Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007)

Bloedmooie film, dit. Het hele eerste verhaal heb ik eigenlijk vol verbazing naar het scherm zitten staren, werd werkelijk overrompeld door de pracht van de film. Maar niet alleen visueel is de film adembenemend te noemen, ook het verhaal was bijzonder hartverwarmend. Dit geldt overigens ook voor het tweede en derde verhaal, hoewel het eerste me toch het meeste deed. Sterke personages, werkelijk een práchtige score en sound effects en dat alles verpakt in een onvoorstelbaar mooi jasje. Lang geleden dat een film zo'n indruk bij me achter heeft gelaten.

5 sterren.

Beetje laat, maar toch een mooie recensie op Midnight Eye, waarin leuke links worden gelegd met oa Haruki Murakami en Wong Kar-Wai.

Genoten van de recensie, de link met Wong Kar Wai is haast meer dan logisch.

Shinkai's characters may be younger and less idiosyncratic, but they share a deep set melancholy that casts them apart as they struggle to connect with the people around them.

Bof, vind die link met Kar-Wai maar een erg flauwe. Zowat de helft van die zachte Japanse live action dramas hebben een soortgelijke thematiek. Noem dan een Ishikawa.

Qua visuele flair ligt 5 Centimeters per Second voor mijn gevoel meer bij Wong.

Al zou ik thematiek Ishikawa óók wel kunnen opnoemen, ja.

Vind die link met Kar-Wai ook niet zo sterk eigenlijk... Heb niet de recensie gelezen maar die quote die je hierboven aanhaalt kan bijna voor ieder willekeurig liefdesdrama opgaan.

Kar-Wai is veel minder romantisch en soft veel avontuurlijker ook. Zijn films worden bevolkt door agenten, journalisten, misdadigers, nachtclub-eigenaren, femme fatales en zeker niet door verlegen verliefde tieners.

Zelden iets gelezen waar ik zo oneens mee ben. Bij Wong Kar-Wai wordt iedere vorm van romantiek met gemak losgemaakt.

Waarom zouden overigens avontuur en romantiek niet samen kunnen?

Zeg ik dat dan? Bedoel alleen dat de insteek duidelijk anders is. In films van Kar-Wai zit meer venijn, het is allemaal minder lief (romantisch dus).

(off-topic) Of jij hebt een zeer vreemde kijk op Kar-Wai's films of gewoon over het begrip romantiek in het algemeen. Iets wat minder 'lief' is hoeft niet meteen minder romantisch te oogen. (off-topic)

ro·man·tiek de; v 1 richting in de kunst op het einde vd 18e en begin vd 19e eeuw waarin gevoel en verbeelding op de voorgrond treden 2 dromerige, het gevoel of de verbeelding prikkelende sfeer

Nou ja, als je de definitie van de Van Dale neemt is Kar-Wai misschien wel romantisch ja.

Maar goed romantiek is hier meer een gevoelsterm die ik vaak voor "lieve" verhaaltjes en films gebruik en dat vind ik Kar-Wai dan weer niet aan voldoen en deze film juist wel.

Nu is deze film ook niet bepaald "enkel" romantisch, het tweede en vooral derde luik tonen toch ook de donkere kant van romantiek.

Ook visueel vind ik dit trouwens weinig van Kar-Wai weghebben.

Het 3e wel maar die is zo snel voorbij en bovendien die eindigt het nogal behoorlijk sentimenteel allemaal, ook al geen eigenschap die ik Kar-Wai meteen toedicht.

Het tweede deel ook, aangezien het daar gaat om een onbeantwoorde eerste liefde. Maar misschien smelt jij daar helemaal bij weg, kan natuurlijk ...

Ben geen ijsje

Wellicht wordt het nu een beetje nietes/welles discussie maar ik vind het visueel, kleurgebruik (My Blueberry nights), oog voor detail (2046), filmen van objecten (In the Mood for Love), gevoel voor ritme (Chungking Exress) toch echt wel wat van Wong hebben.

''Wong does anime'', gevoel tijdens het bekijken van deze anime.

Prachtig stukje animatie met een erg fijne vertelstructuur. Oogverblindend mooi en erg gedetailleerd.

Verder erg warm, lief en aandoenlijk met een gepast einde.

Bovendien schitterende achtergrondmuziek die perfect het geheel met een hartverwarmende en tegelijkertijd weemoedige sfeer weet op te vullen.

Dat popnummer aan het eind had misschien anders gekund maar het stoorde me eigenlijk niet.

4,5 *

Oeh, mijn interesse is bij deze gewekt!

