Hotaru no Haka (1988)

Dit drama gaat niet alleen over de oorlog, maar vooral over verstotenen van de maatschappij. Dat dit nog maar kinderen zijn maakt 't nog stuitender.

Vooral het meisje is levensecht. Aandoenlijk.

"It belongs on any list of the greatest war films ever made" heeft Roger Ebert volgens de hoes van de DVD gezegd. Voor één keer heeft hij gelijk.

De film is vooral zo ontroerend door de vele details in de relatie en het leven van Seita en Setsuko. Daardoor gaan ze meer leven dan veel figuren uit "gewone" films.

Zonder meer een prachtige, unieke en zeer ontroerende film wat mij betreft. En een geslaagde eerste kennismaking met animé.

4.5*

Okay ik moet zeggen ik sta enigzins sceptisch tegenover japanse animatie omdat er dan altijd visioenen van afschuwlijke pulp zoals Dragonball Z en kornuiten bij mij boven komt. Maar aangezien deze film hier zo hoog genoteerd stond werd mijn interesse wel gewekt. En na enige moeite heb ik hem dan uiteindelijk toch te pakken gekregen. Ik kan niet anders zeggen ben blij dat ik mijn vooroordelen aan de kant geschoven heb.

Dit is prachtig oorlogsdrama van de bovenste plank. Nooit gedacht dat ik zo met getekende karakters zou kunnen meeleven, de film deed me echt wat. En jaja... ik moest op het eind zelfs een fysiek aanwezig traantje wegpinken, en dat gebeurt me toch niet vaak.

het verhaal ansich is vrij simpel en ook wel redelijk voorspelbaar, echter maakt het er de tragiek niet minder om. Misschien wel sterker zelfs omdat het zwaartepunt nu echt bij de karakters en hun ontwikkeling komt te liggen. De beelden uit Grave of Fireflies, vooral van dat kleine meisje blijven echt werkelijk door je hoofd rondmalen. En de kwaliteit van de animatie??? Boeide mij eigenlijk totaal niet want was binnen de kortste keren vergeten dat ik "maar naar een tekenfilm" zat te kijken. De vorm mist zijn doel dus niet en past perfect bij de film.

Heb even moeten denken wat voor beoordeling ik hier nu aan zou gaan geven. Dacht in eerste instantie aan 4* Maar het thema van 2 onschuldige kinderen in een oorlogssituatie gezien vanuit het japanse pespectief maakt deze film daar te uniek voor. Ga dus voor de 4.5*.

Gelukkig bevestigde de previews van andere anime / manga op de DVD dan wel weer al mijn vooroordelen. Dus denk niet dat het ooit mijn favoriete genre zal worden.

Ik heb me er vandaag dan eindelijk eens toe aangezet om eens een Japanse/Aziatische film te huren. Het werd deze.

Het begin was even wennen, die animatiestijl deed me denken aan mijn kinderjaren, toen ik vaak naar Nills Holgersson en andere animatietekenfilms keek. Ik vond ze wel leuk toen maar het waren niet mijn soort films. Alhoewel ik de vele producties van Dreamworks, Disney en Pixar ( meestal ) wel kan waarderen.

Op het begin irriteerde ik me aan Setsuko, vooral haar opmerking: I `ve lost my shoesssssss, vond ik erg kinderachtig. Maar gaanderweg sloop er steeds meer sympathie voor deze kleine meid in mij. Schitterend hoe de regisseur erin slaagde om de hechte band tussen Seita en Setsuko weer te geven. Erg prachtig gedaan allemaal.

Het verhaal vond ik ook erg boeiend en actueel, er zijn immers genoeg oorlogskinderen in nood. Het leven tijdens een oorlog gaat er behoorlijk op achteruit zo bleek. Het is dan een ware survival of the fittest.

Ontroerend was de film dus zeker, naarmate de film vordert wordt pas duidelijk hoe hypocriet het is om je vooroordelen t.o.v. andere mensen te uiten. Zou de wereld er niet op vooruit gaan als we allemaal weet hadden van elkaars beginsituatie? En ook eens empathisch konden reageren op elkaar i.p.v. te veroordelen?

Prachtig shot dus, die 1ste 3 minuten van de film! Die scène blijft zeker in mijn geheugen gegrift staan, wat een ellende.....

