Mr. Nobody (2009)

Een moeilijk kijkbare film die te langdradig is. Niet geschikt voor het meeste publiek denk ik. De film heeft echter wel een goed slot waarbij het 2 uur durende voorspel een doel krijgt. Na de film kwam ik er toch achter dat de film je erg aan het denken zet, dat waardeer ik altijd erg aan films, en dat maakt hem dan toch het kijken waard.

'Wat als' in overtreffende trap, met een fabuleuze veronderstelling als laatste: Wat als tijd óók een dimensie is die puur is voortgekomen uit het uitdijen van het universum én het universum ooit ophoud met uitdijen en weer gaat krimpen??? Eat your heart out Einstein!

Maar de premise (die overigens aan het uiterste einde pas blijkt) van dit alles vindt ik pijnlijk herkenbaar als gewezen kind en als vader ook een beetje angstig. Wat gebeurt er met een kind zijn bewustzijn als je hem voor een non-keuze zet??? Zeg maar onder het motto 'You're damned if you do and you're damned if you don't!'. Of zoals Nemo het noemt; 'een Zetdwang'

Kortom een veeleisend filosofisch, maar ook psychologisch hoogstandje, dat me op een bepaalde manier een beetje aan "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" deed denken...

Emotiemozaïek van de bovenste plank

Een goede film moet je als kijker raken, hoe dan ook.

Het moet iets in je losmaken, je doen opveren en je overmeesteren. Filmmakers hebben legio inzetbare middelen tot hun beschikking om dit teweeg te brengen zoals de plot, de personages, beeld en geluid. Wat mij vaak verbaast is dat veel filmmakers heel enthousiast een verhaal willen vertellen, maar vergeten dat we er ook nog eens anderhalf uur tegenaan moeten kijken. Keerzijde bestaat uit logge, inhoudsloze blockbusters die je als kijker verzadigen met special effects zonder ook maar één keer te prikkelen. Nee, dan Jaco van Dormael. Een man die met Mr. Nobody een prent aflevert die zo veel mogelijk zintuigen tracht te prikkelen en daar wonderwel in slaagt. Scène na scène.

Het startpunt van Mr. Nobody, de idee dat keuzes uiteenlopende consequenties hebben en daarmee tot verschillende levens leiden, is al een intrigerend en ogenschijnlijk vruchtbaar vertrekpunt. De invulling door Van Dormael is echter nog ambitieuzer; hij toont ons verschillende levens(mogelijkheden) van Mr. Nemo Nobody, geleid door verschillende keuzes op essentiële punten in zijn leven. In een mozaïek van scènes raakt hij daarmee aan allerhande gebeurtenissen, thema's en emoties, uit 'willkeurige' levens gegrepen.

Het lijkt veel, en dat is het ook, zij het niet dat Van Dormael in iedere scène de essentie exact weet te pinpointen, en daarmee de juiste snaar raakt. Of het nu gaat over de onbegrensde intensiteit van een tienerliefde, de machteloosheid gepaard bij depressie of de aandoenlijke kindsheid van een dementerende; iedere scène toont een highlight, en iedere scène weet te overtuigen.

Dat de film daarmee een opeenvolging van losse scènes wordt in plaats van een rechtlijnig en nauwsluitend verhaal, vergt voor sommige kijkers misschien wat gewenning, maar als je net als ik door iedere scène gegrepen wordt, zit je eer je het beseft naar de end credits te staren. Dit niet in de laatste plaats door de prachtige muziek (goed gekozen, verwerkt én getimed), de mooie beelden (de heimelijke opwinding van een tienerstel is voelbaar als hun blote schouders elkaar langzaam aanraken) en het frisse kleurgebruik (het primair rood doet wellicht denken aan Kitano's Dolls of Jeunets Delicatessen, maar Van Dormael varieert genoeg om epigonisme te vermijden).

Mr. Nobody benut ten volle de mogelijkheden van het medium en prikkelt je brein, ogen, oren en gevoel. Het is lang geleden dat een film mij zo heeft overrompelt (dit is mijn eerste bericht sinds jaren), maar Mr. Nobody heeft mij geraakt, iets in mij losgemaakt, mij doen opveren en overmeesterd.

5* en #4 in mijn top 10.

Sper je zintuigen wijdopen, haal nog eens heel diep adem en duik in de sci-fi dreamriver die 'Mr. Nobody' is.

De kans is groot dat je de reis van je leven zult maken.

De Belgische cineast, wiens verbeeldingskracht (na Huitieme Jour) enkel maar lijkt te zijn toegenomen, laat je weinig keuze: óf je laat je meedrijven, óf je blijft aan de kant staan.

'Mr. Nobody' tilt je op en blaast je als een veertje heen en weer tussen heden, verleden en toekomst. Tussen jeugdverwachtingen en bittere ouderdoms melancholie.

Af en toe wil je op de still-knop duwen, omdat je je even wil vergapen aan de zoveelste betoverende beeldcompositie.

Prachtig!

De jubel wordt nog vergroot door de goedgekozen muziek: Buddy Holly, Pixies, Satie, Fauré, The Chordettes, enz… en door een stel schitterende acteurs.

