Hotaru no Haka (1988)

Deze film was een pak van mijn hart. Ik kreeg een huilbui op het eind en ineens zag ik mijn hele leven in een ander perspectief. Prachtige film. Eerst was ik erg geschokt, en vervloekte ik de zieke Japanners om op zo een verschrikkele manier zo een personage te beëindigen.

Maar ik waardeer de schoonheid zo ontzettend van deze film. It just gets to you.

En dan te bedenken dat het een film uit 1988 is! De huidige animes kunnen hier nog wat van opsteken. Alle Hi-Fi technieken van tegenwoordig verblijken bij deze film.

Dikke 4*

Mooi film, vooral het einde.

Tot mijn grote spijt heb ik mij nooit eerder aan Japanse animatie gewaagd. Zodoende mocht "Grave of the Fireflies" het spits afbijten en het is meteen een zeer aangename kennismaking. Hoewel aangenaam misschien niet echt het juiste woord is.

De tekenstijl is, als je bedenkt dat deze film uit 1988 komt, echt ongelooflijk verfijnd. Ik kan alleen maar een hele diepe buiging maken voor de makers. Met name de vuurvlieg scenes zijn adembenemend mooi. Ook qua kleurgebruik benadert deze film de perfectie.

Het verhaal is droevig, maar pakt mij wel bij de strot. Sinds The Lion King heeft geen enkele animatiefilm meer indruk op mij gemaakt. Het knappe is dat de vele dramatische gebeurtenissen afgewisseld worden met zeer positieve belevenissen. De kinderlijke naïviteit van Setsuko werkt bij mij heel aanstekelijk.

Sowieso vind ik de karakters een ongekende diepgang hebben. De personages moeten gewoon naar de wc en takelen gedurende de film af. We kijken niet naar mensen die met vlagsymbolen lopen en elkaar beloven dat alles goed komt. Nee: we zien dakloze mensen die ook van de bevolking zelf geen steun hoeven te verwachten.

Het doet mij een beetje pijn dat mensen roepen dat 'de Jappen het over zichzelf hebben afgeroepen'. Wie zich in de materie verdiept weet dat de bevolking jarenlang gehersenspoeld is richting WOII. De film lijkt juist helemaal geen standpunt in te nemen en doet nergens romantisch over hun legeractiviteiten.

4,5*

Ik denk dat ik nog nooit een film heb gezien waarbij de soundtrack zo veel verpestte. Het is echt het verschil tussen een 2,5 en een 3,5. Niet vaak zag ik een animatiefilm waarbij muziek en beeld zo slecht matchten. Het haalde mij echt compleet uit de film.

Ik weet niet of dat op de muziek ook effect zou hebben, maar heb jij de Japanse versie gezien of een gedubde Engelstalige versie?

Ik heb, gelukkig, de Japanse versie gezien .

Ondanks mijn eerdere bedenkingen is dit toch wel een film die me altijd bijgebleven was en een herziening toonde aan waarom. De kalme manier waarop de oorlog getoond wordt, met nadruk op alledaagse handelingen, is vrij uniek en geeft een speciale magie aan de film, maar wel het soort magie dat de harde impact van de film versterkt. Gek genoeg vond ik het moment dat ik eerst het zwakste vond nu het best, namelijk de stille scène voor een een bijna witte achtergrond waarin de jongen zijn zusje probeert te troosten door kunstjes uit te halen op een klimrek, zonder succes. Eerst vond ik het statische lelijk, nu vind ik het een sterke keuze die het wanhopige gevoel van de film beter raakt dan enig ander moment.

Soms wordt de schattigheid van het meisje misschien wat te veel overdreven voor een film als deze en het sleept hier en daar, maar al met al is het toch een bijzondere oorlogsfilm. Ik verhoog naar vier sterren.

Mooi gedaan.

