There Will Be Blood (2007)

Ik snap deze hoge notering echt niet! Er is inderdaad een achterliggende gedachte (die ik er volgens mij grotendeels heb uitgehaald) maar ik ergerde me mateloos aan de irritante muziek, de kop van Lewis en het personage Eli en zijn kerk. Tevens zat er weinig spanning in en toen op het laatst Lewis zich ook nog ging gedragen als een psychopaat was voor mij het cijfer al bekend.

Begin goed, later saai en vervelend.

1,5*

Ik vind dit uitstekend verwoord.

Na een ruim uur schitterende film zat ik me te verkneukelen omdat het feitelijke verhaal eigenlijk nog niet was losgebarsten. Er was ruim de tijd genomen om een decor op te bouwen en personages te introduceren, maar de echte film moest nog beginnen. Dit gevoel bleef ik nog lang erna houden. Nu ik de hele film gezien heb, blijkt dat ik op iets heb zitten wachten dat er niet is.

Het acteerwerk en de beelden zijn subliem, maar helaas moet ik me aansluiten bij bovenstaande quote. Het is een bevreemdend gevoel, omdat het een werkelijk fantastische film lijkt, maar na het zien bleef ik met een leeg gevoel zitten. Op geen enkele manier begrijp ik de personages (Eli, Paul, H.W., Daniel). Het lijkt alsof er twee uur aan scenes uit de film geknipt zijn waarin ons duidelijk gemaakt wordt wat de drijfveren van de personages zijn e.d..

Met belangstelling heb ik de uitleg van Reinbo gelezen, maar deze vind ik niet bevredigend. Een verhaal kan niet alleen bestaan uit de symboliek erachter. Op de voorgrond moet zich, m.i., ook een verhaal afspelen en dit verhaal kan ik niet ontdekken.

Beste film van Paul Thomas Anderson tot nu toe. Komt net uit boven Magnolia. En dat betekent in de hoogste regionen van de 4*-waarderingen.

Net geen meesterwerk omdat het nog net Giant voor zich moet dulden.

Daar deed het mij nog het meest aan denken trouwens. En aan het eind blijkt Anderson de film op te dragen aan Robert Altman. En zo ergens vaag kan ik me wel voorstellen dat Anderson een groot Altman-liefhebber is. En dat meesterwerk komt nog wel.

Mooie rol van Day-Lewis, maar verder een beetje een stroeve film met wat grootse gebaren en blabla zonder dat ik er nu echt achter kom wat er allemaal scheelt met de man en de personen om hem heen..

Tegenvaller.

Na het zien van Magnolia, Boogie Nights & Punch-Drunk Love was ik erg benieuwd naar deze film.

Qua tempo verschilt deze film eigenlijk niet zoveel met de andere 3 films. Veel tijd wordt er besteed aan personage-opbouw, wat aan de film de nodige diepgang meegeeft. In deze scenes komt de klasse van Daniel-Day Lewis duidelijk naar voren. Helaas was zijn personage de enige die mij echt lag, maar ook hij haalde het niet bij personages als Donnie Smith en Barry Egan.

Visueel is de film verre van boeiend, beelden houden niet veel in, en als er een mooi schot voorbij komt wordt er te snel gecut. De soundtrack kan ik me helemaal niets meer van herinneren.

Het verhaal wist mij niet echt te boeien. De diepere betekenis, die brutaal in de schoot van de kijker wordt geschoven, laat weinig ruimte open voor eigen interpretatie/stof tot nadenken.

Deze film herkans ik zeker nog wel eens, maar voorlopig is/blijft het een onvoldoende.

Drie punten waar ik het totaal niet mee eens bent. Niet om ik deze film met een hoge waardering beoordeel, maar meer omdat het niet waar is. Er wordt namelijk niet snel tussen de shots gecut. Verder is de soundtrack typisch een soundtrack die de kijker of geweldig goed vindt of juist totaal niet vindt passen bij de film. Maar dat de soundtrack aanwezig en onmisbaar is, is geen twijfel over mogelijk.

Verder bewijzen de discussies onder verschillende gebruikers (en mijn eigen interpretatie), dat de diepere betekenis nog niet zo makkelijk te begrijpen is na een eerste kijkbeurt. De film kent namelijk verschillende lagen en wat mij betreft biedt het op verschillende niveaus voldoende stof tot nadenken.

Volledig eens met Co. Soundtrack vind ik een van de sterkste en opvallendste van de laatste jaren.

Vond de muziek ook prachtig. Vooral ''Fratres'' (wel in een iets andere uitvoering) werd sterk gebruikt.

