The Talented Mr. Ripley (1999)

Zeer goede film. Er wordt rustig de tijd genomen om het verhaal te vertellen, maar het zit zo knap in elkaar dat het blijft boeien. Langzaam verandert de film van een mooi gefilmde speelfilm naar een spannende thriller. Er wordt ook uitstekend geacteerd, vooral Matt Damon speelt fantastisch. Paltrow, waar ik bepaald geen fan van ben, is echter ook uitstekend te pruimen. Vier sterren voor Ripley.

Ik weet niet of ik mag stemmen. Ik heb wel eens gestemd op een film die ik niet helemaal heb gezien maar die ik zó slecht of goed vond in wat ik zag, dat ik het gerechtvaardigd vond om erop te stemmen. Ik ga uiteraard niet zeggen welke films dat zijn maar wat betreft deze film ben ik in een eerlijke bui: ik vond in tegenstelling tot anderen het begin behoorlijk goed, totdat het grote moorden begon (na zo'n anderhalf uur ofzo) en na Ripley's tweede moord - op de dikke vriend - en hoe hij met smoezen en vluchten een confrontatie kon vermijden ging het mij zooo de keel uithangen! Dat is natuurlijk de makke met een personage dat niet bepaald sympathiek is: die ben je niet bereid iets te vergeven. Dickie, de rol van Jude Law, is een sympathieke losbol dus ook al doet hij wat stomme dingen.. tja, het is gewoon menselijk. Niet dat Ripley niet menselijk is (ik geloof niet zo in monstertheorieën) maar naar mijn mening wordt me te weinig gegeven om verder te kijken. Het gekke is dat ik me zijn verlangen naar rijkdom en erbij willen horen heel goed kon voorstellen maar de bijbehorende acties volstrekt niet en ik werd alleen maar afkerig van het verdere verloop van de film. Het had misschien nog een Whydunnit kunnen worden maar ik wilde er niet meer op wachten. De op zichzelf fascinerende homoseksuele ondertoon werd voor de rest ook niet gevoed, wat moest ik daar dan weer mee...
Wat blijft over? Leuke Italiaanse jaren '50 liedjes, Jude Law met geinige hoedjes, Cate Blanchett die heel charmant een traantje wegpinkt in de koets en wat mooifilmerij.

Gisteren eindelijk eens herzien. De laatste keer dat ik de film zag was toch al weer een paar jaar geleden.
Ik heb weer genoten. Grootste troef is toch wel het briljante spel van Matt Damon. Ik vind het met afstand zijn beste rol. Hij weet voortdurend de ambivalentie in het karakter van Tom Ripley zeer overtuigend neer te zetten.

Een treffende omschrijving! Wat ik er nog aan toe wil voegen; hij heeft zijn verleden diep weggestopt. Ik vermoed dat hij een traumatisch verleden heeft, waardoor hij zichzelf en dus z'n identiteit, ergens in de loop der jaren kwijt is geraakt. Door zich voor te doen als een ander, kan hij ontvluchten aan de werkelijkheid en kan hij zijn verleden en zijn ware persoonlijkheid, verbergen.
Hij zegt op een gegeven moment dat het voelt dat hij samen met Dickie een gezin vormt. Een opmerkelijke uitspraak, die hij nota bene tegen Marge uitspreekt. Aan de ene kant zegt dit iets over zijn homoseksuele gevoelens, aan de andere kant wellicht ook iets over het gemis van familiebanden.

Deze quotes zijn exemplarisch:
Tom Ripley: I always thought it'd be better to be a fake somebody than a real nobody.
Tom Ripley: If I could just go back... if I could rub everything out... starting with myself. '
Tom Ripley: You're the brother I never had. I'm the brother you never had. I would do anything for you, Dickie.

Tom Ripley is eigenlijk een intelligente stalker. Totdat Marge en Dickie dat doorhebben, krijgt hij het voor elkaar om alle spotlights en aandacht op zich te betrekken.
De uiteindelijke irritatie van Dickie en de ontmaskering van Ripley als stalker weet Dickie mooi te verwoorden:

Dickie Greenleaf: Who are you? Huh? Some third class mooch? Who are you? Who are you to say anything to me? Who are you to tell me anything? Actually I really, really don't want to be on this boat with you. I can't move without you moving. Gives me the creeps. You give me the creeps!

