Hotaru no Haka (1988)

Vind dit juist geen standaard tranentrekkertje, de scenes kwamen krachtig en realistisch over, iets wat ik een onvervalste trannentrekker nog moet zien doen.

Beeldend kwam het krachtig en realistisch over. Het decor is natuurlijk gruwelijk.

Maar ook ik vond het verhaal erg sentimenteel en de uitwerking af en toe richting levensliedniveau gaan.

Juist de uitwerking die het hem voor me doet.

Standaard is vooral het thema en het verhaal. Daarin zit wel echte ontroering maar het drama ligt er behoorlijk bovenop, met de bedoeling op het sentiment te werken. Lukt ook prima overigens.

Probeer Tonari No Totoro eens. Een stuk luchtiger, zonder oppervlakkig te worden. Alhoewel het verhaaltje ook daar niet al te veel voorsteld, bevat die film minder drama en meer magische momenten.

Sterker nog op de laatste 10 min. na ofzo kent de film geen enkel drama.

ERCee - Als het werkt dan werkt het toch.

eRCee, Redlop ik snap de kritiek en ga het sentimentele tintje wat de film heeft zeker niet ontkennen maar wat ik belangrijker vind, is het sentiment oprecht. In Grave of the Fireflies twijfel ik niet aan de oprechtheid van de makers dat maakt deze film geen simpele tranentrekker maar meer een eerlijk emotioneel statement.

Ik vind het dus ook een goeie film, er zijn alleen wat minpuntjes. Eén is het simpele verhaaltje, de ander is dat het een tikje sentimenteel is allemaal. Oprecht misschien, maar nog steeds iets te. Was het scenario geschreven door W.G. van der Hulst dan zou me dat niets verbaasd hebben.

Had Hotaru no Haka echter een beter (en origineler) verhaal gehad met wat meer inhoud dan was er naar mijn gevoel minder 'gemakkelijke' ellende nodig geweest om de film te dragen.

Dan had het ook gewoon een totaal andere film geweest.

Vind het eenvoudige verhaal juist een van de sterke punten van deze film. Het gaat om de ellende die twee onschuldige kinderen in oorlogstijd meemaken (vind ik persoonlijk inhoud genoeg en ook helemaal niet makkelijk) zie niet in waarom je dat ingewikkelder of orgineler zou moeten maken, het zou imo alleen maar afbreuk doen aan de kracht van deze film. Maw de beidde karakters op zich zijn al sterk genoeg om de film over de gehele linie te kunnen dragen.

Thema van de film is boeiend, een jonge soldaat, zoon van een marineofficier in het Japanse leger neemt de verantwoordelijkheid op zich om voor zijn zusje te zorgen in de nadagen van de tweede wereldoorlog in Japan.

De uitwerking van de menselijke emotie is zeer knap gedaan, maar het thema van lijden, verdriet, verwerking wordt helaas te extreem in beeld gebracht met een leger aan violen als achtergrond muziek.

Op een gegeven moment veranderd de drama hierdoor in melodrama en werd het voor mij een harde dobber om de film geboeid af te kijken.

Jammer, gezien het thema had ik er meer van verwacht.

Oordeel: 2.5

Als ik zo de kritieken lees vrees ik dat mensen nog steeds voorbij gaan aan de kritiek die in de film geuit wordt. De film is toch écht meer dan sentiment alleen.

Toch allemaal iets te snel afgeleid door lijdende kindjes ?

Of misschien doet het ze gewoon niets, iniedergeval was die pakketservice een slecht idee.

Reinbo bedankt.

Nou ja zeg. Alsof het hier 0,5-en regent.

Het laatste rijtje stemmen en commentaren is in ieder geval niet flatterend, al heeft dat nog weinig te doen met de pakketservice lijkt me.

Gewoon hopen dat de rest wel ziet dat het meer is dan "melodrama".

Smaken verschillen.

Ik zag naast de "kritische" boodschap toch serieus een overdaad aan scènes waarin de hoofdpersonages voornamelijk lijden en geconfronteerd worden met voornamelijk kwaadwillige personen.

De scènes worden voorts dicht geplamuurd door zoetsappige synthesizer melodieën wat mij in ieder geval op de zenuwen begon te werken. Natuurlijk heb ik rekening gehouden met het tijdsbeeld.

De uitwerking in animatie vorm van de karakters vond ik knap gedaan.

