Into the Wild (2007)

Had het wel degelijk over het filmpersonage. Goed, je zegt het zelf, zelfs zonder de afloop te kennen stoorde je je aan de aanpak van de film. Is dan duidelijk, niettemin een leuke discussie

Oké, oké, niet alle momenten. Die van 'het thuisfront' zien we ook af en toe. Op die momenten kunnen we het dan ook niet door de ogen van Chris (het filmpersonage - het is geen documentaire) zien, hè. In de serie The Wire zitten wel 5 of 6 verschillende perspectieven. De ene sluit de andere niet uit.

Sjonge wat dom van me, na-tuurlijk en uiteraard heb je een kompas nodig om te overleven in de natuur. Kijk maar naar de chimpansees, naar de olifanten, naar de bevers, naar de bruine beren, allemaal hebben ze er een. Hoe zouden ze anders hun onderkomen kunnen terugvinden, niet waar?

Kronos zou wellicht kunnen uitleggen waarom ie zoveel sympathie kan opbrengen voor een naïef meisje dat na een danswedstrijd te hebben gewonnen haar spaarcentjes en erfenisje bij elkaar grabbelt om het in Hollywood als actrice te gaan maken, waar ze zo teleurgesteld is in de liefde en haar mislukte onderneming dat ze uiteindelijk eenzelfde lot ondergaat als de naïeve Chris McCandless? Is de natuur voor McCandless niet hetzelfde als Hollywood voor dat domme blondje en komen ze beiden niet min of meer uit eenzelfde getroebleerd nest?
Misschien had Penn een sticker met grote letters op het voorhoofd van Chris moeten plakken waarop stond: pas op, niet bindbaar als gevolg van emotionele verwaarlozing ?

Inderdaad.

Natuurlijk niet. Maar zoals je al schreef, Penn laat het personage zelfs naar ons kijken. Dat geeft mijns inziens niet het perspectief van Chris weer. Het is de filmmaker die ons als kijker op die manier actiever bij het verhaal wil betrekken. Maar ook weer niet té actief, want dat verfilmde verhaal is de visie van Penn, waarin weinig ruimte wordt gelaten voor interpretatie.

Nogmaals, het is geen documentaire. Natuurlijk is het de visie van Penn maar hij probeert ons te laten kijken door de ogen van Chris. Penn probeert te illustreren hoe Chris de wereld zag. Zo werkt het vertellen van een verhaal. Ze worden verteld via een personage (meestal het hoofdpersonage). De verteller probeert in het hoofd de kruipen van zijn personages. De vijf perspectieven die we kennen van "The Wire" zijn uiteindelijk ook de visie van de schrijvers en de makers. Alleen jij ziet Penn wanneer Chris rechtstreeks in de camera kijkt.

Into The Wild is nou niet bepaald een abstract verhaal maar ik heb het gevoel dat er best wel ruimte voor interpretatie is. Of is het een vorm van misbegrijpen? Je interpreteert de scènes als klef en Hollywood. Je vindt het zo sentimenteel dat je de film de laagst mogelijke score toekent. Ik zie geen Disney, geen sentimentaliteit, maar een geidealiseerd beeld gezien door de ogen van een egocentrische jongeman. Een ander zal het weer anders bekijken.

Inderdaad. Het past dus eigenlijk niet om het hoofdpersonage in de lens te laten kijken, alsof de filmer bij de feiten aanwezig was. Op zich hoeft dat allemaal geen probleem te zijn. Film is fictie en het soms documentaire-achtig voorstellen kan daar prima onderdeel van zijn. Maar ik hou er in dit geval niet van. De vele redenen waarom staan hier inmiddels uitgebreid te lezen.

Ja, ik bekijk het anders dan jij. Kwestie van verschillende mening en smaak. Heeft niks met mis begrijpen te maken. Ik kan me goed voorstellen dat ik deze film geweldig gevonden zou hebben in mijn tiener- en twintigerjaren. Nu kijk ik er blijkbaar anders naar.

Als die laagst mogelijke score je zo stoort zal ik je meteen uit je lijden verlossen. Een halve ster extra voor de mooie beelden waar ik het eerder over had en nog een halve ster voor één moment in de film waar die beelden voor mij tot hun volle potentieel kwamen. We zien Chris even stil staan om de natuur om hem heen te bewonderen en ik meende te zien dat zijn ogen even vochtig werden. Daarbij voelde ik connectie met mijn eigen ervaring, van de overdonderende stilte en verwondering die zich van je meester kan maken, als je oog in oog staat met het mysterie van de (je) natuur.

Misschien vind jij het ongepast maar ik vond het mooi, heel confronterend en ongewoon (lees 'on-Hollywood'). Door de vierde wand breken is niet iets dat is voorbehouden voor documentaires. Het betekent ook niet dat de filmmaker ons wil laten geloven dat we naar een documentaire of naar 'de waarheid' kijken.

