Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007)

Wow! Oogverblindend mooie film. In Shinkai's eerdere films waren de backgrounds briljant maar vielen de character designs enorm tegen wat afbreuk deed aan de kijkervaring. In deze film is hier absoluut geen sprake van, alles is tot in de details prachtig vormgegeven.

Opvallend is hoe mooi er met licht en schaduw gewerkt word, veel contrast en slim kleurgebruik, onovertroffen durf ik haast wel te zeggen.

Ook het drama komt goed uit de verf, hoewel soms wat te melig voor mijn smaak, het had wel wat ingetogener gemogen. Niet een puntje dat ik zie veranderen in zijn toekomstige werk kijkend naar zijn eerdere films maar ach, ik kan er wel mee leven. Het zelfde geld overigens voor de muziek, ik ben niet zo into die poppie muziek hoewel het hier niet deed mistaan.

Het idee om de film in 3 tijd periodes op te delen is erg leuk en zeer mooi uitgewerkt. De relatie tussen de 2 hoofdpersonen begint hier veel meer door te leven en levert daardoor enkele ontroerende momenten op.

4,5* wil ik hier zeker wel aan kwijt, visueel briljant, soms ontroerend en geen seconde te kort of te lang.

Wat een prachtige film is dit!!

Lief, mooi romantisch en erg ontroerend. De animatie is prachtig gedaan en ook zo gedetailleerd. Lekker rustig wegdroomfilmpje maar wel mijn favoriete anime tot nu toe. Prachtig..Dikke 5* en een mooie top10 notering

Superieur kleurengebruik! Fris, vrolijk en contrastrijk.

Visueel overdonderende animatiefilm die mij in het begin gelijk vastpakte en pas losliet bij de aftiteling. De film opent met schitterend vormgegeven shots waarin veel lichte kleuren opdoemen. Gedurende de film blijven deze shots constant aanhouden in de vorm van zonneschijn die je er attent op maken dat het alweer morgen is, dat er een zorgenloze zomerdag te wachten staat waarin de overpeinzingen overwonnen kunnen worden. Het ene shot is nog kleurrijker en mooier dan de ander en de lichtsinval is vrij nadrukkelijk aanwezig zonder zich constant op een plaats op te houden. Zo zien wij een magistraal shot waarin een van de meisjes in het water staat en de zon zich horizontaal boven het water begeeft, maar onder de middel van het meisje. De zon laat zich niet overlappen!

De thema `s die in de verhaaltjes behandeld worden hebben te maken met de liefde in zijn vele vormen, maar vooral ook over waar het meeste over liefde wordt gepiekerd: in de vrije natuur liggend in het gras, op het landweggetje dat je richting het station voert, in de trein en tijdens een stil moment op een rustige plek, daar waar je zometeen je al dan niet tijdelijk verloren of nieuw opgedane liefde zult ontmoeten.

Knap is dat de film luchtig is en toch de dagelijkse vertwijfeling van zijn hoofdpersonages weet te vangen. Fijn is ook de muziek, die subtiel op de achtergrond aanwezig is. Om te eindigen met een popnummer waarin er nog een collage aan romantische locaties en intieme momenten in snel tempo aan je wordt opgediend.

Wonderlijke film waar ik mijn ogen uit mijn oogbollen heb gekeken. Zoveel visueel vernuft en gevoel voor detail. Moest ik een minpunt noemen, dan zou het zijn dat de personages wel wat meer mochten zwijgen.

Verder wil ik Chr. S bedanken voor het mede mogelijk maken van het kijken van deze film. In visueel opzicht de mooiste anime die ik tot dusver heb aanschouwd. Sprookjesachtig uitgewerkt en vertederend. 5* en voorlopig een plek in mijn top 10.

Ik ben niet echt een liefhebber van anime, maar deze was wel de beste die ik al heb gezien. Prachtige beelden, sfeer, emotie, muziek.

Hoofdstuk één en het einde (ik vond die 'poppy' muziek erg mooi en passend) deden het voor mij. Hoofdstuk twee heb ik precies niet begrepen , misschien later eens herbekijken.

Moeilijk te beoordelen deze film.

