The Talented Mr. Ripley (1999)

Indertijd heb ik deze film vooral bekeken omdat ik benieuwd was of jonkie Damon een rol als deze aan zou kunnen en bovendien overeind zou kunnen blijven tegenover de acteerkanonnen om hem heen. Al die jaren later (en na The informant !) wekt het geen verbazing meer dat ook toen al het antwoord een volmondig ja was, en de film blijkt nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Superbe spel van iedereen, een zeer dwingend plot en een morele spagaat bij wie graag wil meeleven met die innemende Tom en zijn geraffineerde plannetjes zo bewondert, maar tegelijkertijd Toms pathologische bedriegerij recht in het gezicht moet kijken.

Nogal vreemde film, en ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Het verhaal had voor mij af en toe iets ingewikkelds, terwijl het eigenlijk ook weer niet echt lastig in elkaar zit. Het zal de onvoorspelbaarheid van het geheel wel zijn dat je af en toe in het duister doet tasten, samen met het wat randomly verschijnen van personages (wie is die Peter uberhaupt, op het einde is hij er gewoon ineens? Hetzelfde geldt een beetje voor Meredith.)

Ik had die moord op Dickie sowieso totaal niet zien aankomen. Ik dacht door het ietwat aparte karakter van die scene eigenlijk dat het een droom was waar hij uit zou ontwaken. Vervolgens gaat de film op dezelfde bevreemdende manier door. Wat gaat hij nu weer doen, en waarom? En redt hij zichzelf wel uit de situatie waar hij zichzelf nu weer in verzeild heeft doen raken? Er zitten veel van dat soort momenten in de film, die het best spannend maken, maar ook wat verwarrend en vreemd.

Dat het zich in Italië afspeelt is een fijne bonus, alle locaties en de sfeer zijn fijn om naar te kijken.

Ben 'm overigens gaan kijken om Philip Seymour Hoffman, precies twee jaar na zijn sterfdag. Een kleine rol, maar wel weer heerlijk uitgevoerd.

Ietwat vervreemdende film voor mij dus, zeker niet slecht, maar kan er ook niet helemaal ondersteboven van zijn, daarvoor keek het net wat te stroef weg allemaal.

kleine 3,5*

Spannende film. Ripley is een boeiend personage en ik vond het knap van de filmmakers dat ik toch steeds sympathie voor hem bleef houden.

Ondanks alles voel je hoe eenzaam het personage is, vooral in de scene waarin hij zielige pianomuziek speelt en zijn lover hem probeert op te vrolijken. Het liefst zou Ripley dat toelaten, maar tegen die tijd heeft hij al zoveel misdaan dat hij nooit zichzelf helemaal kan geven aan de lover. Ook heel tragisch dat hij door al het gelieg uiteindelijk degene moet doden die het meest van hem houdt. De film eindigt daarmee heel down, maar het is ook een symbolische gerechtigheid. Hij komt weg met zijn misdaden, maar heeft er een zware prijs voor moeten betalen.

Iedereen speelt prima en het verhaal is spannend. Alleen het hele stuk met die zwangere vrouw en haar zelfmoord voegde voor mij weinig toe.

Apart filmpje.

Het eerste deel is vermakelijk. Mooie setting, prima opzet, goede introducties. Halverwege gaat het verhaal echter een hele andere kant op en wordt de film langdradig. Je geduld wordt op de proef gesteld. De film wil enorm spannend overkomen maar ik kwam er geen enkel moment meer in. Jammer, ik had meer verwacht van deze prent. Een magere 6 volstaat.

Op alle vlakken een zeer goed begin van deze film. Daarna gaat hij wat dobberen om tenslotte in een draaimolen van verrassende en fantaisistische gebeurtenissen terecht te komen.

Het blijft echter behoorlijk spannend al bezorgt het slot mij toch een onvoldaan gevoel.

Filmisch is het zeker knap.

Toegegeven dat Matt Damon uitstekend acteert.

“I always thought it would be better to be a fake somebody than a real nobody.”

The Talented Mr. Ripley heb ik altijd een goede film gevonden. De film is te lang en na de dood van Dickie wordt het allemaal iets minder, maar daar staan heel veel sterke kanten tegenover. Het is allemaal uitermate sfeervol en vooral het eerste uur is geweldig. Het extravagante en luxeleventje van Dickie wordt mooi neergezet en je kan begrijpen dat Tom Ripley er helemaal verslingert aan raakt. Sociopaat of niet. Italië zien we op zijn mooist en de jazzmuziek maakt het helemaal af.