Naar mijn mening… Parel van een film!

Voor de rest is alles reeds prachtig beschreven in de voorgaande recensies.

Wat een fan-tas-tische film zeg. Ongelofelijk hoe veel mooie, droevige en grappige momenten er in deze film zitten.

Ik sluit me compleet aan bij Remorz, bij mij wordt het ook nummer 4 in mijn top 10

9,6/10

5*

Zo, dat is dan de grootste teleurstelling van 2010. Veel verwacht van deze film en met het oog op de naderende eindejaars toptien toch nog even snel meegepikt. Mr. Nobody is namelijk een typisch geval waarin het vorm boven inhoud concept mateloos irriteert. De film over het maken van keuzes is zwaar overgestileerd en doet vooral zeer geforceerd kunstzinnig aan. Ieder beekje dat stroomt, de talloze slow motions en iedere traan die vloeit, steeds weer gaat regisseur Van Dormael voor het meest pretentieuze shot. Bovendien neemt de film veel te veel hooi op de vork. De ene na de andere filosofische theorie wordt op de kijker afgevoerd waardoor er uiteindelijk geen één echt aankomt.

Al deze minpunten tezamen zorgen er uiteindelijk voor dat Mr. Nobody uiteindelijk terecht komt in het rijtje waarin ook Cashback en in mindere mate The Science of Sleep thuis horen. Het ziet er allemaal even prachtig uit maar het geheel is helaas niet meer dan gebakken lucht. Daar kan ook de prima soundtrack en de mooie love story tussen hoofdrolspeler Nemo en Anna niets aan veranderen.

Iets dergelijks schoot ook door mijn hoofd; dit is een twee-en-een-half uur durend probeersel waarin Van Dormael met zijn megabudget schijnbaar alles, maar dan ook echt alles uit de kast heeft willen halen om al zijn (visuele) ideeën eens op het scherm te brengen. Dat moet voor hem zelf heerlijk zijn geweest, maar achteraf was het misschien beter geweest het geheel wat simpeler te houden, of in ieder geval (oh ironie) her en der wat keuzes te maken.

Want liefde, toeval, het lot, ouderdom, dromen, wetenschap, keuzes... wat een enorme hooibaal neemt de filmmaker hier op z'n vork. Een mix van Science of Sleep, Eternal Sunshine en nog een dozijn films, maar wel met een eigen smoel waar ik uiteindelijk (hoewel er echt wel het één en ander op aan valt te merken) toch van genoten heb.

Doe maar 3,5* dan.

Uitermate prettige en filosofische film die de essentie van het bestaan tracht te doorgronden.

De film had me na een aantal minuten direct in zijn greep, zeker toen de verwijzing kwam met string theory (parallelle universa). Thema's waar ik zelf ook al jaren mee aan het worstelen ben. Wat is realiteit? The Matrix deed een voorzet, maar dat kwam natuurlijk vrij snel te leunen op een action-flick. De basis daar was natuurlijk weer een andere vorm van realiteit, hangend in een bad met draden.

Met Inception wil ik deze film niet vergelijken. Inception heeft niets filosofisch en is enkel een heist-movie met een bedachte complexe structuur.

David Lynch heeft al helemaal niets met dit soort gedachtengang te maken. Dat is een kunstenaar... een schilder die abstracte kunst maakt waarin je 'kunt' filosoferen, maar wat nergens op gestoeld is.

Deze film is, als je eenmaal snapt hoe het in elkaar zit, in zijn geheel niet complex, maar belicht enkel het concept van "Schrödinger's Kat", Heisenberg's onzekerheids principe, String (of M-) theorie.

Het grappige is dat deze theorieën (zeker de laatste) meer een filosofie is. In wetenschap wil je testgegevens tegen het licht kunnen houden om zo'n theorie te 'bewijzen' en dat kan met laatstgenoemde simpelweg niet. Het krijgt juist daardoor ook iets spiritueels.

Alles wat wij vanzelfsprekend vinden: materie, blijkt niets meer te zijn dan vacuüm met enkel energie. Wij bestaan uit 99,99999% uit vacuüm. Beangstigend als je er over nadenkt. De wetten van quantum fysica komt neer op kansberekening. Geen vaste uitkomst maar enkel de 'kans' dat iets gebeurt, en zoals Schrödinger in zijn gedachte-experiment aantoonde, alle uitkomsten van een gegeven situatie zijn parallel mogelijk.

Daar is deze film behoorlijk mee aan de slag gegaan en ik moet zeggen dat het me van begin tot het einde heeft geboeid. Met name de visuele aanpak is verbluffend.

Moet de film nog even laten bezinken, maar lager dan het volle pond zal het niet gaan krijgen. Ben enkel nog aan het denken op welke plek het in mijn top 10 terecht gaat komen.

