There Will Be Blood (2007)

Heel erg goede film... gemiddelde hier is gewoon te laag voor deze film. Al 3 keer gezien, verveelt nog steeds niet. Evt een plekje in mijn top 10, ik weet het nog niet zeker.

Daniel Day-Lewis speelt zelfs in Gangs of New York lol

Absolute topper. Te gekke sfeer en zeer, maar dan ook zeer strak acteerwerk.

absoluut meestewerk! Je moet er wel even voor gaan zitten en je zelf geven, maar dan heb je ook wat!

Weg is de energie, weg is de kleurrijke creativiteit, weg is de speelse flair die Paul Thomas Anderson eigen was en weg is de menselijkheid; verwelkom de bombastische en lege stilte van het epos, gecombineerd met een elitair sfeertje.

De stempel van Anderson blijft duidelijk aanwezig in het visuele in de vorm van rustig camerawerk, inclusief relatief (tegenover de gemiddelde film) veel longshots, een verzorgde kadrering en een aardig kleurgebruik, maar al deze factoren missen de creatieve speelsheid die eerdere films van de man kenmerkte; deze is verruild voor een erg statische aanpak in een dorre omgeving, die tevens steeds zeer troosteloos in beeld wordt gebracht, of in een klassiek belichte behuizing, wat de film een leeg sfeertje meegeeft die enige energie en emotie ontbeert.

Ook de muziek – wanneer aanwezig, want in tegenstelling tot het verleden wordt de film niet voor het merendeel begeleid door muziek, maar blijkt stilte het belangrijkste instrument - mist zijn effect: de film wordt begeleid door klassieke, in mijn ogen elitaire muziek met de nadruk op de viool, die bij momenten effectief een zenuwachtig sfeertje weet op te wekken, maar het grootste deel van de film slechts pretentie en bombast toevoegt aan de al weinig interessante sfeer. Zowel het gebruik van stilte als de integratie van de muziek vond ik daarnaast maar flauwtjes, duf en af en toe zelfs ietwat bombastisch overkomen: meer in de lijn van de klassieke film, terwijl Anderson zichzelf net zo sterk had neergeplant als modern filmmaker.

De twee hoofdpersonages vond ik verder niets meer dan gepersonifieerde clichés (de geldlustige mensenhater en de geobsedeerde prediker), maar vooral Plainview werd wel erg sterk neergezet door Daniel Day-Lewis, die precies de juiste uitstraling heeft voor een dergelijk personage. Naar het einde toe vervallen beide personages echter steeds meer in het cliché dat ze zijn, totdat ze het in het laatste half uur, waarin enorme overacting (in tegenstelling tot de eerdere subtiliteit) niet wordt geschuwd, uiteindelijk werkelijk verworden: de menselijkheid wordt door het verhaal langzaamaan weggeschuurd, tot er niets meer over is dan twee flauwe typetjes.

Zoals verwacht begint de speelduur van de film ook steeds meer en meer te trekken naarmate het einde nadert, totdat de tijd je langzaam in het onbegroeide land der gapen en verveling brengt.

In eerste instantie wilde ik de film 2* geven, maar door het laatste half uur trek ik er nog een halfje af. Een heel dikke 1.5* dus, en dat Anderson zich weer op zijn oude pad mag gaan begeven.

hier boven kan ik wel in meegaan ja

En ik dus niet. Sowieso lijkt Animosh zich wel heel erg te irriteren aan zaken waar ik geen last van heb ('elitair' sfeertje? pretenties?). Sowieso slaat hij de plank mis omdat Plainview en Sunday typetjes moeten zijn, omdat de film gaat over het conflict tussen het opkomende kapitalisme en progressie en de religie en conservatisme, twee peilers van Amerika. Plainview en Sunday vertegenwoordigen elk één van die peilers, iets wat je überhaupt kan terug zien in de namen (Plainview = plain view = de rechttoe rechtaan mentaliteit, Sunday = zondag = kerkdag). De hele film gaat uit van het concept dat zij de drijfveren van Amerika vertegenwoordigen.

Bovendien lijkt Animosh het Anderson kwalijk te nemen dat hij een andere richting neemt, wat bizar is omdat Anderson bijkans bekend staat omdat hij bijna voor elke film een andere stijl aan neemt (vergelijk het Scorsese geïnspireerde Boogie Nights maar met het Altman geïnspireerde Magnolia).

Dat elitaire sfeertje maak je er denk ik zelf een beetje van, dit is absoluut niet wat de film pretendeert. Ook is de speelduur perfect, als dit een filmpje was van 1,5 uur ging er zoveel glans af, met name omdat de personages nu perfect zijn neergezet en voorgesteld.

Het laatste half uur is juist een van de beste finales ooit in een film, hiervoor zou je juist een half punt (of heel punt) bij moeten tellen. Een andere regisseur had het m.i. niet beter kunnen doen. Hulde aan dit meeslepende meesterwerk en in mijn ogen een van de beste films ooit, zie mijn top tien.