Damon en Law zijn een vermakelijk duo en acteurs als Paltrow, Seymour Hoffman en Blanchett kun je wel om een boodschap sturen. Het tweede gedeelte is wat minder maar nog steeds goed. De onderhuidse spanning die er de hele tijd al was komt tot een uitbarsting, en het is vermakelijk om Ripley zich uit iedere penibele situatie te zien praten/wringen/slaan. Het is niet allemaal even geloofwaardig maar ach, ik knijp maar een oogje dicht voor deze heerlijke film.

Behoorlijk matige film. Matt Damon slaagt er niet in om een hoofdpersonage neer te zetten dat echt weet te boeien. Ook de overige vertolkingen zijn nogal vlak. De personages komen niet echt tot leven en daardoor is het ook wat moeilijk om in het verhaal te komen. De enige die nog enigszins weet te overtuigen is Marge (een rol van Gwyneth Paltrow). Verder gaat het op enig moment wel wat tegenstaan, dat telkens net niet ontdekt worden van Ripley. Weinig geloofwaardig. De film duurt ook wel wat lang, gelet op hetgeen het verhaal te bieden heeft. Het wordt op enig moment vooral meer van hetzelfde en ietwat langdradig. Ook leunt de film hier en daar wel erg op toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, met als ‘hoogtepunt’ de eindscène. Wel een sfeervolle setting in Italië, dat maakt het wel wat leuker om naar te kijken.

Tweede kijkpoging voor deze The talented mr. Ripley en wederom niet helemaal overtuigd. Net als bij

The English patient vind ik bij de films van Anthony Minghella geen connectie die me overtuigt van een wow-effect. Ook bij Matt Damon heb ik datzelfde gevoel. Hoewel zijn prestatie hier behoorlijk was, blijf ik hem een overschat acteur vinden. In The departed was hij voor zijn doen bovengemiddeld ok, maar zijn topprestatie moet toch Good Will Hunting zijn.

The talented mr. Ripley kent een lange aanloop en er wordt wel voldoende aandacht besteed aan de personages. Mooie beelden van het culturele Italië passeren de revue en brengen sfeer in de film. De Mediterraanse sfeer wordt mooi opgesnoven en zijn een pluspunt voor de film. Dickie en Tom zijn elkaars tegenpolen, de één charmismatisch en extravert, de ander introvert en schuchter. De film berust op veel toevalligheden wat de geloofwaardigheid in het gedrang brengt. Het eerste gedeelte is nog redelijk, maar nadien had ik het wel gehad. Ik kon er mijn aandacht nog moeilijk bijhouden. Een behoorlijke voldoende dus alles in acht genomen wat mij betreft.

Meer dan interessant drama, met het prachtige Italië en een fantastische soundtrack als achtergrond.

Een boeiend verhaal wordt rond Ripley geweven, iemand met een niet bepaald benijdenswaardig leven, zeg maar gerust miserabel en betekenisloos. Enige vorm van sympathie voor Tom is niet onredelijk die door dom toeval een taak krijgt van scheepsmagnaat Greenleaf. Mooi word zijn aankomst gebracht in het betoverende Italie, het rustige en weldadige leven maar toch ook het mysterie Ripley zelf die er soms rare gewoontes op na houd. Daarnaast wordt het mysterie mooi gestalte gehouden door het trage tempo en vooral het tot totstandkoming van bepaalde dingen en gebeurtenissen. Is het zo zorgvuldig uitgedacht en gepland of overkomt het Ripley ook maar?

Damon wordt zorgvuldig geregisseerd en speelt goed, Law is perfect voor zijn rol als playboy, Hoffman op uitmuntende wijze stuitend zoals zo vaak en wat is Blanchett om op te vreten zeg. Na de kennismaking met het heerlijke leven en hunkering naar acceptatie, zelfs twijfelachtig qua geaardheid, valt het grote voorbeeld toch tegen en ontstaat het grote masterplan om vooral het leventje door te kunnen zetten. Iets wat uitmond in het leven van een pathologische leugenaar, en tevens iets dat altijd met risico gepaard gaat, vooral als je als een ander voordoet. Exemplarisch is de eenzame kerst en het wantrouwen van velen, en hoe onnozel groef hij zijn eigen graf al amper in Italië om zich als Greenleaf voor te stellen aan Meredith.