De locatiekeuze is adembenemend mooi. Je krijgt echt een vakantiegevoel als je de film kijkt. Schitterende fotografie/art direction. Daarnaast is de muziek erg sfeerverhogend. De scène in de jazzclub waarin Ripley gaat 'zingen' is erg mooi; een prachtig nummer is dat. De score is vrij klassiek en weet de thrillerelementen goed te ondersteunen.
Gwyneth Paltrow en Cate Blanchett hebben beide een sleutelfunctie in deze film. Ze hebben goed uitgediepte karakters, iets wat je in Hollywood films zelden ziet. Ik vind beide dames erg goed acteren in deze film; ze hebben beiden erg veel flair en een mooie uitstraling.
Philip Seymour Hoffman is weer fenomenaal. Hij speelt een dominant en arrogant nichterig type, compleet met wapperende handjes. Erg grappige rol weer van PSH.

De lengte van de film vind ik een minpunt. De film heeft genoeg kwaliteit om de volle lengte te boeien, daar gaat het niet om, maar het zwaartepunt van de film komt een beetje te veel te liggen bij het kat-en-muisspel van Ripley om niet ontdekt te worden. Ik werd me op een gegeven moment ook erg bewust van de keuzes van de scenarioschrijver. Het laatste uur maken zijn de scènes te veel in dienst van een kloppende constructie, waardoor je enkel nog functionele scènes ziet. De psychologische uitdieping van Ripleys karakter komt dan helaas wat op het tweede plan.
De film eindigt nogal plots. Het is een typisch 'wordt vervolgd' einde. Ik vind het geen slecht einde, maar na een spannend kat-en-muisspel verwacht je een heftige ontknoping. Natuurlijk, hij vermoordt Peter, maar dat is in feite niet meer dan het zoveelste slachtoffer van Ripley.

Al wikkend en wegend kom ik wederom uit op 4 sterren. 4,5 sterren zit er misschien nog wel eens in. De film is in ieder geval zwaar ondergewaardeerd op deze site.

De laatste tien minuten heb ik gemist. Ik dacht dat die laatste reclame ook het einde van de film was (en de Champions-leagesamenvattingen begonnen).

Maar goed, het geeft iets aan over de film. Het is namelijk nogal veel van hetzelfde. Elke keer weer een 'bijna-ontdek' situatie, met een 'bijna-moord'. Het ging me een beetje irriteren. Sowieso zitten er veel irritante maar weinig interessante personages in, en de film roept voor geen enkel belangrijk personage sympathie op.

Aardig verhaal, maar de film viel me uiteindelijk toch tegen.

2,5*

Hele aardige film met een belangrijke rol voor de omgeving en de muziek. Het ziet er dan ook allemaal erg mooi uit en het klinkt ook nog super lekker. Kreeg echt zin om weer eens naar het zonnige Italië met vakantie te gaan, want dat blijft toch wel een geweldig land
Ook de acteurs en actrices doen goed hun best hier, eigenlijk acteerde iedereen prima en met voldoende overtuiging.

Toch laat de film wel wat puntjes liggen. Het eerste half uur leek er niet veel ontwikkeling te zitten in het hele gebeuren, maar net op het moment dat het allemaal wat te lang lijkt voort te kabbelen verandert plotsklaps de sfeer van de film en wordt het ineens een stuk boeiender. Toch moet ik zeggen dat ik het moorden van Ripley niet echt zo overtuigend vond. Tot de moord op Dickie komt hij een beetje over als een wat onzekere, wat dwangmatige jongeman maar absoluut niet als een gestoorde psychopaat. Zijn eerste moord lijkt ook op een passionele moord maar in het kader van de verdere ontwikkelingen in de film kan dat eigenlijk niet. Ripley moord en manipuleert er namelijk lekker op los met duidelijk voorbedachte rade, dit kwam niet zo duidelijk naar voren want het lijkt soms wel of hij meer een slachtoffer is van de omstandigheden.
Ook de latente homosexualiteit van Ripley, het komy mij soms wat houterig en verkrampt over. Alsof de makers van de film niet precies wisten wat ze hier mee aan zouden moeten.
Daarnaast duurt de film en bepaalde scenes vaak net wat te lang, vooral het begin en het einde hebben hier nogal van te lijden. Denk dat de film wel een half uur korter had gekunt. Maar ja daar heb ik bij Anthony "The English Patient" Minghella wel vaker last van gehad.