Maar als geheel kom ik toch niet verder dan een lichte onvoldoende.

Wel scherp blijven, Kiriyama. De enige die de film tot nu toe vanuit de pakketservice zag was eRCee, die de film 3,5* gaf.

Dat wist ik niet, iniedergeval niet te hopen dat het met deze dezelfde kant opgaat als met dolls.

De verschillende personen waren nou niet echt kwaadwillend. Het was nou eenmaal oorlog, dan wil je als boer natuurlijk niet dat je eten wordt gestolen. Maar ik kan me wel enigzins inleven in je kritiek.

Smaken verschillen inderdaad, maar kwaadwillige personen heb ik zo niet meteen gezien. Zulke opmerking versterken alleen het vermoeden dat over het kritische karakter van de film heengekeken wordt. De trots en hoogmoed van het Seita worden hier best hard aangepakt.

Synthesizer melodieën zijn me ook niet meteen opgevallen. Volgens mij is de score van Hisaishi redelijk orchestraal.

@Onderhond

De kritische kanttekeningen in deze film vond ik mager.

De tante waar de hoofdpersonages, broer en zus, bij intrekken is alles behalve behulpzaam. Na hun vertrek krijgen broer en zus voornamelijk met kwaadwillige personages te maken. Lieden die geen voedsel willen afstaan, een persoon die de broer in elkaar mept omdat hij voedsel wilde stelen, tot op het punt toe wanneer het levenloze lichaam van Tsutomu Tatsumi met weinig respect wordt behandeld.

Enfin, al die scènes bij elkaar schets overduidelijk een beeld van pure ellende, egocentrisme en gekrenkte trots. Niks mis mee, maar op een uitzondering na betrof Tsutomu Tatsumi samen met zijn zusje de enige "good guys" in deze tekenfilm, om het maar simplistisch te stellen.

Om hun lijden te accentueren werd gebruik gemaakt van zoetsappig dramatische melodieën, orkestraal en/of middels synthesizers is in deze context irrelevant.

Melodrama alom dus. Juist voor de kritische boodschap is weinig plek gereserveerd in de animatie, het zijn hoofdzakelijk de, ietwat clichématig, sentimenten waar deze film het van moet hebben.

Voor de één werkt het voor de ander, incluis mijzelf, niet.

Het is erg makkelijk uit te gaan van een Disney-achtig gevoel voor rechtvaardigheid, waar de tante de twee kindjes liefdevol opneemt als haar eigen kinderen etc etc, en waar andere mensen liefdevol wat van hun eten afstaan, maar daar doet deze film dus mooi niet aan mee.

Vooral Seita maar ook Setsuko zelf gedragen zich egoïstisch in het bijzijn van de tante, houden vast aan hun eigen trots en waardeloze relikwieën van hun moeder. Allemaal zeer romantisch natuurlijk, maar het is wel oorlog en mensen moeten eten. Dat wordt hen uiteindelijk ook fataal met Seita als medeplichtige.

Er zitten zeker zoetsappige melodieën in de film, maar dan wel onder de scenes waar broer en zus gelukkig zijn (en zo zijn er ook zeker genoeg).

Als je vasthoudt aan makkelijke clichés dan is het inderdaad melodramatisch, maar de film gaat zonder al te veel moeite veel verder dan dat.

@Onderhond

Ik vergelijk nergens deze film met Walt Disney in welke context dan ook. Ik zie dan ook niet de relevantie in van een opmerking "uit te gaan van een Disney-achtig" gevoel.

Voorts schrijft u, ik citeer: "Als je vasthoudt aan makkelijke clichés dan is het inderdaad melodramatisch, maar de film gaat zonder al te veel moeite veel verder dan dat.". Ik heb die "onderliggende en kritische" boodschap waar u telkens aan refereert in beperkte mate voorbij zien komen.

Resumerend.

De kritisch, en sociaal maatschappelijk, kanttekeningen zijn zeer zeker aanwezig, maar het ietwat pathetische sentiment voert de boventoon. Tot slot, het is slechts mijn mening. Zoals ik al eerder stelde, de één zweert erbij de ander niet. Ik zeg ook nergens dat de film waardeloos is, noch geef ik de film de theatrale score van 0.5 maar een 2.5. En daar hou ik het bij.