Nee, maar dat schreef ik ook al.

Vanaf de eerste momenten van Into the Wild biedt Penn beeld en ‘handgeschreven’ citaten uit McCandless' reisverslag in mengvorm aan. Zelfs een heuse hoofdstukindeling ziet letterlijk het licht. Hij laat er geen misverstand over bestaan: dit zijn de persoonlijke gedachten en herinneringen van McCandless die vanuit de “Magic Bus” terugblikt op z’n leven: alles in retrospectief. Nytimes interview

Apple of my eye

Evenals de stem van Chris’ zus kan de appel-scene gezien worden als een gedachte of een herinnering, dus een fenomeen dat zich afspeelt binnen de begrenzing van Chris’ eigen brein. Evenmin valt uit te sluiten dat haar stem dient als een mystiek contact tussen broer en zus, dat plaats en tijd overstijgt.

Welk perspectief men er ook op plakt, het blijft voornamelijk een verheerlijkende weergave. Zowel Krakauer als Penn hebben veelvuldig zus McCandless geraadpleegd. Klein zusje idealiseert grote broer al makkelijk en ze heeft destijds essentiële zaken verzwegen.

De scene met de appel was wel aardig. Het toonde naast de waan van geluk al iets van eenzaamheid. Later in de film werd dit nog versterkt als hij luidop zijn vader gaat imiteren. Jammer dat die getroebleerde geest en verwrongen achtergrond niet meer werd uitgediept.

Het verhaal voelde blijkbaar zo incompleet dat Carine McCandless zich genoodzaakt voelde uiteindelijk zelf de waarheid in een boek, The Wild Truth, uit te geven. Of zullen cynische stemmen zeggen, zelf ook een muntje te slaan uit het succes van Krakauer's boek en Penn's film.

Voor de "goede" verstaander van de film was het helemaal niet moeilijk om te raden dat Chris uit een "getroebleerd nest" kwam. Penn heeft een zeer integere, boeiende en vooral ook mooie film gemaakt, waarbij ie voorzover ik kan inschatten (heb de boeken niet gelezen - maar weet inmiddels iets meer over de gezins-achtergronden) de hoofdpersoon zeer geloofwaardig uit de doeken heeft gedaan.

Lynch laat in Mulholland Dr toch ook raden naar de diepere beweegredenen van de blondharige hoofdpersoon, al zal de "graver" wel wat antwoorden kunnen vinden ...

Men moet zelfs geen goede verstaander zijn om te weten dat het hoofdpersonage in een problematische gezinssituatie is opgegroeid. Dat wordt gewoon duidelijk verteld. Geen mysterie dus. Maar ook geen diepgang. Geheel in Hollywoodstijl is het een oppervlakkige trip geworden, waarbij het sentiment plat is en de lesjes moralistisch.

Ja, ik herken het ook niet. Volgens mij bekijkt Kronos het vanuit een verkeerde hoek en verward hij idealisme met sentiment.

Ik vind het mooi als mensen hooggewaardeerde films durven te bekritiseren of zelfs durven af te breken, maar zelden gebeurt dat met zulke bizarre argumenten als jij dat doet. Zoals het woord 'Hollywood' in de mond nemen, terwijl dit een onafhankelijke film is of 'moralistisch', wanneer de hoofdpersoon op een vrij nare manier (en zonder dat hij daar op uit is) sterft. Wat het in mijn ogen zeker niet oppervlakkig maakt.

Zelden?

Een greep uit het aanbod (enkel hier op MovieMeter):

- Het Hollywood-sausje van natuurbeelden en ontroerende muziek beviel me evenmin.
- Sommige personages zijn compleet nutteloos, vooral de rol van Kristen Stewart is toch enkel uitgevonden om Hollywood tevreden te stellen.
- Boring! Warrig, onrealistisch en opgesmukt hollywoodverhaaltje.
- Daarnaast wordt de film ook redelijk verkracht doordat een of andere lul heeft bedacht dat het een goed idee zou zijn om de film een tint Hollywooddrama mee te geven


In mijn ogen is het wel een oppervlakkig verhaal. We krijgen via voice-overs het verhaaltje te horen en dat bevat wat moeilijkheden met zijn ouders. We krijgen netjes verteld wat de drijfveren van Chris zijn, maar de diepgang ontbreekt terwijl er geen ruimte wordt gelaten voor mysterie en interpretatie. Intussen krijgen we enkele lesjes moraal over liefde en vergeving voorgeschoteld. En hoewel het hoofdpersonage op het eind sterft, krijgen we toch een soort van happy end. Heb ik ook al eerder uitgelegd.