Dus dit is zeker niet de laatste Aziatische film die ik gezien heb! 4*

Waardige afsluiter van mijn Ghibli-weekje . Ik verwachtte er geweldig veel van, en helemaal terecht blijkt nu. Het is een heel ontroerende en mooie film die bovendien schokt zonder shockerend te zijn, iets wat veel oorlogsfilms niet eens durven. Daarnaast is het zonder twijfel de mooiste anime die ik ooit gezien heb. Het is me de voorbije dagen vaak opgevallen dat het allemaal wel geweldig mooi getekend is, maar dat er soms erg weinig aandacht wordt geschonken aan kadrering en beeldopbouw, deze film bewijst dat het ook anders kan. Meer nog, er zitten beelden in van een haast bovenaardse schoonheid .

Het tweede absolute meesterwerk van Ghibli, en ik ben oprecht blij dat ik zo stom was een deel van hun films te laten liggen in de videotheek .

Een godswaarachtig mooie film, tegelijkertijd zeer ontroerend en ontwapenend, barstensvol met scènes die me nog lang zullen bijblijven. Vrij uniek dat een film waar toch zoveel ellende in schuilt zoveel warmte over de kijker uitstort - hoewel het uiteindelijk natuurlijk een wrang en naargeestig verhaal blijft.

Héél bekend met anime ben ik niet, maar wat me opviel aan deze film is dat de karakters zo ontzettend menselijk waren, veel meer dan de vaak verschrikkelijk overdreven karakters in Amerikaanse tekenfilms. Setsuko die verveeld met een stokje in de grond prikt, Seita die met een harde klap op het blikje tóch nog wat aan mekaar klevende 'fruit drops' te pakken krijgt of een kei-hete hap witte rijst neemt... het klinkt allemaal vrij onbenullg maar de menselijkheid en gelaatsuitdrukkingen van de karakters (en dan met name Setsuko en Seita) brengen deze film echt tot leven. Je wordt als het ware tot in de kleinste details meegesleept, schitterend!

Dan nog de hoofdpersonen zelf, die temidden van alle ellende liedjes zingen in de stromende regen, de affectie tussen die twee is zó mooi uitgewerkt. Zelfs wetende dat er veel verschrikkelijkere dingen gebeuren dan het kwijtraken van een schoen blijft zeurende Setsuko aandoenlijk, en Seita in zijn voortdurende pogingen haar op te vrolijken al net zozeer. En des te wranger is het onvermijdelijke slechte einde, want in de eerste minuten (Seita zonder Setsuko als een hoopje ellende op de grond) wordt al geschetst waar het op uit zal draaien.

Een pracht van een film die niks minder verdient dan 5 sterren. En hou me tegen dat ik 'm niet meteen mijn top10 in gooi.

Ook eindelijk gezien. Mooie animaties en schitterende muziek. Overtuigende broer/ zusje relatie tegen een dramatische WOII achtergrond. Zo moet een verhaal verteld worden. Niet te veel poespas, gewoon rechttoe, rechtaan. Knap om emotie van die getekende poppetjes af te krijgen. Beste anime die ik zag. 4,5 sterren.

Mooie, ontroerende film!

Het tekenen was echt geweldig, er zaten zoveel emoties in.

Muziek was ook heel mooi, en de broer/zus relatie was heel indrukwekkend.

De film heeft me echt geraakt, ik vind het tot nu toe de beste anime die ik gezien heb!

Gelijk een verdiende 5*

Eindelijk eens de anime gekeken waar velen zo enthausiast over zijn. Jammer alleen dat ik dat enthausiasme niet kan delen. De broer/zus relatie is best wel mooi en aandoenlijk, Setsuko is zeer schattig, maar toch kon ik maar moeilijk door de film heen komen. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, behalve de langzame teloorgang die zich ontvouwt.

Daarbij komt ook nog eens kijken dat Seita eigenlijk best wel een naar mannetje is. Als hij zich netjes had gedragen bij de vrouw die ze in huis nam, dan hadden hij en zijn zusje gewoon onderdak en eten gehad. Maar nee, hij weet het allemaal beter en gaat als zwerver leven. Logisch dat zo'n klein kind dat niet trekt. Haar bloed kleeft aan zijn handen!