Visueel prachtig. Vanaf het moment dat ik de film aanzette werd ik overrompeld door de prachtige animatie. Het verhaal was bijzonder hartverwarmend. Vooral het eerste verhaal greep me meteen, maar ook het tweede en derde waren erg leuk alleen ze grepen me niet zo aan als het eerste. Jammer was alleen het einde, maar door de hardverwarmende animatie, verhaallijnen en muziek kan ik niet anders dan geven dan 4.5*

Kan het helemaal vinden in de mening van Onderhond.

Jammer van dat popliedje op het einde van de film anders kreeg de film een halve ster extra.

Erg mooie film.

Visueel erg mooi, een erg aandoenlijk geschetst puppy love verhaaltje. Erg sfeervol die atmosferen; sneeuwvlokjes, die bloesem, de wind, zingende vogeltjes en ondersteund door subtiele pianomuziek. Aandoenlijk, ontroerend, vertederend en hartverwarmend.

Wow wat is dit qua anime echt een schitterende film. Byôsoku 5 Senchimêtoru springt er qua beelden en kleurenpracht echt meteen van het begin al bovenuit. Gelukkig bevat de film ook een fijn liefdesverhaal.

De film is opgedeeld in drie delen en het eerste deel vond ik gelijk al erg sterk en hierdoor zat ik meteen goed in de film. Het tweede verhaaltje vond ik de minste en hoewel de animatie hier nog steeds van topniveau is, deed het verhaal me iets minder. Gelukkig maakt het derde en wat mij betreft beste deel dit weer helemaal goed. Het duurt het kortst, maar is het meest krachtig en dat popnummer vond ik werkelijk schitterend. Ook het einde is best verrassend en maakt de film net wat sterker dan als het beter afgelopen zou zijn. Ik heb er best van genoten moet ik zeggen.

4,0*

Dit was mijn eerste kennismaking met Shinkai en wat voor één!

Visueel is deze echt een pareltje. De hypergedetailleerde tekeningen hadden iets magisch over zich hangen, waardoor ik haast gehypnotiseerd en kwijlend aan 't scherm gekluisterd zat. Zelden zo'n mooie sneeuw gezien.

Het verhaaltje begon heel leuk: prille liefde, afscheid, briefjes, sneeuw, treintjes, verlangen, meer sneeuw, stilstaande trein, wanhoop, traantjes en de eerste kus. Allemaal zeer mooi en haast voelbaar in beeld gebracht.
Bij aanvang van het tweede hoofdstuk verslapte mijn aandacht. Het verhaaltje deed mij weinig, maar de beelden waren wederom prachtig. Dus ik kon mij wel amuseren en begon al te fantaseren over het derde hoofdstuk.
Dit begon geweldig met een veel snellere montage waardoor de hypergedetailleerde beelden met een sneltempo elkaar opvolgden. Er was niet echt meer een duidelijk verhaal en dat vond ik juist zeer sterk, enkel gevoelens en korte flashbacks van die eerste prille liefde. Maar dan begon er ineens één of ander belachelijk popnummer, waardoor ik volledig uit de film gehaald werd.

Maar juist door dit teleurstellende einde is Shinkai er in geslaagd om dezelfde gevoelens als zijn hoofdpersonage bij mij op te roepen; hoop, blijdschap, traantjes, ergernis, woede en vergiffenis.

3.5*

Uiteraard is dit visueel gezien een kunstwerkje maar...

de verhaallijn(en) konden mij niet bekoren.

Was iets te jong, simpel waardoor ik me niet genoeg in kon leven in de personages. De mooie simplistische score paste hier wel weer bij.

Allemaal erg lief, vertederend en hartverwarmend maar deed het niet voor mij.

Vanwege het visuele die mijn ogen wijd open open zette en de poging tot toch een kleine 3*

Na jaren graag naar westerse animatiefilms te hebben gekeken (en nog steeds overigens), vond ik het wel eens tijd worden om me ook in de wereld van de anime te storten. Enkele films die me nog te wachten staan, zijn: Ghost in the Shell, Akira, Spirited Away, Dead Leaves, Hotaru No Haka, Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun, Hauru no Ugoku Shiro en Gake no Ue no Ponyo.

Maar afgetrapt werd er dus gisteravond met Byôsoku 5 Senchimêtoru. Wat betreft de tekenstijl is maar één woord gepast: schitterend. Wat een oog voor detail en wat een kleuren. Nuancerende factor is wel dat dit voor Japanse tekenaars - correct me if I'm wrong - makkelijker is, aangezien in de film een statische achtergrond gebruikt werd met op de voorgrond de, meestal, bewegende personages. Op deze manier kan er met veel oog voor detail aan de statische achtergrond, het statische decor, worden gewerkt. In het begin was dat zeker even wennen, maar al snel was ik onder de indruk.