Eens in de zoveel tijd word je totaal verrast door een film. Met Mr. Nobody in dit geval. Ik had er nog nooit van gehoord, wist ook niet waar het over ging of hoe lang hij duurde. (Ik probeer films het liefst zo blanco mogelijk te zien). Doorsnee hoes, relatief onbekende acteurs en regiseur, suffe titel...dus ik verwachtte er niet veel van, maar na 7 minuten wist ik, dit is een goede film, en ben weer overnieuw begonnen, maar nu met mijn volle aandacht erbij. Na een half uur had ik al zoveel beleefd dat het al een speelfilm op zich leek, en dan bleek er nog 2 uur te gaan! (149 min. met aftiteling, terwijl ik 90 minuten verwachtte, die andere 5 minuten zijn precies de 4 deleted scenes) Ik heb me geen seconde verveeld.

De film zit vol inventieve elementen qua ideeën, beeldtaal en verhaalstructuur. Ook al is de film fragmentarisch en gaan we alle kanten op met de hoofdpersoon, er zit een prettig tempo in die toch een zekere rust uitstraal. Goede muziek. De personen zijn warm en levendig, en voelen als echte mensen aan. Een empathische film, die je ook de tijd geeft om na te denken over de ideeën waar de film over gaat; het raadsel tijd, ouderdom, de keuzes in je leven, parallelle/alternatieve werkelijkheden, (on) sterfelijkheid. Precies op het moment dat ik over zoiets lees als het omkeren van de tijd op een bepaald moment, waarna alles terug gaat lopen; 12 februari 2092 dus, in theorie kan ik het halen!

Een pareltje, een feest om te kijken, en inspirerend om over na te denken. Ik moest gelijk denken aan Inception; "De beste film van 2010" op MM, die over een vergelijkbaar concept gaat, maar waar ik met een zwaar hoofd en uitgeteld en ewnigszinns gedeprimeerd de bioscoop uit kwam. Persoonlijk vind ik Mr.Nobody veel leuker en beter. Maar geen hype, geen sterren, ik vraag me af of hij überhaupt in de bioscoop te zien is geweest hier in NL, terwijl het nota bene een Belgische productie is.

Een echte "Sign of the Times" film, Verwant aan o.a. Benjamin Button, beide rond dezelfde tijd 2007 gefilmd.

Meer dan mooie film. We don't excist...

Gisternacht gekeken en dit is echt zo'n film die je stil alleen in je bed moet kijken, even helemaal in de film kruipen zonder storende factoren. Puur genieten! Geen idee wat ik kon verwachten, gewoon de film aangezet, de belovende woorden waren genoeg. De film deed me een beetje denken aan Big Fish, wat niet ten nadelen valt. Op het begin weet je niet precies waar het heen gaat maar langzamerhand vallen de puzzelstukjes in elkaar en heb je een goed gevoel dat je niet met vragen achterblijft. Hoewel de wereld in 2092 er bijzonder interessant uit zag, had ik toch een lichte voorkeur voor de jonge/puber Nemo. Het is gewoon een geweldig intelligent, goed in elkaar gezet verhaal. Het klopt, en klopt weer niet. De film staat met beide benen op de grond en veroorzaakt daarom geen onzekerheid naar de kijker, geen ''huh'' momenten dus. Daarnaast is de film ook heel ontroerend, speelt de cast je omver, helpt je weer overeind en laat je met een meer dan gelukkig gevoel achter. Mr. Nobody is werkelijk waar een echte klassieker, niet alleen het verhaal is het meer dan waard, ook de bijzondere manier van vertellen, de kunstzinnige beelden, de muziek: wauw. Een film die iedereen moet zien.

4,5 ster

21ste eeuwse update van Toto le Héros.

In Mr. Nobody herhaalt Van Dormael het thema uit zijn debuutfilm: de mogelijke gevolgen van keuzes die iemand in zijn leven maakt en de invloed van tijd (vergankelijkheid). Waar Van Dormael's debuutfilm echter 'klein' bleef, wordt er nu van alles bijgesleept. Snaar theorieën, de oerknal, parallelle dimensies, telomeren; er komt geen einde aan. Hoewel geen slechte film, wordt het allemaal net te gelikt en te pretentieus. Ook in Mr. Nobody is de hoofdpersoon Nemo een oude man die terugkijkt op z'n leven, of beter gezegd levens. Nu niet één mogelijk leven waarop met weemoed op wordt teruggekeken, zoals bijvoorbeeld Scrooge dat doet in A Christmas Carol, maar drie. Alle drie deze levens draaien om een bepaalde vrouw, waaruit Nemo moet kiezen.

Hoewel ik geboeid zat te kijken, waren de verschillende romances lang niet allemaal even spannend. Tussendoor wordt je als kijker gebombardeerd met al die wetenschappelijke theorieën. In mijn ogen vergaloppeert Van Dormael zich hieraan. Het had mijn voorkeur gehad als hij zich had geconcentreerd op één vrouw , één mogelijk leven en de theorieën iets meer op de achtergrond had gelaten. Zoals Tarkovsky dat doet in Solyaris: meer ingetogen. Nu mondt het uit in een allegaartje van romantiek, science fiction en drama. Absoluut niet slecht, maar ook niet briljant. De boodschap die Van Dormael ons hiermee wil meegeven - het leven is een illusie en het maakt dus niet uit welke keuzes we maken (want elk mogelijk leven, is ook een leven) - kan ik weinig mee.

