ondanks dat wordt het hoogtepunt al binnen een uurtje bereikt, en gaat de film dan over op meer van hetzelfde, waardoor de lange duur niet gerechtvaardigd wordt. Hoe dan ook wel een film die elke fantasy/scifi-fan gezien moet hebben. Leuk. 3,5*

Ik denk dat menig persoon heeft zitten fantaseren wat er was gebeurd als hij of zij alles over zou mogen doen. Aan die fantasie appelleert deze film, hoewel je aan zulke gedachten eigenlijk weinig hebt. Iets wat de film overigens ook ter sprake brengt. Niettemin worden deze gedachten fraai en interessant uitgewerkt.

Het verhaal mag aanvankelijk een beetje warrig overkomen, na verloop van tijd wordt het redelijk duidelijk. De beeldtaal is in ieder geval de moeite waard. Er wordt flink gespeeld met beelden, de overgang van foto's naar beeld, de mix tussen micro en macro enzovoorts. De muziek is ook aardig, maar een aantal keuzes zijn te makkelijk. Hoezeer ik ook van Satie hou, en hoe sfeervol zijn muziek ook is, ik ben het (en met name de Gymnopedieën) te vaak tegengekomen in andere films. Eveneens ben ik een groot fan van de Pixies, en er zijn zoveel goede songs om uit te kiezen, maar helaas wordt er uitgerekend gekozen voor het nummer Where is my mind? dat ook in Fight Club gebruikt is. Ook Mr. Sandman is nou niet echt een origineel nummer voor in de soundtrack van een film.

Tegen het einde aan werd het een beetje langdradig. Ook om die reden voor nu 3,5*. Wellicht dat er nog wat bovenop komt bij een herziening.

Het uitgangspunt over gemaakte keuzes in het leven, toeval en hoe je leven uiteindelijk vorm krijgt hierdoor, is iets dat menig filosoof bezighoudt. Om dit in een film te verwerken is wellicht ambitieus en in ieder geval interessant.
De verschillende verhaallijnen lopen door mekaar heen, wat extra lading geeft aan de consequenties van de keuzes of de factor geluk; je ziet direct 'het resultaat'. De verhaallijnen worden allemaal echter wel enigszins zwaarmoedig, wat naarmate de film vordert de kijkervaring ook wat vermoeiend maakt.

De verhaallijn rondom Mars, theorieën over tijd en de toekomst voegen weinig toe. Aan het einde blijkt het allemaal wat anders in mekaar te zitten en voel je je als kijker misschien wat bedonderd. Dit had allemaal niet gehoeven.

Desondanks een bijzondere film die cinematografisch sterk in mekaar steekt, met een verhaal dat je aan het denken zet en een goede cast.

Nemo (Jared Leto) denkt dat hij 34 jaar oud is. Hij is geboren in 1975, het is nu 2009. Niets is minder waar. De stokoude Nemo is zojuist ontwaakt in een steriele ziekenkamer. Jaartal? 2092. Plaats? Een futuristische planeet waarop men onlangs de bron van eeuwig leven heeft ontdekt: eindeloze celdeling. Maar niet voor Nemo. Hij is de laatste sterfelijke mens, een levende relikwie. Door de ogen van Mr. Nemo Nobody kijken we terug op een bewogen leven, waarbinnen tijd, herinnering en alternatieve keuzes onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Wie films als Donnie Darko, Interstellar en The Butterfly Effect zag, weet dat het filmische spel met niet-lineaire tijd talloze mogelijkheden biedt. In Mr. Nobody draait alles om keuzes. De partnerkeuze, de keuze op een trein te stappen of de keuze om achter te blijven. In de geest van de oude Nemo ontvouwen zich meerdere scenario’s, en het is aan de kijker om fictie en werkelijkheid van elkaar te scheiden. Eenvoudig is dat niet, maar de mise-en-scène zit vol clues die helpen het verhaal beter te begrijpen. Let bijvoorbeeld op de manier waarop kleurgebruik wordt ingezet om personages te karakteriseren. Het is een grootse, vrij gewaagde aanpak van Jaco van Dormael (Toto le héros), die met Mr. Nobody een gelaagde larger than life- film heeft gemaakt die niet iedereen zal bevallen.

Deze pretentieuze genremix komt heel ver in haar poging een scala aan existentiële vraagstukken in één scenario te verpakken. Toch voelt Mr. Nobody in dat opzicht niet zo perfect aan als Malicks meesterwerk The Tree of Life (2011) of Kubricks 2001: a Space Odyssey (1968). Jared Leto slaagt er niet geheel in alle karakter-eigen emoties even goed over te brengen, en het narratieve geheel komt net iets te rommelig en te kunstmatig over.