Beeldende kunst heeft, als alle kunsten, natuurlijk altijd iets magisch, en dat geldt zeker ook voor animatie, waar men met enkele, in wezen simpele lijnen en kleurstellingen een wereld kan oproepen. Maar is dat dan meteen de essentie van die wereld, of slechts een afdruk van een afdruk?

Dit is pas de eerste Japanse animatiefilm die ik zie, en het zal ongetwijfeld niet meer state of the art zijn, maar het 'realisme' van het verhaal en de personages roept bij mij al vragen op over de meerwaarde van animatie boven films met menselijke acteurs. Of, misschien beter, het verschil tussen die twee.

Je zou zeggen dat dat wat absolute kitsch in 'gewone' films zou zijn, in goede animatie juist een short cut naar, of een directheid van de verbeelding is. De over de wang rollende traan van een kind kan in animatie een legitieme uitdrukking van een emotie zijn; in live action met menselijke acteurs wordt dat lastiger. Misschien heeft animatie wel een extra afspraak met de kijker, bovenop die van 'Dit is een verbeelding van een werkelijkheid': 'Dit is een verbeelding van een verbeelding van een werkelijkheid'. Wat knap, het is net echt! Is het ook méér dan 'net echt'?

Of die extra afspraak een voor- of een nadeel is, zal er vanaf hangen. Je kan ook zeggen dat de noodzakelijke indirectheid van een 'gewone' (goede) speelfilm een voordeel is, omdat het in zekere zin concreter, waarachtiger is. De verbeelding in animatie is tegelijkertijd directer, en abstracter. Het fixeert juist een bepaald beeld, terwijl de indirectheid van een gewone speelfilm de ruimte laat voor een eigen, meer persoonlijke 'verbeelding' van de kijker.

Maar Grave of the Fireflies lijkt er juist in te slagen om in de verbeelding van realistische details in vooral de eenvoudige routinehandelingen en presentatie van personages de meerwaarde van animatie aan te tonen. Is dat 'effectbejag' nou zo moeilijk, of juist (te) makkelijk? De lijn daartussen is dun.

Complicerende factor hierbij bij deze film is de aard van het verhaal: dat is inhoudelijk natuurlijk al ten hemelschreiend. En met de emoties die dat kan oproepen, daar weet de animator met zijn simpele lijnen wel weg mee. Ik bedoel: als je in het echte leven maar iets langer dan een ogenblik naar een drie- of vierjarig kind, spelend in de zandbak of zo, kijkt, kan je al ontroerd zijn. Dus het laten optreden van zo'n hummeltje in zo'n geschiedenis is natuurlijk een walkover richting traanklieren.

Dat komt natuurlijk vaker voor, dat het gewicht van het verhaal de presentatie ervan wat uit het zicht drukt (holocaust-films...). Als Anne Frank en haar familie niet waren opgepakt, had haar dagboek niets meer of minder behelst dan de schrijfsels van een (niet van talent gespeende) doodgewone tiener. Het is het uiteindelijke lot van haar en haar familie dat dat dagboek pas zijn impact heeft gegeven.

Dus, hoewel ik er dus nog niet helemaal uit ben hoe dit te waarderen, ben ik toch behoorlijk onder de indruk. Er zit wat tranentrekkerij in, maar over het algemeen is het denk ik toch - gezien het medium - juist een bewonderenswaardig ingetogen, oprechte film. Waarin misschien iets te kwistig met vuurvliegjes wordt rondgestrooid. Dat dan weer wel.

Film die steeds beter en beter wordt naarmate het einde nadert. Begint de film nogal braafjes en niet heel bijzonder - echt een spannend gevoel bij die wat fletse bombardementen kreeg ik niet, alsook weinig emotie bij het overlijden van de moeder. Daarnaast is het kleine zusje (het is dat men het zei, ik dacht steeds aan een broertje) ook irritant.