Qua stijl was de de film een feest van herkenning. Net als in Toto veel warme (geel) tinten en een aangename score. Maar hier is Van Dormael wél in vooruitgegaan. Bleef hij in z'n debuutfilm steeds de zelfde kleuren gebruiken en ook steeds hetzelfde nummer, nu zien en horen we een prachtig pallet aan kleuren en muziek. Met name de shots in het appartement in de stad (New York?) met de ondergaande zon waren schitterend. Niet geheel toevallig ook de mooiste romance: die van Nemo met de 15 jarige Anna. En al dit moois wordt ondersteund door diverse golden oldies. Met het futuristische gedeelte had ik wat minder, maar dat is gelukkig ook maar een relatief klein gedeelte van de film.

Thematisch een interessante film dus, die helaas niet altijd even interessant is uitgewerkt. Ruim voldoende: 3,5*

Deed me op veel momenten denken aan Los Amantes del Circulo Polar, en laat dan nou net niet een favoriet van mij zijn.

De film gaat vooral over de liefde en welke kant die op kan gaan door verschillende keuzes die gemaakt kunnen worden. De clou van de keuzes had ik al snel door. Het probleem is dat de liefdes nooit echt erg overtuigend overkomen, en ook de snelheid en het makkelijke waar we een tijdsprong maken helpt daar niet bij mee. Welke leuke overgangen trouwens, en filmtechnisch was het ook een overweldigende film. Erg mooi gedaan allemaal. Erg jammer dan dat het me verhaal technisch dan niet veel deed. Daarnaast is het ook onmogelijk om alle elementen die Mr. Nobody bevat in een kijkbeurt in je op te nemen, want er gebeurt zoveel en ook nog eens in een hoog tempo. De verschillende werelden zijn leuk vormgegeven en de muziek keuzes zijn nagenoeg perfect, al kon ik sommige nummers dan weer niet plaatsen. Leto speelt zijn rol(len) met verve en hij is dan vooral de reden waarom je blijft kijken.

Filmtechnisch overweldigend mooi, verhaaltechnisch niet altijd even boeiend, maar toch genoeg voor een voldoende. Jammer, had het toch iets specialer verwacht. Ik denk dat een herziening uitsluitsel zal geven wat ik nu van de film vind, want ik weet op dit moment niet zo goed wat ik er mee aanmoet.

Bandeloos.

Ongrijpbar en onverklaarbaar, een zoektocht naar het onbekende, snaar theorien en the butterfly effect komen allemaal aan bod. Wetenschappelijke vraagstukken in het hoesje van "what if" worden ons op een gouden plaatje met een mooie paarse strik voorgeschoteld. Prachtige montage van beelden van dit en dat doen mij geloven. Niet in god, allah of democratie maar in Nemo, Nemo Nobody.

Jaco van dormael vliegt naar de sterren en daar voorbij. Jammer, zo veel details zullen onbesproken blijven, terwijl het allemaal beter dan perfect is. Maar goed,binnen de Engelse literatuur wist men dat al lang, want het spreekwoord luidt niet voor niets: "Nobody's perfect" .

Maar erg veel visuele truckjes dus, precies wat ik hoopte dat ging gebeuren, gebeurde. De camera duikt de foto in die tot leven komt, maar vliegt er net zo hard weer uit om vervolgens een trein in te halen. We liften mee op een druppel water, een druppel water die veel impact heeft. Van Dormael doet met alles, alles, elk detail heeft een doel.

Het meest besproken feit is misschien wel de vertelling, de vertelling die vaak als wazig of als te veel van het goede wordt beschouwd. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet wat ik er zelf van vind. Er worden 3 verhalen door elkaar verteld door de vergeetachtige 117-jarige Nemo Nobody, elk verhaal heeft, of elke keuze in elk verhaal heeft een gevolg, details in details.

Het verhaaltje met Anna krijgt de meeste aandacht, en is naar mijn mening ook het leukst. De andere twee zijn iets te platonisch om echt lyrisch over te kunnen zijn, maar ze zorgen beiden voor frisse wind binnen het breedgesponnen liefdesverhaal met Anna en de wetenschappelijke vraagstukken.

Uiteindelijk geen maximale score voor meneer niemand, dit komt in eerste instantie door het sounddesign, het is goed, zeker. Maar het matched niet altijd even goed met de andere creatieve hoogstandjes van de film. Had wel wat gedurfder gemogen.

Mijn gevoel zegt 4.5 sterren, en daar sluit ik mij bij aan.

Een film om zeker nog een keer te zien, misschien dat ik de verschillende scenes dan wat beter kan plaatsen. Was wel even stil na het einde. Denk dat ik hem toch niet helemaal goed begrepen heb, maar dat is geen schande voor zo'n film vol met verwijzingen, tijdssprongen en zelfs nog ín een bepaalde tijd andere personages van dezelfde acteur. In het begin wat gerommel, maar later worden de bepaalde tijden steeds duidelijker zichtbaar.

