Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007)

Bij uitstek de beste animefilm die ik heb gezien, voor wat dat waard is dan. Prachtige animaties (enorm realistisch) en idem muziek. Verhaal stelt opzich weinig voor, maar daar gaat het ook niet om. De film scoort de meeste punten op het audiovisuele deel. Zelden heb ik zo'n mooie combinatie gezien. En dan beperk ik me niet alleen tot de animaties.

Het enige minpunt vond ik dat lied. Totaal niet passend bij de film. Halverwege ging het zich steeds beter naar de film vormen, maar nu (een paar uur nadat ik de film heb gekeken) vind ik het gewoon niet-passend. De tekst was wel erg mooi, maar ik snap niet waarom het nodig was de tekst neer te zetten, moest het een soort meezinger worden?

Een prachtige aftiteling gaf toch nog wel een goede laatste indruk. Doodzonde van dat lied, dit had een (veel) hogere score kunnen (en moeten) worden.

4,0*

Pover en kitcherig. Natuurlijk is de anime van 5 Centimeters per Second mooi, vooral dan de achtergronden en het lichtgebruik. Het moment van de passerende vrachtauto in deel twee vond ik zelfs verbluffend. Daar staat tegenover dat de personages te silhouetachtig en teveel gelijkvormig worden getekend, en zoiets als die vogel in verhaal één is gewoon heel lelijk geanimeerd. Verder vind ik het kleurgebruik van met name het tweede deel te bombastisch.

Grootste struikelblok wordt uiteraard gevormd door de banale verhaaltjes; werkelijk elk platgetreden pad wordt nog maar eens bewandeld. Daarnaast zijn alle drie de delen over-sentimenteel. Dat popnummer aan het eind is helemaal een zeperd, hoewel het qua kitch-gehalte prima past bij alles wat vooraf ging.

Resten nog wat andere frustraties, zoals de irritante voice-overs en de vele fade-ouds, en er blijft weinig over om van te genieten. Of ja, van de animatie dus. Bij vlagen.

Een film die van mij nog wel veel langer had mogen duren dan een uurtje.

Zo hoort het, een prachtig verhaal ondersteund door een prachtige visuele vertelling. Wat een prachtige animaties, en ook vol met details. Daarnaast wordt er erg mooi gespeeld met de belichting in de scènes. Je ogen worden bijna moe om alles in je op te nemen. Lijkt me dan ook echt een film die met de kijkbeurt beter en mooier wordt. De visuele pracht staat echter nimmer in de weg van het verhaal, wat erg warm en aandoenlijk is. Het tweede verhaal sprong er echt uit voor mij. De andere twee verhalen waren ook mooi, maar pakte me niet zo als het middenstuk. Een film die een grote kans maakt op een verhoging bij herziening.

Inhoudelijk klopt het zeker wat eRCee zegt. Nu weet ik wel dat de liefhebbers daar totaal niet op letten, maar het lijkt me lastig om te negeren. Want waar gaat het nu eigenlijk over? Een kalverliefde die een uur lang wordt uitgesponnen! Bij het eerste deel is dat niet zo erg, bij het tweede begint het te knagen en bij het derde deel vraag je je af: "Is dit het dan?". Wat betreft dat pop nummer aan het einde: Als dit een Nederlandse animatie was geweest, dan had je aan het einde Een Beetje Verliefd van Adré Hazes gehoord. En dan Bergman-filosofieën simplistisch noemen.

4,5* voor de animatie, 2,5* voor het verhaal. Jammer dat in het laatste aspect zo weinig tijd is gestoken, want ik had best weer eens een top notering willen uitdelen.

Na de trailer wist ik zeker dat ik deze film wilde zien.

Bij de eerste Chapter had ik nog zo mijn twijfels. Wat mij wel opviel was de werkelijk schitterende animatie. Erg schetsisch maar alsnog erg vloeiend. Het minpunt bij het eerste hoofdstuk was dat het voor mijn idee erg door de mand viel. Het was erg mooi opgezet; de animatie en de muziek, maar er ontbrak toch zeker iets. Ik zou zo'n 3 sterren geven aan het eerste verhaaltje.

Het tweede verhaal was voor mij stukken mooier. De animatie en muziek blijft, maar verhaaltechnisch is het veel beter. Ik kon veel meer van die romantische momentjes genieten in dit tweede deel. Het uitgangspunt van dit verhaal vond ik prachtig. Twijfel tussen 4 en 4,5 sterren.

