4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007)

De laatste jaren is Roemenië qua cinema het hipste van het hipste. Geen een gerenommeerd festival mag het in z'n kop halen niet een prijs te geven aan een Roemeense film....zo lijkt het.

De Gouden Palm in Cannes dit jaar leek dan ook zo op de eerste plaats als een soort van 'ontwikkelingshulp' + "modieus'. Ik hoorde mezelf al zuchten.

Desalniettemin, deze Palm winnaar is wel het beste wat ik dit jaar zag. Ruw en realistisch, de woorden werden al eerder gebruikt. Niet alleen door het hier en daar 'wiebelende' camerawerk, maar zeker door de cast, dat er geacteerd wordt valt totaal niet.

Wellicht zullen er veel kijkers zijn die rode ogen krijgen, ik was alleen stil. De film zit boordevol prachtige scenes; de scene bij de ouders van Otilia's vriendje aan tafel was doorslaggevend om deze film de predikaat 'bijzonder' mee te geven.

Niks geen opsmuk, niks geen al te 'right in your face' tranendal drama, geen art-houserige poetische tintjes. Gewoon een sterk staaltje cinema.

Enigste irritatie: de hele film leek wel een reclame-blok. Geen minuut ging voorbij of er werd weer een produkt-naam genoemd. Dat had wel minder gemogen mijns inziens.

Gaat het zien, zegt het voort.

Mijn 1ste Roemeense film,

Was wel benieuwd of deze film de enorme hype de laatste tijd rondom de Roemeense cinema rechtvaardigt.

Opvallend dat de naam Lilja 4 - Ever nog niet is gevallen bij deze film. Vond Otilia wel wat weghebben van het hoofdpersonage uit die film. Verder houden de vergelijkingen wel op. Opvallend genuanceerd wordt er hier een beeld geschetst van de nadagen van het communisme. Men klaagt geen steen en been over het systeem. Mede dankzij een angst om vervolgd te worden, maar toch. Verder opvallend weinig gejank en realistisch ogende harde confrontaties tussen de 2 meiden en de man die de abortus uiteindelijk uitvoert. Deze drijft de meisjes bijna tot waanzin met zijn grenzeloze cynisme.

Egocentrisme is Otilia vreemd. Behulpzaam toont zij zich een strijdmakker die de kastanjes voor haar vriendin uit het vuur probeert te slepen. Tegelijkertijd betekent dit dat ze haar eigen leven wat verwaarloost en aan het denken wordt gezet over haar eigen toekomst. Dat moment dat ze zit te verpieteren bij haar schoonfamilie aan tafel is een sterk psychologisch staaltje film, vooral doordat de passage zowel komisch is als confronterend.

Het vrijwel ontbreken van muziek stoorde niet en versterkt alleen maar het gevoel dat we hier niet met zomaar een film te maken hebben. Het oogt allemaal rauw en realistisch. De vertelstructuur is rechttoe rechtaan. Geen flashbacks en vreemde tijdsprongen. Daardoor qua verhaalstructuur ook niet zo gekunsteld als 21 Grams en qua dramatiek niet zo gelikt als die film. Het camerawerk richting het einde versterkt de gevoelens van onbehagen bij de hoofdpersonen. Maar een vergelijking met Aronofsky gaat mank.

Europa heeft er weer een boeiend filmland bij, zo lijkt het. 4*

Een ijzersterke film die zich met gemak kan meten met de beste films van 2007. Vanaf het begin tot het einde werd ik meegesleurd in het verhaal. Verder deel ik de mening van de anderen die deze film met een ruime voldoende hebben beloond. En waarom een groot aantal mensen deze film met een onvoldoende hebben beloond is mij totaal onduidelijk, want het enige argument van saaiheid is niet echt overtuigend.

Er zijn wat mij betreft minimaal een drietal fragmenten die extra aandacht verdienen:

Het laatste shot viel mij ook op. Persoonlijk vond ik het wel apart. Het geeft extra verbondenheid aan met het publiek, en tevens gaf het de emotie van Otilia op dat moment weer. Ik denk dat het vooral een blik was van totale emotionele uitputting, en een verbaasde blik omdat die uitputting niet te bespeuren was bij haar vriendin.