Kortom, leuke film maar die vooral in de uitwerking van het verhaal en het karakter van Ripley sterker had kunnen zijn. 3.5*

Tja ik kan bah niet zeggen van zo'n film. Ik vond het juist een zeer speciaal maar ook een goeie film. Ik heb na het kijken van deze film een andere kijk gekregen op Matt Damon. Hij speelt dan wel altijd de kneus, maar hoe hij hier bijvoorbeeld acteert laat hij ook zien dat hij meerdere personages waaronder de niet-kneus kan zijn. Het verhaal zat goed in elkaar, nadat Tommie Dickie dood had geslagen kreeg de film een hele andere stijl waardoor het echt een boeiende film werd. Voor mij een -=*4*=- film.

Gisteren op tv gezien. Was een prima filmpje waar je toch voor blijft zitten. Matt Damon maakte er weer iets moois van. In het begin denk je dat het een soapige liefdesfilm word maar dat veranderd snel. De Italiaanse sfeer zat er ook goed in en is ook perfect gekozen.

Toch blijft het wel een beetje een maf verhaal: Als je de film niet gezien hebt: moet je deze spoiler niet lezen. Ripley vermoord mensen uit misverstand en blijft de hele tijd onschuldig bewezen. Ook aan het eind.

Maar voor de rest een prima film.

4,0

Wel een hele lange alternative titel heeft deze film.

Stijlvolle maar enigszins onevenwichtige thriller met uitstekende rollen van Damon en Law. Het verhaal loopt helaas niet altijd even lekker. E.e.a. is wel onderhoudend. Redelijk.

Heerlijke film. Damon met een geweldige rol, maar vooral Jude Law vond ik verbazend sterk. Nooit zo'n fan van geweest, maar dit was gewoon niks minder dan geweldig.

Mooi verhaal waar de uitzichtloze situatie vanaf halverwege de film continu boeiend houdt. Onderschat werk wat mij betreft.

4*

Prima film!

Okee, het plot is zeker niet van grote diepte of betekenis maar boeit de volledige (lange) lengte. Het sfeertje is luchtig, zomers, weldadig.

Damon, Law, Palthrow en Blanchett doen stuk voor stuk waar ze goed in zijn. Leuke verrassing in de film is (zoals every single time he shows up) Seymour Hoffman.

Muziek is geniaal geïntegreerd in deze film! Heerlijke jazz, Damon kan nog zingen ook en een geweldig nummer ingezet door Law, uiteindelijk samen vertolkt met Damon. Americano. Super!


Van de eerste keer kijken herinner ik me de totale verbazing wanneer Law bijkans leeg-bloedt na te zijn bewerkt met een riem. Absoluut niet aan zien komen.
Jammer vind ik dit: De film zou m.i. stukken sterker zijn geweest wanneer Damons personage van iets meer venijn blijk zou geven na de eerste moord. Ik zou graag een stuk meer opzet willen zien bij Ripley i.p.v. complete verbazing en ontreddering. Op dat moment is de film al een goed uur bezig de ongeloofwaardigheid (en valsheid, en verkniptheid) van Ripley gestalte te geven. Iets meer opzet en kwaadaardigheid bij de moorden zou de film net dat beetje extra geven.

Het constant ontkomen aan alle pogingen van justitie, Dickies vader, Palthrow en Blanchett om hem te ontmaskeren is dan weer erg grappig.

Tegen het einde van de film krijg ik het gevoel dat er nèt even een plottwistje teveel tegenaan is gegooid. Maar dat mag de pret niet teveel drukken.


Voor wie in Italië is geweest en heeft genoten, o.a. van de diverse steden, Roma, Firenze, Venezia, zal deze film nog een extra laag krijgen, namelijk een zeer aangename Aha-erlebnis.
Voor ieder is dit een traktatie voor de ogen. Wat is Italië toch prachtig.