Zonder twijfel is de visuele schoonheid van een uitermate hoog niveau en de reeds hierboven gebezigde term eye candy zal waarschijnlijk bij geen andere film meer op zijn plaats zijn dan hier. Niet alleen het bijzonder zachte kleurenpalet valt hierbij heel positief op, maar ook dat typisch Japanse oog voor detail doet weer van zich spreken. De manier waarop bijvoorbeeld uitgebeeld wordt hoe de tl-lichten al flikkerend aangaan in het klaslokaal, hoe de weerkaatsing van de lampen aan het plafond meedraait met een glazen deur en hoe de raket al stijgende een schaduw werpt over de aarde met zijn rookpluim, bewijst dat hier een perfectionist aan het roer staat. Als deze perfectionist dan ook nog eens kiest voor op zichzelf al wonderschone natuurverschijnselen als sneeuw en de sakura als centrale attributen in de film, dan is een visueel festijn natuurlijk helemaal onontkoombaar.

Het moeilijke van de beoordeling heeft dan ook totaal niets te maken met het visuele aspect van de film; het is de mijns inziens nogal klef uitgewerkte kalverliefde die het geheel enigszins omlaag trekt. De mierzoete voice-overs die niet bijster interessante teksten opdreunen (ik zou het bijna quasi-romantisch willen noemen), bijgestaan door niet bijster interessante pianomuziek, gaven mij een beetje dat irritante Katie Melua-gevoel dat bovendien zijn toppunt bereikte dankzij het ‘poppy’lied op het einde (met de tamelijk lachwekkende Engelstalige ‘one more times’ ertussen).

Zonder twijfel kreeg het oog wat het wilde en daarom lijkt het erg makkelijk om dit dilemma op te lossen met een zwakke 3*, maar daarmee denk ik dat ik de film toch iets tekort doe. Een 3,5* die neigt naar de 4*, is hier daarom meer op zijn plaats. Als motivering hiervoor moet ik denken aan hetgeen wat ik onlangs bij Love in The Time of Cholera schreef:

Vervang schrijfstijl met filmstijl, Márquez met Shinkai, auteur met regisseur en literair met visueel (pff) en je begrijpt wat ik bedoel.

Ondanks mijn weerzin jegens Japanse animatie toch maar gekeken (hij stond hier ergens in een lijstje bovenaan), en ik heb bepaald geen spijt! Prachtige, romantische verhalen die, kalverliefde of niet, mij ontroeren, zeker gecombineerd met de muziek en beeldenpracht waarin het is verwerkt. Feitelijk verdient de film alleen een strafpunt voor de (voor mij) compleet mislukte 'eindcompilatie' met dat vreselijke liedje eronder...

4 solide sterren, mooie film.

Prachtig geanimeerd natuurlijk, misschien wel het mooiste dat ik ooit gezien heb.

Het is echter wel jammer dat het hele gebeuren vooral over kalverliefde/puberromantiek gaat (met name de eerste twee delen), waar je als volwassene echt niet helemaal in mee kunt gaan.

Mijn hemel wat is dít mooi. Met afstand de mooiste animaties die ik in een film zag met daarnaast een heerlijk, hopeloos romantisch verhaal.

De muziek is ook prachtig, jammer van dat ene nummer inderdaad maar dat weerhoudt me er toch niet van om hier de volle mep aan te geven.

Op de hoes staat trouwens dat dit 101 minuten duurt, het abrupte einde was dus een behoorlijke deceptie maar maakt het allemaal niet minder mooi.

5*

Gisteren op het AFFF gezien, samen met Shinkai's korte film Voices of a Distant Star, die vooraf in Engels gedubde versie vertoond werd. Het blijft bij mij altijd een gok, zo'n anime. Ik ben er op zich wel in geïnteresseerd, vooral omdat het animatie gebruikt voor genres en verhaallijnen die in de westerse animatie niet voorkomen. Maar de tekenstijl ligt mij op de een of andere manier niet helemaal. Hoe goed uitgevoerd ook. Zou 5 Centimeters per Second hier verandering in kunnen brengen?

Voices of a Distant Star was in ieder geval een verrassing. Ik was me er nauwelijks van bewust dat ik die vooraf te zien zou krijgen en toen het in het Engels uitgezonden werd begon de hele zaal te joelen. Maar het verhaal wist me op een bepaalde manier wel te grijpen. Soms iets te veel kalverliefdegeklets, maar de manier waarop science-fiction en romantiek gecombineert word vond ik mooi gevonden en ik kon wel meeleven met de twee hoofdpersonen die wel héél erg ver van elkaar verwijdert werden. Daarbij vond ik de beelden mooier dan die ik in enige anime gezien had, al blijven bepaalde kritiekpunten gewoon staan (vooral het weigeren om sommige beelden te laten bewegen en het karakterontwerp dat in bijna iedere anime ongeveer hetzelfde lijkt te zijn, zeker bij jonge mannelijke personages). Maar 3,5* kan ik er makkelijk aan kwijt.