Het laatste segment is meer een soort van epiloog. Er zit wel een zeker verhaal in, maar het is meer een soort van samenvatting. Het is wel alllemaal mooi samengevat in het laatste lied.

Fijn om een keer gezien te hebben. Het viel me wel op dat de film voor mijn gevoel erg lang duurde. Maar dat was niet zo erg.

* 4,0

Mooie animatie, het ziet er allemaal prima uit. Het verhaal zelf viel mij echter erg tegen. Ik wist natuurlijk dat de film niet lang ging duren, maar het had wel veel beter uitgewerkt kunnen worden.

Het tweede verhaal was redelijk, daar kon ik me wel in inleven. De rest van de film vond ik echter niet zo heel boeiend. Dan komt er op het eind ook nog een liedje, met daarbij beelden waarin de toch al korte film nog eens wordt samengevat. Ik kreeg, op Kanae na, ook geen enkele band met de personages.

2*

Vorm boven inhoud.

Ondanks de werkelijk schitterende animaties die de kijker de aanwezigheid van ondertitels bijna doet vervloeken vanwege enige beeldvervuiling, is het verhaaltechnisch gezien minder smakelijk smullen. Inhoudelijk gezien is een en ander bewonderenswaardig qua keuzes, maar door de korte segmenten en de op den duur irriterende fade-outs en weinig bijzondere gebeurtenissen, niet zo indrukwekkend als de vorm.

Goed.

Prima filmpje die desondanks zijn eenzijdige en alles behalve originele verhaallijn toch goed te doen is. Mede dankzij de korte speelduur is het een vermakelijk filmpje, die vooral veel biedt op visueel vlak, want hierin schiet de film niet te kort. Het is prachtig gemaakt en de realistische setting van het verhaal en hierdoor ook de vormgeving werken enorm mee aan een goede film. Echter vond ik het plot zeer onvoldoende, om nog maar te zwijgen dat het interessant, ontroerend of iets in die geest was, was het ook gewoon saai uitgevoerd. Ik kan best tegen een verhaal dat ik al meerdere keren heb aangehoord, en er hoeft alles behalve spektakel of veel in te gebeuren, maar dan moet er wel iets anders boeiends te zien zijn. Nee, dat biedt deze film ook niet. Het duurt dan gelukkig ook maar 60 minuten, en is verdeelt in 3 delen waardoor het enigszins dragelijk blijft, maar verder dan genieten van de prachtige animatie kon ik niet. Mooie vormgeving maar belachelijk luie inhoud. 3 sterren met de focus op de technische kant en een dikke rug gekeerd naar het plot/betekenis.

Een romantische film over kalverliefde. Ondanks m'n voorliefde voor Japanse animatiefilms die de laatste jaren sterk aangewakkerd is, had ik toch wat schrik voor deze film. Onterecht natuurlijk, want dit is een echt meesterwerk geworden. Prachtige beelden en kleuren en een zeer geloofwaardig en intiem verhaal met jonge mensen die worstelen met hun gevoelens die al dan niet beantwoord worden. Ook één van de weinige films denk ik die zomaar weg geraakt met dergelijke zoete romantiek. Maar het voelt ook zo echt aan en volgt geen Hollywoodscenario. De lengte is ook ideaal, alles is verteld wat verteld moest worden. De film is niet onnodige verlengd met overbodige scènes. Alleen dat popliedje op het einde wringt wat, al is het ook niet zo slecht. Misschien dat een herziening later de film nog naar 5* kan brengen, als mijn huidige 4.5* ook niet weinig.

Mooi. Maar ..

Het probleem van freelance schrijver zijn, is dat je té weinig inspiratie overhoudt voor het geen waar je het liefst over schrijft. Zo keek ik eerder deze week Yi Sa Bui Lai, maar nog steeds kom ik niet verder dan 2 hele zinnen. Ergens wel Ironisch, want ik zou veel liever schrijven over Isabella dan over deze Shinkai.

Bewust haal ik hier Yi Sa Bui Lai aan, omdat die film iets heeft wat ik bij deze film mis: Passie en gevoel. Althans, dat dacht ik zo-even. Naja, eigenlijk denk ik dat nog steeds.

Het is geen geheim dat ik niet al te dol ben op veel dialoog, en dit bestempeld het maar weer. De film is verder prachtig hoor, maar het vele geklets wat een dergelijke diepgang zou moeten geven, werkt bij mij vaak averechts.