Hele mooie film. Ik heb genoten van de prachtige locaties, de muziek, het goede acteren en het verhaal. Er wordt rustig de tijd genomen om het verhaal te vertellen, maar saai vond ik het nooit.
Ik vind het knap dat de film het voor elkaar krijgt dat je de keuzes van Damon begrijpt en dat je sympathie voor hem krijgt, terwijl hij eigenlijk een slecht persoon is.
Steeds als het erop lijkt dat het bedrog uitkomt, weet hij zich eruit te praten. Af en toe met de nodige mazzel, maar ik vond het niet ongeloofwaardig. Ben benieuwd naar de vervolgen.

Gisterenavond na een tijd weer eens gezien, omdat ik pas geleden het boek van Patricia Highsmith heb gelezen.

Welnu, een zeldzaamheid: de film overklast het boek op alle fronten. Highsmith kiest voor een recht-toe-recht-aan verhaal in een wat fletse stijl, waarbij zij nogal eens een beroep doet op de lezer om over ongeloofwaardigheden heen te stappen.

Klein voorbeeld: in het boek wordt Ripley door dezelfde Italiaanse inspecteur ondervraagd. Eerst in zijn hoedanigheid als Dickie Greenleaf, een andere keer als zichzelf. De inspecteur heeft niets door. In de film wordt dit even simpel als elegant opgelost door de verhoren door twee verschillende agenten te laten uitvoeren.

Waar in het boek alleen Dickie's vriend Freddie het Ripley echt moeilijk maakt in zijn spel met identiteiten (wat Freddie dan ook met de dood moet bekopen), daar vlecht regisseur Minghella er de verhaallijn in met het personage Meredith Logue (mooie rol van de al even prachtige Cate Blanchett), die voor veel extra spanning zorgt (denk aan de scène in de opera).

Ook de toevoeging in de film van de zelfmoord van Dickie's Italiaanse minnares door verdrinking is een vondst van de regisseur. Niet alleen levert deze gebeurtenis een mooi en dramatisch beeld op, het maakt de aanname dat Dickie zelfmoord zou hebben gepleegd veel geloofwaardiger dan in het boek.

En waar in Highsmiths roman het verhaal als een nachtkaars uitgaat (niemand heeft iets door, althans: Ripley komt ermee weg), daar tovert Minghella een prachtige finale uit zijn hoge hoed: Ripley denkt in Peter eindelijk iemand gevonden te hebben die hem neemt zoals hij is, maar de ontmoeting met Meredith gooit alsnog roet in het eten. Volgens Ripleys logica zit er niets anders op dan zijn geliefde Peter te vermoorden. En hoe fantastisch dat dan in beeld wordt gebracht! We horen geluid van de moordscène nog, terwijl we als kijker het vervolg al te zien krijgen.

Dan het belangrijkste verschil tussen roman en de film, waarbij de adaptatie het glorieus wint van het origineel: de karaktertekening van Tom Ripley. Highsmith doet niet of nauwelijks aan psychologiseren. In haar roman is Ripley vooral de koele, berekende psycho, die doelbewust te werk gaat. In de film echter, maakt de gelegenheid en omstandigheden Ripley de moordenaar, en draait hij pas door zodra Dickie zijn vriendschap versmaadt. Het gedrag van Ripley wordt door regisseur veel beter gemotiveerd, en geeft hij de figuur Ripley op deze wijze veel meer nuance en diepte mee.

Over de voortreffelijke en aantrekkelijke art direction van Minghella, en het begeesterde spel van de acteurs hoef ik het niet te hebben. Daar is terecht al vaker op gewezen.

Hier overigens, nog een aardig artikel van de regisseur zelf over zijn zoektocht naar de geschikte locaties voor de film.

Toen ik de speelduur zag moest ik even slikken, ik had namelijk weinig zin in een 'zware' film, maar het bleek een uitstekend psychologisch thrillertje te zijn.

Een film waarbij er seksuele spanning is tussen twee mannen. Je blijft je afvragen hoe de vork precies in de steel zit. Is Ripley verliefd op Dickie? Of is het pure jaloezie? Je ziet hem namelijk geen interesse tonen in Marge, laat staan in andere vrouwen. Het verschil tussen de twee mannen is ook mooi om te zien. De een is een nobody, de ander is en heeft alles. Je komt niet veel te weten over Ripley, het blijft een apart en mysterieus figuur. Wanneer hij plots criminele en moordlustige trekjes begint te vertonen kun je hem nog minder doorgronden, maar zijn sympathie verliezen doet hij niet. Dit is misschien wel Damon's beste rol. Niet alleen hij valt op, de prachtige Jude Law natuurlijk ook. Dat maar niemand zegt dat deze man niet kan acteren, want deze film bewijst het tegendeel.

