Streets of Fire (1984)

Walter Hill heeft met Streets of Fire een strip(achtige) verfilming gemaakt, waarin hij de muziek en looks van de jaren '50 erg veel aandacht geeft.

Door de looks van deze film steekt hij boven de rest van dit soort "red een vrouw uit de handen van een kwaadaardige bende" films. Het helpt ook dat de cast erg leuk is. Vooral Willem Dafoe is erg goed, maar ook de kleine bijrol van Bill Paxton is erg grappig.

3,5*

Walter Hill's videoclip.

Het leuke aan deze magere actiefilm vol onlogica, zijn de sfeer en muziek. Een en ander doet vol weemoed denken aan de tijd van Madonna en kornuiten. Niet in de laatste plaats omdat de popmuziek en rock &roll van uitstekende kwaliteit zijn. Met dank aan Dan Hartman & The Sorels. De cast is dat helaas niet, maar de film vermaakt wel.

Redelijk.

Willem Dafoe alleen gekleed in zwartleren rubberen tuinbroek, dat beeld krijg in NOOIT meer van m'n netvlies af!

En Bill Paxton, hoe klein de rol ook is, altijd denk ik 'VERREK, dat was BILL PAXTON'!!! En inderdaad, het was Bill Paxton, in een supermini bijrolletje, maar toch... Clyde The Bartender RULES!

Voor de rest, alleen maar goede herinneringen aan deze film. De muziek steelt de show, Ry Cooder, WOW!!! En de heerlijke vette, vetgekuifde Rock 'n' Roll dreunen, het is TE mooi! Retro-fifties á la eighties, dan krijg je dit. En dat is vet!

Het verhaal is simpel: een stadje wordt geterroriseerd door criminelen. Het ex-liefje van een gedesillusioneerde lone wolf -een beetje té onderkoelde Snake Plissken-achtige rol van Michael Paré- wordt geschaakt door de bendeleider -een heerlijk schmierende greasy vetkuif Willem Dafoe. Het huidige slijmerige vriendje -Rick Moranis kan óók een slijmbal neerzetten, maar hij blíjft een sul- van het ex-liefje schakelt 'Plissken' in om het meisje te redden... Ennn, dawast zo ongeveer.

Toch weet Walter Hill hier een belevenis van te maken. Hoewel je eigenlijk van minuut 1 af al weet hoe het af gaat lopen, ga je er toch voor zitten, en wordt je tot op de laatste seconde vermaakt! Van de vette jaren'50 motoren, de heerlijk foute motorbende sowieso, het zó verschrikkelijk foute groepje 'helden' dat het tuttige zangeresje moet gaan redden, de über-stoere leger-lesbo, de hulp die ze krijgen van The Sorels, het rock 'n' roll bandje van donkere jongens, helemaal tot aan de over-the-top sledge hammer fight! Het is allemaal prachtig! En dat alles overgoten met een saus van broeierige sax en smerige rock 'n' roll klanken!

Er had misschien iets meer bloot, of sex, of sax, of rans ingekund, maar dat mag 'm de pret niet drukken. Walter Hill heeft door de jaren heen heel wat vette films afgeleverd, en dit is zéker een van de vermakelijkste!

Voor vuige Rock 'n' Roll, ronkende motoren, wodka-drinkende leger-lesbo's -McCoy!, Clyde the Bartender, én de bevetkuifde zwartrubberen tuinbroek-drager Willem Dafoe, 4.5 ingevette ster!

Aiaiaiai, wat is dit alweer lang geleden.

En wat een geniale film is dit nog steeds. Wel een ietsje doordat het wel een ontzettend brok jeugdsentiment is. Maar toch ook door de onvergetelijke scenes - de overval en de vechtpartij, om maar eens mee te beginnen. De heldenrol van Michael Paré, de allesovertreffende badguy van Willem Dafoe, en de ultieme damsel-in-distress Diane Lane.