Maar daarna, zo halverwege, komt alles dan toch nog goed. Er komt emotie, de overlevingsstrijd van broer en zus is mooi neergezet en er komen genoeg ideeën bij. Zo zegt de film wat over slachtoffers van oorlog, weeskinderen, opgroeien onder moeilijke omstandigheden en recht en onrecht. Maar vooral is het dat de film me niet echt raakte en niet meer losliet. Ook dat laatste stuk, waarin de oorlog is afgelopen en sommigen gewoon weer naar huis kunnen zonder dat iets wezenlijks is veranderd, contrasteert sterk.

De animatie is mooi, maar niet heel speciaal. Wel is het leuk eens personages te zien die redelijk echt lijken, zonder heel grote ogen. Kleurgebruik verder is prima en een paar mooie natuurtekeningen doen de rest. Verder is de muziek ook heel fijntjes.

Maar de film heeft vooral een euvel dat veel films van Disney ook hebben: hij is te kort. Zeker het begin gaat nogal vlugjes zonder dat je een band kan maken met de twee en lijkt alles heel snel te verlopen om maar een opzet te hebben tot de tweede helft. Jammer, anders was de film nog beter geweest. 4,0*.

Tweede Takahata, tweede keer gevalletje net niet voor mij.

Aan de animatie zal het niet liggen; die is zelfs voor een Ghibli bovengemiddeld goed. Ook over de overdosis sentiment hoor je mij niet klagen. De prima soundtrack sloot hier naadloos bij aan. Maar waar ik wel mee zit is het gebrek aan realisme in deze film en dan met name van het karakter Seita. Wat een vreemd arrogant ventje is dat! Past totaal niet in een oorlogssituatie, waar de hoofdpersonen doorgaans alles op alles moeten zetten om te overleven. Nee, qua verhaal deugt er weinig aan deze film; werkelijk een opeenvolging van onwaarschijnlijkheden.

"Slechts" een ruim voldoende dus, waar ik hoopte op meer. 3,5*

Hij neemt zichzelf wel het een en ander kwalijk, ja.

Niet enkel de regisseur, het verhaal is semi-autobiografisch (waarbij het semi-deel dan vooral te maken heeft met het feit dat de auteur het uiteraard wel overleefd heeft. Gezien zijn schuldgevoel zal het allemaal wel wat aangedikt zijn, anderzijds zit er dan wel een kern van realiteit in.

Het zal ook wel met de Japanse volksmoraal te maken hebben, waar trots en eer nu eenmaal erg belangrijk zijn. Ik kan me als westerling daarin lastig inleven. Daarnaast lees ik allerlei andere dingen op de wiki waar ik me ook moeilijk in kan vinden (o.a. over de rol van Setsuko als een soort minnares van Seita). Echter heb ik afgelopen jaar via de pakketservice Twenty-four Eyes gezien, een Japanse oorlogsfilm die me wél wist te raken. Filmisch wat minder, maar als verhaal een stuk sterker en met minder gekunstelde karakters.

In tijden van oorlog zien we een jongeman die samen met zijn kleine zusje op zoek is naar eten en onderdak. De sfeer is vrij gemoedelijk (de zon schijnt, omgeving is mooi en de twee genieten van hun samenzijn) en hierdoor komen de luchtaanvallen nog harder aan. Dit perspectief wordt meestal niet behandelt, althans niet in deze geïsoleerde vorm. Er wordt treffend afgesloten met nog wat achtergehouden beelden van de vrolijke Setsuko en uiteindelijk de crematie in een rieten mand. Ik zie hier geen meesterwerk in, maar beslist wel aardig om eens te bekijken.

Zeker een mooie animefilm. Vooral de ouderwetse tekenstijl trok mij aan. Het verhaal is erg goed maar je weet vanaf het begin eigenlijk al hoe het gaat eindigen. Ik heb helaas niet hoeven janken.

ik kon hier echt niets mee , totaal niet boeiend

wat betreft de hier de hemel ingeprezen animatie had ik constant het idee dat ik naar nickelodeon zat te kijken

maar goed een halve ster erbij voor de mooie achtergronden

Zelden heeft een film mij zo geraakt als deze!