Niet getreurd, zoals ik al zei: De film is verder prachtig. Zeker het visuele aspect is op Innocence en Tekon Kinkurîto na, het beste wat er in de animé schappen ligt. Kleurrijk en veel detail, als een mens daar niet gelukkig van wordt ... Sterker nog, Shinkai weet er óók nog een heerlijk sfeervol en frivool soundtrackje omheen te wikkelen waardoor het lekker zomer's feel good blijft.

Het einde is dan ook een ware verassing maar geeft wel een fijne down to earth nasmaak, die de film eigenlijk ook gewoon verdient. Kudo's daar voor, de volgende keer wat minder script aub.

4*

Prachtig!

Erg fijn om deze film weer eens terug te zien. Blijft mij verbazen hoe Shinkai met zo'n klein team zo'n visueel overweldigende film heeft weten te maken. Achtergronden blijven z'n kracht, maar de character animation doet ditmaal helemaal niet onder. Verbluffend mooi gewoon.

Soundtrack is braver, al moet ik zeggen dat het j-pop nummer mij met elke kijkbeurt minder gaat storen. Vind het zelf best goed passen in de film. De drieverdeling is verder ook perfect, alleen jammer dat de credits tussen de shorts door getoond worden.

Blijft me ook opvallen hoe bitter deze film uiteindelijk is. Uiteraard krijg je weer een typische relativerend einde, maar happy is het toch allerminst. Vind het een mooi contrast met het romantische sfeertje dat er hangt, en telkens weer een uitdaging bij elke nieuwe kijkbeurt.

Tot dusver Shinkai's beste, kijk alleen maar meer uit naar z'n nieuwe film.

4.5* en een uitgebreide review

Wonderschoon!

Zelden heb ik animaties van dit niveau gezien! Haarscherpe details, realistische lichteffecten en een myriade aan prachtige shots. Het is moeilijk om een andere anime te noemen die dit niveau benadert. De enige die me te binnen schiet is GitS2: Innocence. Werkelijk waar een uitzonderlijke prestatie!

Vooraf was ik een beetje huiverig voor de zoetsappigheid van deze film. Uitgaande van de korte samenvatting hier op de site, had dit wel eens uit kunnen draaien op een poeslieve, romantische anime, waar normaal gesproken alleen 12-jarige meisjes van kunnen genieten.

Maar dit alles viel reuze mee. Op wat iets te theatrale dialogen na, bevatte de romantiek in deze film een alledaags realisme wat eerder intrigerend was dan zoetsappig.

Jammer dat de totale speelduur van de drie segmenten maar een uur is, want ik had nog veel langer kunnen genieten van dit kleurrijke spektakel!

4.5*

Een prachtige film over kalverliefde, waarbij ik me heel goed kan voorstellen dat hij een hoop mensen niet ligt, maar hij kwam mij op een positieve manier juist erg bekend voor. De animaties van de achtergronden, de lucht en de ruimte zijn weergaloos en komen levensecht over, jammer dat de mensen hierdoor zelf wat ongeraffineerd en simpel geanimeerd over kwamen. Tevens jammer dat we aan het einde ineens een werkelijk belabberde j-pop track voorgeschoteld die het verhaaltje even simpel samenvat, het was juist het feit dat er relatief weinig dialogen of uitleg in de film zaten, die de spaarzame momenten van tekst sterker maakten.

Dit neemt allemaal niet weg Byôsoku 5 Senchimêtoru een prachtige film is die me doet terugdenken aan mijn eigen jeugd en de 'liefdes' die ik als kind ervoer. De film raakt hier mede door de prachtige pianomuziek, een gevoelige snaar en deed me terugverlangen naar een tijd waarin liefde nog zo romantisch was. Aan de andere kant vind ik het einde, waarin de hoofdpersoon vrede vind met het feit dat hij en zijn jeugdvriendin niet meer bij elkaar zullen komen zoals ze vroeger dachten erg verfrissend en sterk.

Uiteindelijk net niet het meesterwerk wat ik aan de hand van de trailer dacht dat het zou zijn, maar een erg sterke film is het alsnog wel.

Oogverblindende animatie rondom een aandoenlijke kalverliefde in drie hoofdstukken. Een favoriet heb ik niet, de lucht, het licht en andere omgevingen zien er overal prachtig uit en het kalme, dromerige toontje houdt het sentimentele voldoende in bedwang. Bovendien heeft het nog een kleine bite.