Daarnaast was er het shot van de foetus, dat een hele grote indruk op mij maakte. Je kan je afvragen of het shot noodzakelijk was, ik vind van wel. Het gaf mij aan waar het allemaal omgaat, en dan met name het unieke wat een kind is, dat verloren gaat.

Ook zat ik tijdens het kijken met de vraag of Otilia zelf ook zwanger was. Er was in ieder geval iets met haar aan de hand, gezien de bloedneuzen en het overgeven. Dat verklaart in ieder geval wel het aparte gesprek met haar vriend, waarbij ze duidelijk communicatieproblemen hadden.

Ik ben benieuwd wat anderen van deze momenten vonden en misschien eigen ideeën erover heben.

Terechte Palm-winnaar, een film om stil van te worden.

De link met de Dardennes is snel gelegd, maar ik schat deze zelfs nog iets hoger in. Menselijker, minder pure ellende ook, in zekere zin ook mooier. Laten we zeggen: beter dan Rosetta en L'Enfant, maar even goed als Le Fils .

Nou, hier dan een andere mening: ik vond het shot van de foetus niet nodig, ik kan me helemaal inbeelden hoe dat eruit ziet. Ook het beschrijven van het bruilofts-gerecht had van mij niet gehoeven.

Wat betreft het overgeven: Co Jackso is bijna zeker een man, verwacht ik. Otilia is ongesteld! Veel vrouwen die ongesteld zijn, geven makkelijker over, zeker als de emoties ook nog eens overhoop worden gehaald door met iemand te neuken om daarmee een abortus te bekostigen.
Zulke stress leidt bij sommige mensen ook tot een bloedneus.
Over het gesprek met haar vriend valt veel te zeggen: zij maakt zich w e l l i c h t zorgen of ze misschien zwanger is van de aborteur, met wie ze net naar bed is gegaan, er wacht iemand op haar in een lastige positie, iemand die op dat moment misschien heel veel bloed verloren heeft, haar vriendje kijkt wellicht op haar neer als zoontje van de dokter en hij gedraagt zich als een passieve lummel en dat werpt vragen bij haar op als: wat als ík degene was die die abortus had moeten ondergaan? En dan hij: zij verzwijgt zaken voor mij, ik heb een abortus gefinancierd, mijn ouders zitten om de hoek en mijn vriendinnetje gedraagt zich als een zombie, ze maakt een slechte indruk op mijn ouders die haar voor het eerst zien.
Kijk, ik kan niet in hun hoofd kijken, maar dit zijn zo een aantal van de vele mogelijkheden waardoor de communicatie niet zo opschoot. Had Jackso zich misschien ook zelf kunnen bedenken. 4 3 2 geeft niet zo'n bar positief beeld van mannen - ik laat me er een beetje door meeslepen, sorry.

Overigens vond ik 4 3 2 ongelooflijk indrukwekkend, op de wat morbide beelden na. Ik kreeg een zelfde soort benauwd gevoel als bij The Woman in the Dunes en A Simple Plan, maar deze film ging psychologisch wel wat meer de diepte in dan voornoemde films, of in ieder geval op een niveau van menselijkheid dat ik kon begrijpen.
Fantastische rol van Anamaria Marinca. Ik stoorde me aan de bewegende camera en aan al eerder genoemde (delen van) scènes.

Kille, beklemmende sfeer in dit treffende portret van het Roemenië in 1987. Prachtig gespeeld en gefotografeerd drama, met lange shots waarin vaak zeer weinig gebeurd, maar die toch krachtig en boeiend blijven. Een deel van de kracht van de film zit wat mij betreft in de vaak troosteloze details. Bjzonder knap gedaan.

Film die op goedkope wijze probeert te scoren: neem 2 arme studentes in het Roemenië van Ceauşescu, waarvan er 1 ook nog eens ongewenst zwanger is en je hebt een film waarbij de gemiddelde Volkskrant-lezer zich bij voorbaat al in de handen zal wrijven. Verder niet geheel onbelangrijk: Roemenië als filmland is blijkbaar hot. En gezien de bovenstaande reacties heb ik gelijk.

