Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007)

Prachtige animatiefilm! Helemaal nieuw voor mij in deze klasse.

Wat een ontzettend mooie beelden; ongelooflijk knap gemaakt.

Hoe creatief kun je zijn!!!

Krijg zin om erg te gaan googelen naar deze Shinkai Makoto.

Verhaal is lief, de gevoelens zijn erg goed overgebracht.

Moest soms ff wennen hoe het verhaal precies loopt.

Maar dat is totaal geen probleem, want deze film ga ik zeker vaker bekijken.

Al was het alleen om de beelden.

Te zien op het AFFF. God wat hoop ik dit te kunnen zien op een groot scherm.

Mijn hemel wat is dít mooi. Met afstand de mooiste animaties die ik in een film zag met daarnaast een heerlijk, hopeloos romantisch verhaal.

De muziek is ook prachtig, jammer van dat ene nummer inderdaad maar dat weerhoudt me er toch niet van om hier de volle mep aan te geven.

Op de hoes staat trouwens dat dit 101 minuten duurt, het abrupte einde was dus een behoorlijke deceptie maar maakt het allemaal niet minder mooi.

5*

Klopt. Bij mij ook. Volgens mij bedoelen ze 1 uur en 1 minuut. Hetgeen wel ongeveer klopt. Die fout wordt vaker gemaakt.

Ze durven er ook nog wel eens een aantal extras bijrekenen. Zo is Cat Soup ooit op deze site gesukkeld.

Hmm, 5 Centimeters Per Second staat samen met Voices Of A Distant Star (hoera!) wel in het a-z-programma, maar niet in het van-dag-tot-dag-programma. Laten we hopen dat de vertoning gewoon plaatsvindt. Zou geweldig zijn.

En hij staat er tussen!

Oh my god... het was weer eens lang geleden dat ik uitgestrekt in m'n zetel zo heb kunnen genieten van een film. Zoals Shinkai zijn vorige werken was dit weer visueel gewoon een pareltje. Zijn getekende fotografie is gewoon geweldig. Prachtig contrast, prachtig -al dan niet realistisch- kleurgebruik. Minpuntjes vind ik eigenlijk niet. Misschien wat teveel artificiele effecten en iets te flashy soms. Maar dat vergeef je de makers onmiddelijk. Het verhaal gecombineerd met die muziek geeft echt wel een melodramatisch en triest sfeertje. Het einde komt mij over als een fatalistische verrassing. 5 sterren!

Beetje gemengde gevoelens over deze film. Ondanks dat er duidelijk veel tijd in is gestoken kwam het toch een beetje "standaard" op me over. Alles zag er perfect uit, maar het deed me niet veel. Het had van mij wat minimalistischer gemogen. Te veel kleuren, te veel details. Ik heb het nu eigenlijk vooral over die stukken op het eiland. Het stedelijke gedeelte vond ik wel mooi.

Ook het verhaal was niet bijzonder. Een standaard verhaaltje over de liefde tussen een paar kinderen.

Zo te zien ben ik een van de weinige die de film niet zo erg kon waarderen. ik ga hem binnenkort herzien, misschien verander ik nog van mening.

2,5*

Van Shinkai moet je zeker niet al te veel minimalisme verwachten, hij is net érg overdadig in wat hij doet.

Wat mij betreft ook het aparte aan de man. Voor minimalistische dramas zijn er al genoeg live action regisseurs in Japan

Ik moet me aansluiten bij Kinjutsu. Had toch best hoge verwachtingen bij deze film. Helaas zijn deze niet uitgekomen. Het was visueel prachtig, kon haast niet beter, maar qua verhaal was het niet echt spannend. Byôsoku 5 Senchimêtoru hoeft voor mij overigens niet minimalistischer, het verhaal had van mij wat sterker gemogen. Toch moet ik erbij zeggen dat er aantal zeer mooie dialogen in zaten.

3,0*

Ja maar als ik me niet vergis ben jij ook iemand die van minimalisme houdt, daarnaast hou je ook van over the top?

Ik hou van "pure" dingen ja, dus ook zeker van weelderig en over-the-top. Heb het meestal niet met de "gulden middenweg"

Niet voor niets staan er ook films als Tetsuo en Dead Leaves in mijn top 10. Wat weelderige romantiek betreft is Shinkai zo'n beetje het beste wat ik ken.

Kaartje voor deze film + Hoshi No Koe op het AFFF is besteld. Wordt genieten!