Helaas had ik ook 2 keer een hapering in m'n dvd, waardoor ik 2 x een minuut of 4 miste. Dat draagt natuurlijk ook niet bij aan het snappen van deze film. Vreemd, want had hem vd week nieuw gekocht bij de Fame.

Verder tja....wat moet je hier van zeggen? Ik vond het wel een aardige kijkfilm, leuke muziek, visuele hoogstandjes, goed acteerwerk. Een leuke mengelmoes die me ook wel aan andere films deed denken; The Time Travellers Wife, The Fountain enThe Butterfly Effect natuurlijk.

Voor nu een 3,5. Later misschien meer want ik ga deze zeker nog een keer opzetten. Jammer dat de blu ray 24,99 kostte, anders had ik die graag willen zien. Is er wel een film voor namelijk.

Voor veel mensen is Mr. Nobody waarschijnlijk een film om nog eens te bekijken, maar wat mij betreft is dit denk ik een gevalletje van 'zeer leuk om eens gezien te hebben, maar genoeg is genoeg'. Een herziening kan ik nooit uitsluiten, maar na die ene kijkbeurt van mij denk ik niet dat een tweede kijkbeurt meer zal brengen. Dit is namelijk een van die filosofische films die wanneer ik meer ga nadenken over wat hij te zeggen heeft juist alleen maar oninteressanter lijkt. Dat komt ook omdat parallelle realiteiten, the butterfly effect en dat soort dingen niet filosofiën zijn die mij zeer bezig houden. Maar het komt ook omdat Van Dormael deze filosofieën niet echt in een bevredigende vorm weet te gieten. Het schiet alle kanten in, bespreekt een hoop theorieën, maar het voelt nooit als een geheel aan. Dat is misschien onmogelijk met deze ambities. Het hele ding terugbrengen naar een keuze van Nemo met welke ouder hij meegaat vind ik ook te zwak. Met een wat epischere keuze had het misschien beter gewerkt.

Gek genoeg werkte de film voor mij juist het meest toen hij onduidelijker was. Aan het begin kregen we de hoofdrolspeler nog in verschillende situaties te zien die niet duidelijk met elkaar in verband stonden. Dan zijn vragen over realiteit nog wel interessant, al werkte het voor mij toen vooral als een soort stream of concience. Erg mooi gefilmd en pakkend gebracht. Uiteindelijk kun je zeggen dat de film als geheel ook op die manier het beste werkt: als een verzameling korte verhalen die op zichzelf meestal erg leuk zijn. Juist de manier waarop ze elkaar onderbreken en de noodzaak om veel dingen te herhalen staan Mr. Nobody in de weg als kijkervaring. Ook is het toch jammer dat juist als de film helderder en concreter wordt het allemaal minder interessant wordt. Ook het tempo gaat dan wat verloren. Van Dormael had verschillende tijdspunten meer aandacht kunnen gunnen in plaats van slechts lang stil te staan bij de relaties met Anna en Elise. Overigens vond ik die relatie met Anna nog wel overtuigend en goed te doen, maar geloofde ik geen seconde dat Nemo en Elise ooit een verhouding konden hebben. DIt deel voelde erg geforceerd aan.

Wat voor mij ook een rol speelde in de teleurstelling is dat Van Dormael net iets teveel ideeëncinema heeft gemaakt en te weinig emotiecinema, vooral ook omdat hij duidelijk op beide richt. Het grootste probleem is waarschijnlijk dat Nemo zo'n kleurloos personage was, ook nog eens gespeeld door Jared Leto, die ik als één van de meest kleurloze acteurs van zijn generatie zie (vandaar ook dat ik na minstens vijf films, waarvan ik er een aantal tweemaal zag, nog steeds niet zijn uiterlijk kan onthouden). Veel van de emotie kwam ook meer uit de sterke soundtrack dan uit iets anders. Zelfs de mooie beelden waren imperfect: de special effects waren toch vaak te nep, al vermoed ik dat Mr. Nobody ook niet het soort film is dat de grootste budgetten bij elkaar kan slepen.

Nu ben ik misschien negatiever dan ik wilde zijn. Het is natuurlijk wel een unieke trip om mee te maken en ik bewonder de ambitie, creatieve geeft en het oog voor detail van Van Dormael. En zoals gezegd werkt Mr. Nobody prima als een reeks korte verhalen. Het is slechts zo dat ik het de minihype op MovieMeter niet helemaal waard vind.
3,5*

Als dit netjes 100 minuten was geweest, had een dikke voldoende er vast ingezeten. Nu duurde het echter als een doorgedraaide achtbaan waar maar geen eind aan kwam, helaas had ik waarschijnlijk de lange Blu-Ray versie. Er zitten heus wel sterke punten die ik waardeer naar een 6je. Toch straf ik hem meer af op pretentieus geneuzel wat veel bondiger had gemoeten. Prima einde trouwens. Had niet kunnen aanzien indien alles verklaard zou moeten zijn, maar mijn leden hingen ondertussen wel al halfstok

Geniale film die van mij de volle mep krijgt.

Waarom? Geen idee eigenlijk... Net zoals de film kan er weinig zinnigs over zeggen, enkel dat deze film me werkelijk in vervoering heeft gebracht. En dan te zeggen dat ik na tien minuten sterk aan het twijfelen was om 'm af te zetten.