Punt 2 & 3 blijf ik bij, zonder dat ik verder de behoefte heb om te gaan welles-nietessen.

Punt 1 wordt door CJ verkeerd begrepen, de film is vrij traag gefilmd, geen problemen mee, maar de meeste beelden boeien mij niet, en wat er wel goed uit ziet wordt even snel gecut, wat te snel is. (geen synoniem voor snel, zoals CJ mij deed suggereren.

Ook mij jammer om mij eerst te verzoeken een film te recenseren, en als ik dit itt vele haters doe, het niet respecteren, dit soort dingen doe ik dan ook geen tweede keer.

Trouwens wel leuk dat je beweerd dat het niet waar is dat ik de soundtrack ben vergeten Laat mij daar maar over oordelen.

Ik ben je zeker dankbaar voor je recensie, en wil ook helemaal niet op een negatieve manier op jouw recensie reageren. Maar ik hoop dat je snapt dat ik graag reageer bij mijn favoriete films

Punt 1 snap ik overigens nog steeds niet, maar dat zal wel een verschil van woordinterpretatie zijn. Bij punt 3 blijf ik erbij dat het een fascinerend verhaal is met verschillende lagen, waarbij je de film niet goed hoeft te vinden om dat te kunnen ontdekken. Er zijn voldoende slechte films waarbij de achterliggende gedachte toch wel degelijk aanwezig is.

Jouw punt 2 vind ik nog steeds heel vreemd. De meest besproken soundtrack sinds jaren, van de hand van de gitarist van Radiohead. Daarnaast zeer aanwezig in de film, en vormt volgens sommige kijkers zelfs een stijlbreuk ten opzichte van wat te zien is op het scherm. Wederom, je hoeft de soundtrack niet goed te vinden, maar opvallend aanwezig is het wel degelijk.

Ik blijf erbij dat ik vind dat deze film veels te makkelijk ''afgekraakt'' wordt. Dit is geen gemakkelijke film, maar een loodzware film over loodzware thema's. Veel kijkers stappen deze film met een te makkelijke insteek in. Er wordt een flitsende Anderson verwacht en daar maken velen de eerste fout al denk ik. Er mag ook best eens een beetje moeite gedaan worden door de kijker zelf. Bij een ''luchtig tussendoortje'' zal dat niet nodig zijn, maar in There Will Be Blood zit zo verschrikkelijk veel, dat dat wel nodig zal zijn. Voor de één meer, als bij de ander.

Deze film is inmiddels één van mijn favorieten allertijden geworden en ik denk dat deze film met de tijd wel meer waardering zal gaan krijgen. Althans, dat hoop ik.

Film gisteren onverwachts herzien. Ik was in de verwachting dat hij niet zou overleven op de televisie in een backpackershol, vooral in de wetenschap zijnde van de 15 minuten stilte in het begin....Dat moest wel problemen opleveren, maar nee.....

Je kunt slechts bespeuren dat er een perfectionist aan het werk was. Het camerawerk is absoluut niet slecht, Anderson heeft duidelijk een bepaalde visie voor ogen en denkt veel na over interessante kadreringen, vooral in de dialogen plaatst hij Plainview vaak tegenover zijn tegenspeler, beiden zowat half uit het beeld verdwenen. Alsof hij hiermee wil impliceren dat Plainview altijd lijnrecht tegenover andere mensen heeft gestaan.

Verder is er goed nagedacht over de landschapsfotografie, waarbij Anderson wel degelijk getracht heeft om het allemaal wat extra te belichten. Toch, voelde het ook duk zat aan als een grote, dorre, ongeinspireerde zandbak. Niet gelijk woorden die bijdroegen tot een mythische kijkervaring, maar vooral een van gemiste kansen.

De muziek is zeker niet anoniem of slecht maar faalt te vaak om de film een grimmige look aan te meten en als dit gebeurt dan lijkt het allemaal ineens verdacht veel op de oversteek van de apenplaneet naar de ruimte in 2001: A Space Odyssey, hiermee doelend op het moment bij de boortoren waar Plainview zojuist wat mensen heeft toegesproken en de machine in werking zet. Een van de weinige momenten dat de muziek echt van toegevoegde waarde was, de camera gericht op een draaiende machine, de glorieuze middagzon weerkaatst op de houten boortoren. Het moment hield slechts 15 sec. aan. Verder zijn er plotse cuts die in een moment boeiender ogen dan in de voorafgaande 5 minuten materialen die naar beneden vielen en medewerkers doodden, gezien van onderaf. Hiermee houdt Anderson ritme in zijn film, maar tegelijkertijd geeft dit pijnlijk aan dat het allemaal een beetje faalt in de aanloop ernaartoe.

