Streets of Fire (1984)

deze is wel erg cool

Deze film viel me echt tegen. Kon er niet echt goede acteerprestaties in zien, vooral die vrouwelijke soldaat was om van te gruwen. Door de VARA-gids eveneens geprezen om de goede muziek, maar ik kon niet echt de hand van de geweldige Ry Cooder erin zien.

Matig plot en acteerwerk wordt helemaal goedgemaakt met prachtig camerawerk, scherpe energieke montage, coole sfeer en muziek 3*

Streets of Fire a rock and roll fable, zo werd deze film aangekondigd in 1984. De film was naar mijn mening zijn tijd ver vooruit, in 1984 werd zij namelijk door de critici nogal afgekraakt en trok de film niet het publiek welke het verdiende. Ik heb hem toen gelukkig wel gezien, daarna nog Eén keer op tv, hopelijk kan ik de film ooit op dvd bestellen. Wat maakt deze film nu zo bijzonder, niet het verhaal dat is waarschijnlijk al 100 keer eerder en beter verfilmd, niet het acteren, behalve Madigan en Dafoe is het tenenkrommend. Het is de combinatie van verhaal, locaties, aankleding, actie, camerawerk, maar bovenal de muziek maakt deze film tot een (bijna) meesterwerk. Doordat de hoofdrolspeler absoluut verkeerd is gecast, heb eigenlijk nooit begrepen wat Pare in een film doet, haalt de film niet de maximale score.

Hill is naar mijn mening een zeer ondergewaardeerde regisseur die niet de bekendheid van bijvoorbeeld Scorsese, Tarantino of Spielberg geniet maar zowel voor als na SOF absoluut goede films afleverde, denk daarbij aan Southern Comfort, Long Riders, Warriors en aan bijvoorbeeld de beide 48hrs films met Nick Nolte en Eddy Murphy.

Hill regisseert SOF met strakke hand, nergens valt het tempo stil en er zitten geen onnodige scènes in, daarnaast is de belichting in de film heel apart, het ene moment denk je aan een situatie in de jaren 50 of 60, het volgende moment waant de kijker zich in de toekomst. Heel opvallend aspect was de aparte kostuums, zeer futuristisch en een heel groot contrast met bijvoorbeeld de auto’s die worden gebruikt.

Maar de muziek vormt gedurende de hele film het absolute hoogtepunt van de film, vooral Tonight is what it means to be Young en Sorcerer zijn absolute topnummers, het gekke was dat in 1984 de soundtrack van de film in Nederland niet te krijgen was, heb hem toen dan ook via een speciaalzaak besteld. De gehele muziek werd gemaakt door Ry Cooder de favoriete componist van Hill, in eerste instantie zou James Horner de muziek schrijven, maar omdat Hill tot drie keer toe de ontwerpen van Horner afwees kreeg hij zijn zin om Cooder in te huren. Ook Ry Cooder is ondergewaardeerd wanneer het gaat om schrijven van filmmuziek, hij heeft toch een indrukwekkende lijst achter zijn naam staan, waaronder een oscarnominatie als producer van de muziek voor Dead man Walking.

Deze film betekende voor Willem Dafoe en Rick Moranis de definitieve doorbraak, een jaar later zou Dafoe al verschijnen in To live and die in LA. Terwijl Moranis nog een keer in een muziekfilm zou opduiken als winkelbediende in Little shop of horrors.

Streets of Fire, een must see.

Ik vond de film best vermakelijk. Al moet ik zeggen dat ik de hoofrolspeler niet uit kon staan.... Ik vond het gevecht tussen Paré en Dafoe wel een beetje cliché, het was een beetje teveel van: goed overwint kwaad, dan kon je van tevoren al weten, ook als Paré zijn ex redt, knuppelt hij al die mensen moeiteloos neer. En de leider (Dafoe) is dan wat lastiger te 'verslaan', maar uiteraard lukt het hem wel makkelijk..... Dat was ook eigenlijk het enige wat me irriteerde, de sfeer was erg leuk gedaan, echt een mix van jaren '50, '60, '70, '80.... En de muziek was zeker ook goed, al mag die Diane Lane wel wat beter leren playbacken....

Hij is iig zeker de moeite waard om te kijken

3,5 *

Redelijke film die het van de sfeer moet hebben en niet van het acteer werk. Had de hele film het gevoel dat ik naar een soord sin city zat tekijken. Want het personage van Pare lijkt royaal op het personage van Clive Owen uit Sin City. de straaten hadden ook wel iets Sin City achtigs, de cafe's hetzelfde. weet niet als de film op het stripverhaal is gebaseerd, of de strip op deze film. mischien dat iemand het van jullie het weet, wanneer het eerste stripverhaal van sin city is verkocht??

Streets of Fire kwam in 1984 uit, ik heb Sin City nog niet gezien, dus kan niet oordelen. Maar SOF is niet gebaseerd op een strip, misschien is het wel andersom. De titel van Streets of Fire komt van een song van Bruce Springsteen, die later geen toestemming gaf om de song in de film te gebruiken. Aangezien SOF eerder dan Sin City uitkwam kun je dan beter stellen dat je naar een soort Streets of Fire zat te kijken.

Je vergeet ook nog `t zeer ondergewaardeerde ``extreme prejudice``.

Ook van de hand van actie-regisseur Hill.