En dan komt 5 Centimeters per Second, gelukkig gewoon in het Japans. En dat is eigenlijk gewoon Voices from a Distant Star: de Remake, alleen dan langer en zonder sf-elementen. Weer twee geliefden die van elkaar zeer jonge geliefden die van elkaar gescheiden zijn door een lange afstand. God mag echter weten waarom ze niet wat meer contact met elkaar zoeken als ze zo buitenzinnig verliefd zijn. En dan heb ik het niet eens over de trein pakken, maar veel brieven schrijven of telefoneren lijkt niet in ze op te komen. En dat doet wat afbraak aan het verhaal. 'Liefde overkomt alle grenzen' is een wat overdreven uitdrukking, maar het zou de twee hoofdfiguren van deze film goed doen om dit in zich op te nemen. En ik zie niet in waarom ze elkaar niet wat vaker in weekenden en vakanties op kunnen zoeken. 'Afstand drijft geliefden uit elkaar' lijkt de stelling, maar de geliefden drijven vooral zichzelf uit elkaar door gewoon het te vertikken contact met elkaar te zoeken. Voices of a Distant Star leverde een slim excuus. Deze film niet.

Ik snap trouwens best dat als je elkaar lang niet ziet of spreekt liefde en contact verwaterd, maar bij deze film verwaterde de liefde niet en dat maakt het wat ongeloofwaardig. Na al die jaren moeten ze toch wel ergens een mogelijkheid vinden om elkaar weer te ontmoeten of hun gevoelens uit te drukken als het echt zo belangrijk is als ze constant beweren. Het lijkt wel of ze er voor kiezen om ongelukkig te zijn in de liefde. Niet alle liefde kan in het echte leven goed tot uiting komen, nee, maar dit slaat alles.

Het grootste kritiekpunt is dan ook dat de film gigantisch melodramatisch en sentimenteel is. Dat verbaasde me eigenlijk en ik vind het ook vreemd dat niemand anders dat hier lijkt op te merken. Ik heb aardig wat films gezien intussen, waaronder flink wat melodrama's, maar dit sloeg alles. Het sentiment ligt er wel erg dik bovenop.

Daar komt nog eens bij dat de film bijzonder eentonig is. Iedere scène in ieder verhaal is hetzelfde als de vorige. De setting verandert over het algemeen wel, maar daar houdt het ook op. Iedere scène bevat ongeveer dezelfde inhoud. De voice-overs begonnen mooi, maar vallen naar 10 minuten in herhaling, om niet op te houden tot de film voorbij is. Elke keer wordt er maar weer eens benadrukt dat de ene geliefde zó erg naar de andere verlangt. Daar wil ik wel in mee gaan, maar dat mag toch wel iets subtieler gebracht worden. En verder gebeurt er eigenlijk niets. Het kabbelt een beetje voort terwijl de personages vooral niets doen. En dan valt ook nog eens op dat de hoofdemotie eigenlijk niet eens liefde, maar zelfmedelijden is. Dat werkt zelden.

En dat is jammer, want de film is verder niet echt slecht. De film ziet er mooi uit, al is het ook hier weer iets teveel hetzelfde truukje in herhaling. Ik vrees dat anime en ik nooit een perfecte relatie zullen krijgen, maar dit is zo mooi als ik het kan vinden waarschijnlijk. Verder had de film een bepaalde sterke rustgevendheid die ik zeer kon waarderen (en waar dat popliedje vakkundig een einde aan maakte). En ondanks de herhaling waren sommige scènes toch wel mooi en ontroerend (de raketlancering, de kus onder de boom). Het einde deed me echter niet zo veel als had gekund.

Al met al een film waarvan ik meer verwacht had. Iets volwassener wellicht en minder sentimenteel. Uiteindelijk wel de moeite waard, maar ik ben blij dat hij niet veel langer dan 1 uur duurt.
3*

Hoshi No Koe was Engels gedubd . Maakte het een stuk minder indrukwekkend want de voice-overs klonken nergens naar. Vond het verder ook jammer dat de dramatiek af en toe moest worden doorsneden met Appleseed-achtige ruimtegevechten, maar het zag er verder wel weer fijn uit. Op de wat schetserige karakters na dan.