Dead Leaves vond ik zelf ook erg sterk, vanwege de actie, de humor, de originaliteit en vooral ook de tekenstijl. Dit is misschien wel heel weelderig, misschien is het zo weelderig dat het origineel is, maar het sprak mij niet erg aan. Verschillende lagen met wolken achter elkaar, daarachter nog een ander solarsystem met een felle paarse kleur. Dat in combinatie met ver beneden de maat geanimeerde personages en een standaard liefdes verhaal. Niet mijn ding, ik snap wel dat er ook mensen helemaal weg van kunnen zijn (alhoewel ik niet verwacht had dat jij daar 1 van was OH).

Met hoge verwachtingen aan deze film begonnen. Na te hebben genoten van 2 mooie episodes liep de DVD vast. Met geen enkele mogelijkheid lukte het om het 3e deel af te spelen. Dat heb ik weer hoor. De oorzaak bleek een crappe DVD-speler te zijn. Een degelijke MacBook bood uitkomst.

Na nauwelijks 7 minuten kwam de volgende ergernis al opzetten. De film was opeens afgelopen na ongeveer 60 minuten speeltijd, terwijl mijn DVD-hoes vertelde dat hij 101 minuten zou moeten duren. Ik was dus in de volle overtuiging dat er alsnog een heel deel van de film ontbrak. Maar hier las ik gelukkig dat dit niet het geval was.

Ik heb toen besloten om de film te herzien, zodat ik tot een oordeel kon komen zonder dat ik werd geïriteerd door allerlei ergernissen tijdens het kijken. Dat is een verstandige keus geweest.

De film is betoverend. Visuele perfectie tot in de puntjes. Schitterend kleurgebruik en oog voor werkelijk alle details. Vooral in dat opzicht is de film ontzettend sterk. De kijker wordt compleet ondergedompelt in de animaties. De muziek was doeltreffend bij de film en gebeurtenissen. Het slot nummer vond ik persoonlijk iets minder, maar hinderde ook niet.

Het verhaal is heel minimalistisch, maar weet mij wel te pakken. Op een hele mooie wijze wordt de liefde, maar ook de afstand tussen de verschillende personages neergezet. De 3-deling van het verhaal is daarbij ook een goede keus geweest.

Bij de 2e kijkbeurt was ik voorbereid op de korte speelduur en het plotselinge einde. Ik moet zeggen dat die korte speelduur wel een pluspunt is. Wanneer er meer in de film was gepropt had het waarschijnlijk afbreuk gedaan aan het geheel.

De 5 sterren staan in ieder geval al vast. Voor een plek in mijn top 10 is misschien nog een herziening nodig. Dat zal geen straf zijn. Ik heb met volle teugen zitten genieten.

Je ziet door de bomen het bos niet meer, de film is mooi maar ontbreekt aan sfeer.

De film zit gewoon boordevol sfeer, maar je moet uiteraard wel een beetje scherp kunnen zien

Onzin, de sfeer wordt zo overdreven dat er niets van overblijft.

Alsof weelderigheid steeds alle sfeer killed. Da's hetzelfde als al die mensen die steeds zeuren dat er geen emotie in minimalisme zit.

Shinkai creeert gewoon een zacht drama, maar gaat vol voor de uitwerking. Ik vind het best fijn om eens wat meer te zien. Ben zeker fan van die kleine Japanse dramas maar als enig dieet is dat mij dan ook weer te pover.

Behalve dan de uitwerking van de personages.

Laten we deze discussie stoppen, deze film ligt me gewoon wat minder. Overigens ben ik zeker niet zo'n persoon die zegt dat er geen emotie in minimalisme zit.

Nee, net daarom zou je moeten begrijpen dat zo'n kreten ook niet meteen indruk maken

Vond de personages verder mooi uitgewerkt, zowel emotioneel als qua design en animatie. Al is het verder zeker niet Shinkai's sterkste punt (zie zijn oudere films).

Gisteren op het AFFF gezien, samen met Shinkai's korte film Voices of a Distant Star, die vooraf in Engels gedubde versie vertoond werd. Het blijft bij mij altijd een gok, zo'n anime. Ik ben er op zich wel in geïnteresseerd, vooral omdat het animatie gebruikt voor genres en verhaallijnen die in de westerse animatie niet voorkomen. Maar de tekenstijl ligt mij op de een of andere manier niet helemaal. Hoe goed uitgevoerd ook. Zou 5 Centimeters per Second hier verandering in kunnen brengen?