There Will be Blood is ook meer een typische Anderson dan sommige mensen zouden willen beweren, met name door de typische rise and fall structuur die de film hanteert ( Punch - Drunk Love uitgezonderd ). Oke, het mag dan niet zo ( soms vrolijk ) van de hak op de tak springen als in Boogie Nights of een mozaiekvertelling hanteren zoals in Magnolia, maar de insteek is precies hetzelfde, daarbij nog even vermeld dat Anderson in volstrekt diverse werelden/tijdsbeelden opereert.

There Will be Blood kon een goede film zijn geweest mocht hij ingekort zijn, vanaf het moment dat Plainview Eli voor de 1ste keer slaag gaf. Er waren al genoeg op handen zijnde interpretaties dat beiden elkaar niet lagen, met een wel heel expliciete aanwijzing denkende aan de eerdere mis die Plainview bijwoonde. Nu, is There Will be Blood ook een film van toeval, van een plotselinge inloop van nieuwe karakters, waarbij ik totaal geen genade voor Plainview kende nadat hij er achter kwam dat hij zijn bloed eigen broer vermoord had al zullen anderen wel weer tegenwerpen dat hij nu pas echt zijn zelfbeheersing verloor, terwijl er tig meerdere aanwijzigingen aan vooraf waren gegaan die hetzelfde impliceerden. Plainview zelf wordt overigens uitstekend performt, net zoals de film bij vlagen genoeg heeft te bieden om een aardige film genoemd te mogen worden, met name de brandende olietoren in de nacht was een juweeltje!

Toch bewijst Anderson dat hij zich beter kan concentereren op wat vlotter vertelde films in plaats zich aan epische films te wagen, hij heeft teveel karakters en expliciet vertelde gebeurtenissen nodig om zijn kijker te laten gissen of hem daadwerkelijk naar een volstrekt andere wereld te brengen, immens te hypnotiseren zodat je aan de buis gekluisterd bent of zelf dingen gaat zien die je niet nadrukkelijk ziet. Niets mis met traag camerawerk, maar laat er dan wel aldoor iets te zien zijn. Niet meer dan een aardige poging dit. 3,5* blijven staan.

Mooi drama met een Daniel Day-Lewis die goed op dreef is. De eerste 10 minuten had ik mijn twijfels of ik hem ging uitkijken want er wordt in het begin geen woord gezegd. Het verhaal is best aardig maar ik had er toch iets meer van verwacht. Kan me goed voorstellen dat deze film veel Oscars heeft mislopen want buiten Daniel Day-Lewis was de rest maar vrij standaard.

Paul Thomas Anderson doet het weer niet helemaal voor me.

Ik had gehoopt dat Anderson met deze film wel de hoge verwachtingen kon inlossen. There Will Be Blood wordt overal bejubeld als een prachtfilm, maar net als bij Magnolia viel het me nogal tegen. Zijn regie vond ik hier ook een stuk minder dan in Magnolia.

There Will Be Blood bevat ook een paar ijzersterke pluspunten. Dat zijn de decors en landschappen, fotografie en Daniel Day-Lewis. Die decors zien er prachtig uit, je hebt het gevoel alsof je echt bij zo'n oliewinding bent. En die olie is ook erg mooi. De fotografie is prachtig. Mooie kleuren en zeer fraaie camerabewegingen maken de film visueel erg interessant. Daniel Day-Lewis zet hier een prachtrol neer. Wat een fantastische rol zeg. Die manier van praten, zijn doen en laten, alles is perfect, hij ís gewoon Daniel Plainview! Voor de laatste twee kreeg de film dan ook terecht de Oscars. Al vond ik het camerawerk van Deakins in No Country for Old Men ongeveer net zo mooi als die van Elswitt.

There Will Be Blood is langdradig en op sommige stukken gewoon erg saai. Er zitten zeker sterke scènes in maar de mindere momenten overheersen. Jammer van het einde, waar de belofte van de titel wordt ingelost. Dano en Lewis draven hier een beetje te ver door in hun rol. Jammer, Lewis overtuigd heel de film lang maar hier verpest hij met zijn overactieve milkshake gedoe zijn rol een piepklein beetje . Ook goed acteerwerk van Dano trouwens. Anderson probeert ook wat nieuws met de muziek, hier had ik gemengde gevoelens bij. Soms vond ik de muziek stront vervelend, maar onder sommige scènes past de muziek weer erg goed. Maar misschien is het wel de bedoeling van deze muziek om een beetje irritant te zijn. Misschien wou Anderson je niet lekker achterover laten zakken in die stoel, maar je ongemakkelijk heen en weer laten schuiven? Misschien was dit wel expres gedaan en het zou dan wel erg goed passen bij het personage van Lewis.