Maar hoe verder het verhaal ging des te interessanter ik het allemaal vond. Film heeft eigenlijk alles: humor, drama, romantiek, mystiek, sci-fi. Soms hartverwarmend dan weer hartverscheurend. Ik weet zeker dat ik niet alles heb gesnapt (de grote lijnen wel uiteraard) maar dat doet niks af van de kijkervaring. Mede dankzij de bloedmooie cinematografie (de ene sterke scène wisselt de andere af) en de uitstekende muziekkeuze. Op de eerste tien minuten na vloog deze film werkelijk voorbij.

Een dikke pluim nog voor de kindacteurs (en het castingbureau uiteraard), hun vertolkingen waren uitmuntend.

Zeer speciale maar complete film.

Wat een maf maar goed verhaal met al die keuzes en wat een einde. Visueel en kleurrijk was het allemaal prachtig en het verhaal (zeg maar gerust vele verhalen) was boeiend. Verder deed de cast het meer dan goed en was de muziek subliem gekozen. Al met al heb ik best genoten van deze film maar vond ik het einde toch ietwat onbevredigend terwijl het eigenlijk ook weer best goed was. Film is wel wat aan de lange kant waardoor het heel af en toe wat saai wordt en ik soms de neiging had om hem effen wat vooruit te spoelen.

Ik vond geen goede Fantasy/SF film...

Kan verhaal niet volgen...

Langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Helaas geen goede film...

Een plaatje van een film. Het visuele aspect is zoooo sterk in deze film. Daarnaast is het gebruik van geluid en muziek ook perfect passend bij de juiste scène's. Het verhaal vond ik in het begin niet eens moeilijk te volgen. Ik leefde me gewoon in in ieder verhaal en liet een beetje los over het hoe en waarom want ik begreep toch al dat je dat pas aan het einde te weten komt. De verhalen zijn filmpjes op zich en heel integer weergegeven. Ik vond de verhaallijn van Anna wel het mooist.

Tijdens het kijken zag ik bepaalde scène's waarbij ik in eerste instantie dacht dat deze overbodig waren. Maar als je dan even over de film nadenkt dan herken je opeens het belang van dat ene gedeelte. Bijvoorbeeld de scène waarin Nemo achter de trein aanrent en zijn veter breekt. Ik begreep de scène erna niet waarin je de veterfabrikant zijn kwalitatief uiterst slechte koopwaar ziet aanbieden bij een koper. Pas naderhand zie ik dat dat ook weer met het oorzaak / gevolg element te maken had. Er zitten genoeg van dat soort verrassingen in waar je gewoon even bij moet nadenken.

Het einde stelde me een beejte teleur. Het laatste half uur vind ik het wel erg ongeloofwaardig overkomen met de grote voet en de helicopters die stukken water uit de zee halen. Of dat de stad een decor blijkt te zijn. Ik vond het jammer dat alles zich alleen maar in het hoofd van een jongetje afspeelde. Ik vond dat toch wat te abstract.

Maar verder is het gewoon een parel van een film die je nog lang doet laten nadenken.

Geinig.

Een moviemeter favoriet zo te zien. Logisch dit zijn van die film waar je na het kijken nog even over door kunt praten en je eigen visie op kunt hebben. Ben daar meestal ook wel van, Enter the Void, Tree of Life, grootse films die tot mijn all time favorieten behoren. Toch komt deze film daar voor mij niet.

Probleem ligt vooral dat het net niet allemaal was zoals ik het graag zie en hoor. Zaten zeker een paar mooie shots en scenes in. Knap camerawerk zonder meer. Maar het leek allemaal maar willekeurig ingezet. Een knap shot met de spiegel en er daardoorheen gaan en dan weer verder lopen is erg knap. Maar het gebeurde in een vrij saaie scene verder. Soundtrack had een beetje hetzelfde probleem. Allemaal leuke nummers maar het voelde niet per se alsof die muziek ook echt erbij hoorde. Je had net zo goed andere nummers kunnen gebruiken. Bij de Tree of Life was de keus voor Lacrimosa fantastisch. Perfecte nummer paste perfect bij de beelden. Hier had ik dat niet.

De film is zeker niet slecht. Maar ook zo een die goed moet vallen en als die dat niet helemaal doet het ook nooit meer die geniale film wordt.

3 sterren.

Zeer indrukwekkende film met een meer dan uitstekende cast. Van begin tot het eind was dit een achtbaanrit die me op het puntje van mijn stoel wist te houden. Vooral de verhaallijn tussen Kruger en Leto vond ik erg mooi gedaan.

Verder waren de beelden en muziek voortreffelijk en zat het scenario uitstekend inelkaar. Dit is een film die ik nog een aantal keren ga bewonderen. Het was een complexe film die uiteindelijk alleen maar draait om eenvoud. Werkelijk indrukwekkend.

Zeer goed.