Voices of a Distant Star was in ieder geval een verrassing. Ik was me er nauwelijks van bewust dat ik die vooraf te zien zou krijgen en toen het in het Engels uitgezonden werd begon de hele zaal te joelen. Maar het verhaal wist me op een bepaalde manier wel te grijpen. Soms iets te veel kalverliefdegeklets, maar de manier waarop science-fiction en romantiek gecombineert word vond ik mooi gevonden en ik kon wel meeleven met de twee hoofdpersonen die wel héél erg ver van elkaar verwijdert werden. Daarbij vond ik de beelden mooier dan die ik in enige anime gezien had, al blijven bepaalde kritiekpunten gewoon staan (vooral het weigeren om sommige beelden te laten bewegen en het karakterontwerp dat in bijna iedere anime ongeveer hetzelfde lijkt te zijn, zeker bij jonge mannelijke personages). Maar 3,5* kan ik er makkelijk aan kwijt.

En dan komt 5 Centimeters per Second, gelukkig gewoon in het Japans. En dat is eigenlijk gewoon Voices from a Distant Star: de Remake, alleen dan langer en zonder sf-elementen. Weer twee geliefden die van elkaar zeer jonge geliefden die van elkaar gescheiden zijn door een lange afstand. God mag echter weten waarom ze niet wat meer contact met elkaar zoeken als ze zo buitenzinnig verliefd zijn. En dan heb ik het niet eens over de trein pakken, maar veel brieven schrijven of telefoneren lijkt niet in ze op te komen. En dat doet wat afbraak aan het verhaal. 'Liefde overkomt alle grenzen' is een wat overdreven uitdrukking, maar het zou de twee hoofdfiguren van deze film goed doen om dit in zich op te nemen. En ik zie niet in waarom ze elkaar niet wat vaker in weekenden en vakanties op kunnen zoeken. 'Afstand drijft geliefden uit elkaar' lijkt de stelling, maar de geliefden drijven vooral zichzelf uit elkaar door gewoon het te vertikken contact met elkaar te zoeken. Voices of a Distant Star leverde een slim excuus. Deze film niet.

Ik snap trouwens best dat als je elkaar lang niet ziet of spreekt liefde en contact verwaterd, maar bij deze film verwaterde de liefde niet en dat maakt het wat ongeloofwaardig. Na al die jaren moeten ze toch wel ergens een mogelijkheid vinden om elkaar weer te ontmoeten of hun gevoelens uit te drukken als het echt zo belangrijk is als ze constant beweren. Het lijkt wel of ze er voor kiezen om ongelukkig te zijn in de liefde. Niet alle liefde kan in het echte leven goed tot uiting komen, nee, maar dit slaat alles.

Het grootste kritiekpunt is dan ook dat de film gigantisch melodramatisch en sentimenteel is. Dat verbaasde me eigenlijk en ik vind het ook vreemd dat niemand anders dat hier lijkt op te merken. Ik heb aardig wat films gezien intussen, waaronder flink wat melodrama's, maar dit sloeg alles. Het sentiment ligt er wel erg dik bovenop.

Daar komt nog eens bij dat de film bijzonder eentonig is. Iedere scène in ieder verhaal is hetzelfde als de vorige. De setting verandert over het algemeen wel, maar daar houdt het ook op. Iedere scène bevat ongeveer dezelfde inhoud. De voice-overs begonnen mooi, maar vallen naar 10 minuten in herhaling, om niet op te houden tot de film voorbij is. Elke keer wordt er maar weer eens benadrukt dat de ene geliefde zó erg naar de andere verlangt. Daar wil ik wel in mee gaan, maar dat mag toch wel iets subtieler gebracht worden. En verder gebeurt er eigenlijk niets. Het kabbelt een beetje voort terwijl de personages vooral niets doen. En dan valt ook nog eens op dat de hoofdemotie eigenlijk niet eens liefde, maar zelfmedelijden is. Dat werkt zelden.

En dat is jammer, want de film is verder niet echt slecht. De film ziet er mooi uit, al is het ook hier weer iets teveel hetzelfde truukje in herhaling. Ik vrees dat anime en ik nooit een perfecte relatie zullen krijgen, maar dit is zo mooi als ik het kan vinden waarschijnlijk. Verder had de film een bepaalde sterke rustgevendheid die ik zeer kon waarderen (en waar dat popliedje vakkundig een einde aan maakte). En ondanks de herhaling waren sommige scènes toch wel mooi en ontroerend (de raketlancering, de kus onder de boom). Het einde deed me echter niet zo veel als had gekund.

Al met al een film waarvan ik meer verwacht had. Iets volwassener wellicht en minder sentimenteel. Uiteindelijk wel de moeite waard, maar ik ben blij dat hij niet veel langer dan 1 uur duurt.
3*

Wie de personage een beetje aanvoelt weet het ook wel. Beiden missen in het begin het initiatief om naar de ander toe te gaan, wat al snel een barriere vormt om later alsnog het initiatief te nemen. Niet bepaald vreemd of compleet uit de lucht gegrepen, al zie je het als thema inderdaad bijna nooit in Westerse films terug.