Hoogtepuntjes die me zo te binnen schieten zijn de lancering van de raket en het hapje op het station. De afsluitende song is dat niet, maar op één of andere manier schiet het mij ook niet in het verkeerde keelgat. Misschien ben ik tegen die tijd gewoon mild geworden. Hoe dan ook, mooi. Erg mooi.

Mooie animatie, maar dit soort kalverliefde-tranentrekkerij is aan mij niet besteed. Geen slechte film, maar veels te kitscherich. Maar prachtige beelden af en toe, dat wel. En de scene in de trein was meesterlijk.

Slechts iets meer dan een uur, maar wel een prachtig gedetailleerd geanimeerde film.

Verhaal is lekker melancholisch.

Vallende kersenbloesem, sneeuw, treinen en een raket die de ruimte ingeschoten wordt.

Jammer van het weke liedje waar de film mee eindigt, maar voor anime-liefhebbers een must.

Bloedmooie artwork met overdadig gedetailleerde shots, maar het kan allemaal niet verhullen dat het een oppervlakkig niemendalletje is. Het helpt niet mee dat elke emotie uitgekauwd moet worden met wollige innerlijke dialogen en de allerslechtste clichés rond jeugdliefdes en onbeantwoorde liefde. Een en al pathetiek wat de klok slaat! De smakeloze afsluiting met walgelijke J-Pop slaat werkelijk alles. Elke subtiliteit wordt hiermee overboord gegooid en het krijgt de diepgang van een goedkope videoclip.

Echt een pareltje om te zien. Kan me voorstellen dat het voor sommigen misschien wat the shiny is allemaal, maar ik vond het echt prachtig. Zo gedetailleerd zie je het zelden. Eigenlijk zou ik meer van dit soort Japanse animatie moeten kijken.

Ook de sfeer is prachtig gedaan. Zoals die shots van de zon die doorbreekt, of wind die opsteekt. Of zo'n eerste voet in de krakende sneeuw, de geluiden van vogels. Dat zijn details die het echt heel realistisch en invoelbaar maken.

Het is jammer dat de inhoud wat achterblijft. Het eerste verhaaltje is wat mij betreft het mooist. Het tweede hangt helaas een beetje tegen het zeurderige aan. Het laatste, met het gezongen lied, vond ik ook wat jammer. Had wat mij betreft wat dieper mogen gaan, en zeker betekenisvoller mogen eindigen. Nu is het helaas een tikkeltje style over substance geworden. Het blijft wat bij mijmeringen die eigenlijk heel de film hetzelfde doorgaan. Maar goed, alsnog maakt de visuele kijkervaring dat ruimschoots goed.

4*

Best vertederend soms, maar te sentimenteel.

Vooral het eerste deel van de film is bij momenten echt prachtig: dat deel is namelijk zeer sterk geanimeerd (met name het spel met licht en het kleurgebruik sprongen in het oog: de schoolgangen, de cherry blossom tree, het stuk dat ook op de poster staat - erg mooi vond ik het), met karakterontwerpen die meestal best goed bij de omgevingen aansluiten, en een zeer schattig verhaal. 3.25* De andere delen van de film zijn helaas een stuk minder. Het tweede deel vond ik, vanwege het opnieuw vertederende verhaaltje, ondanks de iets minder indrukwekkende animatie, nog best leuk (3.0*), maar met het derde deel, dat een minder leuk verhaal heeft en voor de helft gevuld wordt door een popnummer, kon ik weinig aanvangen (2.25*).

Waarom die lage cijfers als ik de animatiestijl sterk (vooral in het eerste deel, maar ook in de andere delen) en de verhaaltjes schattig vind? Omdat de film voor mijn smaak gewoon te sentimenteel is. In het bijzonder de sentimentele klassieke muziek vond ik erg goedkoop en clichématig overkomen. En de huilerige personages, de poëtische voice-over en de dramatische scènes versterken dat gevoel alleen maar.

De film kijkt ontzettend makkelijk weg, verveelt zelden en is erg sterk geanimeerd, maar door de overmatig sentimentele sfeer en scènes en het slechte einde kom ik toch niet boven een dikke 3* uit.