Want al mag de film technisch prima in orde zijn, voor de rest stelt het allemaal weinig voor. Men vertelt bijna 2 uur over een abortus en verder gebeurt er eigenlijk niets. Leuk voor de arthouse fans, maar voor de gemiddelde filmliefhebber is dit niks. 2,5*

Een van de beste kanten aan deze film is dat hij twee zware maatschappelijke onderwerpen (abortus en het leven in een dictatuur) nooit laat overheersen over de personages. Deze twee elementen dienen meer om de ontwikkelingen van de karakters te catalyseren, dan ze simpelweg te gebruiken als boos vingertje. En juist daardoor komt de wrede blik op dictaturen (ik geloof overigens niet dat de dictator ooit genoemd wordt) sterker over. Over abortus wordt overigens geen echte stelling ingenomen.

De film gaat dus vooral over mensen. De kracht van de film zit hem naast het sterke statische cameragebruik vooral in de geweldige hoofdrol van Anamaria Marinca, die overigens verrassend genoeg niet de vrouw is die zwanger is (hoewel de gedachte dat ze zwanger kon worden door de seks die ze had met de dokter mij beangstigend vaak door de kop schoot). Ik vond het een bijzonder sympathiek personage. Zo'n type dat zichzelf aan de kant zet voor anderen. Helaas wordt ze vooral omringd door personages die haar absoluut niet waardig zijn in mijn ogen. De zwangere Gabita vond ik zelfs tegen het onuitstaanbare aannijgen, wat overigens wel weer een compliment is richting actrice Laura Vasiliu. Als ze daar op het einde rustig zit te eten terwijl Otilia net die haar 'kind' in de stortkoker heeft gegooit hoop je dat Otilia snel de band met Gabita verbreekt.

Het eerste kwartier vond ik niet eens zo heel boeiend, maar achteraf gezien gaf het wel een slim voorproefje van wat we later konden verwachten. Het uur dat dan volgt is het sterkste van de film. Dan komt de scène met etentje bij de moeder van Otilia's vriend, wat ik erg bijzonder vond. De gesprekken aan tafel boeide me niet zo, maar dat was denk ik ook het punt. Alsof je naar zoiets wilt luisteren na wat er vooraf gegaan is in de film. Erg knap. Alleen de scène waarin Otilia op straat gaat met de foetus om die weg te gooien maakte niet zo'n indruk als bedoelt, wat wellicht komt omdat ik op een bepaalde manier wat daarvoor gebeurde psychologisch indringender vond. Maar slecht werd het hier natuurlijk niet. De eindscène is dan weer perfect. Ik ben blij dat de film een zekere anti-climax heeft. Ik was bang voor een scène waarin de personages nog gearresteerd zouden worden of iets anders gruwelijks zou gebeuren en dat had ik misplaatst gevonden. Dit einde past beter bij de film.

Het is overigens ook zo'n film die bij mij nog wat vragen opriep over waarom sommige kleine elementen in de film zaten. Dit bewaar ik echter tot een herziening, die zeker een keer komt.
4* voor nu, maar ik zie hier nog wel een kans op verhoging in.

Mooie film, iets in een voor ons ongebruikelijk aanpak en tempo, maar dit weegt niet op tegen de knappe sfeerschepping : het gesprek met Bebe, het oppervlakkig familiefeestje, een flikkerende lamp in de hal, de paniek, gelatenheid en ook verbetenheid in het gelaat van de hoofdacteurs.

Me nooit verveeld, de moeilijke introductie inbegrepen.

Bas Blokker heeft gelijk. De opofferingsgezindheid binnen die vriendschap is het belangrijkste thema. Abortus is de aanleiding voor de beproeving.


Verder is de politieke achtergrond schitterend door de film geweven, door dingen aan subtiel aan te stippen, maar nooit te laten overheersen. Achter heel veel scenes gaat een hele nieuwe film aan achergronden schuil. Prettig ingehouden qua sfeer en ondanks de heftige thema's altijd subtiel, met een keer een dat shot van die foetus, dat aan kracht wint doordat het de enige keer is dat je zoiets ziet.