Een enkele sneeuwvlok kan het blad van een bamboe breken. In de natuur hangt alles met elkaar samen. Als alles voorspelbaar is, slaat verveling snel toe. Als je weet wat de toekomst brengt, kun je geen keuzes meer maken. Het zijn zomaar wat gedachten die Mr. Nobody inbrengt. Soms subtiel, soms explicieter speelt van Dormael met de vraag wat het nu echt betekent om mens te zijn. De soundtrack (Pixies, The Wallace Collection) helpt hem daarbij, de beelden zijn prachtig. Een klein meesterwerk is deze film daarmee nog net niet, een intrigerend kunststuk wél.

web

“Every path is the right path. Everything could've been anything else. And it would have just as much meaning.”

Meesterwerk of pretentieus geneuzel? Voor mij duidelijk het eerste, alhoewel Mr. Nobody zeker niet perfect is. Voor mij is de eerste anderhalf uur het beste gedeelte, en ik zat gelijk in het bizarre maar mooie verhaal. Audiovisueel is Mr. Nobody ook een meesterwerk, en de acteurs acteren allemaal uitstekend. Mr. Nobody is ook niet bijzonder ingewikkeld, maar je moet wel het idee loslaten dat je antwoorden krijgt op veel vragen die de film opwerpt.

Mr. Nobody gaat over keuzes maken, en het feit dat een beslissing grote (levens)consequenties kan hebben. Maar de film laat ook op een mooie manier zien dat die keuzes niet altijd desastreus hoeven te zijn (wat op het moment zelf natuurlijk wel zo aanvoelt), en de vraag is of je nog steeds dezelfde keuze maakt als je van te voren al weet hoe die uitpakt. En soms is het maar het beste om geen keuze te maken en je eigen pad te bewandelen. Dat kan er voor zorgen dat een vallend blad van een boom je weer in contact brengt met je grote liefde. Mooi toch…

Mr Nobody moet zowat Van Dormaels meesterwerk zijn. Zo ver wil ik het niet drijven, maar een goede film is het wel. Mr Nobody kent geen origineel, maar wel een uitstekend concept over het butterfly effect waarbij elke keuze of elk toeval je leven een andere wending kan geven. Mr Nobody wordt opgevat als een soort puzzel die in en uit elkaar valt bij elke keuze die Nemo maakt. De film geeft mooi weer hoe het leven van Nemo er kon uitzien wanneer hij die of die keuze had gemaakt. De meest ingrijpende is de pedagogisch onverantwoorde keuze om te moeten kiezen tussen zijn moeder of vader. Maar ook de keuze met welke levengezellin hij door het leven gaat, zet zijn hele wereld op zijn kop.

Qua montage is de film ijzersterk al moet het aan de andere kant ook opletten niet te rommelig of chaotisch over te komen. Van Dormael neemt wat te veel hooi op zijn vork door zijn talloze ideeën in deze film te willen proppen. Hij lijdt net als zijn hoofdpersonage aan keuzestress. Mr Nobody is een vat vol filosofische levensvragen, een rollercoaster van emoties en gevoelens. Jared Leto doet het uitstekend en vooral de relatie met de vijftienjarige Anna was het meest boeiend.

De film is vlot te volgen ondanks het feit dat er bepaalde scènes waren die ik niet kon plaatsen. Bij momenten is de film nodeloos complex. Misschien had wat eenvoud de film nog beter gemaakt. Desalniettemin toch van genoten. Al begrijp ik dat het bij sommigen langdradig aanvoelt.