Mooie thema's komen aan bod, goede dialogen, prachtige locaties. Je waant je bijna zelf in Italie. Dankzij de goede opbouw is het genieten vanaf het eerste moment en blijf je geboeid kijken. Chapeau. Gooi er een half puntje bij.

Al een paar keer gezien, dus de verrassing is een beetje weg. Niettemin blijft deze film vlot overeind, hoewel 'ie naar het einde toe een tikkeltje langdradig werd.

In de eerste helft is het heerlijk meegenieten langs de Italiaanse riviera met de zonovergoten beelden en een zwoele sfeer. Blonde god Jude Law is geweldig gecast als nonchalante casanova en de sproetjes van Gwyneth Paltrow zien er schattig uit onder de stralende zon.

In de tweede helft neemt de film dan een andere wending en komt de ware aard naar boven van Tom Ripley, erg sterk vertolkt door Matt Damon. In principe is het maar moeilijk sympathiseren met die verwrongen geest, maar Damon slaagt erin Ripley iets aandoenlijk mee te geven. Deed me nogal denken aan zijn latere rol in The Informant. Daar geeft hij (weliswaar op komischere wijze) ook al zo overtuigend gestalte aan iemand die je liefst eens goed door elkaar wil schudden.

Geen meesterwerk wat mij betreft, maar toch een knappe prent. 3,5*

Ik vond dit een zeer spannende thriller die je van begin tot eind blijft boeien. Het verhaal is heel bijzonder en Damon was echt een goede creep. Ondertussen krijg je allerlei mooie beelden van Italie voorgeschoteld. Ik vind het wel een aanrader.

Goeie film waarin het hoofdpersonage getalenteerd is in het aannemen van de identiteit van een ander en zich steeds verder in de problemen wikkelt als hij zich in het begin van de film nogal onschuldig voor een ander uitgeeft. De film heeft een stijlvolle vormgeving (zonnig Italie, jaren '50, jazz) en is sfeervol geregisseerd. Naar het einde toe gaat de rek er helaas een beetje uit. De cast is uitstekend waarbij een bijzondere rol van Matt Damon die het absoluut goed doet, maar soms wat irritant over kan komen. Een solide 3.5 sterren.

Toffe intelligent opgezette film is dit he! Hij is sfeervol mede door de Italiaanse setting en een mooie soundtrack. Vanaf de beruchte bootscene verandert de film in een spannende thriller, waarin Matt Damon zich tegen diverse karakters staande moet proberen te houden met al zijn leugens. Erg gaaf om dat te volgen .

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, hij werd me aangeraden en daardoor heb ik hem maar eens bekeken.

Doordat ik niet wist wat ik ervan moest verwachten werd ik wel verrast. Want dit is een aangenaam verrassend spannende Thriller. Ik ben normaal niet zo van Matt Damon maar hierin speelt hij waarschijnlijk een van zijn beste rollen. Ripley is een heel vreemd, mysterieus personage in het begin. En hij bleef me verrassen. Als hij eenmaal de moord op Dickie heeft gepleegd en zijn identiteit overneemt lijkt dat eerst natuurlijk goed te gaan maar al snel komen de problemen. Zo vond ik het goed in beeld gebracht hoe Freddie hem door begint te krijgen en Ripley ook hem zal moeten vermoorden, en twee personlijkheden in stand moet houden. Eigenlijk is de hele film door goed en interessant enkel het einde vond ik in dit geval een beetje ongepast. Ik had graag gehad dat je een conclusie kon trekken maar naar mijn gevoel was die er dus niet, want je weet niet of Ripley nu gepakt wordt, wat ik wel denk. Verder is er eigenlijk niks slecht aan de film. Hij komt wat traag op gang maar wordt steeds interessanter. Sterk acteerwerk en mooie settings in Italië.

4*

Schitterend drama met een sublieme sfeer, interessante dialogen, een zeer fijne soundtrack en prachtige beelden met settings die me aan Kubrick deden denken. Jude Law is de geknipte man voor deze zaak en ook Matt Damon weet goed over te komen als ingetogen meesterbrein.