Fraai, ontroerend einde ook.

4.0*

Klinische, grauwe en pessimistische film. Niet het volledige gebeuren rond abortus maakt de film pessimistisch, maar het feit om abortus te moeten uitvoeren in de Ceausescu dictatuur. Zoals Bebe duidelijk maakt, stonden er strenge gevangenisstraffen daarop, en jong als ze zijn, voelen ze angst bij deze "misdaad". Tussen de vriendinnen is er een totale solidariteit. Het doet er niet toe of ze elkaar lang of niet lang, goed of niet goed kennen... ze helpen elkaar in deze grijze wereld.

Minpunt was de soms statische regie. Bvb bij het familiefeest van Otilia's schoonouders worden we gedwongen om meer dan vijf minuten lang gesprekken te volgen. OK, het gaat hem niet zozeer om de nietszeggende gesprekken, wel om de stemming van Otilia weer te geven, die in haar hoofd met Gabita bezig is en haar aandacht niet bij het sociale gebeuren kan houden. Kon wel een stukje korter. Ook dialogen waarin één van de personages niet in beeld is ben ik niet gewend en waardeer ik minder ... ik snap wel waarom de regisseur het doet ... geen punt dus.

Het interessantste deel was de dialoog met Bebe. Hij is een man die met zijn twee voeten op de grond staat, en hen duidelijk maakt dat abortus geen spelletje noch een lachertje is.
Niet zo'n gemakkelijke film om naar te kijken. De film is echter een mooie weergave van het onaangename leven in Roemenië in die tijden. Het staat gewoon op ieders gezicht te lezen.

Eerste Oost-Blok film die me echt bevalt.

Het drama in de film is nagenoeg perfect: Uitzichtloze situatie en hartverscheurende keuzes met goed acteerwerk. Meeleven is daardoor geen probleem wat toch niet onbelangrijk is. Veel sympathie voor het altijd zichzelf opofferende personage maar daar van de andere personages anders weinig sympathie voor krijgt.

Het eerste deel van de film is daardoor uitmuntend goed maar toch slaagt men erin het een beetje te laten verwateren. Vooral de scène op de verjaardag interesseert niet en voegt niks toe. De dialogen over de abortus en de keuzes zijn interessant maar op dat feest, dat hadden ze er volledig mogen uitlaten of toch op zen minst inkorten.

Voor de rest toch goede punten voor de regisseur: Het camerawerk is van hoog niveau. Ook goede keuze van de foetus te laten zien.

Evenveel sterren als maanden al zat er zonder overbodige scènes meer in.

****

Prachtfilm. Vier maanden en een beetje is op alle fronten eigenlijk perfect. Ik vond vooral de dialogen van een hoog niveau en verder het verhaal, hoewel zwaar, zeer integer gebracht. Geen effectbejag hier, ook niet in de ondersteunende muziek of met behulp van schokkende beelden. Door bepaalde momenten niet te tonen wint het drama zelfs aan kracht. Prachtige scenes verder rond de personages, bijvoorbeeld het verjaarsfeest aan tafel, de gesprekken tussen Otilia en haar vriend en met name de sleutelscene van Otilia en Gabita na de abortus in de hotelkamer. Cinematografie is tenslotte erg fraai en bevat veel contrast tussen de dynamische buiten-opnames en de strakke cameravoering binnen. Nogmaals; ik zie geen zwakke punten. Een film met klasse.

Toch een sterke film.

Onderwerp is pijnlijk en de film troosteloos, zonder in grootse gebaren of nep-emoties te vervallen. Leefde tijdens de film intens mee met Otilia, die door iedereen in de weg wordt gezeten en toch haar goede hart laat spreken

De scene waarin Bebe bij de dames op de hotelkamer komt is overigens werkelijk subliem, met op plek 2 het verjaardagspartijtje. Groot compliment aan de cast die van die scene een treurig feest weten te maken.

3,5*.