De soundtrack speelt een grote rol vanzelf. Die heb ik indertijd ook meteen gekocht - en dat viel nog niet eens mee, je had toen nog geen webwinkels . En verreweg het beste nummer, Sorcerer, staat op de soundtrack niet in dezelfde geniale versie als die in de film zit. En de versie van Stevie Nicks, die het nummer schreef, is al helemaal niet om aan te horen.

Mooie foute stijl - er is natuurlijk nooit een tijd geweest dat alle stijlelementen die we zien tegelijk over straat liepen, van de jaren-50 politieuniformen tot de rubber tuinbroek van Willem Dafoe inderdaad, of de big-hair kapsels van de meiden en de ouwe auto's. En mooi blauwig allemaal om de nachtsfeer te benadrukken.

Het plan was ooit dat dit de eerste van drie films zou worden. Jammer dat dat er nooit van gekomen is.

Beetje lastig te plaatsen vind ik deze film.

Bij momenten cool en leuk, maar daar tegenover ook een dertien in een dozijn verhaaltje wat af en toe meer weg had van een musical dan van een actie film. Hij deed me ook vaak aan zo een typisch Amerikaanse strip denken.

Goeie muziek dat zeker wel, Ry Cooder. Vreselijk waren de nummers die Ellen Aim bracht, niet om aan te horen en ze zong ze compleet uit pfew..

The Sorels vond ik geweldig met hun 'I can dream about you' van Dan Hartman.

Alles bij elkaar een keer leuk om gezien te hebben deze mix van actie, retro en muziek. Maar het verhaal, de acteerprestaties en sommige personages zoals het manwijf McCoy vond ik niet echt geweldig.

2,5 sterren

Fantasietje van Walter Hill die zijn jeugdsentiment in één film heeft weten te proppen. Het levert een een rock-'n-roll fabel op waarin onder meer de jaren '50 de jaren '80 ontmoeten. Gave auto's, ronkende motoren, kogels die de boel onmiddellijk laten exploderen en veel muziek. Staat er niet een band op te treden, dan is het wel Ry Cooders bijdrage die onverminderd staat te pompen, terwijl ondertussen de cast op theatrale wijze hun coole zinnetjes uitspuwt.

Met een onbekende stad die baadt in neon lichten, opvallende locaties en dito aankleding (met name Dafoe) creëert Hill een compleet eigen wereldje met een aalglad zangeresje als een soort MacGuffin en uiteraard een onvermijdelijke climax tussen beide haantjes. Een bonte verzameling die absoluut z'n momenten kent, maar als geheel om één of andere reden ook weer niet zó tot de verbeelding spreekt. Van Wagnerian rock krijg ik in ieder geval de kriebels.

Walter Hill heeft echt geweldige films gemaakt want ook deze is top! Heerlijk cheesy sprookjesverhaal, vette aankleding '50/'80, foute kapsel en veel ontploffingen. De hoofdrol wordt vertolkt door de soundtrack van Ry Cooper, maar de andere nummers van Fire Inc. e.d. zijn ook een lust voor het oor. De cast is ook erg leuk, Michael Paré kan weliswaar niet acteren maar hij zet toch een lekkere cynische goodguy neer. Ook Dafoe, Lane, Moranis en Madigan zijn top. En het speelt zich af in een prachtige rokerige neon wereld.

Toch raar dat deze zo onder de radar is gebleven terwijl andere 80's muziek films (Blues Brothers o.a.) bij het grote publiek enorm bekend zijn. Toch wel een 4,5* waard!

Over de film kan geredetwist worden.

Maar die soundtrack.. Soms vlámmen soundtracks. Dan komen ze ongelofelijk binnen.

Diane Lane in volle wasdom. Intens genieten.

Tarantino wist me zo'n zelfde kippenvelmomentje te bezorgen door "Cat People (Putting Out Fire)" te laten horen als Mélanie Laurent zich optut voor de finale.

Fantastisch.