"September 21, 1945... that was the night I died."

Erg sterke animatiefilm van Isao Takahata (die we in Nederland van onder andere Heidi kennen).

Grappig om een keer iemand anders als Hayao Miyazaki een film met Ghibli te zien maken. Aan de ene kant lijkt hun stijl erg op elkaar maar aan de andere kant ook weer helemaal niet, je ziet in ieder geval duidelijk dat dit geen film Miyazaki is, hoewel er wel wat bovennatuurlijke elementen in zitten, deed me een beetje denken aan Miyazaki's laatste film The Wind Rises, die zich ook omstreeks WII afspeelt.

Ik heb de originele Japanse versie gezien, had geen zin in een dub en kon deze ook niet vinden. De stemmen waren allemaal wel in orde al kan ik ze niet op acteerwerk beoordelen. Dat kleine meisje kon soms aardig irritant worden, zeker als ze ging huilen.

Apart om het eens allemaal van de andere kant te zien. Ik kan me voorstellen dat voor Japanners de amerikanen 'de slechteriken' waren, deze film laat weer mooi zien dat een oorlog nooit echt helemaal zwart-wit is. Jammer dat we nergens in de film het daadwerkelijke bombardement zagen, al wat ik zag waren explosieven en brandbommen geen waterstofbom. In Akira al eerder gezien dat Japanners zo'n explosie erg mooi kunnen animeren.

Ik vind het ergens jammer dat ze niet zoveel laten zien van de daadwerkelijke oorlog en wat voor slechte dingen de Japanners allemaal wel niet gedaan hebben, maar aan de andere kant is het beter dat de film bij de hoofdpersonages blijft.

De muziek van Michio Mamiya was erg goed. Bracht veel emotie en drama in de film. Een goede combinatie van oosterse instrumenten, piano, strijkers en een vleugje synthesizer.

De animatie van Grave of the Fireflies is fenomenaal, maar ik had ook niet anders verwacht. Ook de achtergronden waren weer erg mooi en alles is goed getekend. De cel-animatie ziet er heer weer heerlijk uit. Ik heb zeer nauwkeurig gekeken en ik heb nergens een knipperende kleur, een rare beweging of een tekort aan frames gezien.

Grave of the Fireflies hoort zeker in de top 250 thuis en is een van de beste animatiefilms ooit. Een erg ontroerend verhaal en sterke uitvoering. Echte aanrader.

Ik dacht altijd dat het een waterstofbom was, vreemd. Zal misschien eens een keer kijken, het is geen Ghibli maar toch misschien wel vermakelijk.

Na vele jaren dan toch maar eens gekeken en dat mede doordat deze film hier op Moviemeter zo'n hoge waardering krijgt. Maar waar ik al bang voor was gebeurde ook, namelijk de stijl van animatie die ik echt helemaal niks vind. Af en toe had ik het idee dat ik een stripverhaal zat te lezen. Heel jammer want de achtergrond is best redelijk getekend maar bij de mensen had ik meer het idee dat ik naar Pokémon zat te kijken. Nou ben ik ook niet bepaald een liefhebber van die Japanse animatie, en ik denk wanneer ze van deze animatie een gewoon speelfilm gemaakt hadden het vele malen beter was geweest. Ik moest me ook echt dwingen om de film uit te kijken, wat me pas na 3 kwartier gemakkelijker begon te worden. Vooral in het begin zat ik me te ergere aan het irritante stemmetje van dat klein kind, wat zo'n beetje de hele film ondragelijk maakt. Deze film moet het dan ook echt hebben van het verhaal, want qua animatie is ie wel heel oubollig. Of is dat nou juist de bedoeling van dit soort animatie? In ieder geval is dit totaal niets voor mij en ik weet nu dan ook meteen dat ik verdere titels van soort gelijke animaties niet meer hoef te kijken. Maar voor de mensen die de film nog niet zagen, laat je vooral niet afschrikken door mij want het merendeel vind het juist een prachtige film (de hoge score spreekt voor zich). Ik ben gewoon geen liefhebber van deze stijl animatie.