Aangezien ik op voorhand niet wist waarover het ging tastte ik de eerste 30 minuten volkomen in het duister, ik had met ander woorden geen flauw benul waarover het ging.
Maar na dat verwarrende eerste half uur werd alles duidelijk en evolueerde dit gitzwarte Drama naar zijn onvermijdelijke, deprimerende open einde.

Spijtig dat er een lange scène in voorkomt (aan tafel bij de vriend van Otilia...) die vervelend overkomt. Ik weet ook wel dat de bedoeling hiervan is om het contrast te tonen tussen de alledaagse, bijna futiele probleempjes van de familieleden waar ze zo druk over doen en het zware dilemma waar Otilia mee te kampen heeft. Maar om daar zo'n lange, saaie scène aan te besteden vond ik maar niets.

Verwacht je dus aan een film die een taboe gegeven op een realistische en confronterende manier behandeld.

7,5/10.
Harde, realistische cinema die eender waar ter Wereld had kunnen gefilmd zijn.
Hij behandeld een universeel thema dat nergens op een eenvoudige manier op te lossen valt. Medisch misschien wel, maar psychisch laat het diepe littekens na...

Een aanrader voor de meerwaardezoekers onder ons die niet vies zijn van een traag evoluerend Drama.
Als je filmvoer hoofdzakelijk bestaat uit een diëet van Amerikaanse en Europese 'mainstream' cinema kan ik me best voorstellen dat hij erg vreemd overkomt...

Filmsite: http://www.4months3weeksand...

Een erg sterke Roemeense film, die in een traag tempo verteld wordt, maar eigenlijk van begin tot einde weet te boeien. Anamaria Marinca zet een erg sterke rol neer als de sympathieke Otilia, die er veel voor over heeft om haar zwangere vriendin Gabita te helpen met een abortus. Hoe meer de film vordert, hoe meer bewondering ik voor Otilia kreeg en ik ging me ook steeds meer irriteren aan Gabita met haar “makkelijke” gedrag. Ik hoopte en verwachte dat Otilia op een gegeven moment genoeg zou hebben van Gabita, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, wat de film uiteindelijk alleen nog maar meer kracht geeft. Ook het moment waarop je de foetus uiteindelijk in beeld ziet vond ik erg bijzonder en had ik nog niet eerder in een film gezien. De film is daardoor ook behoorlijk rauw en des te realistischer. Het is natuurlijk een dramatische gebeurtenis, maar het wordt nooit overdreven in deze film. Tja ik ben best wel onder de indruk van dit sterke drama.

Dikke 4,0*

Fantastische film inderdaad. Veel meer dan een politieke film voelt dit aan als een 'day in the life of..' van in dit geval Otilia. Vermoedelijk is dit wel een van de slechtste dagen van haar leven, maar wel eentje die erg veelzeggend is over Otilia's opofferingsgezindheid en doorzettingsvermogen. Dat Mungiu zich zo focust op hoe zij de dag door komt, is een hele sterke keuze.

Daarnaast past de stijl van de film perfect. Geen opsmuk (maar ook niet van die typische Oost-Europese lelijkheid) en vooral veel lange, uitgestrekte scènes, die volstrekt 'to the point' zijn en niet worden onderbroken door hinderlijke montage of wisselende camera-standpunten. De lengte van die scènes (zoals de sleutelscène of het verjaardagsfeest) zorgt van een enorme versterking van de emotie, waardoor je jezelf echt in deze situatie waant.

Vooral een indrukwekkende slice-of-life dus van Mungiu, die met zijn jonge leeftijd hopelijk een glorieuze toekomst tegemoet gaat.

Zo midden jaren '00 beleefde Roemenië enige goede filmjaren. De thematiek betrof veelal het ridicule Ceaucescu-regime en wat voor impact het heeft op de samenleving. In 4 Luni, 3 Saptamîni si 2 Zile (Gouden Palm-winnaar 2007) worden twee bevriende studentes Gabita en Otilia gevolgd: de een is onvolwassen, naïef én zwanger . De ander is een stuk volwassener en helpt haar vriendin met het regelen van een abortus, dat toentertijd streng verboden was. Ceaucescu meende immers dat de Roemeense bevolking als een gek moest groeien.