Gelukkig overklast Shinkai zichzelf met 5 Centimeters Per Second. Ik heb weer intens genoten. De uitzinnige wolkenpartijen en luchtopnames komen op een groot scherm natuurlijk geweldig tot hun recht, maar het viel me ook op hoe Shinkai speelt met het gegeven van de film. Zo wordt een frame (shot van lucht) of object (de maan) meermaals doorsneden (met respectievelijk een condensstreep en elektriciteitskabel) waardoor twee afzonderlijke helften ontstaan die eigenlijk bij elkaar horen. Net als Akari en Takaki dus. Zijn zo van die zaken die je bij een tweede keer kijken opvalt.

Let ook eens op de aftiteling waaruit blijkt dat Shinkai voor nagenoeg alle aspecten van het creatieve proces verantwoordelijk is geweest. Respect .

Verhoogd naar 5*.

Klopt. Vandaar eigenlijk een matige keuze om deze twee na elkaar te laten zien. Vooral het begin van deze film leek veel op Voices from a Distant Star.

Maar bij mij had het geen negatieve invloed. De film heeft inderdaad een uitgebreide voice-over, maar dat stoorde mij niet omdat dit consistent wordt toegepast, en niet om te maskeren dat de beelden genoeg voor zichzelf spreken.

Verder een erg ontroerende film. Vooral de treinreis is fantastisch. 4*

Vind de film toch wel wat overrated (vooral mager verhaal, weinig diepgang). Met name deel 1 en 3 deden me weinig (beide 2,5*), alleen deel 2 was wel aandoenlijk (ruime 4*). Vond ook het einde wat matig, toch een goede 3*.

Dat is mooi, dan kruipt die wat omhoog op de nog zien lijst.

De eerste stappen in de animatiewereld heb ik wel inmiddels gezet, en deze komt tot nu toe duidelijk als winaar uit de bus.

Shinkai weet hier een een haast surrealistisch mooie wereld te creeëren die vanaf seconde me wist te raken. Ongekend kleurbebruik in werkelijk elk shot dat te zien valt. Het eerste deel waardeer ik vooral door zijn onschuldigheid. Logisch ook wel, gezien het feit dat de karakters nog zo jong zijn. Langzaam maar zeker weet de treinreis je helemaal in de pracht van de kleuren en toverkunsten van Shinkai je onder te dompelen in wat Takaki mee moet maken op dat moment, om als Akari nog steeds blijkt te wachten alle emoties te laten vrijkomen. Misschien wel het mooiste moment van de film.
Het tweede deel gooit nog een schepje erboven op. In combinatie met het erg aandoenlijke verhaal van het meisje dat op Takaki verliefd is valt inmiddels m'n open van de pracht en praal. Zo gedetaileerd en uitgewerkt zie je het vaak niet eens buiten de animatie-wereld.
Om daarna af te sluiten met het meest pijnlijke gedeelte, dat je vrij hevig uit de droomwereld zuigt. Ontzettend wreed hoe die ene trein weet het verschil te maken.

Op (jawel) dat popnummer na kan ik geen minpunten bedenken bij dit grote kunstwerk. Ik zie dit nog wel groeien naar hogere top10 noteringen als ik dit vaker zie.

Zoals zo vaak met films die uit meerdere verhaaltjes bestaan toch weer een dubbel gevoel. Deel één vond ik het minste. Vooral doordat ik liever had gezien dat de focus volledig was komen te liggen op de liefde. Nu maakt het verhaal een uitstapje waardoor de tijd bijna een groter thema wordt. Erg jammer. In deel twee is dat allemaal wat minder en dat beviel me dan ook meteen pak beter. Met afstand het mooiste gedeelte en een aantal erg mooie scenes. Deel drie vond ik ook weer erg mooi. Vooral het einde met het nummer dat ondersteunt wordt door de prachtige beelden vond ik erg sterk. Dan nog een paar algemene dingen. In alledrie de verhalen ziet de film er werkelijk fenomenaal uit. Volgens mij nog nooit een animatiefilm gezien waarin de werkelijkheid zo gelijkend is weergegeven. Verder erg mooie muziek. Erg sober gebruik en dat voegt veel toe. Het laatste nummer is dan wat minder sober maar hoewel het eigenlijk totaal niet past bij de rest van de film werkte het bij mij wel. Overal bljft er een film over die mij zeker kon bekoren maar niet overdonderde.