Had ik dat ene jasje maar nooit geleend!

Een hele mooie film. Ik wist eerst niet wat ik ervan moest verwachten, maar de titel sprak me niet echt aan. The Talented Mr Ripley, het zou toch niet alleen om een goede pianist gaan? Gelukkig was dat niet het geval.

De film voert Ripley naar het romantische Italie en het topleven dat Dicky Greenleaf leidt. De romantische sfeer (bijna te mooi om waar te zijn) wordt goed overgebracht. Die 'te mooi om waar te zijn' sfeer wordt in de roeibootscene bevestigd. Ik had wel verwacht dat er iets moest ontladen, maar had geen moord verwacht. De moord greep me als kijker echter stevig bij de lurven en ik zat vanaf dat moment helemaal in de film.

Dan wordt ook duidelijk wat er met The Talented Mr Ripley bedoeld wordt. Ripley spant al zijn talenten (die hij eerst gebruikte om mensen te vermaken) in om Dicky's leven te gaan leiden. Een interessant idee dat door een goede uitwerking de rest van de film spanning oplevert.

Over het algemeen goed acteerwerk, maar Matt Damon springt er boven uit. Hij zet zowel de aardige als de verknipte kant van Tom Ripley heel goed neer. Hoewel er voor de eerste moord nog weinig aan de hand is, had ik door Damons acteerwerk toch wel het idee dat er iets niet helemaal in orde met hem was. Maar Damon speelt in dit deel ook geen totaal verknipt figuur: hij speelt lekker subtiel en bouwt daarmee spanning op. In het tweede deel wordt het acteerwerk nog beter.

Damon speelde in de eindscene waarin hij Kingsley wurgt echt de sterren van de hemel: wat een indrukwekkende scene is dat zeg. Het eindbeeld met Ripley die eenzaam en alleen, verreweg van Dicky's leefstijl, in zijn hut zit, is desondanks hartverscheurend. Een hele mooie film, die op mij een diepe indruk heeft achtergelaten.

Secure thriller.

Het verhaal heeft 2 gezichten. In het eerste uur gaat alles nog 'goed'. De verhaallijn speelt zich af in het zonnige dorp waar de nonchalante Dickie Greenleaf en z'n vriendin Marge Sherwood wonen. De sfeer zit er goed in, ondanks dat er vrij weinig gebeurt. Toch kom je als kijker d.m.v. beelden al te weten dat Tom Ripley niet 'gewoon' is.
Na de moord op Dickie - die nogal rauw, maar goed in beeld gebracht is - slaat de sfeer helemaal om. Geen zonnige taferelen meer - ondanks de nog steeds mooie locaties - maar eerder grimmig situaties. Hier mist het verhaal af en toe wat vaart.
Het einde en dan vooral die eindscène met de moord op Peter en Tom Ripley die alleen in z'n hutje zit is zeer bevredigend.

Matt Damon heeft de geknipte ellendige kop om de ellendige Tom Ripley te spelen. Hij doet dat zeker niet slecht, vooral als psycho weet hij te overtuigen. Toch vind ik de bijrollen net beter. Jude Law is nagenoeg perfect als een soort Casanova-type, Gwyneth Paltrow heeft mij nu definitief kunnen overtuigen van haar acteerkwaliteiten, en mannen als Philip Seymour Hoffman en Jack Davenport zijn altijd op niveau. Het is net Cate Blanchett die wat ontgoochelt.

Sfeervol en losjes in het eerste uur, grimmig en spannend de tweede helft. De muziek viel goed mee, en zoals reeds gezegd zijn de locaties schitterend gekozen.

3,5

Heerlijke thriller met een sterk zomers sfeertje.

Niet raar natuurlijk, want de film speelt zich grotendeels af in Italië, waar het lekkere weer op dat moment hoogtij viert. De locaties en de setting waar het verhaal zich afspeelt zijn erg fraai en dragen bij aan de sterke sfeer. Matt Damon is een acteur waar ik wel gecharmeerd van ben. Zo goed als hij hier speelt heb ik hem echter nog bijna nooit gezien. Hij speelt enorm charismatisch en weet ondanks al zijn daden, nog altijd gemakkelijk mijn sympathie te winnen. Warm van buiten en koud van binnen en fraai neergezet door Damon. Naast Damon spelen ook Jude Law en Gwyneth Paltrow niet onverdienstelijk. Vooral Law is ook erg goed bezig als het verwende rijkeluiszoontje.