Dan zou ik nog maar eens de reacties heenlezen.

Ik snap maar al te goed dat het moeilijk is om je geliefde te benaderen. En nog erger om te zeggen dat je verliefd bent op hem/ haar. Als dat het probleem was voor deze personages dan wil ik er wel in mee gaan, maar buiten het meisje uit het tweede verhaal om gaat dit allemaal niet op voor de karakters hier.

Wat vreemd aan hun is is dat ze onafscheidelijk waren tijdens hun gehele middelbare schoolperiode. Ze deden niets zonder elkaar naar het schijnt. En dan is de middelbare school afgelopen en vanuit het niets nemen ze op precies die dag helemaal geen contact meer met elkaar... Jaja. Als een persoon praktisch de enige is waarmee je om gegaan bent gedurende een langere periode kan ik het moeilijk geloven dat van de ene op de andere dag het contact 100% wordt verbroken, puur en alleen doordat je niet meer op dezelfde school zit. Het is toch op zijn minst wat onwaarschijnlijk dat ze er 6 maanden over doen om een eerste brief te schrijven. Ze zouden elkaar door en door moeten kennen intussen. Vanwaar nog verlegenheid? Ja, als je elkaar lange tijd niet ziet dan kan het contact verwateren, maar niet van de een op de andere minuut.

En eindelijk nemen ze dan een keer het initiatief om elkaar weer te zien. Na een lange treinreis komt de jongen erachter dat het meisje het geduld heeft opgebracht om 2 uur langer in de kou op hem te staan wachten. Hij zou nou begrepen moeten hebben dat de liefde wederzijds is. Daarna lopen ze naar buiten en beleven ze een perfect romantisch moment waarin ze elkaar kussen onder een boom. In mijn herrinnering is de kus toch echt het meest simpele symbool van liefde. De twee personages hebben daarmee fysiek aangegeven dat ze verliefd zijn op elkaar. En dan? Wel, dan niets. Ze scheiden weer van elkaar en zien elkaar nooit meer terug en zo ver ik weet hebben ze geen enkele poging tot contact meer genomen.

Maar waarom? De film geeft ons geen reden. Het kan niet meer zijn omdat ze bang zijn om te zeggen dat ze verliefd zijn, want dat hadden ze al duidelijk gemaakt. Is het alleen de afstand? Nah, te makkelijk. Ik kon uit de film opmaken dat de jongen er nog geen hele dag voor nodig had om bij haar te komen, zeker niet met goed weer. De weekenden blijven dus open. En ook is er geen logica in het niet versturen van brieven, smsjes, mailtjes of anders een telefoontje plegen. Nogmaals: de personages zijn toch wel zo ver intussen dat verlegenheid een beetje een dom excuus geworden is.

Er is maar een conclusie voor mij waarom de twee figuren geen enkel initiatief nemen: de regisseur wil het gewoon niet hebben. Het ongeluk van de personages komt niet uit hun karakter voort, maar uit een soort gekunsteldheid dat prima in pretentieuze arthouse zou passen, maar toch niet in een lief tienerromancefilmpje. De twee hoofdpersonen lijken gewoon te kiezen voor een ongelukkig lot.

Zou ik de film nog een keer voor moeten bekijken, maar volgens mij waren ze nog redelijk in contact met elkaar.

Tot voor de laatste ontmoeting, waarbij het meisje nog verder weg verhuist. Vind het grappig dat je zegt dat ze op nog geen "dag" wegwoont. Da's dus bijna 2 dagen heen en weer reizen, waardoor er niet bepaald veel weekend overblijft. Laat staan dat dat voor de nog erg jonge personages zomaar te overbruggen valt.

Op wiki staan het plot en de motivaties van de personages zeer eenvoudig uitgelegd. Zo moeilijk en vergezocht is het helemaal niet, behalve wanneer je geïdealiseerde filmliefde als maatstaf neemt natuurlijk. Shinkai maakt er gewoon iets realistischer van.

Vind je verhaal uiterst vreemd, aangezien je erg lichtvoetig doet over zaken waar vele mensen mee te kampen hebben. De personages in 5cm beseffen duidelijk dat hun relatie weinig kans tot slagen heeft, hoe gaarne ze elkaar ook zien. Berusting mag dan niet het meest heroische zijn, maar het leven is dan ook doorgaans niet zo heroisch, wel praktisch.

Vind je conclusie dan ook gewoon compleet onjuist.