Prachtige verfilming van een semi-autobiografisch boek van Akiyuki Nosaka over een kind die in de oorlog probeert te overleven en noodgedwongen voor zijn kleinere zusje probeert te zorgen terwijl hij voor die verantwoordelijkheid veel te jong is. Alle ellende die een oorlog oplevert komt goed naar voren: het sterven van de ouders, de honger, de aftakeling, afgebrande steden, het ieder voor zich, etc. Ik verbaas me af en toe over de leeftijdsaanduiding die films meekrijgen, zo ook hier, want dit lijkt me geenszins een film die geschikt is voor 9-jarigen. Daar is het verhaal veel te droevig voor, die grens zou ik eerder op 12 of 16 trekken. De film is ook totaal niet op kinderen gericht.

Het zit vol met kleine details die dit autobiografisch werkje nog realistischer maken. De makkelijke traan of goedkoop sentiment wordt op geen enkel moment opgezocht, het wordt zelfs vermeden. In de eerste minuut weten we meteen waar de film naartoe gaat, waardoor het einde niet als een verrassing kan komen. En de film blijft niet stilstaan bij de meest droevige scènes maar gaat gewoon verder (de dood van de ouders bijvoorbeeld), op een enkele uitzondering na waar men niet aan voorbij kan gaan.

Tussen de regels door kun je veel uithalen bij deze film, de twee vuurvliegjes die doven, vuurvliegjes die veel te kort leven, schuldgevoelens (misschien had de schrijver van het boek zo'n einde als in de film wel gewild?), de jongen die zich voor zijn zus sterk houdt, en het zusje die voor hem hetzelfde doet, het ieder voor zich dat wel vaker voorkomt, zoals bij hun tante die die ongenode monden om te voeden wel kan missen, de boer die zijn voedsel niet wil verliezen, en Seita zelf die het af en toe niet kan laten om een hap te nemen als hij eten vindt i.p.v. te wachten tot hij het met zijn zus kan delen. Kritiek (en zelfkritiek) op de oorlog is er ook, zoals bijvoorbeeld de manier waarop verteld wordt dat "de machtige vloot" is weggevaagd waardoor dat machtige imago in het belachelijke wordt getrokken.

Het schuldgevoel is heel begrijpelijk, al denk ik dat Seita/Nosaka geen blaam treft, in ieder geval niet zoals het hier wordt gebracht. Het was de verantwoordelijkheid van de tante om voor hen te zorgen en niet om hen het huis uit te jagen. Zij deed ook geen enkele moeite om te voorkomen dat ze weggingen, terwijl ze kon weten hoe dat kon aflopen. Wie weet had ze hen wel het huis uitgezet als ze waren gebleven. Ik vraag me ook af of Seita is weggegaan of is weggejaagd... Tegelijk is dat ook een vlucht uit die onhoudbare en onverdraagbare dagelijkse oorlogsrealiteit.

De animatie zelf is prachtig zoals gebruikelijk bij Ghibli. Jammer dat niet iedereen in staat is om van animaties, of animé, te genieten. De link animatie en kinderfilm is inmiddels geheel achterhaald als je ziet hoeveel animaties voor volwassenen gemaakt worden. Ik zie het als een van de vele vertelstijlen, evengoed als dat in zekere zin geldt voor stille films, zwartwitfilms, musicals, etc. Het is een vertelvorm, niets meer, niets minder. Kwestie van wennen. Overigens is deze Ghibli misschien niet de meest geschikte voor dat "wennen", voor dat doel kan men denk ik beter eerst een andere Ghibli nemen.