Echter, wat aan deze film schort is het volgende; het tempo en toch gebrek aan spanning. Twee dingen waarvan het tempo naar het einde steeds meer begint op te spelen, en juist de spanning eindelijk een beetje begint te komen na de moord op Freddy. Desondanks blijft The Talented Mister Ripley een droom van een film met de prachtige soundtrack, overladen met mooie Jazz, en de prachtige cultuur en natuur van Italië. Alleen daarom is de film al de moeite waard te gaan kijken. De vraag blijft, en vandaar de toenemende interesse voor Plein Soleil en het boek van Highsmith, was Ripley al zo voor zijn introductie en mix up met het jasje?

Het eerste uur kabbelt de film op een gezapig tempo verder, maar alles wordt zo stijlvol gebracht met mooie beelden van Italië dat het niet stoort. Dan pas komt de ware aard van Tom Ripley naar boven en weet hij zich overal uit te praten. Zowat iedereen gelooft hem en dus doet hij verder waarmee hij bezig was en waarin hij goed is : liegen en moorden. Goede acteerprestaties, goed verhaal. 4 sterren

Een film die ik al tijden graag wilde zien, gisteravond eindelijk bekeken.

Minghella heeft zich voor deze film laten omringen door een absolute sterrencast. Matt Damon speelt hier een verrassend sterke rol als de charismatische Tom Ripley, die duizend dollar krijgt als hij het verwende rijkeluiszoontje Dickie Greenleaf (Jude Law) en zijn verloofde Marge Sherwood (Gwyneth Paltrow) terug naar Amerika weet te brengen.

Het eerste uur is vooral een erg lange reclamespot van Italië. Ook wordt er veel tijd uitgetrokken om de hoofdpersonages wat beter te leren kennen en kabbelt het verhaal rustig verder totdat er zich een verschrikkelijke gebeurtenis voordoet en alles op z'n kop zet.
Vanaf dat moment heeft de film een hoger tempo en zien we Matt Damon op z'n allerbest.
Het einde is redelijk verrassend en open, reden genoeg om de film ooit nog eens op te zetten. Waarschijnlijk vallen dan meer dingen op hun plek.

Voor nu 3.5*, aanrader!

Ik wist niks over deze film en zette me schrap voor een saai drama over een jongen die het net niet helemaal gemaakt heeft in het leven en dan moet schipperen tussen jetset en zijn eigen mislukte leven enzo. Maar halverwege komt de film ineens los en ontstaat er een compleet ander soort film - en het wist me wel te boeien. Het is echt zaak om helemaal niks te weten van deze film, anders wordt het eerste deel nog saaier om uit te zitten.

Uiteindelijk gaat de film nergens echt naartoe en gaan we van het ene lotgeval naar het andere, om tenslotte vaag te eindigen. Hoe zal het daarna verdergaan? Ach wat boeit het.

3,5 sterren

Mysterieuze dramathriller met een redelijk onvoorspelbaar verloop en degelijk acteerwerk van Matt Damon, maar een dermate oubollige uitwerking dat regisseur Anthony Minghella moeite ervaart om de film te voorzien van spanning. Het is uiteindelijk vooral de speelduur die behoorlijk zwaar weegt, aangezien de introductie te uitgesponnen is en de (bij)personages zich zo vervelend gedragen dat de film niet bepaald uitnodigend is voor je concentratie. Eenmaal de inhoud opgang komt wint de film wat aan tempo en bovendien biedt de Italiaanse achtergrond genoeg zomerse plaatjes, maar toen het geheel was geëindigd voelde ik me toch wel bedrogen. Bijna 139 minuten zat ik opgescheept met karikaturale, onsympathieke figuren en dan werd mijn geduld beloond met een ontoepasselijk open einde. Tja. Op visueel vlak professioneel genoeg om een lager cijfer te voorkomen, maar het was zeker een inspanning om elke minuut geïnteresseerd te weerzien.