1 van m`n favo regisseurs...en ja, alweer.....ondergewaardeerd.

old school, i like it.

En Walter Hill is ook 1 van mijn favo regisseurs.

Absoluut een topfilm. Ook is Walter Hill een van mijn favouriete regisseurs, met inderdaad "extreme prejudice" als ook "the warriors" als hele mooie voorbeelden hiervan. Inderdaad is de setting zeer grappig uitgevoert met al die tijdslijnen door elkaar heen, en de soundtrack met als hoogtepunten "Sorcerer" en "Never be you" zijn absoluut een sterke toevoeging aan de film.

Walter Hill heeft met Streets of Fire een strip(achtige) verfilming gemaakt, waarin hij de muziek en looks van de jaren '50 erg veel aandacht geeft.

Door de looks van deze film steekt hij boven de rest van dit soort "red een vrouw uit de handen van een kwaadaardige bende" films. Het helpt ook dat de cast erg leuk is. Vooral Willem Dafoe is erg goed, maar ook de kleine bijrol van Bill Paxton is erg grappig.

3,5*

Nostalgie filmpje, geen herkijkbeurt waard,

Walter Hill's videoclip.

Het leuke aan deze magere actiefilm vol onlogica, zijn de sfeer en muziek. Een en ander doet vol weemoed denken aan de tijd van Madonna en kornuiten. Niet in de laatste plaats omdat de popmuziek en rock &roll van uitstekende kwaliteit zijn. Met dank aan Dan Hartman & The Sorels. De cast is dat helaas niet, maar de film vermaakt wel.

Redelijk.

Sfeervol,maar die Paré kan niet acteren...

Herzien! Wat een geweldige film is dit. Hoe kan ik hier nu maar 3* aan gegeven hebben? Waarschijnlijk was de film zijn tijd vooruit.

Heerlijke eclectische cheesy jaren 80 film. De film begint en eindigt met een heerlijk pompeus rock nummer van Jim Steinman (die ook verantwoordelijk was voor de grote hits van Meatloaf en Bonnie Tyler) met tussendoor een soort Escape from New York achtige apocalypstische reddingsactie. Michael Pare is cool, en Diane Lane zet een lekkere babe neer als de gekidnapte popster. Heerlijk dat jaren 80 haar en die foute outfitjes. De film is prachtig gefotografeerd, vol neonreflecties in de natte straten en een hoop rook. En actie is ook tof, want elke auto of motor waarop geschoten wordt ontploft direct of vliegt in brand. Dat waren nog eens tijden.

Verder heeft de film een vette rock 'n roll soundtrack opgevuld met gitaarblues van Ry Cooder. En als we dan ook nog een hele jonge Willem Dafoe hebben als bad guy en zelfs Bill Paxton in een mini bijrol, hebben we met een klein meesterwerkje te maken.

Flinke verhoging naar een kleine 4,5*

Willem Dafoe alleen gekleed in zwartleren rubberen tuinbroek, dat beeld krijg in NOOIT meer van m'n netvlies af!

En Bill Paxton, hoe klein de rol ook is, altijd denk ik 'VERREK, dat was BILL PAXTON'!!! En inderdaad, het was Bill Paxton, in een supermini bijrolletje, maar toch... Clyde The Bartender RULES!

Voor de rest, alleen maar goede herinneringen aan deze film. De muziek steelt de show, Ry Cooder, WOW!!! En de heerlijke vette, vetgekuifde Rock 'n' Roll dreunen, het is TE mooi! Retro-fifties á la eighties, dan krijg je dit. En dat is vet!

Het verhaal is simpel: een stadje wordt geterroriseerd door criminelen. Het ex-liefje van een gedesillusioneerde lone wolf -een beetje té onderkoelde Snake Plissken-achtige rol van Michael Paré- wordt geschaakt door de bendeleider -een heerlijk schmierende greasy vetkuif Willem Dafoe. Het huidige slijmerige vriendje -Rick Moranis kan óók een slijmbal neerzetten, maar hij blíjft een sul- van het ex-liefje schakelt 'Plissken' in om het meisje te redden... Ennn, dawast zo ongeveer.

Toch weet Walter Hill hier een belevenis van te maken. Hoewel je eigenlijk van minuut 1 af al weet hoe het af gaat lopen, ga je er toch voor zitten, en wordt je tot op de laatste seconde vermaakt! Van de vette jaren'50 motoren, de heerlijk foute motorbende sowieso, het zó verschrikkelijk foute groepje 'helden' dat het tuttige zangeresje moet gaan redden, de über-stoere leger-lesbo, de hulp die ze krijgen van The Sorels, het rock 'n' roll bandje van donkere jongens, helemaal tot aan de over-the-top sledge hammer fight! Het is allemaal prachtig! En dat alles overgoten met een saus van broeierige sax en smerige rock 'n' roll klanken!

Er had misschien iets meer bloot, of sex, of sax, of rans ingekund, maar dat mag 'm de pret niet drukken. Walter Hill heeft door de jaren heen heel wat vette films afgeleverd, en dit is zéker een van de vermakelijkste!

Voor vuige Rock 'n' Roll, ronkende motoren, wodka-drinkende leger-lesbo's -McCoy!, Clyde the Bartender, én de bevetkuifde zwartrubberen tuinbroek-drager Willem Dafoe, 4.5 ingevette ster!