Zo te zien bestaan er ook twee verfilmingen van dit verhaal die geen animatie zijn: een uit 2005 en een uit 2008. Vooral die laatste wil ik nog wel zien, die eerste daar heb ik minder interesse in vooral vanwege die lange duur.

Het is dat het dringen is in mijn top 10 anders had deze daar direct een plekje gekregen, komt vast nog wel. Een juweeltje. 5*

Gisteravond gezien en hij spookt nog steeds door m'n hoofd.

De ware tragiek zit hem in het feit dat Seita medeverantwoordelijk is voor de dood van zijn zusje. Zijn luiheid, trots en koppigheid zijn uiteindelijk haar ondergang. Je ziet Setsuko aftakelen terwijl steeds duidelijker wordt dat ze bij haar broer, ondanks zijn liefde voor haar, niet in goede handen is.

Dat maakt Seita niet tot een onsympathiek personage. Hij is jong en heeft net als ieder mens zijn zwaktes, die hier helaas fatale gevolgen hebben. Zijn schuldgevoel moet vreselijk zijn. Wat als...?

Seita had zijn nederlaag tegenover zijn tante moeten accepteren, net als Japan (eerder) zijn nederlaag in de oorlog had moeten accepteren.

Blijft de beste oorlogsfilm ooit. En beste animatiefilm ooit. De film kan met het gebruik van animatie voor symboliek zorgen zonder melig te worden en sfeer scheppen zonder geforceerd over te komen. Door de oorlog te kijken vanuit kinderogen, is het verhaal ook internationaal. Dit gaat niet over goed of slecht en politiek vingerwijzen. Tenslotte zijn het Japanners die in onze ogen aan de verkeerde kant vochten. Voor de kinderen is het gewoon oorlog en proberen ze te overleven. Hun verhaal kan je perfect langs beide kanten van de veldslag (als ik de verschrikkelijke oorlog zo even mag noemen) projecteren. Dit is ook geen lieve animatie of ontspannende avonturenfilm. Het gaat er in verhouding soms wel hard aan toe en pakt in elk geval op je emoties.

Ik kan er zelf moeilijk over spreken wat dit qua impact anno 1988 moest hebben. Ik was amper 10 jaar toen. Terwijl grote studio Disney beroep deed op sprookjes en kinderboeken (ook niet evident toen, het is dankzij Sneeuwwitje dat een kinderboek als Wizard of Oz kon verfilmd worden) en werd animatie al snel in de kinderhoek geduwd. Nausicaä even buiten beschouwing gelaten is dit de eerste animatiefilm van Studio Ghibli die duidelijk een andere toon neerzette. Totoro die tegelijk werd uitgebracht was commercieel dan ook een groter succes.

De film maakt ook nu nog indruk. Mooie beelden, ontroerend verhaal en prachtige muziek. Een film die blijft hangen...

Goede film met prachtige animatie!

Ik ben normaal gesproken niet zo van de animatiefilms, maar omdat deze zich afspeelde tijdens de Tweede Wereldoorlog (trekt altijd mijn aandacht) in Japan wilde ik hem graag zien. Overigens ook omdat deze Animatie / Oorlog film gemaakt is voor volwassenen en zeker niet geschikt is voor jonge kinderen.

Ik moet zeggen dat ik best aangrepen ben door deze film (zeker m.b.t. het einde). Want deze film laat op een mooie, maar tevens pijnlijke en harde, manier zien dat er ook kinderen zijn die eigenlijk geen kind (en dan doel ik op spelen, plezier maken, vader en moeder, thuis, liefde, beschermd, veilig en zich geen zorgen hoeven te maken) hebben kunnen zijn, maar keihard worden geconfronteerd met veel ellende (o.a. in deze film met het overlijden van moeder tijdens een brandbommen bombardement op 5 mei 1945 in Kobe en naderhand ook vader die in het leger zit bij de marine), waardoor ze opeens zelf moeten zien te overleven (dat is in deze film circa 5 maanden). Dat laat deze film zien via de kinderen Seita (broer, die ergens rond de 15 jaar is) en de zeer jonge aandoenlijke Setsuko (zus, die ergens rond de 5 jaar is). Ondanks dat ze er het beste van proberen te maken, is dat op zo'n jonge leeftijd, zonder steun (zelfs niet meer van familieleden), nauwelijks te eten en oorlog natuurlijk niet te doen. Hierdoor eindigt de film dan ook zeer pijnlijk en hartverscheurend (ik heb het ook niet kunnen droog houden), maar was het aan de andere kant ook mooi, want het raakt en ontroerd je (tenminste zo heb ik het ervaren). Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen dat mijn leven tot nu toe als een gespreid bedje verloopt en dat geldt natuurlijk niet voor iedereen (zeker waar er oorlog heerst).