Een enigszins filosofische film over het maken van keuzes. Een jongen / man kan zowel vooruit als terug in de tijd gaan. Daardoor kan de jongen in de toekomst kijken en belangrijke keuzes in zijn leven heroverwegen. Een heel mooi en boeiend gegeven voor een film, maar het maakt de film vaak ook moeilijk te volgen. Want in welke fase van zijn leven zit hij dan op dat moment en naar welke keuze zit je op dat moment te kijken. Die keuzes gaan voornamelijk over de relaties in zijn leven. Uiteindelijk wordt het allemaal wel redelijk duidelijk al blijf je ook wel met vragen zitten. Maar het is dus wel een film waar je goed op moet blijven letten en die je na afloop ook nog wel weer een keer wil zien omdat dan sommige scenes mogelijk weer beter op zijn plaats vallen als je weet waar het over gaat. Verder wordt de film super mooi geacteerd en is hij ook net zo mooi vormgegeven. Echt weer eens een film die ver boven het gemiddelde uitsteekt. Dat is lang geleden dat ik zo'n film weer gezien heb. Ook leuk dat er, waarschijnlijk bewust, nogal wat verwijzingen zijn naar films van Tarkovski. Bij het ruimteschip moest ik sterk denken aan Solaris. Ook regent het in een korte scene even binnen. En bij bomen begint het onverklaarbaar heel hard te waaien. Leuke details als je de films van Tarkovski goed kent zoals ik. Ik neigde heel sterk om deze film vijf sterren te geven. Iets wat ik bijna nooit meer doe. Maar ik heb hem bewust een halve ster minder gegeven. Ik wil deze film namelijk nog wel een keer bekijken, En na afloop daarvan bepaal ik of hij alsnog vijf sterren krijgt of toch vier.

Filosofische film waarbij het geheel zwaar onderdoet voor de som der delen. Er zitten mooie scènes in en interessante onderwerpen maar er wordt teveel bijgehaald ( waarbij het kokende eitje in Brazilië en de kinderarbeid voor jeans me zelfs irriteerde). Hierdoor wordt de film pretentieus. Door alle verhaallijnen (die zogenaamd allemaal samenkomen op het einde) is het vooral veel en niet diepgaand. De gedachtegang en filosofie erachter is zeker interessant maar de uitwerking kon mij niet bekoren.

Een film die wel erg veel hooi op de vork wil nemen. Visueel zeer behoorlijk en het uitgangspunt is op zich ook wel aardig. Hoe verschillende keuzes op belangrijke momenten in het leven tot een ander leven kunnen leiden. De uitwerking vond ik echter wel wat rommelig, hoewel het wel redelijk goed viel te volgen. Met name na het eerste uur komt de klad er in. De film komt bovendien nogal pretentieus over en de personages zijn ook niet erg interessant. Al met al viel het bij mij niet in de smaak.

De film zit bomvol losse mooi gemaakte scènes, vol leuke ideetjes van de regisseur. Maar als film zijnde, als geheel, vond ik dit niets. Niet qua toon (soms te veel op flauwe komedie leunend) en niet qua verhaal. Boeien deed de film me eigenlijk echt nergens, en dan duurde deze film ook nog eens 2,5 uur. Van Dormael kan dus wel dingen met een camera, maar ook een film vertellen hoort hij te kunnen en dat lukt hem niet. Acteerwerk is wisselend, vooral de oude man zelf vond ik wat irritant. Visueel nog wel prima en door alle leuke goede losse momenten niet een heel slecht cijfer, ook al verveelde ik me het meeste deel van de tijd. 2,0*.

Hele fijne film die wel even bleef nazinderen. De fractie van een seconde die een levenspad kan bepalen, maar of het ene levenspad tot een gelukkiger bestaan leidt dan het andere is nog maar de vraag. Visueel een aantal verhaallijnen rond hoofdpersonage Nemo die zeer knap zijn uitgewerkt.

Ook de herziening bewijst een indrukwekkend staaltje regie vanuit Jaco Van Dormael, die hiermee een zeer ambitieus en breed project neerzet. Een gebeuren dat optimaal profiteert van de volle inhoud en de torenhoge potentie, waarin het acteerwerk gelukkig zeker niet onderdoet. Steeds wordt er een snufje op het visuele vlak gevonden om voortdurend innovatief en creatief uit de hoek te komen, maar uiteindelijk kan de film niet verhullen dat de speelduur behoorlijk breed uitgesponnen is. De sciencefictioninsteken werken daarnaast niet altijd even goed, maar een gebrek aan kwaliteit kan de makers onmogelijk worden verweten. Cijfer blijft staan, al is het nipt vanwege het ietwat vermoeiende laatste uur.

Juist op het moment dat het verhaal zichzelf (de maker) denkt te moeten verklaren gaat het mis en stort het kaartenhuis in. De scène met de Vergeet-Engel in het voorgeboorte, én een zogenaamd multiversum behoefde geen enkele toevoeging en allerminst een tegenstrijdigheid.

Oké, tot zover de minpunten. Een visueel juweel waarvan elk facet schitterend het daglicht reflecteert. Wie terugkijkt op zijn leven ontkomt niet aan de liefde. De liefdes die hij heeft mogen genieten, en de liefdes die hij is misgelopen. En juist die werden met heel veel gevoel voor detail uit de doeken gedaan. Prachtige film !