Animosh heeft gelijk. Een achterliggende boodschap moet de film versterken, en niet dragen, wat betekent dat de film goed moet zijn zonder er de achterliggende boodschap bij te betrekken. Dat is hier duidelijk niet het geval.

Duidelijk wel.

De film is verder qua beeldtaal allesbehalve conservatief of klassiek en wat er elitair aan is ontgaat me al helemaal.

Als je klassieke muziek al elitair vindt . Verder vind ik hem qua energie en emotie makkelijk bovenaan staan in de reeks Anderson films.

Heeft denk ik puur te maken met affiniteit met het onderwerp en tijdsvak.

Pas de 2e kijkbeurt kwam die achterliggende boodschap (of wat jij daarmee bedoelt) pas door, maar dat maakte hem niet of nauwelijks beter. De achterliggende boodschap is vaak ook wat je er zelf van maakt.

Ik heb in eerste instantie deze film beoordeelt op regie, het pure acteerwerk, de mooie uitdieping van de personages en het veelomvattende verhaal. Daarom geef ik deze film 5*, kortweg omdat ie perfect is.

Ik reageerde op de opmerking van Mr. White dat de hoofdpersonages typetjes moeten zijn omwille van wat ze zouden vertegenwoordigen. Dat noem ik de film beoordelen op basis van de achterliggende gedachte in plaats van de film zelf te beoordelen.

Maar ik beoordeel de film echt niet alleen op de achterliggende gedachte hoor. De regie is gewoon uitstekend zoals we van PTA mogen verwachten en het acteerwerk van de twee hoofdpersonen is briljant. Tel daar de vele memorable scènes bij op (de opening met de bergtop, de brandende olietoren, etc.) en je hebt echt een topper van formaat. Dat er daarnaast nog een achterliggende betekenis is (of die op zijn minst te interpreteren valt) voegt daar alleen maar aan toe.

Ik kan een heel eind meegaan met de recensie van Animosh. De film is weinig emotioneel: het komt allemaal erg bedacht over. Wat gezonde relativering, zoals in de eerdere films van Anderson, valt in deze film nauwelijks te ontdekken. Dat maakt dat deze film bij mij een stuk minder modern overkomt dan zijn vorige.

Het elitaire element in de film is het continu op de achtergrond aanwezige vingertje dat neerkijkt en veroordeelt zonder enige speelsheid of andere zelfrelativering.

Zelfs het acteren van Day-Lewis staat me tegen: zijn spel is te doordrammerig. Voor mij zou het een enorm pluspunt zijn geweest, als bijvoorbeeld Seymour Hoffman de rol van Plainview gespeeld zou hebben met een paar heerlijke, vals vette, knipogen.

Een fantastische film waarin gewoon alles is zoals het zou moeten. Mooi camerawerk, goede acteurs, originele soundtrack, een niet-clichee-matig verhaal, fantastische scenes en een ongewoon eind.

En al dat zonder dat "tegenwoordig verplichte" romantische geneuzel.

Prachtige film!

Apart no nonsense verhaal, het gebrek aan 'speelheid en zelfrelativering' zoals sommigen vinden vind ik nu toch net dat eigen karakter geven, die 'ruwheid' ook. Er zitten zo toch enkele sterke scenes in.

Scene waar de Daniel gewekt word om te vertellen dat er een man omgekomen is, Daar waar hij zijn 'valse' broer een kogel door het hoofd schiet, mooi realistisch in beeld gebracht, niet op slag dood maar ook geen belachelijke spasmen. Er waren wel meer scenes waarvan ik dacht : mooi.


Ondanks dat moch hij gerust een half uurtje minder lang duren. Er zat een moment in de film dusdanig langdradig was dat het ergerlijk werd. Ik vind het nog net kunnen wanneer een film soms eens op het randje gaan maar eens je denkt van.. 'duurt dit nog lang?' moet er doorgegaan kunnen worden en dat was hier helaas niet het geval. Het 'origineel' verhaal en de manier waarop vind ik wel wat meer punten waard maar die ergerlijke langdradigheid was er mij te veel aan.

En dat maakt het feit dat het typetjes zijn op welke manier minder irritant..? Ik vind het in ieder geval bijna onmogelijk om mee te voelen met lege hulzen die slechts in functie staan van de symboliek van de film.

Bekijk de eerste regel van mijn recensie eens opnieuw, want daarin heb ik de door mij niet gewaardeerde verandering van stijl nochtans erg duidelijk beschreven.

Dat is uiteraard inderdaad een subjectief oordeel over de sfeer die de film behelst: wat ik elitair vind, vind jij wellicht emotioneel.

Mijn excuses voor de late *uch* reactie, maar ik zit al een paar weken zonder internet, en op andermans pc forums bezoeken doe ik liever niet.

Helemaal correct. En als je denkt, nu zal het dan wel enigzins 'goed' komen walst de rauwheid weer dwars over je heen.