Dikke 3,5 *

Nou vooruit dan maar, hebben we dat vast gehad. In 1 woord en 3 lettergrepen; Vre-se-lijk...

5 Centimeters per Second is een ontzettend mooi geanimeerd en stemmig bakvissendrama. Schitterend zoals vooral met licht en lucht gespeeld wordt hier. Prachtige scènes van winterse sneeuwstormen, mooie zonnige nazomerdagen, regenbuien maar ook het TL licht in de stad en trein. Uit alles spreekt veel detail en veel zorg, veel perfectionisme ook. Het viel me laatst bij The Taste of Tea ook al weer op die grote aandacht voor de omgeving, iets wat veel Aziatische films kennen en wat ik over het algemeen goed kan waarderen. Jammer dat de getekende karakters toch een beetje standaard amine zijn, ik mis hier toch wel de rijke uitdrukkingsmogelijkheden van het menselijk gezicht.

Helaas wordt al deze schoonheid gebruikt voor een nogal simplistische en behoorlijk naïef romantisch liefdesverhaaltje. Blijf daar wat moeite mee hebben die Japanse liefdesdrama's. Het is vaak geen erg reële voorstelling van liefde en relaties, het nijgt een beetje naar een soort hoofse, platonische en onbereikbare sprookjes liefde. Eigenlijk is het een wat kinderlijke insteek voor mij werkt het dus niet zo...

De verhaaltjes zijn verder wat dunnetjes. Het eerste verhaal vind ik typisch een geval van moeilijk doen om niks (wel mooi die ontmoeting op het station, dat zij daar zit te wachten met een lekker maaltje). Tweede verhaaltje is het beste, de puberperikellen komen geloofwaardig over en de scenes met die zonnige oktoberluchten zijn geweldig (met de lancering van de raket als hoogtepunt). Derde verhaaltje was over voor ik het door had en eindigde met dat vreselijk popliedje...Of had ik dat nu al vermeld hier.

Beetje lastig te beoordelen deze film. Animatie is van bijzonder hoog niveau maar qua inhoud vind ik het echt te magertjes en deed het me gewoon niet zo bijzonder veel en dan dat afschuwlijke popliedje dus...

Hou het op een goede 3*

Byôsoku 5 Senchimêtoru is een film die voor mij een stuk beter werd bij herziening. In visueel opzicht was ik vanaf de eerste minuut bij de eerste kijkbeurt al betoverd door het geheel wat op het scherm aan mij vertoond werd. Elk van de 3 verhalen kent wel een aantal iconische shots die ik niet snel zal kunnen vergeten.

Wat betreft het verhaal deelde ik na mijn eerste kijkbeurt de mening van Madecineman. Het deed mij allemaal weinig, hoewel het tweede verhaal toch wel zeer interessant was. Bij een tweede kijkbeurt vielen mij een stuk meer details op, werden karakters een stuk meer herkenbaar en zag ik als het ware de gehele film als één geheel en niet meer als 3 delen. Zelfs het popliedje aan het einde kon ik toen waarderen. Het wordt voor mij in ieder geval de hoogste tijd om de film zelf aan te schaffen, dan verwacht ik dat die topwaardering niet lang zal uitblijven.

Wat een indrukwekkende film zeg. Onzettend sterk, mooie dialogen (en monologen) en prachtige beelden. Ook de sfeer vind ik heel erg goed neergezet, met behulp van de muziek.

Kan iemand mij misschien wat vergelijkbaar werk aanraden?

Bloedmooie film, dit. Het hele eerste verhaal heb ik eigenlijk vol verbazing naar het scherm zitten staren, werd werkelijk overrompeld door de pracht van de film. Maar niet alleen visueel is de film adembenemend te noemen, ook het verhaal was bijzonder hartverwarmend. Dit geldt overigens ook voor het tweede en derde verhaal, hoewel het eerste me toch het meeste deed. Sterke personages, werkelijk een práchtige score en sound effects en dat alles verpakt in een onvoorstelbaar mooi jasje. Lang geleden dat een film zo'n indruk bij me achter heeft gelaten.

5 sterren.

Wow wat is dit qua anime echt een schitterende film. Byôsoku 5 Senchimêtoru springt er qua beelden en kleurenpracht echt meteen van het begin al bovenuit. Gelukkig bevat de film ook een fijn liefdesverhaal.