Streets of Fire

is 80's dna.

Mocht U zich afvragen hoe het was om de adolescentie te beleven in de computerarme jaren 80 (MS DOS iemand ?) hier dan een paar momenten : ik zag het jonge onbekende groepje The Simple Minds op een festivalweide in Torhout, de slogan 'weg met die bommen, godverdomme' was overal te horen en de beeldschone maar onbereikbare buurvrouw dook voor het eerst op. Maar het allerbelangrijkste feit was wel dat ik gedurende mijn studieperiode een introductie kreeg in actie films dankzij de professor Walter Hill. Deze filmmaker was een bescheiden vakman en regisseerde gedurende die periode 4 steengoede actiefilms. Allen onderschat, op een hoopje gegooid als banaal maar niemand zag dat Hill actie tot kunst maakte. Het zijn rechtlijnige, soms brutale actiefilms waarin de held zich al schietend een weg baant in het verhaal op zoek naar wraak. Vrouwen spelen vaak een secundaire rol. Studeren kreeg plots een andere betekenis. Mijn leerstof bestond uit : 48 hrs (tandem Nolte/Murphy zorgt voor humor – de scene in de redneck bar is een klassieker !), Extreme prejudice (arm der wet tegen de code van huurlingen met een spectaculaire shoot out finale) en Red heat (tandem Swarzenegger/Belushi - koude oorlog als achtergrond met onsterfelijke dialogen als I'm parked in the red zone, no offense ! ). Maar onze favoriete Walter Hill film is wel Streets of fire. Zet uw schrap voor een volle 93 minuten adrenalinestoot. Deze prachtige gestileerde film bezit één van de meest opwindende openers in de filmgeschiedenis – die stuwende muziek, die felle neonkleuren, die flitsende montage, die beelden … alles zit juist om aan het scherm gekluisterd te worden. Dan komt de held. De harde bolster met zachte pit. Zo wilden wij door de jaren ’80 gaan. Zelfs al was het in een jeansvest zonder mouwen met een embleem van de rockgroep Kiss op de borstzak genaaid. Een held naar ons hart : Een zwijgzame vreemdeling met een gebroken hart, een banneling van de maatschappij. Je voelt dat Hill geboren had moeten worden in het wilde westen want het is niet moeilijk om parallel te trekken met de gunfighter. Zijn western The long riders was trouwens zijn chef d'oeuvre, zijn meest artistieke film en bevat een ongelooflijk slow motion shoot out die onze adem telkens doet stokken van spanning. SOF kreeg weinig aandacht bij de release. Het was inderdaad een ietwat ongewoon project – zoals het op de generiek te lezen is : een ode aan de rock and roll. Iedereen verwachte blijkbaar een nieuwe Footloose (een romantisch niemendalletje met popsongs en dans – het kwam een tweetal maand eerder uit en natuurlijk de hype van het moment) maar Hill maakt er zijn eigen (actie)film van. Opnieuw een buddy structuur (de kibbelende Michael Paré en voor deze ene keer een vrouwelijke gezel Amy Madigan), het cynisme van de personages, het morele dilemma van de held (geld of liefde), een score van zijn compaan Ry Cooder en een zoals steeds uiterst verzorgde fotografie. De film was dan ook zijn tijd ver vooruit. Hill gebruikte de video clip esthetiek (Noteer, beste filmliefhebbers, MTV stond nog in zijn kinderschoenen) zoals de scene ergens in het midden van de film met de song Sorcerer. Een universum dat sterke gelijkenissen met de jaren '50 (kledij, décor zoals diners, auto's) vertoonde gecombineerd met de eighties rock van Stevie Nicks en Jim Steinmann (hij schreef én produceerde ook de hit a total eclips of the heart van bonnie tyler dat jarenlang de bom op onze lokale scoutsfuifen was) zorgde voor verwarring. Was dit nu een actiefilm of een musical ? Hill is van alle markten thuis (producer en screenwriter van Alien en Aliens - zie nr 88) en ook op zijn palmares prijken er uiteenlopende genres (van de comedie brewster millions tot het ingetogen drama Crossroads) maar in de jaren '90 verwaterde zijn carrière (met als dieptepunt undisputed waar hij werd ontslagen). In de jaren 2000 maakte hij een comeback met - de circel is rond - de western (de schitterende tv serie deadwood en tv film broken trail). Hij kreeg zelfs opnieuw een actiefilm op poten bullet to the head. Maar daarna was het weer een film die straight to video werd gedropt. Ook SOF flopte aan de box office. De film heeft natuurlijk zijn zwaktes nl de brave actie (men wilde een PG notering en er valt geen enkele dode) wat de geloofwaardigheid doet verzwakken en het mager verhaaltje (comic book allures – Hill is altijd een fan geweest van stripverhalen). Maar het einde is puur goud : de held krijgt niet het meisje, meer nog hij keert de schone deerne zijn rug toe en gaat nieuwe horizonnen verkennen. We hadden het al gezegd : een held naar ons hart. Eind goed al goed want Mr Hill kreeg dan toch nog waardering dankzij het festival van Gent die tijdens de editie van 2007 een lifetime achievement award als bekroning uitreikte. En de jaren 80 ? Het was zoals de song in de generiek : nowhere fast.

uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 72 : Streets of fire

Goeie film waarin een zangeres wordt ontvoerd door een motorbende. Het verhaal is wat aan de simpele kant, maar dit wordt goedgemaakt door de vlotte en hier en daar stijlvolle montage. Een mooie aankleding (een soort mix van de jaren '50 en jaren '80). Stoere personages en stoere muziek. Willem Dafoe doet het leuk als de bad-guy. Een nipte 4.0 sterren vanwege het begin- en eindnummer.

Bijzonder fraai camerawerk van Andrew Laszlo maakt vooral de actiescènes in het eerste uur van deze vermakelijke pulpthriller een lust voor het oog. Met felle primaire en secundaire kleuren flitst het verhaal aan je voorbij, terwijl Willem Dafoe - in één van zijn eerste filmrollen - een memorabele schurkenrol neerzet als de leider van een motorbende die een concert verstoren en rockzangeres Ellen Aim [Diane Lane] ontvoert. Ellens manager en vriendje Billy Fish [Rick Moranis] doet een beroep op Tom Cody [Michael Paré], een huurling en tevens Ellens ex-vriendje. Maar Tom doet niets voor niets en ziet zich bovendien opgezadeld met McCoy [Amy Madigan], een eigenzinnige jongedame die niet met zich laat spotten. Het is jammer dat de stijl in het laatste kwart wat wegzakt en dat de film uitgaat als een nachtkaars, maar dit is grotendeels scherp gemonteerd, prachtig vormgegeven en regisseur Walter Hill zorgt ervoor dat het acteerwerk van zijn cast aansluit bij de luchtige toon van deze amusante actiethriller. Let op Bill Paxton als een barman met iets teveel praatjes!

Deze Actie / Misdaad film (Muziek is zeker ook van toepassing, want er zit zeer veel muziek in en dat o.a. geschreven door Stevie Nicks en Jim Steinman) heb ik vroeger in de jaren 80 eens gezien en het enige wat ik me daarvan nog kan herinneren was Willem Dafoe, want die loopt in deze film namelijk rond in een zwarte PVC overall met daaronder niets aan. Het was dus hoog tijd om deze film weer eens te herzien en bovendien kijk ik graag naar pulpfilms uit de jaren 70 en 80 en dit is in wezen ook een typische B-film die zich afspeelt in de jaren 1950-60 en welke up-to-date is gebracht door een opwindende rock-score van gitarist Ry Cooder.