Weggeblazen door de scenè dat Anna & Nemo een joint roken met Where is My Mind van Pixies.. Grandioos!! Uberhaupt een maar wat gave film die ik wel heel snel een 2e keer ga kijken. Denk dat dan pas echt alles op haar plaats valt en het wellicht wel de volle score kan krijgen. En wat is Juno Temple een hemelse meid.

4,5*

Dit is het vreemdste, waanzinnigste, meest vergezochte, uitmiddelpuntigste, origineelste, bizarste, geniaalste dat ik ooit gezien heb.

Door omstandigheden ben ik deze film van mijn favoriete regisseur niet in de cinema kunnen gaan zien (ze hebben 'm ook maar twee weken gedraaid, was een serieuze flop). Maar nu heb ik eindelijk de dvd bemachtig en loop nog steeds compleet weggeblazen rond van de verpletterende kijkbeurt gisteren.

Jaco Van Dormael is geen gewone filmmaker. Dat bewees hij al met Toto le Héros en Le Huitième Jour. Maar met Mr. Nobody gaat hij nog een grote stap verder. Het verhaal uitleggen is zinloos. Je moet gewoon weten dat het zeer ingewikkeld overkomt, maar het eigenlijk niet is. Alles zit zo ingenieus in elkaar, maar is perfect begrijpbaar. De hersenkronkels van Jaco zijn op zich onnavolgbaar, maar als je er een dieper over nadenkt, zijn ze eigenlijk heel gewoon. Wie heeft er nog nooit gedacht 'wat zou er nu gebeurd zijn als ik toen dat had gedaan in plaats van dat...' Het verhaal dat uit die redenering voortvloeit, is ongezien geniaal.

Ooit las ik een boek over de Belgische film waarin de auteur probeert de achterhalen wat er nu precies zo Belgisch is aan de Belgische film. Hij kwam bij het volgende: de alledaagse, herkenbare situaties, waar er toch net iets méér aanwezig is, iets magisch-realistisch. En vooral het anekdotische: elke Belgische film is bijeengebricoleerd uit allerlei kleine anekdotes. Mr. Nobody mag dan wel een internationale coproductie zijn en gefilmd in Canada, Duitsland en Engeland, toch is het verhaal door en door Belgisch, vol magisch-realistische anekdotes die een wonderlijk, sprankelend geheel vormen.

Het wonderbaarlijke toekomstbeeld. De overdonderend prachtige beelden (die futuristische stad! De planeet Mars!). De visuele flair. De personages, die zo menselijk zijn, waar je zo mee kan meeleven (vooral Nemo dan). Het feilloze script. De humor ('Er gebeurde van de hele dag helemaal niets... Zoals in een Franse film.'). De voortreffelijke acteerprestaties van Leto, Polley, Kruger, Ifans en vele anderen. De muziek van Buddy Holly, Erik Satie, Wallace Collection, Nena, the Eurythmics, the Chordettes en Pixies, die zo perfect bij de scènes past, plus de prachtige score van Pierre Van Dormael. Dit is voor mij gewoonweg de ultieme film. Laat je niet tegenhouden door de azijnpissers die deze film afkraken: dit is een meesterwerk van de zevende kunst. Visueel vergelijkbaar met 2001: A Space Odyssey, inhoudelijk vele lichtjaren beter.

Ik had deze al een tijd liggen om te kijken, maar het kwam er maar niet van. Langs de ene kant trok Mr Nobody me wel aan, anderzijds zat ik met de zwartgallige stijl van de gebroeders d'Ardenne in gedachten. Ik had vroeger nochtans genoten van Le Huitième Jour (tijd voor een herziening trouwens) en Toto le héros ligt ook nog te wachten op een kijkbeurt. De film bezorgde me oorspronkelijk verkeerde verwachtingen. De vergelijking met Butterfly Effect (verschrikkelijke film) en filosofisch gedoe zoals in 2001: a space odyssey (nog erger). Maar dat werd het gelukkig niet.

Van Dormael schept een wereld waarin je eigenlijk jezelf als kijker constant afvraagt wat nu werkelijkheid is en wat niet. Terwijl die vraag stilaan overgaat in 'wat als' en 'hoe had het anders kunnen uitdraaien' zonder zwaar gewichtig uit de hoek te komen. Niet alleen het verhaal, maar vooral de combinatie van creatieve regie, prachtige montage, bewust gekozen camerabeelden en meeslepende/bijpassende muziek.

De film zal niet meteen mijn favoriet worden, daarvoor mis het dat ietsje opbouw naar het einde toe. Maar het is toch genieten en qua creativiteit is dit film met de grote F. Een aanrader!

Toch wel een tegenvallende film voor mij, visueel is Mr Nobody natuurlijk een genoegen om naar te kijken maar het verhaal was soms wat te druk en te chaotisch.
De velen verhaal lijnen, waar bij de 1 boeiender is dan de ander is een leuk gegeven maar bij Mr Nobody ging het me zeker de laatste 3 kwartier steeds meer tegen staan.

Het einde was teleurstellend, het idee dat het enkel en alleen afspeelt in het hoofd van een klein jongetje was wel erg makkelijk gevonden

De positieve kanten waren zeker de muziek die bij iedere scene wel een meerwaarde gaf, natuurlijk de goed gekozen cast en de originele manier van beelden die in elkaar overgingen.