Verder is de spanningsopbouw behoorlijk goed. Vooral in de tweede helft is het op een gegeven moment behoorlijk spannend. Uiteindelijk leidt het een en ander tot een vermakelijke ontknoping. Het knappe is dat bij een herziening de verrassing er misschien vanaf is, maar er daarnaast wel weer nieuwe zaken opvallen. Daarnaast zorgt de sterke sfeer, het prima acteerwerk en de opbouw van het script ervoor dat de film ook bij herziening gemakkelijk overeind blijft en misschien zelfs nog wel een tikkeltje beter wordt.

Oh ja en die alternatieve titel is echt

4,0*

Deze nog eens uit de kast gehaald, maar het was al lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien. 'k vond het wel een puike film. Een boeiend verhaal met intrigerende personages. Vooral Ripley is een bijzonder figuur en werd overtuigend gespeeld door Matt Damon. Ook de rest van de cast wist me wel te bekoren. Van Cate Blanchett had 'k wel een iets grotere rol verwacht, aangezien haar naam toch ook op de voorhoes stond. Er was ook nog een bijrol voor Philip Seymour Hoffman.

De film had wel enkele verrassende wendingen en ook wel mooie sfeermuziek.

De moeite om gezien te hebben.

Matt Damon bewijst mij toch steeds meer als acteur. Behoorlijk veelzijdige rollen en over het algemeen erg geloofwaardig. Helaas is de film zelf een stuk minder. Aan de rest van de cast ligt dat echter ook niet. Er wordt namelijk prima geacteerd.

Echter is het allemaal ontzettend langdradig. Nu staat de film sowieso niet bol van de spanning maar 139 minuten is dan toch echt te veel. Opvallend, daar ik verwachtte eerst nog een lange zoektocht naar Dickie Greenleaf en zijn vriendin te zien, had Tom het koppel als binnen pakweg tien minuten gevonden. Mocht de regisseur het plot iets meer verdeeld hebben over de de speelduur was het vast een stuk boeiender geweest.

Behalve het gebrek aan spanning was het plot ook niet bijster boeiend. Al hangt die natuurlijk samen met eerstgenoemde.

2*

Toch wel een vermakelijke thriller. Ongeveer net zo goed als Plein Soleil, al is de aardige Damon geen match voor Deloin. Natuurlijk niet zou ik bijna zeggen. De bijrollen zijn hier wel erg sterk.

De aantrekkingskracht voor deze film zit hem voor een groot gedeelte in de locaties en de zomerse sfeer. Het verhaal is natuurlijk best fascinerend, al vond ik de spanning nergens echt eruit knallen. 3,75 sterren.

Deze dramathriller wordt redelijk goed gebracht, met mooie warme beelden en redelijk acteerwerk. Damon zet heel knap een ondoorgrondbare personage neer. De film heeft echter een groot minpunt die bij mij ervoor zorgt dat deze ruim 1 ster minder krijgt, namelijk de geloofwaardigheid.

Het begint heel vlot, onder de optieteling al worden diverse relevante stukken verteld die ook in de plotomschrijving staan. Even na die titels gaat de film alweer in Italië verder. In een paar minuten kunnen we zien hoe een wildvreemde man een andere wildvreemde man 1000 dollar aanbiedt om naar Italië af te reizen om de voor hem volstrekt onbekende zoon van de man over te halen om naar Amerika terug te komen. En hij zegt ja. Dit kwam op mij nogal nep over, puur als intro om de film meteen vanaf het begin in Italië af te laten spelen. Vanaf de eerste minuut zat ik daardoor tegen de ongeloofwaardigheid van het verhaal aan te hikken.

Daar blijft het helaas niet bij als nerd Damon de zoon eindelijk aantreft, een partyganger die hij totaal niet kent maar wel uitnodigt voor een lunch bij hem thuis, na die lucht biedt hij deze onbekende nerd, die haaks staat op zijn eigen persoonlijkheid, maar meteen aan om bij hem en zijn vriendin in te komen wonen. Voeg daaraan toe dat vrijwel alle mannen rondom Damon bisexueel zijn en het verhaal barst van nepheid uit haar voegen. De personage van Cate Blanchett gooit daar nog een schepje bovenop, die de film op het eind qua geloofwaardigheid fataal wordt.