Uiteindelijk trof me het drama allemaal niet zo zwaar, zodat er een redelijk matige film overbleef. Jammer dat mijn hoge verwachingen nu bij Setsuko zijn. 2,5*

Bijzondere filmervaring toch wel. Vooral de combinatie tussen animatie en de levensechte personages kan ik waarderen. Setsuko met haar hoge schattigheidsgehalte is zonder twijfel de ster van de film, echt een talentje. De scene waarin Seitko vertelt dat moeder ‘ziek’ is en zij gaat mokken omdat ze haar niet mag zien vond ik bijvoorbeeld heel sterk.

Verder zijn verhaal en thema wel behoorlijk simpel en, eerlijk gezegd, nogal sentimenteel. Hotaru no Haka is een onvervalste tranentrekker. Juist de huilscenes van Seitko kwamen op mij echter wat onecht en overdreven over.

Ondanks deze minpuntjes vond ik het een goede film. Ben onder de anime nog geen topper tegengekomen maar ook zeker nog niets slechts. 3,5*

Nog nooit had ik gedacht dat tekenfiguren mij zo diep konden raken. Maar Takahata deed het, en op zo'n een manier dat ik alle dramafilms finaal ging afstraffen nadat ik Grave of the Fireflies twee jaar geleden voor het eerst zag. Maar onderhand is dat gevoel gedeeltelijk weggeëbd en af en toe kunnen sommige dramafilms mij ontroeren.

Grave of the Fireflies is een indrukwekkende animatiefilm, het is mooi getekend als je bedenkt dat het in 1988 uitkwam. Maar daar let je eigenlijk niet veel op. Het verhaal staat meer op de voorgrond zodat je zelfs vergeet dat het maar tekenfiguurtjes zijn, zo realistisch komt het allemaal over.

De boodschap van deze film is duidelijk. Deze film laat de kijker zien dat mensen die hun energie steken in oorlog, wapens en atoombommen eigenlijk erg zinloos bezig zijn. Seita en Setsuko zijn de personificaties van het oorlogsleed, het zinloze leed.

Grave of the Fireflies is indrukwekkend, zielig, triest, ontroerend en onvergetelijk. 4.5*

Prachtig ontroerend, realistisch en meeslepend meesterwerk van regisseur Takahata! Volgens mij heb ik nog nooit een film gezien waarin ik me zo in de hoofdpersonen kon inleven. Je leeft verschrikkelijk met Seita en Setsuko mee gedurende de hele film, Op een gegeven moment zie je dat ze aan het verhongeren zijn en dit begin je zelf gewoon te voelen. Je ziet Setsuko gedurende de film langzaam haar einde naderen en dat is pijnlijk om te zien. Overigens zijn vele beelden die getoond worden erg aangrijpend, zoals de vele lijken die getoond worden. Ondanks het feit dat het animatie is voelt het als realiteit omdat de beelden die getoond worden zo verschrikkelijk realistisch lijken te zijn. De animatie die we te zien krijgen is misschien niet van de hoogste plank omdat de beelden niet levensecht lijken en we tegenwoordig verwend zijn met de verbeterde technologie. Vandaag de dag is de animatie veel beter vorm gegeven en zijn achtergronden en details veel beter uitgewerkt, maar de verschrikkelijk boeiende en meeslepende personages doen dit allemaal vergeten. Als je eigen artistieke verbeelding ook nog eens weet mee te werken worden de andere stylischtishe details een stuk minder belangrijk.

Wauw! zelden een animatiefilm gezien, die zo ontroerend is als Hotaru no Haka. Het verhaal is simpel en de animaties zijn misschien niet echt bijzonder, maar je wordt van begin tot eind meegezogen in de film op een manier die haast ongekend is. De band tussen de broer die voor zijn zusje zorgt is enorm mooi uitgewerkt en vooral de emoties van het meisje zijn haast menselijk echt. Ik heb GENOTEN!

4,5*

Aangrijpend verhaal maar met wel erg veel botheid/onverschilligheid van omstanders en de wel degelijk onlogische acties van Seita, 12 of niet. Het maakte dat ik toch niet helemaal in de karakters in kon leven.

3*.

De film poogt onder je huid te kruipen, maar daarbij wordt de film wel wat gehinderd door enigszins gedateerde animatie, het vervelende stemmetje van Satsuzko en een algehele Japanse sentimentele stijl die mij niet echt aanspreekt. De film duurde ook ongeveer 15-20 minuten te lang voor mijn gevoel.

Wel fijn te zien dat de Japanse anime meer herbergt dan vage zweverige symbolische onzin (zoals Ghost in the Shell wel een beetje is volgens mij), of troep als Dragonball Z en Pokemon.