Zulke verwachting bleek gewoon vanuit jouw bericht. De tante is niet vriendelijk, mensen waarvan ze voedsel stelen zijn niet vriendelijk ... mjah, wat had je dan verwacht ? Dat heeft weinig met het accentueren van leed te maken mi.

Resumerend van mijn kant: de lijn tussen sentiment en kritiek is hier erg dun maar duidelijk. Wat aan leed te zien is, is een direct gevolg van Seita's keuze en daardoor verre van louter sentiment, laat staan dat het de boventoon zou voeren. Leed dient niet (enkel) als sympathie catalysator voor de kindjes maar als kaakslag naar een te trots persoon.

Des te schrijnender dat het gegrond zit in onomstotelijk realisme (cfr de auteur van het boek).

De discussie dan weer even openbrekend van mijn kant: kritiek of geen kritiek, het sentiment is er. Daarbij is het lang niet altijd direct gelinkt aan Seito's keuzes, zoals jij beweert.

Slechts de dood van Setsuko komt deels voort uit de trots van Seita, niet die van zijn moeder en vader. Daarbij, dat is twee, verzet alleen de kleine Setsuko zich tegen de verkoop van de kimono's van haar moeder. Seito, die verantwoordelijk is, doet dat niet. Desondanks begint die tante erg naar te doen over de rijst en maakt ze ongegronde verwijten. Kortom: ze wordt neergezet als een buitengewoon onsympathiek personage met de bedoeling dat het medelijden voor onze hoofdpersonen wordt aangewakkerd.
Tenslotte gaat het er uiteindelijk om hoe het lijden wordt vertoond. Dit is hier behoorlijk uitgebreid, tot aan huilscene's en zoete herinneringen toe.

Ik heb niks tegen (melo)drama, ben er juist wel een liefhebber van. Ook hier kan ik het voor een groot deel waarderen (zie mijn score) maar het ligt er toch iets teveel bovenop mijns inziens.

Het was oorlog, het waren 2 extra monden te voeden en ze deden geen moer. Ze was misschien een kreng maar ik kan me toch erg goed in haar situatie verplaatsen.

En daar ligt nu net het verschil, dat wordt ze niet. De meest sympathieke tante is het niet nee, maar verre van onrealistisch kwaadaardig.

De twee extra monden zorgen voor extra stress en tegenwind van de twee kinderen levert frustraties op waardoor de situatie escaleert. Wat volgt is voor de één puur inspelen op sentiment en voor een ander een verslag van "eigen schuld is dikke bult". Zo definitief is het dus helemaal niet.

Uiteraard gaat het hier verder enkel over Seita's keuzes, niet die van z'n moeder en vader. Het is dan ook het verhaal (en de verontschuldiging) van Seita die de leidraad is doorheen de film (en het boek).

Even een vraagje tussendoor maar weet iemand misschien waar het boek (in nederlands of engels) te verkrijgen is. Zou het toch graag eens willen lezen.

Ach kom, zelfs als het niet onrealistisch is dan is die tante nog steeds een karikatuur. Ze is van het type "burger-die-wordt-meegesleept-in-de-oorlogshysterie": ze doet zelf niets en verwijt kinderen dat ze zich niet inzetten, ze wordt boos als een klein kind 's nachts huilt om de dood van haar moeder omdat dit ten koste zou gaan van de oorlogsinzet van huisgenoten, ze legt beslag op de rijst van haar twee kostgangers en zegt vervolgens dat ze hun eigen voedsel maar moeten regelen. Nou, als dat niet buitengewoon oninvoelbaar en onsympathiek is weet ik het niet meer. Kan het nog zo realistisch zijn, de kijker voelt alleen maar afkeer en bijgevolg sympathie voor underdogs Seita en Setsuko.

Maar dat is wel een belangrijk deel van het drama in de film. Als het niet het hoofdverhaal is, waarom wordt het dan zo nadrukkelijk uitgetekend?

En nogmaals: het gaat ook om de manier waarop het lijden (welke grond dat ook heeft) vervolgens wordt getoond. Hier mijns inziens op een wat sentimentele manier.

Hier zal je toch duidelijk voor jezelf moeten spreken, want niet alle kijkers geven je daarin gelijk en de intentie van de regisseur is daarin niet gelijk met wat jij beweert.

Ik ontken verder niet dat de film speelt op sentiment maar net dat duale geeft de film toch meer dan enkel goedkoop sentiment en maakt de film meer dan een simpele "zakdoekfilm".