De film is opgedeeld in drie delen en het eerste deel vond ik gelijk al erg sterk en hierdoor zat ik meteen goed in de film. Het tweede verhaaltje vond ik de minste en hoewel de animatie hier nog steeds van topniveau is, deed het verhaal me iets minder. Gelukkig maakt het derde en wat mij betreft beste deel dit weer helemaal goed. Het duurt het kortst, maar is het meest krachtig en dat popnummer vond ik werkelijk schitterend. Ook het einde is best verrassend en maakt de film net wat sterker dan als het beter afgelopen zou zijn. Ik heb er best van genoten moet ik zeggen.

4,0*

Dit was mijn eerste kennismaking met Shinkai en wat voor één!

Visueel is deze echt een pareltje. De hypergedetailleerde tekeningen hadden iets magisch over zich hangen, waardoor ik haast gehypnotiseerd en kwijlend aan 't scherm gekluisterd zat. Zelden zo'n mooie sneeuw gezien.

Het verhaaltje begon heel leuk: prille liefde, afscheid, briefjes, sneeuw, treintjes, verlangen, meer sneeuw, stilstaande trein, wanhoop, traantjes en de eerste kus. Allemaal zeer mooi en haast voelbaar in beeld gebracht.
Bij aanvang van het tweede hoofdstuk verslapte mijn aandacht. Het verhaaltje deed mij weinig, maar de beelden waren wederom prachtig. Dus ik kon mij wel amuseren en begon al te fantaseren over het derde hoofdstuk.
Dit begon geweldig met een veel snellere montage waardoor de hypergedetailleerde beelden met een sneltempo elkaar opvolgden. Er was niet echt meer een duidelijk verhaal en dat vond ik juist zeer sterk, enkel gevoelens en korte flashbacks van die eerste prille liefde. Maar dan begon er ineens één of ander belachelijk popnummer, waardoor ik volledig uit de film gehaald werd.

Maar juist door dit teleurstellende einde is Shinkai er in geslaagd om dezelfde gevoelens als zijn hoofdpersonage bij mij op te roepen; hoop, blijdschap, traantjes, ergernis, woede en vergiffenis.

3.5*

Uiteraard is dit visueel gezien een kunstwerkje maar...

de verhaallijn(en) konden mij niet bekoren.

Was iets te jong, simpel waardoor ik me niet genoeg in kon leven in de personages. De mooie simplistische score paste hier wel weer bij.

Allemaal erg lief, vertederend en hartverwarmend maar deed het niet voor mij.

Vanwege het visuele die mijn ogen wijd open open zette en de poging tot toch een kleine 3*

Na jaren graag naar westerse animatiefilms te hebben gekeken (en nog steeds overigens), vond ik het wel eens tijd worden om me ook in de wereld van de anime te storten. Enkele films die me nog te wachten staan, zijn: Ghost in the Shell, Akira, Spirited Away, Dead Leaves, Hotaru No Haka, Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun, Hauru no Ugoku Shiro en Gake no Ue no Ponyo.

Maar afgetrapt werd er dus gisteravond met Byôsoku 5 Senchimêtoru. Wat betreft de tekenstijl is maar één woord gepast: schitterend. Wat een oog voor detail en wat een kleuren. Nuancerende factor is wel dat dit voor Japanse tekenaars - correct me if I'm wrong - makkelijker is, aangezien in de film een statische achtergrond gebruikt werd met op de voorgrond de, meestal, bewegende personages. Op deze manier kan er met veel oog voor detail aan de statische achtergrond, het statische decor, worden gewerkt. In het begin was dat zeker even wennen, maar al snel was ik onder de indruk.

Wat betreft de verhaallijnen; tja... Op zich was daar weinig mis mee. De film kende een mooi, en ontroerend, verhaal. Waar ik me echter continu aan stoorde, was dat het er allemaal wel gigantisch dik bovenop lag. Het werd vaak zo overdreven gebracht, inclusief lachende of verdrietige klik-geluidjes (ik heb ook geen idee hoe ik het anders moet omschrijven), die geproduceerd worden door de personages. Ook de muziek was vaak te nadrukkelijk aanwezig. Wanneer je hierdoor geraakt wordt, werkt dat uiteraard gigantisch goed; muziek heeft dan een meezuigende aantrekkingskracht. Ik vond het vooral storend. Bij een romantisch moment werd er meteen een gigantisch cheesy muziekje onder gezet.