3 sterren

Binnenkort nog maar eens meer anime kijken, alhoewel ik nog altijd wel de associatie heb met pukkelige vrijgezelle dertigers die parttime Japans oefenen en actionfigures verzamelen en van mening zijn dat al het oosterse gedachtengoed ver superieur is aan het onze, maar toch nog nooit voet gezet hebben op Japans grondgebied. Met dergelijke idioten in het achterhoofd is het vooralsnog moeilijk om me echt over te geven aan pretentieus amine geneuzel Maar goed, ik heb ook drie van die nep-samuraizwaarden gekocht op de markt vanwege de 80's ninjagekte, dan ligt het misschien toch minder ver van mijn bed dan ik dacht

Mijn eerste sprong in de anime dan maar gewaagd, belangrijk om een veel geprezen film uit te zoeken was voor mij dan ook van belang om hopelijk niet teleurgesteld te worden.

De tekenstijl viel gelukkig reuze mee. Emoties die perfect getoond worden in een zeer "ongelukkig" verhaal.

In eerste instantie denk je, kom op broer, doe is wat terug voor je familie. Helaas is het op zo'n jonge leeftijd niet makkelijk de draad goed op te pakken als je geen steun meer krijgt van je moeder.

Stel dat hij wel meteen brood had verdiend dan was dit verhaal nooit zo afgelopen. De diepere betekenis van deze film zit hem natuurlijk in de het gebrek in de opvoeding en de onmisbare zorgzaamheid van de ouders.

Als je dan weinig geluk hebt en ook nog is moet zorgen voor je lieve zusje tijdens de bombardementen, houdt het snel op.

Emotioneel kan het je aangrijpen, maar er nuchter onder blijven was voor mij de makkelijkste weg. De muziek was niet echt met kippevel, misschien ontbrak daar een stukje meerwaarde om sentimenteel gejank onderhuids te kunnen beleven.

Of dit een commerciele film is? In mijn ogen niet, denk niet dat dit iets is wat je aan kleine kinderen laat zien. Vanaf 12 jaar lijkt mij dit geschikt en alles daarboven. Geen idee waarom ik dat hierboven steeds lees.

Misschien dat het verhaal vrij simpel is, dan blijft er altijd nog een prachtig verhaaltje over die je later met je kleinkinderen prachtig kunt herbeleven.

Grave of the Fireflies is een prachtig, ontroerend en toch wel een heel tragisch verteld verhaal.De makers hebben goed hun tijd hier voor genomen om je als kijker aan de personages voor te stellen en met hen mee te laten leven.Ik was echt ontroerd aan het einde.

4.5*

Schitterende vertelling over een broer en zijn zusje in het Japan tijdens de oorlog. Ondanks de absolute wreedheid van de oorlog is het de liefde voor elkaar die stand blijft houden. De animatie is absoluut van het hoogste niveau door zijn gedetailleerde achtergronden en de realistische karakters. Wat mij persoonlijk aanspreekt zijn die ellenlange scenes waarin het broertje zijn zusje probeert te helpen. Heerlijk intiem en ontroerend. Ik had aanvankelijk wel moeite om erin te komen, omdat het gevoelsmatig niet helemaal klopt dat een animatie zo dicht bij de realiteit blijft.

Opzich niet onaardig. Mooi verhaal en de animaties zien er weer uitstekend uit. Valt echter toch wel gewoon tegen, had gehoopt dat de film me meer zou doen.

Ergens werkt de emotionele kant gewoon niet helemaal voor mij. Er wordt te lang vastgehouden aan de meelijwekkende insteek van het verhaal voor wat betreft het toch al zo schattige zusje. Doordat er net over een grens wordt gegaan van net wel of net niet meeslepend is de hele film een stuk minder pakkend dan hij had kunnen zijn. Die schimmen van Setsuko op het eind, waarin nogmaals werd benadrukt hoe lief ze toch niet was waren in dat kader ook gewoon een tikje te sentimenteel.

Verder kan ik niet goed plaatsen waarom Seita zo lang wachtte met het opnemen van dat geld van de bank. Kan goed zijn dat ik dat gemist heb overigens, maar ik zou graag wat opheldering willen.

Al met al 3*, maar wat meer terughoudendheid qua sentimenten had daar zomaar een ster bijgekund.

