Into the Wild (2007)

Zoals jij redeneert zal de waarheid altijd achter het volgende hoekje liggen en wie niet meezoekt overschillig zijn.

Nochtans zeg je het zelf al; 'zingeving'. Als het leven van zichzelf zin heeft, waarom dan zingeving?

Have a nice quest.

Kronos zegt hier hele zinnige dingen!

Met onverschilligheid heeft dat niets van doen. Voor veel mensen is het al moeilijk genoeg om zin in het leven te hebben. Hoe kan zin in het leven je onverschillig laten?

Zingeving moet je niet te ver zoeken, want dan blijf je zoeken.

Wie als hedonist over het leven denkt, komt niet verder dan "er" zin in hebben. Elke dag feest als je wakker wordt? Het verklaart waarom het tragische verhaal van Into the Wild afgeserveerd wordt en waarom er geen sprankje inleving opgebracht kan worden voor mensen die door omstandigheden zich verstrikt voelen in een systeem vol leugens en bedrog.

De boodschap van Penn zou eerder luiden: de natuur liegt nooit en te nimmer, want zet de mens op z'n plaats. Het sentimentele riedeltje dat Kronos papegaait, dekt de lading bij lange na niet.

Wat een raar misverstand. Wie heeft het over een feestje? Niet dat daar iets mis mee is, maar je bedoelt het vast oppervlakkig.

Misschien moet je een goed naar gelukkige mensen kijken. Die hebben er zin in. En daarom zijn ze gelukkig. Of andersom. Dat weet ik nooit.

De natuur zet de mens niet op zijn plaats. Er is helemaal geen plaats. De natuur is mooi, lelijk, wreed en vriendelijk tegelijk. De natuur doet wat het doet. Geen betekenis. Take it or leave it. Simpeler wordt het niet.

Ik heb ook de indruk dat Lavrot het niet goed snapt. Het hoeft niet elke dag feest te zijn om zin in het leven te hebben. Voor mij toch niet. Misschien wel voor Lavrot. Dat zou dan betekenen dat hij degene is die louter als hedonist over het leven denkt.

Bovendien komt hij echt niet verder dan proberen mij te typeren. En zelfs daar komt hij niet ver in. Natuurlijk is het een tragisch aangrijpend verhaal. Des te meer is het sentiment misplaatst en zum kotzen. Voor mij dan toch. Sommigen smullen ervan. Lekkerrrr vetttttt sentiment. Hmmmm!!!

De natuur doet inderdaad wat het doet, zonder betekenis. Maar Lavrot bedoelt waarschijnlijk wat ik al eerder schreef: Onbedoeld kan het wel tellen als voorbeeld van eenzelfde realiteit in zowel maatschappij als natuur; wanneer je er de wetten niet van kent/respecteert krijg je letterlijk of figuurlijk een pak slaag.

Maar dat is natuurlijk niet de boodschap van de film. De boodschap van de film is allerminst ironisch, dus volgens mij heeft Lavrot ook dat niet begrepen.

Een dialoog ontspoort, als men "zin geven aan" verwart met "zin hebben in," en zeker, als men bedoelingen bij de ander in de maag gaat splitsen.

Kan iemand me dat uitleggen. Ik begrijp het niet.

Alvast bedankt!

Het gesprekje met Blackbeard ging oorspronkelijk over de zin ván het leven en het zoeken ernaar. Daarbij viel ook het woord zingeving. Op die verwarring tussen beide wees ik al. Als het leven een zin van zichzelf zou hebben, dan kunnen we daarnaar zoeken, maar dan hoeven we niet zelf zin aan het leven te geven. Als je naar zingeving zoekt, dan impliceert dat eigenlijk dat je erkent dat het leven op zichzelf geen zin heeft of je die op zijn minst niet kent of kan vinden.

Welk deel begrijp je niet?

Ik vind het sentiment, de romantische verheerlijking, misplaatst. Maar niet iedereen blijkbaar, want deze film doet het behoorlijk goed.

Ah. Over die verwarring tussen zingeving en de zin van het leven heb je gelijk inderdaad. Het is ook niet makkelijk te volgen . Ik denk dat het uiteindelijk zo is dat er geen zin is, dat een ieder die zelf aan zijn leven geeft en dat een ieder daar dus naar op zoek zal moeten (mits hij daar vraagtekens bij zet). Dat bedoelde ik oorspronkelijk al met de vraag of we niet altijd op zoek moeten blijven naar de zin van het leven (persoonlijk dus) om keer op keer tot inzicht te komen. Dat staat in mijn ogen dan weer los van onze verhouding tot de natuur zoals die oorspronkelijk bedoeld is. Een volledig functionerend ecosysteem waar wij - en ik blijf erbij - lang geleden tussenuit zijn gestapt.

Wat ik toch frappant vindt en dat kun je naar mijn mening niet ontkennen; is dat deze film ons nu al 2 dagen in gesprek houdt. Dat verdient toch zeker meer dan 0,5 ster Kronos?

Wie heeft welke verhouding tussen mens en natuur bedoeld?