In dit Rock-'n-roll-achtige neo-western verhaal van bekende regisseur Walter Hill (o.a. "The Warriors (1979)", "Southern Comfort (1981)" en "48 Hrs. (1982)"), wordt zangeres Ellen Aim (Diane Lane) ontvoerd door de motorbende "The Bombers", onder leiding van Raven Shaddock (Willem Dafoe). Haar manager en tevens huidige vriend, te weten Billy Fish (Rick Moranis), stuurt "lonesome cowboy" Tom Cody (Michael Paré), die tevens haar vroegere minnaar was, achter de kidnappers aan om haar te bevrijden. Hij trekt samen met Billy Fish erop uit om haar te redden en krijgt daarbij hulp van de vrouw McCoy (Amy Madigan), die uit het leger afkomstig is.

Het eenvoudige verhaal in stripboekstijl (zag er visueel best fraai uit, hoewel ik het soms wat te donker vond) weet best te vermaken en te boeien en bevat ook de nodige "The A-Team" achtige actie (o.a. het beschieten van motorrijders, wiens motoren dan exploderen) waarbij geen doden vallen en is verder ook rijkelijk voorzien van veel Rock-'n-roll muziek en sommige van deze muziek wordt op een leuke manier vertolkt (o.a. tijdens de opening en op het einde) door de mooie Diane Lane (begeleidt door band), waarbij het gelijk opvalt dat zij het niet echt zingt. Zij Playbackt namelijk, want haar nummers werden gezongen door Laurie Sargent, wiens stem inderdaad wat wegheeft van Ellen Foley, die vroeger heeft samengewerkt met Meat Loaf.

De enige band die wel echt optreedt in deze film en dan in een bar, is de Rock-'n-roll band "The Blasters", die op een geweldige manier begeleidt werden door sexy danseres Marine Jahan (volledig in het zwart) en die tijdens het dansen ook een paar keren haar borstjes laat zien (zitten dan wel nog achter een visnet-achtig shirt) aan het publiek en die dan juichen. Het bekendste nummer wat te horen is in deze film is overigens "I Can Dream About You" (stond destijds vrij hoog in de Top 40) van Dan Hartman en dit nummer werd op leuke wijze uitgevoerd door de fictieve band "The Sorels", bestaande uit vier donkere jongens, die ook een rolletje hebben in het verhaal.

Het verhaal draait eigenlijk vooral om een handjevol iconische persoonlijkheden die het leuk deden, te weten hoofdrolspeler Michael Paré als de stoere en dappere Tom Cody die rondloopt in een trenchcoat, Amy Madigan als de bierdrinkende en stoer pratende McCoy die ook haar mannetje staat, Rick Moranis als de bebrilde en netjes geklede manager Rick Moranis, Diane Lane (die destijds 18/19 jaar was) als zangeres Ellen Aim en Willem Dafoe als de haaien-mondige gek Raven Shaddock, die de slechtste bende in de stad leidt en die dus o.a. rondloopt in een in zwarte PVC overall. Op het einde vechten (wat wel zeer voorspelbaar was) hij en Michael Paré tegen elkaar met o.a. hamers.

Verder is het leuk dat Bill Paxton (helaas te vroeg gestorven) een rolletje heeft als barman Clyde en ook is het leuk dat Deborah Van Valkenburgh (speelde namelijk ook mee in "The Warriors (1979)" een rol heeft in deze film als Reva Cody, oftewel de zus van Tom Cody die werkt in een restaurant. En verder zien we ook nog de kleine piepende maar sexy Elizabeth Daily als Baby Doll (een flut rol overigens) en muzikant en acteur Lee Ving in de rol van Greer, die deel uitmaakt van de motorbende "The Bombers".

Hoewel deze Actie / Misdaad film inmiddels wat gedateerd is, is het zeker nog een leuke film om naar te kijken (duurt ook maar 90 minuten) en zeker vanwege de vele Rock-'n-roll muziek die zeer leuk en mooi wordt weergegeven en daarom krijgt hij ook 0,5* hoger dan ik eigenlijk wilde geven.