Direct na afloop een 4 gegeven. Maar na verloop van tijd dringt het tot je door dat het een onvervalste meesterwerk is. Eentje die die zijn 5 sterren ruim verdient!

zijn eerdere werken vond ik mooi tot briljant maar hier vond ik echt niets aan.zelfs de speelduur begon me te irriteren.
Behalve een paar memorabele scenes was het allemaal te statisch en stil.
Het verhaal is historisch gezien interessant maar wel saai gebracht.Dat hier een daar wat in brand vliegt of die vader/zoonrelatie is echt niet meesterlijk.
Misschien dat iemand mij anders wijst op dingen die ik gemist heb/beter moet waarderen want ik vond dit een tegenvaller!

Ik denk niet dat je iets gemist hebt, als je het verhaal saai gebracht en de relatie niet enorm troosteloos vindt zal de film nooit echt een goede voor je worden, denk ik zo. Of je mening moet hierover na verloop van tijd veranderen, ik zou de film wel een tweede kans geven.

Ja je moet er ook misschien met niet al te hoge verwachtingen in gaan (door de berichten hier en de Oscars). Ik zette hem aan met de verwachting dat ik weer een of ander langdradig, saai flut-verhaaltje voorgeschoteld zou krijgen en voila......! Hij staat op 2 in mijn all-time top 10! Dat is nog eens een prestatie....

Af en toe helpt dat wel.

Geweldig einde, doet hem eindelijk wat hem moest de hele godganse tijd

4/5

Ik begrijp niet zoveel van de hoge waardering voor deze film. De styling is fantastisch, dat moet gezegd. De zinderende dorre landschappen herinneren aan die in de meesterwerken van Sergio Leone. Drama's met maar één hoofdpersoon en verder onbeduidende bijrollen zijn echter per definitie nogal saai.

Nergens krijgt Day-Lewis genoeg weerstand in zijn spel. Dat ligt niet zozeer aan de kwaliteit van de andere acteurs als wel aan de keuze van de regisseur. Er zijn kansen genoeg om het verhaal iets meer spanning te geven: de dominee, Plainfields eigen zoon, een plotseling opduikende halfbroer. Maar nee, Anderson degradeert iedere bijrol tot figuratie. Jammer.

Maar het is ook een karakterstudie, zoals dat zo mooi heet. Het gaat ook om DDL en niet om een ieder die een bijrol bekleedt. Scenes met andere personen dan DDL zouden daarom ook niet relevant zijn.

Ik vond de psychologie bijkans nog spannender dan werkelijke spanning - dat heeft deze film ook niet nodig vind ik. Het is allemaal een beetje onderhuids, en zo zie ik ze graag.

Een van mijn (zoniet dé) favoriete films van de afgelopen 2 jaar.

Wat ik er zo goed aan vind, is moeilijk om te zetten in woorden. Ten eerste, quite obvious, Daniel Day-Lewis, mijn favoriete acteur van dit moment. Wat speelt de snorrenmans weer fabuleus! Geweldig!

Daarnaast is de setting, 1 die mij altijd al aanspreekt, eind 19e eeuw, op hele overtuigende manier op het beeldscherm getoverd.

Ook mede met behulp van de muziek weet Paul Thomas Anderson hier een ontzettend rauw beeld te schetsen van een fascinerend verhaal over een fascinerende olie-man. Alles valt perfect gestyled in elkaar. Het werkelijk fantastische acteerwerk, de setting, muziek, shockerende momenten, psychologische spanning, en uitermate mooie shots.

Ik denk dat de bovenstaande combinatie, en mijn fanboy-ism voor Daniel deze film mijn favoriete film van (op zijn minst) 2007 maakt.

De film is hard en rauw, en zeker niet weggelegd voor iedereen...

Houd je daar wél van, of weet je het niet zeker, geef deze film dan een kans, want het heeft mijn top 10 op de kop gegooid.

Kan het niet meer oneens zijn dan mogelijk met Animosh. Wat is deze film eigenlijk niet ? Het is zowel een filmisch epos over opkomende industrialisatie als een accuraat tijdsbeeld (en geloof me, dat is uitzonderlijk) die via film in beelden is vertaald die tussen het poëtische en epische zweven. Lewis is hier gewoonweg zinderend. De film trekt je tegen de achtergrond van de waanzin van de opkomende olieboorindustrie en religieus fanatisme in de 19e eeuw steeds verder weg weg in een poel van verderf vol olie,bloed en zweet. Anderson weet net als Sam Mendes en Michael Mann hoe belangrijk stijl en vorm kan zijn in de stimulans en prospectie van inhoud, wat hem tot de meest getalenteerde filmmakers maakt van de laatste decennia. De leegte van de decors en de waanzin van de onzekerheid eigen aan het tijdsegment maakt zich meer en meer meester van Plainville. Anderson richt zijn lens gericht op de demonen van het hoofdpersonage (de mozaiekaanpak heeft hij al in het verleden uitgespit, zie magnolia) en weet het genre van de western met de antiheld op een eigenzinnige manier vorm te geven, mede door en dankzij Daniel Day-Lewis.

*****

Leuk filmpje. Quentin Tarantino reviews PTA's There Will Be Blood: klik.

Zeker een leuk filmpje!