Mooi. Het is vooral de animatie die opvalt, met zoveel details getekend en vooral de poging om het alledaagse te tekenen vind ik zo mooi. Of dat nu tramlijnen zijn, zakken chips of een klaslokaal: juist de animatie geeft iets magisch. Verder wordt er best vaak vanuit een wat vreemd standpunt getekend. Alleen het vele zonlicht soms, alsof de film glimt, is niet altijd even fijn. Doe maar gewoon, denk ik dan, dat is al mooi zat (en dat is juist mooi).

Het verhaal is opgesplitst in drie delen. Zo is dit een mooie coming-of-age film geworden met vooral een aantal sfeerimpressies die o zo veel zeggen. Nauwelijks plot, maar vooral een aantal beelden en kleine verhaaltjes. Dat is best heel fijntjes gedaan en verfrissend om te zien,

Nu is het wel dat deel II een stuk minder is, zowel in verhaal als tekeningen, maar nog steeds prima. En de emotionele impact is ook niet heel erg groot. Overigens maakt het laatste shot in deel III wel heel veel goed, waarin Takari zijn jeugd voorbij is en verder kan in de toekomst. Prachtig eind. 4,0*.

Ontzettend mooi geanimeerd, dat is het grootste pluspunt van de film. Het liefdesverhaal is mooi maar het pakte me niet zoals het had moeten doen. Maar misschien kijk ik daar over een paar jaar heel anders tegen aan.

Voor nu 3 sterren. Eentje om te onthouden.

Het gemiddelde verraadt al dat dit een must see is voor veel mensen en waarschijnlijk een van de mooiste anime films out there.

Beeldschone animatie. Misschien wat gelikt voor de meer traditioneel ingestelde animatieliefhebber, maar ik vond het werkelijk schitterend. Inhoudelijk was (ook) voor mij het eerste segment het sterkst, gevolgd door het tweede en de derde was het minst. Het is misschien niet heel diepgaand of complex, het uit elkaar drijven van vriendschappen en liefdes, maar op de een of andere manier is het toch wel een sterk iets wat een onuitwisbare indruk op je kan maken als individu. Gevoelens die nooit meer weg gaan, herinneringen aan een band die nooit meer hetzelfde zal zijn, of zelfs gedachten over een band die misschien nooit zal zijn.

5CM laat zien hoe het soms gaat, en zal daarmee bij mensen die zich er deels in kunnen herkennen wellicht een gevoelige snaar raken. Maar de animatie is prachtig genoeg om ook diegenen die er plottechnisch weinig mee aan kunnen vangen van genoeg eyecandy te voorzien, om het een prima besteed uurtje te maken.

De wanstaltige J-pop ballad op het einde haalde helaas minstens een complete ster van de waardering af, denk ik. Zonde... Nu las ik al dat hij daar een handje van heeft in de reacties op een van zijn andere films, The Garden of Words. Ook die ziet er adembenemend uit in de trailer. Ik neem dat liedje wel op de koop toe.
Moet. zien.

Werkelijk prachtige animatie, erg fraai. Ontdekt omdat de poster als winnaar van de Knockout Filmposters 2015 uitrolde. De drie op elkaar aansluitende verhaaltjes passen ook goed bij de sfeer van de film. Ook het slotlied waar ik hier en daar kritische noten over lees vond ik een prima en passende afsluiter bij deze animatie die behoorlijk wat nostalgie ademt. Denk wel dat iedereen iets herkent in dit verhaal over mensen/liefdes die je uit het oog verliest / uit elkaar groeien omdat ze een ander pad kiezen. Deze komt met stip binnen in mijn top 3 animatiefilms. Een ruime 4*

Een teder liefdesverhaal in een heel mooie animatiefilm met een verbluffend oog voor detail.

Moet ge minstens twee keer zien. De eerste keer om aan de hand van de ondertiteling het verhaal wat te volgen, een tweede keer om toch maar niets te missen van de schitterende beelden en zonder twijfel weer wat moois te ontdekken.

In aanloop naar het zien van Kimi no Ka Wa deze ook weer eens herzien. Het blijft een prachtig geanimeerde film met helaas de nodige gebreken.

De animatie voelt niet heel erg natuurlijk aan, maar de achtergronden zijn als vanouds schitterend met veel kleuren en details, zoals de weerkaatsing van het licht op elektriciteitskabels in een station als een trein nadert. Ook deze keer was de raketlancering het absolute hoogtepunt van de film. Duidelijk dat als ik de film puur op de beelden zou beoordelen alleen de volle mep zou volstaan.