Ik kon me ontzettend ergeren aan dat zusje (Waarvan ik tot ongeveer de helft van de film dacht dat het een jongetje was.. )

Alleen maar zeiken, ik moet plassen, ik heb honger, ik heb dorst... en het ging maar door

Maar op een bepaald moment slaat het toch om en is er geen tijd meer voor hartverwarmende stukjes film, maar alleen nog ellende.

Met een hartverscheurend einde.

De muziek was ook erg mooi en ook de animaties waren ontzettend goed. 4*

Ik ben nu vast heel harteloos, heb geen gevoel in mijn donder etcetera etcetera. Maar Hotaru no haka deed het niet voor mij, ik vond de karakters een beetje vervelend en die broer had toch wel wat minder apatisch kunnen reageren? Het is een heel zielig verhaal, maar het deed me helemaal niets. Komt daarbij dat het een animatiefilm is. Niks mis met dat genre, maar de verbondenheid met het drama wordt door getekende Japanse poppetjes bij mij absoluut niet vergroot.

Last but not least: Vergeef me mijn mening, ok?

Wauw ! Nooit gedacht dat ik zo met zo een emotioneel gevoel naar een animatiefilm zou kijken. Laat de andere maar tranen bij de dood van Bambi zijn moeder ik neem dit wel. Veel menselijker !

Vanaf het begin kreeg ik al een enorme emotionele klap te verwerken. Waar dat blikje met de vuurvliegen wordt weggesmeten was een mooi voorbeeld van krop-in-de-keel moment. Je weet nog van niks maar toch heeft de film al meteen impact. Aan weinige gegeven.

Elke scène met de vuurvliegen was overdonderend: Kleurgebruik van de bovenste plank in combinatie met prachtige score en op-en-top drama. Meeleven met de 2 kinderen is zo geen probleem. Het is nooit opdringerig en mooi weergegeven. En op het einde kan je je enkel gelukkig prijzen dat je het nooit hebt moeten meemaken. Speciale vermelding nog voor de scènes met die harde tante. Alsof die kinderen nog niet genoeg meegemaakt hebben.

Enige minpunt dat ik moet opsommen is dat de montage op sommige momenten nogal van de hak op den tak is.

Blijft me de vraag resten: Wat zou er gebeurd zijn moest dit geen animatiefilm zijn? Ik weet dat er z'n versies bestaan, zal er me eens aan wagen.

4,5*

Laatste stem dit jaar...

Was weer een erg onroerende maar ook een zeer dramatische film. Echt geen film om te gaan kijken als je depresief bent, of vrolijk. Maar toch voel je in eerste instantie niet echt veel tijdens het kijken. Maar als de film eenmaal verwerkt is en je denkt er de volgende dag aan, dan gaat het toch niet in je koude kleren zitten. En vooral als je aan het trieste eindscene denkt.

Het verhaal is erg mooi maar ook gewoon keihard. Het volgt de broer met een veel jonger zusje die na die bombardement op hun stad met zijn tweeen moeten overleven op het platteland. Broer weet al dat hun moeder zwaar verminkt is en uiteindelijk sterft maar dat bespaard ie zijn zusje, en wat ook heel mooi is is dat die twee toch soms zoveel verdriet hebben dat ze niet eens kunnen huilen en door paranoia helemaal vrolijk zijn. Maar sommige scenes was het toch best wel tranen. Die rol van dat zusje was ook erg schattig en onschuldig en het was echt een drama waneer ze stierf aan het voedselvergiftiging (als ik het goed begrijp) en dat ze door der oudere broer gecremeerd werd. Ja, werkt erg op je emoties, deze film. Hoe dramatisch het ook is. Zulke dingen gebeurden natuurlijk echt en deze film zie ik toch wel als een soort medeleven van de oorlogsslachtoffers.

Verder zagen de beelden er ook mooi uit en is ie ook heel stijlvol maar ook op een droevige wijze getekend. Lijkt trouwens ook alsof deze film 2 eindes moest hebben. Aan het begin zie je Seita en Sesuko in de trein en dan komt die lichtflits van die val van de atoombom (zullen ze natuurlijk niet overleven), en aan het einde sterft het Sesoku aan voedselvergiftiging. Hoe zit dat precies in elkaar?

Verder een hele emotionele film. Pas op met hoe je je voelt waneer je deze wilt zien. Een van de zeer betere anime.

4,0*

Leuke animatiefilm, wel eentje met een tragische noot.