Conclusie: de anime was schitterend, het verhaal (of althans: de uitwerking daarvan) viel me wat tegen. Ben benieuwd naar de volgende anime die ik ga kijken!

Net als OlafK wil ik wat meer anime gaan kijken. Een aantal uit zijn rijtje wil ik ook graag zien. Dankzij de pakketservice begonnen met deze anime.

De animatie is echt prachtig! Gelijk het eerste wat ik zag was erg mooi en tot in detail uitgewerkt. Ik was er echt van onder de indruk!

Het eerste verhaal vond ik gelijk het sterkste. Waar velen het tweede verhaal het minst vonden, vind ik het derde verhaal het minste. Het is allemaal erg zoet maar ik vond het totaal niet erg. Het gebruik van de muziek was ook erg goed. Ik vond het echt in het romantische plaatje passen en dan ook niet te overdreven. Het hele liefdesverhaaltje nam me helemaal op en ik was dan ook constant aan het genieten. Tot dat.. er zo'n belachelijk popmuziekje begon. Vooral aan die japanse stem ergerde ik me mateloos en dit vond ik echt jammer. Het einde liep gelukkig niet goed af wat het alleen maar sterker maakt! Hier stond ik overigens ook niet van te kijken.

Kortom zeer geslaagde anime die visueel geweldig is!

4*

Tja.. ik weet niet goed wat ik nou van deze film moet vinden. Visueel is deze film een pareltje. Echt elke seconde is gewoon genieten. Verhaal is erg somber, mensen wat een elende zeg. Ook het einde is behoorlijk hard. Het laat een beetje een onbevredigd gevoel achter. Maar goed, weer is wat anders is ook leuk. En mijn eerste anime die ik op MM beoordeel krijge van mij een:

3,5*

Wat een prachtige film weer, ik begin steeds meer fan te worden van anime, eerst leek het me niks maar ik ben nog geen film tegen gekomen die me is tegengevallen.

Ook dit is weer geweldig, het ziet er allemaal prachtig uit, de details en het kleurgebruik..alles lijkt perfect.

Het verhaal is redelijk diepgaand, met een einde dat veel bij je los maakt, af en toe moeilijk te volgen, kreeg echt het gevoel dat wanneer ik even niet oplet ik het kwijt kon raken.

Perfecte manier om te eindigen, het nummer dat bij de gebeurtenissen past, nogmaals wat mooie en nodige shots die langs komen om alles te versterken..

4*, heel goed.

Er zijn veel films over de liefde gemaakt en deze is een bijzondere te noemen. Het weet treffend de moeilijkheden omtrent het onderwerp te verwoorden zonder te vervallen in aangedikte sentimenten. Heel teder en zacht, vol prachtige animatie en prachtige piano muziek van Tenmon. De eerste twee filmpjes zijn nagenoeg perfect, maar de derde breekt met nogal met de sfeer van de vorige en daar is maar een aanstichter voor: de popsong. Als je als filmmaker dan toch voor JP pop kiest in een film als deze, gebruik dan liever een vrouwelijke artieste die met haar tedere stem echt wat bijdraagt.

Visueel imponerend, vooral het 2e verhaal kent schitterende animatie. Sowieso vond ik het 2e verhaal het mooiste, niet alleen door de prachtige beelden, maar gewoon omdat die me het meeste deed. Wel een film die je gewoon in perfecte kwaliteit moet bewonderen natuurlijk, anders doe je toch een behoorlijke afbreuk aan het totaalplaatje.

Vooral in het eerste hoofdstuk (ook weer in het laatste) vond ik dat de film té snel wou met alles. Erg snel afgekapte scénes, erg veel tekst (voice-overs) en omdat ik de Engelse subs wel graag wou lezen kwam ''de rest'' te weinig aan bod. Het deed me (daarom) allemaal maar bijzonder weinig eigenlijk. Het tweede verhaal kende voor mijn gevoel een wat rustiger tempo, wat ervoor zorgde dat die me wel wat mee wist te slepen, in tegenstelling tot de 1e en 3e dus.