Dat jij dat allemaal niet zo ziet is prima. Ik vind je argumenten helemaal niet bizar. Ik begrijp ze volkomen. Maar ik ben het er gewoon niet mee eens. De kritiek die ik uit is overigens wat zeldzamer dan de lovende reacties, maar zeker niet uniek.

Vind ik toch een pareltje van een film, sterke acteerprestatie van hoofdpersonage, visueel magnifique...gewoon een "feel good movie"!

Zeer mooie waargebeurde en indrukwekkende film over iemand die tot in het diepst van zijn ziel het leven letterlijk filosofisch benaderd en ook in de praktijk waar wilde maken. Gewoon een ideaalbeeld in zijn hoofd in de praktijk willen waarmaken voor zichzelf. Vind het een zeer indrukwekkende film tot het einde toe. Wel bizar dat iemand zonder enige ervaring zover heeft durven gaan, zonder enige kennis over de gevaren van de natuur. Kan niets anders dan een dikverdiende 5* geven.

Prachtige film. Je gaat zelf ook nadenken over de materialistische maatschappij van tegenwoordig. Emile Hirsch acteert geweldig, prachtige beelden, goede muziek en het verhaal is ook prachtig. Nogmaals: Topfilm.

Mooie natuurbeelden, maar verder te saai en zweverig. Vergelijkbaar met Tree of Life, Antichrist en Melancholia die ook niet aan me besteed zijn.

Waarschijnlijk is Tom Waes amper of niet bekend in Nederland, maar voor zijn reisprogramma trok hij naar Alaska, decor van het boek 'Into the Wild'. Vanavond en volgende week op tv te zien. klik

Tom Waes is dus naar 'de magische bus' gereisd. Blijkbaar een trekpleister voor avonturiers die door het boek geïnspireerd zijn. Volgende week gaat Tom helemaal alleen into the wild.

In de uitzending was onder andere dit filmpje te zien, van slimmeriken die daar net als Chris met onvoldoende kennis van zaken een stapje zetten into the wild.

Een echte filmhuis-klassieker hoor i.c.m. de soundtrack van Eddy Vedder.Uniek!

Als ik nu, jaren later, die muziek draai, dan krijg ik nog kippenvel en zie ik de beelden weer voor me.

Het is natuurlijk persoonlijk, maar dat vind ik knap.

Mooie film, dankzij de Magic Bus.

Een onmogelijke missie van een jongeman die de troep van z'n verleden niet ziet zitten en

met een roadtrip naar Alaska langs fraaie ontmoetingen toch z'n Waterloo vindt.

Persoonlijke aanval verwijderd.

Na jarenlang te horen hebben gekregen dat ik deze film toch echt moet kijken, was het vanavond zover. Het leek me niet een film die ik echt uit mezelf ging kijken, vandaar. Maar als filmliefhebber én muziekliefhebber -de score van Vedder mocht er zijn- was het ook wel een must.
Uiteindelijk lichtelijk teleurgesteld. De thema's van de film zijn duidelijk -eigen wil, vrijheid vs materialisme, familie- en die worden omonwonden benaderd: het moralisme is altijd aanwezig. De kracht van de film zit hem in met name 2 dingen: de sterke quotes/dialogen/narratie en de prachtige natuurbeelden. De ontmoetingen zijn interessant, op die met Tracy na. De verhaal van de jongen die een 'slechte jeugd' heeft gehad en daardoor afstand neemt, spreekt me minder aan.
Het eerste uur van de film is sterk en neemt je zeker mee. Daarna wordt de grip losser en werd het voor me moeilijker me verbonden te voelen met zijn avontuur; het voelde als meer van hetzelfde. Dat hij het niet zou overleven was ook van ver al duidelijk.
Al met al zeker een mooie film mét mooie muziek, maar niet het ingrijpende drama wat ik verwacht had.

Deze moet ik even laten bezinken. De film raakt. Fantastisch geacteerd. Fantastische teksten. Met sommige keuzes kon ik mijzelf als persoon niet identificeren. Dat maakte ze echter niet minder intrigrerend om naar te kijken. Dat net op het moment dat hij terug wil gaan de rivier hoog staat vind ik triest. Ongelofelijk dat dit waargebeurd is. Happiness only real when shared. Een van de mooiste conclusies in een film ooit.

prachtige film met een zeer aangrijpend verhaal en zeer mooie omgeving, deze film demonstreert zeer goed wat er allemaal mis gaat in onze maatschappij, weet iemand nog enkele gelijkaardige films als into the wild?

Over afzetten tegenover de maatschappij komt misschien Falling down in de buurt maar dit is voor de rest natuurlijk een hele andere film. Wel een goede film toonhoeven !!