Grave of the Fireflies begint niet helemaal perfect voor mij, had echt even 20 minuten nodig om erin te komen. Daarna begon het leuker voor me te worden en begon ik ook serieus mee te leven met de personages.
De film is realistisch, hard, dramatisch, zielig, lief, vrolijk en tragisch tegelijk. En dat voor een tekenfilm! Soms wordt er bij bepaalde slechte situaties wel heel erg de nadruk erop gelegd, maar het blijft mooi. Ook het einde liet raakte me, stom van mij om te denken dat het goed zou aflopen, dit liet veel meer indruk op mij achter.

Grave of the Fireflies/Hotaru no Haka heeft zijn doel wel getroffen bij mij!

3,5*

Tegenvallend. Na het goede Princess Mononoke heeft deze me toch wel teleurgesteld.

Manier van tekenen is niet voor me weggelegd en heb soms nog steeds moeite met zo'n anime in een taal die ik niet versta (bij non-animatie films heb ik dat veel minder), maar dat allemaal terzijde. (Die punten zouden me er namelijk niet van weerhouden om iets een geweldige film te vinden).

Opzicht een goed concept om zo'n drama-film om heen te bouwen, maar wil je dat in een animatie goed doen moet er toch wel moeite in gestoken worden (daar we ook geen 'echte' gezichtsuitdrukking zien en het voornamelijk op de emotie in de stemmen aankomt).

Sorry voor de liefhebbers, maar vind het pakweg de helft van de film erg traag. Ik krijg in het begin niet genoeg kansen om de personages te leren kennen, om dus maar over sympathie en dergelijke emoties te zwijgen. En het komt ook vooral in het begin zo geforceerd dramatisch over.

Om er eerlijk over te zijn, gebeurt er het eerste uur gewoon te weinig. Dat klinkt misschien 'harsh' maar als het al de nodige moeite kost om 'in de film te zitten', dan draagt dat niet echt bij aan aandacht vasthouden.

Na verloop van tijd werd het iets beter maar wanneer het eenmaal op gang leek te komen was het plots voorbij.

Score is geweldig en trekt het nog iets omhoog, maar verder wat mij betreft een fikse tegenvaller.

Het bekijken van deze animatiefilm heb ik jarenlang uitgesteld omdat ik hier helemaal niets van verwachtte. Nu eindelijk bekeken en wat ik er van verwacht had klopte precies. De animaties konden mij absoluut niet bekoren en als het zeer sentimentele verhaalje je ook nog eens niet kan raken; wat houd je dan nog over? Niet veel eigenlijk. Alleen de soundtrack die vond ik net zoals bij zo vele Japanse anime erg mooi. Die wilde deze film af en toe nog wat sfeer geven maar die momenten waren wel erg schaars.

Kort samengevat; deze film was het dus niet voor mij, dit ondanks het zeer hoge gemiddelde op Moviemeter. Van alle Japanse anime die ik gezien heb vond ik deze zonder meer de minste.

2,0*

Nadat mijn 1e animefilm flink was tegengevallen, nu dan misschien een klein lichtpuntje aan het einde van een lange, donkere tunnel.

Deze anime was een stuk serieuzer en misschien om die reden ook beter te pruimen voor mij. Nog steeds ben ik niet overtuigd of gegrepen door dit genre, maar misschien is er hoop.
De film begint erg goed. Een mooi neergezet stukje oorlog. Het drama is prachtig in beeld gebracht en je kan je heel goed inleven in de hoofdpersoon. Wat volgt is jammergenoeg een heleboel drama die niet altijd even boeiend is. Sommige scènes zijn zelfs langdradig te noemen...

Wat vooral het probleem bij anime is, voor mij dan, is het overbrengen van emoties. Doordat je toch beperkingen hebt in het visuele, moet er flink geoveracteerd worden om het goed over te brengen. Dit komt niet altijd ten goede aan de film.
De muziek is van tijd tot tijd goed, maar zo rond het einde kwam er gezang bij. Waarschijnlijk is dat niet echt mijn ding. Het Home Sweet Home was al helemaal een flinke aanfluiting.

Seita en Setsuko zijn goed neergezet. Alhoewel Setsuko aan het einde wel erg irritant werd. De personages zijn gewoon goed en niks anders dan lof daarvoor.

Tegen het einde aan werd de film wel minder interessant en er gebeurde geen dingen die ik niet van tevoren al aan had zien komen. Natuurlijk gaat het mis.
Vanwege de speelduur is het echter nog goed te doen en bereikt de film niet het 'ik ga straks in slaap vallen'-punt.