Toch kenden ook de ''mindere'' hoofdstukken prima scénes. De vertraging van de trein steeds, ondertussen de vallende sneeuwvlokjes, het meisje wat wél heeft gewacht, de kus, het afscheid en in het laatste hoofdstuk uiteraard het moment van omkijken. Mooi, jazeker, maar het bleef allemaal mooi binnen de lijntjes, het deed me niet zoveel dan ik had gehoopt. Voor de rest vind het ik eigenlijk wat ongeloofwaardig allemaal. Als ze zo vreselijk verliefd zijn, kunnen ze toch gewoon simpel, regelmatig contact hebben en elkaar zien? Waarom zo moeilijk en dramatisch doen? Daarnaast probeert de film hier ook nog eens te sentimenteel over te doen allemaal, zodat ik niet echt onder de indruk was. De plaatjes bleven echter mooi.

De score is mooi en ondersteund de scénes prima allemaal. Maar... wat jammer dan weer van dat vreselijke nummer op het laatst, brrr. Past wat mij betreft totaal niet in de sfeer van de film. Het uurtje keek echter makkelijk weg, maar was - op visueel vlak na - niet echt bijzonder. Toch een makkelijke voldoende.

Mmja, dit weet ik niet zo goed. Visueel een prachtige film, werkelijk schitterende animatie. De verhalen zijn alleen zo onafgewerkt, dat het moeilijk wordt om van een diepgaande filmbeleving te kunnen spreken. De koffie is op, de film gaat aan en een uur later zit je bij wijze van spreken weer een boek te lezen, omdat het allemaal weinig heeft gebracht. Waarom hier niet een wat langere film van gemaakt? Het concept is veelbelovend, maar het voelde aan als een grote afraffeling van scenes.

Dat het kitscherige liedje (waarin overigens geen nieuwe perspectieven oid naar voren komen; het is slechts een romantisch liedje) vervolgens 10 procent van de film beslaat neem ik de makers absoluut kwalijk.

De drie sterren zijn voor de animatie en het concept.

Zo zeg, wordt een film toch bijna volledig de nek omgedraaid door die laatste 5 minuten. Werkelijk niet om aan te horen dat nummer. En dan de beelden die de hele film even samenvatten, alsof de film zo lang was dat je misschien wat dingetjes was vergeten..

Maar als ik daar even niet te kinderachtig over doe (al houd ik er wel rekening mee in de beoordeling), blijft er toch ook wel wat kritiek over, een beetje hetzelfde wat Arnie hierboven al schreef.

De animaties zijn fenomenaal, vergelijkbaar met Tekkonkinkreet, het mooiste wat ik tot nu toe in animatie gezien heb. Maar dan blijven die verhaaltjes over, verhaaltjes die je zo weinig doen. Het is allemaal tamelijk oppervlakkig, en te zoet en te romantisch aangedikt om echt wat te doen. Een beetje een meisjesfilm (heren die dit wel geweldig vinden, voel je niet aangesproken).

3*, omdat het er betoverend uitziet, inhoudelijk vond ik het niet slecht, maar gewoon niets voor mij. Had nog wel een halfje bijgekund zonder die bespottelijke recapitulatie op het eind.

Prachtig

Wat hou ik toch van Japanse animatie, daar kan de westerse toch echt niet tegen op. Vooral niet visueel maar ook niet op gebied van verhaal. En deze maakt dat zeer duidelijk. Van begin tot einde is dit gewoon een prachtig kunstwerk, de animatie ziet er erg indrukwekkend uit en dan bedoel ik vooral de achtergrond, in hoofdstuk 1 vond ik het visuele het sterkste al zelfs waren een paar shots in hoofdstuk 2 ook zo prachtig. Vooral die lucht, prachtig die kleuren in die wolken, het kleurgebruik valt trouwens overal op in deze film.

Het eerste hoofdstuk vond ik het beste. Ook het meest aangrijpende en strekste. Het verhaal is aangenaam en er is een mooie sfeer aanwezig. 5*

Het tweede hoofdstuk vond ik ook nog zeer sterk, leek wat op Su-Ki-Da. Ook weer visueel prachtig en het verhaal was leuk maar toch net niet zo goed als dat van het eerste hoofdstuk. 4.5*

Het derde hoofdstuk vond ik een beetje overbodig, mocht wat anders zijn. Gewoon een vervolg op hoofdstuk 1. Het liedje op et einde had wel een mooie tekst. En visueel blijft het wel mooi maar kan zeker niet op tegen de eerste 2 hoofdstukken. 3.5*

Ik kom dus op een cijfer uit van 4.5*. Zeker een aanrader voor de liefhebbers van Japanse animatie.