Beeld en regie weten de ongeloofwaardigheid echter heel goed te verdoezelen, en voor wie daar minder belang aan hecht is dit een hele aardige film. Daardoor ben ik wel een beetje nieuwsgierig geworden naar die andere verfilming van het boek: Plein Soleil (1960).

2,5*

Destijds in de bioscoop gezien en nog steeds, al was het alleen maar vanwege de mooie beelden, een lievelingsfilm van me.
Zowel Damon als Law zijn geknipt voor hun zeer verschillende rollen en totaal geloofwaardig. Ook Philip Seymour Hoffman zet weer een geweldig personage neer.
Mooi om te zien dat Ripley zijn omgeving altijd goed in zich opneemt en alles wat hij eventueel nog eens kan gebruiken in zijn geheugen opslaat. Dat het door Ripley gesponnen web op een gegeven moment wat ongeloofwaardig wordt stoort me niet. Wat overblijft is een intelligente, verzorgde film, gemaakt met oog voor detail en gecombineerd met veel mooie beelden van bella Italia. Erg goed, 4*.

Loflied op 'The Talented Mr. Ripley'. Zo groots kan een film zijn, als alles klopt. Van verhaal tot en met de rolbezetting, van setting/enscenering tot en met de psychologie van de karakters. Om te beginnen: ziet Italië, en met name Rome, er niet uit als in de beste Italiaanse films? Matt Damon in de rol van Tom Ripley is niet alleen dader, maar ook slachtoffer van wat hij ziet als zijn eigen humble existence... en alwetende puppetmaster. Hij weet bijv. van Dickie's (Jude Law) relatie met de Italiaanse. Kan Dickie's verloofde, vader, politie etc. manipuleren. Damon met zijn minimalistische gezichtsuitdrukkingen leent zich in die zin perfect als het bijna neutrale canvas waarmee de regisseur het verhaal inkleuring geeft. Paltrow is al geweldig, maar in de vrouwenrollen bezetting steekt Cate Blanchet haar naar de kroon als de dweperige rijkeluisdochter op zoek naar passie in haar verder lege bestaan dat draait om familie en shopping. Jude Law, met nog een mooie kop met haar, is immens. Misschien wel zijn beste rol. Wat gaat hem de rol van populaire, well-travelled rijkeluiszoon met panache makkelijk af. Eén van mijn favoriete acteurs (ook bijv. opgemerkt hoe Law uitstijgt boven Robert Downey in de Sherlock films?). Beste rol misschien ook in deze film voor Philip Seymour Hoffman als Dickie's vriend Freddie Miles. Kostelijk hoe Freddie en Tom strijden om de aandacht van Dickie in Rome, en hoe neerbuigend Miles is richting Tom in de bootscene - "How's it peeping, Tom? Tommie-Tommie-Tommie". Wordt uiteraard nog getopt door de scene in Tom's suite. Die mimiek, die kleine gebaartjes, dat getreiter op Tom's nieuwe piano. Psychologie in overmaat, en nog thriller bovendien deze film. Hoe redt Ripley zich uit steeds neteliger situaties? Raakt hij verstrikt in zijn eigen web? Interessant, The English Patient van deze te vroeg overleden regisseur vond ik een absolute draak. Terecht lolletje om gemaakt een keer in Seinfeld, temeer omdat iedereen geacht werd die meervoudige Oscar winnaar een goeie film te vinden.

Inderdaad wat langdradig maar toch een goede film. De film gaat over hoe we onze geheimen verbergen en een rol spelen in plaats van onzelf te zijn ("better to be a fake somebody than a null nobody"). Opnieuw een bevestiging van mijn theorie dat elke film waar Hoffman in speelt een goede film is.

Heerlijke film. Heerlijke sfeerbeelden. Het buitenleven, de jazz,,

De acteurs zijn in deze film op hun best. Damon is een kei en ook Law (kwijl) en Hofman (wauw) zijn op hun best.

Heerlijk psychologisch waarin Ripleys web steeds ingewikkelder wordt en hij hier niet meer uitgeraakt zelfs als hij wil.

Het verhaal heeft hier en daar wel wat mankementen maar dat is het vergeven