Visueel en op acteer vlak is Mr Nobody zeker een boeiende en mooie film, maar de verhaal lijnen doen zich groter voor als dat het uiteindelijk is.

Snap trouwens die 141 minuten niet? mijn blu-ray versie is zeker 150 minuten?

3*

Zeer knappe film! Er zaten veel hypothetische en filosofische elementen in. Zo herkende ik de grot van Plato: "Is alles wat we waarnemen wel echt of zien we gewoon de schaduwen?" Het butterfly-effect wordt heel mooi in beeld gebracht. De braziliaan die zijn eten kookt en de waterdamp die neerkomt op zijn papiertje met het telefoonnr. op van zijn geliefde. Wat ik ook geniaal bedacht vond, was het terugdraaien van de tijd. Onze tijd gaat voorruit en gaat mee met het uitdijende heelal, maar als we terug naar de big crunch gaan, dan gaat de tijd terug achterruit. De naam Nobody lijkt mij ook een knipoog naar de westerns van Leone.

Visueel is deze film ontzettend sterk. Fantastische muziek. Vooral het liedje 'daydream' van de Wallace collections is me bijgebleven. De cast is goed gekozen. Bij de overbrugging tussen de verschillende leeftijden werden goed op elkaar lijkende acteurs gekozen en dat geeft extra geloofwaardigheid en deze nogal van de hak-op-de-tak springende film.

De film is nogal choatisch. Je moet er echt je gedachten bijhouden. Ik denk dat je deze film ook meerdere keren moet zien, want in het begin van de film worden waarschijnlijk al elementen weergegeven die je wat later vergeet omdat je je echt moet focussen op wat je ziet. Het is daarom handig om deze film eens op DVD te bekijken zodat je af en toe kan terugspoelen.

Onlangs had ik Toto Les Heros gezien en een moraal wat ik in deze films veel terugvind is dat je geen kansen moet laten liggen en dat je moet genieten van het leven. De tijd gaat altijd voorruit en kan niet meer teruggedraaid worden. Live the life, carpe diem!

Topfilm! echt een waar meesterwerk. De extended versie is zeker de moeite waard. een echte aanrader!!!!!!!!!!

Wat is de rol van de keuzes die we maken? Waar zou ik staan wanneer ik één van die keuzes nu eens niet had gemaakt, of net wel, of gewoon anders? We vragen het ons dikwijls af, maar weten doen we het nooit.

Deze film toont de impact van die keuzes die we maken, en de verschillende levens die ermee gepaard zouden gaan. Gemixt met een vleugje science(-fiction) creëert deze geniale landgenoot een prachtige verassing. Het was de eerste film die ik van hem zag, maar hij weet er zich meteen mee te manifesteren.

Tijdens de film had het ik wel vaak moeilijk om de puzzelstukjes in elkaar te passen, soms loopt er nogal veel door mekaar en zijn de dingen zeer lastig te plaatsen. Maar na een nachtje denktijd kon ik het toch tot een mooi geheel puzzelen.

Niet alleen de verschillende verhaallijnen maken het een prachtig geheel, het wordt tevens bijgestaan door mooie cinematografie en een pakkend emotie-gehalte.

Sowieso eentje om te herbekijken om alles deze keer deftig op te zuigen en te plaatsen, wie weet komt er dan nog wel een sterretje bij.

Iedereen zou er wel eens denken of degene wel op de juiste manier geleefd heeft en de goede keuzes heeft gemaakt. Dat laat Mr Nobody wel op een uiterst creatieve manier zien en het gaat ook alle kanten op. Om te beginnen, het Butterfly Effect thema is hier ook wel een beetje in te vinden, maar dan alleen maar in de gedachtegang van de 120 jarige Nemo, waar het allemaal mee begint. Nemo word van begin af aan erg mooi neergezet door Jared Letho (zelfs de oude Nemo word door hem gespeeld, de jeugdige niet) en dat niet alleen: Ook is er heel veel aandacht besteed aan het toekomstige wereld waar de oude Nemo zijn laatste dagen afteld. Zowieso hou ik ook netzoveel van futuristische steden als van seks en suikergoed. Ook deze is weer stijlvol in elkaar gebouwt en is dan ook veel aandacht aanbesteed ondanks het plot juist meer op het hectische verleden van Nemo moet doelen. Die ook erg goed inelkaar en zo worden dan de fouten of de afknappers die hij gemaakt heeft in zijn gedachte weer verbeterd, van hoe zou het gegaan zijn als.... Verder is er aan de decoratie ook een hoop gedaan, soms lijkt het wel als een soort toneelstuk achtig iets trouwens. Natuurlijk ook geen Amerikaanse meuk en zoete liefdesscenes. Nee, alles is toch nog wel netjes en serieus neergezet.

Het einde is dan wel een beetje teleurstellend over dat de hele film gewoon een speelterein was in het hoofd van een kind.

Maar verder heb ik genoten van deze film. Mooi verteld en mooi gemaakt. En dat door een Belgische regiseur. Dat heb ik in Nederland nooit gezien.

4,0*