Iets te sentimenteel en iets te voorspelbaar, maar voor de rest toch een voldoende.
3,0*

Zelden heeft een animatiefilm van welk kaliber dan ook, mij zo aangegrepen als Grave of the Fireflies (GotF).

Waar productiewaarde af en toe te wensen overlaat (12 frames p/s, veel loops), maakt GotF alles goed door een ijzersterk verhaal met evengoede personage's, uitstekende soundtrack en een nagenoeg perfecte mix van de eerdergenoemde aspecten en een erg zwaar thema.

Dit is de kracht van deze film. Een zwaar en zwart oorlogsverhaal in combinatie met de kleuren en aandoenlijke personages. Het maakt de impact des te groter, omdat de film op deze manier je vanuit een onverwachte hoek weet te pakken.

En zo maakt GotF vaker gebruik van dit principe. Leven in de natuur en het stadse leven. Armoede en welvaart, en bovenal kwaad en onschuld.

Ik was zeer onder de indruk. En voor de verandering zie ik dat terug in de hoge notering in de Top250! Zeer gepaste plaats voor deze aangrijpende anime.

Ik weet nog wel de eerste keer dat ik deze film heb gezien. Ik was al enige tijd anime aan het kijken met een vriend, die mij in aanraking heeft gebracht met het genre. Na gezamenlijk series als Death Note, Fullmetal Alchemist en Monster gekeken te hebben, was het een beetje de vraag wat we nu zouden gaan kijken. Waarop hij zei dat hij nog wel een film had dat als een klassieker gold en wat wel een leuk "tussendoortje" zou zijn. Dat was dus Hotaru no Haka, hetgeen op mij insloeg als een bom en nog steeds veel meer indruk op me maakt dan eerder genoemde series.

Na het zien van enkele Takahata-films afgelopen tijd kreeg ik weer eens zin om deze op te zetten. Mooie gelegenheid ook om er iets over te schrijven, want de film stond al voordat ik begon met het schrijven van mijn meningen op deze website in mijn top 10 en ik heb er daarom nog iets over geschreven. Dat doe ik namelijk het liefste vrij kort na een kijkbeurt..

Ook nu weer een ontroerende ervaring. Setsuko is voor mij met afstand het schattigste Ghibli-meisje en de prestatie van de stemactrice (die volgens de Japanse wikipedia pas zes was toen ze de stem insprak) is bijzonder overtuigend. De animatie is redelijk, maar soms krijg je toch echt mooie beelden te zien. Met name weet Takahata ons hele mooie beelden van het platteland voor te schotelen, iets dat al eerder opviel bij Omoide Poro Poro en Pom Poko. De kracht van deze film zit vooral in de het tonen van levensechte kinderen, waardoor het leed dat hen overkomt echt hartverscheurend wordt.
Bijzonder aangrijpend vond ik de scene waarin Setsuko het graf voor de vuurvliegjes maakt, want mama ligt toch ook in een graf, en dan de korte flashback van hoe moeder letterlijk in een massagraf gegooid wordt. Of de man die Seita de doodskist voor zijn zusje verkoopt en heel blij vertelt hoe je het beste een kind kan cremeren. Erg pijnlijk. De mooiste scene is nadat ze overleden is de terugblik op een spelende Setsuko.

Het enige dat jammer is, is dat de muziek, die op zich niet zwak of storend was, niet positief kon bijdragen aan de sfeer zoals bijvoorbeeld bij Omoide Poro Poro. De vijf sterren blijven ruimschoots staan, maar voor de top 10 positie vrees ik wel.

Bijzonder en bewonderenswaardig. Zit 'm uiteraard vooral in de wrange wending die het neemt op het moment dat de twee bij hun tante verblijven. De keuze laat eigenlijk al het zielige en zoete dat aan een verhaal over kinderen in oorlogstijd kleeft, grotendeels verdampen. Wat rest is toch een behoorlijk bittere mix tussen persoonlijk en oorlogsleed; een bikkelharde afrekening.

Het Home Sweet Home zomaar misplaatst had kunnen zijn. Hier legt het je definitief op die pijnbank. En dat voor een tekenfilm met aquarelletjes en poppetjes met grote ogen en grote tranen. Klinkt wat badinerend, maar veel menselijker dan HNH komen ze niet. Pet af voor Isao Takahata én Akiyuki Nosaka.