Helaas zijn er ook andere factoren, zoals de credits tussendoor, en de muziek. De laatste is niet erg bijzonder, maar stoort ook niet gedurende de film. Echter, het popliedje aan het einde blijf ik zeer misplaatst vinden, al moet ook ik toegeven dat ik me deze kijkbeurt er wat minder aan stoorde dan bij vorige kijkbeurten toen ik me echt groen en geel ergerde. Daar staat tegenover dat ik deze keer minder had met de verhaaltjes, die ik deze keer toch wel erg flinterdun vond. Het één heft het andere op, waardoor de uiteindelijke waardering niet verandert. 4*.

Ja, de animatie is geweldig. Het ziet er fantastisch fraai uit, daar heb ik niks over te klagen - maar allemachtig, wat een drakerig verhaaltje vol met zoetsappige, dik aangezette sentimentaliteit. Wat betreft deze film sluit ik me volledig aan bij de recensie van Donkerwoud bovenaan deze pagina. In het begin was het nog wel uit te houden, maar hoe langer de film duurde, hoe meer de suikerzoete pathetiek me tegen ging staan. Ik was dan ook blij dat het na een uurtje over was - helemaal nadat een vreselijke J-Pop ballad de film definitief de nek omdraaide. Vanwege de prachtige animatie toch nog 2.5*, maar dan ook alleen vanwege de animatie.

Verdergaan.

In eerste instantie zou dit vijf jaar(!) geleden mijn eerste film van Makoto Shinkai zijn geworden, maar om onverklaarbare redenen ben ik er nooit meer aan toegekomen. Na het zien van 'Kimi no Na Wa.' - wat uiteindelijk mijn eerste film van de beste man is geworden - besefte ik me dat ik snel hieraan moest beginnen. Met deze Tweede Kerstdag kan ik me geen betere titel voorstellen.

In deze coming-of-age drieluik volg je Takaki en in mindere mate Akari, die elkaar sinds de basisschool kennen en met elkaar opgroeien. Door het verhuizen ebt het contact weg, maar door het schrijven van brieven naar elkaar proberen ze toch het contact in stand te houden. In de loop van de drie hoofdstukken vang je als kijker een glimp op hoe de band alsmaar minder wordt.

'Byôsoku 5 Senchimêtoru' valt op door de vele overpeinzingen van de verscheidene personages. Het vormt een mooi schouwspel naar onoverkomelijke afstanden, onbeantwoorde liefde en opgekropte gevoelens. Wat dat betreft is de titel een bitterzoete metafoor, omdat het doet denken aan hoe je ooit nader tot iemand kan staan, maar langzaamaan je eigen weg gaat. Uiteindelijk blijven er alleen nog herinneringen over en gevoelens die je immer bijblijven.

Hoewel het geheel misschien niet diepgaand is, spreekt de beeldschone animatie voor zichzelf. Het is een ware beleving om alles gedetailleerd uitgewerkt te zien. In het bijzonder het alledaagse leven, maar zo ook een aantal in het oog springende momenten. Je ziet gelijk de kenmerkende stijl die Shinkai hanteert, wat me soms deed denken aan 'Kimi no Na Wa.'

Al met al een heerlijk melancholische anime die wellicht niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard is voor de visuele pracht en wie weet blijft de gedachte aan de onderliggende boodschap nog resoneren.

3,5 Sterren.

Knappe Japanse anime alweer waarbij het visuele aspect opnieuw een belangrijke plaats inneemt in het geheel. De neerdwarrelde sneeuw, de omgeving, de trein ... ze laten allemaal een prachtige indruk na. Ook inhoudelijk is deze coming of age best aangenaam om te volgen. Vrij herkenbaar ook, want velen onder ons maakten het wellicht als kind mee dat een beste vriend verhuisde of naar een andere school ging en daarmee het contact verwaterde. In landen waar de afstanden groter zijn, zal dit wellicht wel vaker het geval zijn.

De interactie tussen Takaki en Akira is sterk en intens. Erg sfeervolle film waar ik zeer van genoten heb. De soundtrack vond ik niet zo bijzonder en zelfs de eindgeneriek met die J-Pop vond ik eerder een teleurstellend en niet passend bij het serene verhaal.

Het eerste gedeelte sprak ook mij het meeste aan al vond ik het in zijn geheel een geslaagde anime. Zo bij tijd en stond gaat zo'n Japanse anime er steeds lekker in!