3*

Eens met HarmJan, ik zag gisteren toevallig nog het laatste stuk van de film op film1, dus ik kwam er koud in maar bleef weer geboeid kijken. Wat een geweldige prestatie van beide heren in die scène.Geen sprake van over acting.Day-Lewis zet dat stuk zo goed neer.Helemaal doorgedraaid. Hij verliest alle controle en dan...."There is blood. precies op het juiste moment in de film.Misschien gewoon nog een keer kijken, dan wordt er meteen veel duidelijk wat je in het begin niet zo door had.

Ik zal proberen de film nog eens te zien, kijken of het me dan meer aanspreekt. Alleen daar wacht ik nog een tijdje mee want nu ligt hij nog erg vers in mijn geheugen.

Je kunt de film nog wel een keer bekijken, maar no way dat hij beter wordt!

Wie weet...

Prachtig opgebouwde film met een super acterende Daniel Day-Lewis.Muziek vond ik ook erg goed die gaf er toch wel een

mooie maar grimmig sfeer aan het verhaal.

Dik verdiende 4.5*

Eindelijk gezien! En moet zeggen dat ik toch wel een beetje last heb van gemengde gevoelens.

Na Magnolia gaat Anderson weer aan de slag met zware thema's als geluk, religie, vertrouwen, hebzucht en familie. Waar dat in Magnolia prima werkte is deze film misschien iets te vol en te zwaar.

De eerste helft van de film loopt erg lekker. Veel mooie scènes en de film weet al snel zijn tempo te vinden. Verhaal is ook erg boeiend en beetje bij beetje krijgen we de thematiek over ons heen. De tweede helft is naar mijn mening iets te zwaar. Je krijgt zoveel over je heen dat het erg moeilijk is dit in 1 keer mee te krijgen. Lijkt wel alsof de film hier een beetje inzakt onder zijn eigen gewicht. Vind het einde wel weer briljant, en zorgt er ook voor dat je nog eventjes naar de aftiteling aan het staren bent.

Visueel vind ik het nog steeds fantastisch. Veel mooie buitenscènes met lekkere lange shots en erg mooi camerawerk. Valt me ook weer op dat Anderson echt een fantastisch gevoel voor timing heeft, vind de tragere montage ook erg goed bij de film passen. De binnenscènes zijn visueel wat minder overtuigend, vooral belichting hier voelde beetje oud aan.

Ook de soundtrack is niets minder dan briljant. Erg sfeerscheppend, dynamisch en creatief. Verbaasde me ook niets toen ik de naam Johnny Greenwood tegenkwam.

Valt me ook op dat Anderson altijd het beste uit zijn acteurs haalt. Natuurlijk een schitterende rol van Daniel Day-Lewis maar Paul Dano hoeft hier nauwelijks voor onder te doen en zelfs dat jongetje zet een goede rol neer.

Uiteindelijk kan je wel zeggen dat deze film eigenlijk te vol is om na 1 kijkbeurt te beoordelen. Hou het voorlopig op een veilige 4* en ga hem binnenkort nog een keertje kijken.

Trouwens was die jongen aan het begin, de 'broer' van Eli wel echt zijn broer? Werd immers gespeeld door dezelfde acteur.

Euhm, Misschien bedoelde hij dat die 2 broers 1 dezelfde persoon was?

Zat namelijk heel moeilijk te denken dat ze wel dezelfde persoon waren en dat het een soort plan van Eli was om een rijke oliebaron naar dat dorpje te lokken, om zo te zorgen dat het dorpje en kerk welvarender zouden worden...

Het wordt wel duidelijk dat het Eli's broer is, in de scène wanneer Eli net door het slijk is gehaald.Daar wordt hij boos op z'n vader, en geeft hij zijn broer de schuld voor de situatie waarin ze nu verkeren.Daarnaast is het wel gek natuurlijk dat zijn broer alleen in het begin van de film te zien is en daana niet meer.Maar die zal er wel met het geld vandoor zijn gegaan, om zijn familie de loer te drijven

Er moet ook niks achter gezocht worden. Ene 'Kel O'Neill, zou eerst de rol van Paul Sunday spelen. Hij had er al een aantal opnames opzitten, maar kon totaal niet omgaan met de intensiteit van Daniel Day-Lewis. Lewis was zowel op als buiten de set in character en dus een moeilijke man. Hier kon die jongen niet mee omgaan, dus is er besloten om Dano beide rollen te laten spelen, wat dus automatisch een tweelingbroer van hun maakte.