Inderdaad, ik zie het niet als een verheerlijking dus ik dacht dat ik misschien iets had gemist. Kan je me zeggen wanneer precies dat je moet overgeven? Wanneer wordt het overdreven aangedikt? En welke middelen worden daarvoor ingezet?

Dat er geen zin op zich is en dat ieder zelf zin aan het leven kan geven, daar zijn we het dan over eens Blackbeard. Vroeger vulden anderen dat voor je in, nu is het ieders eigen verantwoordelijkheid. Maar wat mij betreft moeten we daarbij niet altijd op zoek blijven.

Ik zie niet hoe je deze visie kan loskoppelen aan bovenstaande. Als de natuur een bepaalde bedoeling heeft, dan zit daarin een bepaalde bedoeling van het leven; namelijk het nastreven van een verhouding met de natuur zoals die oorspronkelijk bedoeld is.

Dat lijkt op de taoïstische visie. Daarin bestaat geen scheppende God en de term voor natuur is tzu-jen, wat het best te vertalen valt als 'vanzelf-zo'. We ademen bijvoorbeeld 'vanzelf-zo'. Slapen normaal gezien ook, maar toch doen mensen ongezond nachtwerk.

In die zin raken we verwijderd van onze natuur en dat heeft gevolgen. Maar waar het mij om ging is dat dit de natuur onverschillig laat en zo bekeken dus geen achterliggende bedoeling heeft.

Eerder een loser eersteklas die het op zijn 22e al denkt allemaal uitgevonden te hebben, maar verder talent ontbeert en de harde realiteit probeert te ontlopen.

Niemand is zonder fouten op die leeftijd mjk87... maar hij heeft het tenminste geprobeerd, en eersteklas loosers komen daar niet in de buurt van.

Beetje mixed bag, die helaas naar het negatieve doorschiet. Het thema an sich ligt mij wel en er zitten zeker wel mooie scenes in, maar de manier waarop de film wordt verteld/beschouwd als 3e persoon door McCandless zelf verpest het nogal, zowel in filmtechnisch als verhaaltechnisch oogpunt.

Daarnaast wordt de film ook redelijk verkracht doordat een of andere lul heeft bedacht dat het een goed idee zou zijn om de film een tint Hollywooddrama mee te geven, met daarbij behorende moraliserende ethiek en overdreven geforceerde emotionele momenten.

Blijkbaar is het nogal moeilijk te begrijpen dat Christopher McCandless de uiterste consequentie van zijn "onderneming" aanvaardde. Het zou volkomen ongeloofwaardig zijn geweest als ie een kompas met zich mee zou dragen. Hij was niet op doorreis, maar stap voor stap op weg naar zijn eindbestemming. Maar, de meedogenloze natuur (niet god) dwong hem op de knieën en bracht hem in contact met zijn innerlijke stem (gedachten, geweten, herinneringen aan de reis), waardoor ie uiteindelijk de ware betekenis van wijsheden ervaart. Hij bekeert en letterlijk wil hij omkeren, maar daar steekt de natuur een wilde rivier tussen. Uitgeput en uitgehongerd, maar in de stille hoop gevonden te worden, sterft Chris een eenzame dood. Twee weken te laat wordt ie gevonden, waardoor boek en film ter nagedachtenis prominent in het collectieve geheugen kan postvatten.

Net zoals Filmkriebel zegt, de film wordt volledig verteld vanuit het perspectief van het hoofdpersonage. We kruipen in het in hoofd van Christopher McCandless en zien de wereld zoals hij het ziet. Hij kijkt ons zelfs rechtstreeks in de ogen. Als de film echt romantisch is dan waarom stelt hij alle mensen teleur die hij tegenkomt op zijn weg? Als het te gezellig wordt vlucht hij weg van iedereen. De muziek? Die wordt gebruikt als een interludium, een audiovisueel moment dat 2 scènes verbindt, en niet om dramatische momenten uit te vergroten. Je hebt ook kritiek op de laatste scène. Je vindt de laatste gelaatsuitdrukking van McCandless sentimenteel. Ik begrijp dat niet. Hij heeft toch al veel afgezien? Misschien dat de laatste momenten een bevrijding en een innerlijke aanvaarding voor hem waren. Iets kan best mooi en ontroerend zijn zonder daarvoor goedkoop te worden.

Meningen en smaken verschillen hè. Ik heb al uitgelegd waarom ik het verhaal onmogelijk kan beschouwen als volledig verteld vanuit het perspectief van het hoofdpersonage. We horen zijn zus letterlijk haar verhaal doen. We kruipen dus niet in het hoofd van Chris want hij hoort haar verhaal niet.

En over 'de laatste gelaatsuitdrukking' heb ik zelfs helemaal niets gezegd. Wel over die flauwe symboliek van een doorbrekend zonnetje en de voice-over die schijnbaar nog eens klaar en duidelijk moet uitleggen wat er daar aan het gebeuren is.

YAUA vat hierboven wat mij betreft wel goed samen wat er mis is met deze film.