Die momenten met muziek en elliptische montage zijn echt fantastisch. Sowieso onderscheidt de film zich door de heerlijke soundtrack en in mindere mate de editing. Verder ook mooi geschoten en het zwakke acteerwerk en de foute dialogen maken het alleen maar leuker. Ondanks de muziek ook ergens wel een Carpenter sfeertje. Plot is behoorlijk uitgekleed en had meer mee kunnen worden gedaan maar verder fijn hoor.

Een held uit een stripboek. Dat is althans hoe regisseur Walter Hill zijn hoofdfiguur Tom Cody kenschetst. Samen met Larry Gross met wie hij ook aan 48 Hrs. (1982) werkte, schreef hij het script voor Streets of Fire. Een rock ’n roll sprookje.

De film is een mengeling van fantasie en werkelijkheid. Hill mengt de hyperrealiteit van een stripverhaal met het surrealisme van een sprookje en plaatst zijn verhaal in het design van een jaren 80 muziekvideo. De vertelstructuur en het set design kunnen de vergelijking met een sprookje of stripverhaal goed doorstaan. De universele elementen kloppen. Cody is de sterke held die in een weinig kansrijke positie zijn dame in nood uit de klauwen van het kwaad moet zien te redden.

Cody wordt gespeeld door Michael Paré. Hoewel ik hem niet geweldig vind acteren, komt zijn cynische façade wel goed tot uiting. Om zijn status als held te bevestigen vindt hij in Willem Dafoe een heerlijk overdreven gespeelde diabolische vijand. Het meisje in nood is met Diane Lane wat aan de saaie kant. Ik had die rol graag gegund aan Deborah Van Valkenburgh, die in The Warriors ook al zo lekker haar ding deed.

Walter Hill geeft in een interview aan dat hij het schieten van de muziekscènes lastig vond. Begrijpelijk, want totaal niet zijn stiel natuurlijk. Het resultaat mag er echter best zijn. De optredens van Lane en haar band zijn muzikaal niet bijzonder (te gepolijst, te jaren 80) maar de gekozen visuele stijl (de videoclip zoals je die vaak op MTV tegenkwam) barst van de energie. Van een andere orde is de verschijning van het bandje “The Blasters”. Goeie rauwe muziek met natuurlijke dynamiek. The Blasters spatten van het scherm. De filmscore is verder kwalitatief bijzonder goed. Ry Cooder voegt met zijn ingetogen bluesy stijl een intens gevoel van neerslachtigheid, van dreiging, van beklemming maar ook van woest plezier aan de beelden toe.

Beelden, muziek, montage en typecasting. In deze film past alles heerlijk bij elkaar. Fijne film.

Loop er niet zo wild van. Walter Hills urban western of zoals hij het zelf noemt, rock 'n roll fable, heeft een graatmager verhaal en de personages zijn grove karikaturen... Dat zijn niet bepaald assets voor een sterke film, die ook grandioos flopte destijds. Intussen is dit een begeerde cultfilm geworden door de muziek en de aparte videoclip stijl van Hill. Enige grote en origineel gevonden pluspunt is dan net wat je niet verwacht : de romance. Eerder dan Ellen terug in de armen van de held te doen lopen, laat de held haar in de steek om haar een carrière te gunnen.. Streets of Fire heeft wel zijn momenten maar aan meer dan 3* raak ik niet.

Als je de poster ziet weet je al genoeg. Stijlvolle jaren 80 sleaze met net genoeg budget om goede acteurs en productiewaarde samen te brengen tot een geweldige film. Ergens in de jaren 90 is het mis gegaan met Hill. Streets of fire is een van zn laatste vlammende films.