Ondanks dat het een zeer ontroerende en emotionele film is, zit het verhaal mooi in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan en zeker ook de sterke 4 minuten durende inleiding. Door deze inleiding, die al veel prijs geeft, weet je tevens dat deze film je waarschijnlijk zal gaan raken) en bevat de film buiten de treurige momenten, zeker ook veel mooie momenten. Zeker wat betreft hoe liefdevol en zorgzaam Seita en Setsuko (wordt op het einde heel mooi getoond) met elkaar omgaan en ook de vele scenes met de vuurvliegjes zorgen voor mooie momenten. De film is ook enigszins mysterieus want Seita heeft regelmatig een klein houten kistje bij zich (die hij ook steeds verbergt), maar de inhoud daarvan wordt niet prijs gegeven (of ik moet iets over het hoofd hebben gezien). Visueel en grafisch zag alles er heel mooi en gedetailleerd uit en dat is heel knap voor een animatiefilm uit 1988. Omdat de film ook maar iets van 85 minuten duurt, kijkt hij ook goed weg. Ik raad wel zakdoekjes aan, want waarschijnlijk houdt je het niet droog op het einde, waarbij de beelden van Setsuko prachtig begeleidt worden met ontroerende muziek en dito treffende tekst (over "thuis"). Het laatste beeld van de film met het heden, was ook heel mooi.

Al met al een mooie, harde en ontroerende Animatie / Oorlog film, die je raakt en ook aan het denken zet. Wat dat betreft slaat regisseur Isao Takahata met deze film de spijker op de kop.

Zakdoek moment van de film (80e t/m 83e minuut), de beelden ontroeren eigenlijk al genoeg, maar de muziek ("Home, Sweet Home (1927)" door zangeres Amelita Galli-Curci) en de tekst maken het af

Ook al dwalen wij tussen paleizen en plezier
En ook al is mijn huis bescheiden
Toch ben ik het lieft thuis, ben ik het liefste hier
Een toverlicht aan de hemel
En al zoeken wij elders in de wereld
Nergens anders vinden wij dit geluk
Thuis...
Thuis...
Thuis...
Nergens anders...
Nee, nergens anders...
Is het beter dan Thuis

Deze tekst is letterlijk en figuurlijk van toepassing op Seita en Setsuko. Hun huis (schuilkelder) was zeer bescheiden, maar ze waren er met zijn tweeën wel gelukkig en dat onder zware omstandigheden.

Stem inmiddels verhoogd van 4,0 naar 4,5. Is voor mij waarschijnlijk de beste animatiefilm die ik ooit gezien heb (heeft me vanwege het einde in ieder geval diep geraakt).

Weer een Japans gedrocht op het gebied van de animatie. Alles is weer ongebalanceerd. Nergens verfijnd. Kennelijk moet dit product geweldig en fascinerend gevonden worden. Het is - ze zijn bijna allemaal - wanstaltig. Het mag niet in de schaduw staan van de Amerikaanse animatie industrie. Het mag zelfs niet in een adem genoemd worden.

Kijk wel of kijk niet. Het zal me een zorg zijn.

Adem in, adem uit: Amerikaanse en Japanse animatie industrie.