De jongen zegt zodra hij de brief ontvangt in voice-over zoiets als dat het de eerste keer is dat hij van haar hoort sinds de laatste schooldag. Wees eerlijk, vind je dit niet een beetje onwaarschijnlijk?



Ik lees nu in die link van Wikipedia dat de jongen schijnbaar na die treinreis nog verder dan voorheen zal verhuizen. Die informatie heb ik waarschijnlijk gemist of opgevat alsof hij het over de eerste verhuizing had. Ik ben verder best benieuwd hoever het uiteindelijk was.


Ik weet het allemaal nog niet. Ja, liefde, zeker de eerste liefde, kan moeilijk zijn. Ja, niet alle obstakels voor de liefde kunnen overbrugt worden. Ja, soms is berusting inderdaad de enige oplossing. Maar tegelijkertijd zullen mensen die zeer verliefd zijn het toch niet snel opgeven en daar zit hem voor mij dus het probleem. De twee geliefden van deze film hebben het niet eens geprobeert. Ze stoppen meteen na de eerste kus. In mijn ogen is dit ook gewoon filmliefde, alleen dan niet van het heroische, maar van het tragische soort.

Wat betrefd de moeilijke stappen van liefde en uiteindelijke berusting vond ik het tweede verhaaltje dan ook sterker. Iedereen reageert anders op liefde denk ik en wellicht dat het daarom zo'n beetje de moeilijkste emotie is om overtuigend in film (of wat van kunst dan ook) over te brengen. Feit is dat dit in mijn ogen net wat te gemaakt was. Alsof de tranen uit onze ogen geperst moeten worden.

Dat is toch helemaal niet waar? Ze blijven brieven schrijven en bellen. Dat het wat stroef verloopt, is heel realistisch: hoe ga je om met een kennismaking met verliefdheid, en hoe moet je je juist uitdrukken in een brief als je niet zeker weet hoe de andere over je denkt, allemaal erg moeilijke obstakels voor onervarenen..

Ik vrees dat je het hier weer wat verkeerd hebt geinterpreteerd (misschien te veel afgeleid door de overdonderende visuals? ). De ontmoeting vond plaats vlak voor de verhuis van Takaki, waardoor ze geen fysiek contact meer konden onderhouden. Verder hebben ze wel lange tijd contact blijven houden via telefoon en later gsm. Na lange tijd bloed de relatie dood (hoe houd je immers het vuur brandende als je elkaar niet kan zien?) en Takaki maakt wel sms berichten maar verstuurt ze niet meer.

Hier ben ik half akkoord: Takaki wil zich als het ware niet over zijn eerste 'crush' heenzetten en prefereert om te blijven dromen en hopen, om te blijven hangen. Akari zet zich er wel over en gaat door met haar leven. Misschien atypisch voor een film maar naar mijn mening veel realistischer dan wat je normaal te vreten krijgt.

Pff, het is eigenlijk allemaal nogal stom om iemand's visie op een film te 'verbeteren'. Ik wil je zeker niet voor het hoofd stoten omdat je de film te melodramatisch vond (want dat is 'ie zeker).

Hoshi No Koe was Engels gedubd . Maakte het een stuk minder indrukwekkend want de voice-overs klonken nergens naar. Vond het verder ook jammer dat de dramatiek af en toe moest worden doorsneden met Appleseed-achtige ruimtegevechten, maar het zag er verder wel weer fijn uit. Op de wat schetserige karakters na dan.

Gelukkig overklast Shinkai zichzelf met 5 Centimeters Per Second. Ik heb weer intens genoten. De uitzinnige wolkenpartijen en luchtopnames komen op een groot scherm natuurlijk geweldig tot hun recht, maar het viel me ook op hoe Shinkai speelt met het gegeven van de film. Zo wordt een frame (shot van lucht) of object (de maan) meermaals doorsneden (met respectievelijk een condensstreep en elektriciteitskabel) waardoor twee afzonderlijke helften ontstaan die eigenlijk bij elkaar horen. Net als Akari en Takaki dus. Zijn zo van die zaken die je bij een tweede keer kijken opvalt.

Let ook eens op de aftiteling waaruit blijkt dat Shinkai voor nagenoeg alle aspecten van het creatieve proces verantwoordelijk is geweest. Respect .

Verhoogd naar 5*.

Bij mij in de zaal begon iedereen spontaan te vloeken en vond men na 1 seconde de stemmen al niet goed. Een beetje een vooringenomen mening naar mijn gevoel. Ik vond de stemmen echt prima en gewoon goed passen bij de personages. Ik had het ook liever in het Japans gezien voor de authenticiteit, maar is zeggen dat het nergens naar klonk niet een vorm van koppig purisme?