Er is voor het flinterdunne verhaaltje een aardige rolbezetting, met een piepklein rolletje voor Bill Paxton. Maar het was niet helemaal mijn ding. Erg anachronistisch om jaren 80 pop/rock in een film te plaatsen waarin alle auto's uit de jaren 50 en 60 komen, net als motorbendeleden met vetkuiven en rock'n'roll liedjes. Aardig gefilmd maar het blijft een hoop geneuzel voor een beetje pief paf poef, zeker als je niet zoveel met de muziek hebt en dat begon voor mij helaas al in de lange beginscene, die meteen als videoclip fungeerde. Dafoe (immer de bad guy in de 80s) loopt er bij met een leren pak dat nog maar net was afgekeurd voor de Village People.

Geef mij maar The Warriors. Beklemmender, kleurrijker en (hoewel minstens even stripachtig!) overtuigender in het schetsen van een stoere, stijlvolle onderwereld.

Tegenvaller ! De opening wordt verzorgd door hoofdrolspeelster Diane Lane met haar rockgroepje waarbij je heel de song kunt horen. Daarna volgt meteen de ontvoering van Lane door Raven ( Willem Dafoe ), de leider van een motorbende. Tom Cody (Michael Paré) wordt door zijn zus Reva ( Deborah Van Valkenburgh ) om hulp gevraagd om Diane terug te bevrijden van de motorbende. De stad lijkt meer een setting van decors dan eigenlijk een echte stad en dat gevoel is ook bij andere dingen vaak aanwezig. Iets te gemaakt en realiteit ontbreekt wat. Michael Paré als hoofdrolspeler weet niet echt te boeien en echt spannend wordt het niet. De film eindigt net zoals het begin met liedjes met onder meer I can't dream about you van Dan Hartman en een pover slotlied van Lane. 5/10

In mijn jeugd aantal keer gezien en goeie herinneringen aan. Nu na ruim 20 jaar herzien op 4K van ShoutFactory met Dolby Vision&Atmos. Prachtige uitgave zowel beeld als geluid.

Jammer dat deze film zo onbekend is bij veel mensen, niemand praat hier nog over. Film heeft niets aan kracht verloren. Verhaaltje is simpel, maar het is de sfeer, de fotografie en de muziek die het naar een hoger level pusht. Coole rol van Paré (I like his attitude) die een cliché einde vermijdt. Lane als gekidnapte popster, mooie vrouw was dat toch. Een jonge Dafoe als badguy en tevens leider van de motorgang in z’n eerste grote rol. Moranis als het nieuwe vriendje van Lane die in zijn ogen, in tegenstelling tot Paré, z’n zaakjes wél voor elkaar heeft. Twee jaar later speelt hij in nog een geweldige muziekfilm ‘Little Shop of Horrors’. Tot slot een kleine maar hilarische rol voor Paxton als bartender met een hoop praatjes en een zwarte voortand.

Voor nu een 8, maar waarschijnlijk bij een nieuwe herziening (wat denk ik niet lang zal duren) nog een halfje omhoog.

Streets of Fire, a Rock and Roll Fable, maar ook een hidden gem from the 80’s!

Deze eighties hit film weer eens herzien op de prachtig geupgrade 4k versie.

En het blijft een heerlijke sfeervolle film.

Met aktie en zang over een motor bende die de boel terroriseren in deze stad, en er hulp uit onverwachte hoek komt door de stoere en onverschrokken Tom Cody een grandioze rol van Michael Pare die een grote eighties film ster was met een goed charisma en hij ingehuurd wordt door Billy Fish gespeeld door de beroemde film komiek en film ster Rick Moranis bij vele bekend door zijn rollen in de eveneens beroemde eighties films Ghostbusters en Honey i shrunk the kids en Little shop of horrors.

Streets on Fire is een echte eighties film, van kwaliteit.

Een heel leuk verhaal en vele bekende film sterren passeren de revue uit die tijd.

En te gekke film muziek.

Ook heel leuk de toen bekende eighties zangeres E.G Daily in een kleine rol te zien spelen.zij had toen een grote hit song in 1986 met de song Say it, say it.

Weer van genoten deze eighties klapper.