The Talented Mr. Ripley blijft de hele speelduur boeiend en intrigerend, maar was niettemin volgens mij toch wel gebaat geweest bij een meer gestroomlijnde speelduur van twee uurtjes. Het meandert wat, zeker in het eerste uur, zonder dat het erg noodzakelijk of functioneel aanvoelde, dus dat maakt het voor mij geen absolute topper. De setting in Italië maakt dan wel veel goed tijdens die rustige eerste helft, en ook in de rest van de film, maar er ontbreekt wel een beetje richting. De verhouding tussen Ripley, Dickie en Marge is intrigerend, maar de film slaat duidelijk een versnelling hoger vanaf dat Dickie sterft. De overige anderhalf uur is een fascinerende blik op een compleet amorele, leugenachtige, in duisternis gehulde persoon, die ten allen tijde voor zichzelf de 'held' van zijn verhaal blijft. Matt Damon heb ik zelden beter gezien dan hier. Hij zet enorm goed een gigantisch gedesillusioneerd figuur neer, die zijn eigen essentie niet kent of zelfs nooit gekend heeft. Zielig, hatelijk en hoogst gevaarlijk, allemaal tegelijkertijd. Ripley is een vrij standaard personage, maar Damon trekt het wel echt naar hogere regionen.

Maar ook van de rest van de cast kon ik echt genieten. Een jonge Gwyneth Paltrow maakt altijd indruk, Jude Law zit hier wellicht op zijn charismatische hoogtepunt en Seymour-Hoffman is altijd fantastisch, zeker in zo'n karakter-bijrolletje als dit. Een van de beste acteurs van zijn generatie. Ook Blanchett mag zeker niet onbenoemd blijven. Het is bovenal echt een acteursfilm; heel leuk om een intussen decennialange gevestigde waarde aan acteurskoppen hier in het prille begin van hun carrière te zien. De mooie beelden en sfeer van de Italiaanse steden en landschappen is wat mij betreft de tweede sterkste factor. Het plot zelf is van ondergeschikt belang, hoewel er zeker in de tweede helft van de film enkele spannend opgebouwde scènes in verpakt zitten. Elke confrontatie tussen Ripley en zijn slachtoffers bijvoorbeeld. De subtiel dreigende muziek draagt fel bij aan de spanning en vooral aan de opbouw van het personage van Ripley, die constant aan de rand balanceert.

Al bij al leuk om eens gezien te hebben. 3.5*.

I always thought it'd be better to be a fake somebody than a real nobody... is natuurlijk de belangrijkste (en bekendste) lijn in de hele film.

Intrigerende thriller over een gewetenloos personage dat probeert weg te komen met zijn misdaden. Tom Ripley wordt naar Italië gestuurd om de zoon van een rijke New Yorker terug naar huis te brengen. Vele filmkijkers vinden Ripley misschien een antiheld en hopen dat hij er mee wegkomt, maar ik vond hem maar een vreselijke slijmbal, die zich vastklampte aan Dickie omdat hij het gevoel had om eindelijk iemand te zijn. Wat er daarna gebeurt bevestigt alleen maar de gestoorde denktrant van Ripley en zijn honger naar erkenning. Hij neemt de identiteit van zijn "vriend" over en wringt zich in allerlei bochten om te ontkomen. Het trio Damon, Law en Paltrow schitteren op het scherm, maar ook Hoffman gaat niet ongemerkt voorbij. Er wordt ook gehint op een dubieuze seksualiteit en een manipulatieve persoonlijkheid waarbij hij voortdurend mensen gebruikt voor zijn eigen doeleinden. Ik vind het een uitstekende prent waarin de zomerse farniente en uiterlijke levensvreugde langzaam opschuift naar de donkerste kantjes van de menselijke ziel.

The Talented MR. Ripley is een heerlijke film die weet te boeien van het begin tot het eind. Verhaallijn bouwt zich in een rustig tempo op en steeds word je als kijker verder meegezogen in de waanzin die Ripley treft. Het decor is uiteraard ook niet te misstaan.

Precies. Een heerlijke film, vol griezels, want deze Matt Damon als Tom Ripley is natuurlijk wel een griezel met dat enge glimlachje. Zo ook die 'borderline' Dickie Greenleaf van Jude Law en die 'softie' Peter Smith-Kingsley van Jack Davenport, om Philip Seymour Hoffman niet te vergeten als Freddie Miles. Heerlijke types toch? En al die prachtige locaties waar we op getrakteerd worden. Ik vond wel dat tegen het einde al die leugens en verwisselingen een beetje te veel werden. Ook het slot vond ik nogal zouteloos. Maar dan blijft er nog genoeg over om van te genieten. Zoals al die prachtige Italiaanse auto's van eind jaren vijftig/zestig.