Wat betreft de verhaallijnen; tja... Op zich was daar weinig mis mee. De film kende een mooi, en ontroerend, verhaal. Waar ik me echter continu aan stoorde, was dat het er allemaal wel gigantisch dik bovenop lag. Het werd vaak zo overdreven gebracht, inclusief lachende of verdrietige klik-geluidjes (ik heb ook geen idee hoe ik het anders moet omschrijven), die geproduceerd worden door de personages. Ook de muziek was vaak te nadrukkelijk aanwezig. Wanneer je hierdoor geraakt wordt, werkt dat uiteraard gigantisch goed; muziek heeft dan een meezuigende aantrekkingskracht. Ik vond het vooral storend. Bij een romantisch moment werd er meteen een gigantisch cheesy muziekje onder gezet.

Conclusie: de anime was schitterend, het verhaal (of althans: de uitwerking daarvan) viel me wat tegen. Ben benieuwd naar de volgende anime die ik ga kijken!

Mooie animatie, maar qua verhaal toch net wat te zoet voor mij.

Net als OlafK wil ik wat meer anime gaan kijken. Een aantal uit zijn rijtje wil ik ook graag zien. Dankzij de pakketservice begonnen met deze anime.

De animatie is echt prachtig! Gelijk het eerste wat ik zag was erg mooi en tot in detail uitgewerkt. Ik was er echt van onder de indruk!

Het eerste verhaal vond ik gelijk het sterkste. Waar velen het tweede verhaal het minst vonden, vind ik het derde verhaal het minste. Het is allemaal erg zoet maar ik vond het totaal niet erg. Het gebruik van de muziek was ook erg goed. Ik vond het echt in het romantische plaatje passen en dan ook niet te overdreven. Het hele liefdesverhaaltje nam me helemaal op en ik was dan ook constant aan het genieten. Tot dat.. er zo'n belachelijk popmuziekje begon. Vooral aan die japanse stem ergerde ik me mateloos en dit vond ik echt jammer. Het einde liep gelukkig niet goed af wat het alleen maar sterker maakt! Hier stond ik overigens ook niet van te kijken.

Kortom zeer geslaagde anime die visueel geweldig is!

4*

Visueel gezien valt er niet veel op deze lege huls aan te merken. Vooral de achtergronden zijn mooi. Een klein minpunt is toch wel dat ze neigen naar weelderigheid en zo de aandacht bij de rest, wat toch al niet veel was, weghalen. Maar hoe mooi de achtergronden ook zijn, sfeer proef ik niet. Inhoudelijk weet de film mij nooit te grijpen. Aan de ene kant is dat omdat er gewoon te weinig in gebeurd. Ik kijk en kijk en kijk en er gebeurd helemaal niets. Daarnaast zijn er teveel scènes die te kort duren. Een beeld dat binnen één seconde verdwijnt terwijl ik nog naar van alles en nog wat aan het kijken was. Naast de matige stemmen, was ook de muziek soms weer eens heerlijk opdringerig aanwezig.

Kijkende naar de andere reacties zou ik bijna terugwillen naar mijn pre-puberteit toen je nog om van alles en nog wat wegzwijmelde...

Ik hoor Donny Osmond al opkomen: "And they called it puppy love..."

Ik las zojuist de omschrijving van de film en vroeg me af of er niet teveel word verteld? Ik heb de film nog niet gezien, maar dit lijkt wel gewoon een korte samenvatting van de film..

Valt wel mee. De film werkt meer als een gedicht dat het ook niet moet hebben van de spanning hoe het zou aflopen.

Every minute felt like an eternity. Time, clearly as a malicious intent, slowly ebbed away above me.'
Wauw, dat waren weer eens prachtige, poëtische teksten, erg mooi.

Ik kwam op deze film dankzij Moviemeter gebruikster katie morosky, die 3 animes online had gezet (downloadbaar, als dat aan elkaar een woord is). Ik had als enige van de films die ze op haar blog (aladomuch, even reclame maken, sorry katie morosky..) had gezet deze nog niet gezien, dus werd dat maar even tijd.

Zoals ik al zei, erg mooie film. Hotaru blijft de beste anime tot nu toe, maar 5 Centimeters per Second is zeker geen slechte film, ik kon me echt wel iets indenken, dus dat is altijd goed. Verliefd zijn is namelijk niet altijd maar leuk en gezellig, zoals het personage Sumida dat te verwerken krijgt.

Zoals gezegd erg mooie film, maar Hotaru blijft de beste die ik zag. En het wordt voor mij ook weleens tijd om Dolls te gaan zien, en hem niet elke keer uit te zetten...