Als kijker val je middenin het leven van Otilia en Gabita, maar al vrij vlot wordt er gefocust op de illegale abortus, dat plaatsvindt in een hotel. Door de minieme cameravoering wordt de spanning verhoogd en zit je zo in een hele intense film met lange knappe lange scenes. De mistroostige sfeer en de ambtenaren-rompslomp worden voortreffelijk in beeld gebracht. Wat mij betreft een topper uit het Oost-Europa .

Mooi gezegd xav, maak er anders een 'mening' van.

Ik heb deze film ook bekeken vd week. Mooie films altijd op zondagavond op Canvas. Deze was tja....niet mooi natuurlijk, maar wel heel goed. Mooie lange shots, zonder ook maar één verslapping bij de acteurs. Vond vooral 'de' scene, met alles erop en eraan heel goed geschoten. Echt het gevoel alsof je ook in die hotelkamer stond.

Ook helaas wat mindere stukken in de film (vond de stukken met haar vriend, dus vooral dat etentje bij de familie daarvan niet erg interessant), maar die waren er uiteraard om de schrille contrasten zo mogelijk nog wat extra contrastrerend te maken.

Een zwaarmoedige film met wrange nasmaak, blijft nog wel even in je hoofd spoken.

Zeer sterk 4*

Hm, hier had 'k wel wat meer van verwacht. Niet dat de film slecht is, maar 'k had een iets uitgebreider verhaal verwacht. Het einde vond 'k ook zo plots. 'k had de indruk dat ze er nog veel meer konden mee doen, bv met dat pasport die de man had laten liggen. Ook die lange eetscène was wel wat vreemd.
Voor de rest waren de acteerprestaties dik in orde.
Tja 'k vond het goed voor een keertje, maar van mij mocht de film gerust wat langer duren, want nu bleef 'k een beetje op m'n honger zitten.

Sterke kille film.

Tegen de achtergrond van een hoop lelijkheid en tristesse, met een hoop grauwe en droevige thema's. Zeker geen gezellige film, wel heel goed en relevant. Bijzonder goed gespeeld ook en aangrijpend door een aantal mooie lang uitgesponnen scenes.

3.5*

4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile is ongetwijfeld een goede film.
Vooral als je bedenkt dat dit soort dingen soms in het echt gebeuren.
Dit maakt het op bepaalde momenten heftiger.
Echter had ik persoonlijk wat meer diepgang verwacht.
Ook blijven er nog wat vragen open staan, die misschien niet direct noodzakelijk zijn om te beantwoorden, maar wel fijn zou zijn om het te weten.

Kunnen Otilia en Gabita het zich wel veroorloven om nog meer geld te lenen?
Hoe zal het tussen Otilia en Adi blijven gaan?

Voor de rest word je als kijker flink emotioneel betrokken bij het verhaal, waarin de nadruk niet alleen op het onderwerp " Abortus " ligt.
Ook de vriendschap tussen Otilia en Gabita wordt op de proef gesteld.
Alles bij elkaar zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3,5 *

Aardig heftige en indrukwekkende film. In het begin was het even wennen aan de no-nonsense realistische stijl en sfeer. Later hield het verhaal mij steeds meer vast en vond ik de opgebouwde spanning erg goed tot stand gebracht. Elk moment denk je dat er iets vreselijks kan gebeuren.
Het tempo is traag, er wordt goed de tijd genomen voor het uitbeelden van de gebeurtenissen: een verhaal met enkele meisjes in de hoofdrol en met een probleem wat vaker voorkomt.
Beelden en soundtrack zijn goed en passend. Het acteren is naturel.
Een film over illegale abortus, inclusief alle details in geur en kleur. Nogmaals, erg realistisch allemaal. Het 'gewone' steelt de show.
Alleen het eind vond ik erg abrupt, maar daarom ook wel weer goed gekozen. Het leven gaat door alsof niets gebeurd is.

Prachtige film van Cristian Mungiu over vriendschap tussen twee totaal verschillende vriendinnen. Mungiu neemt de tijd om met lange shots de impact van het verhaal te versterken. Het schrille contrast tussen de karakters van de twee vriendinnen wordt scherp in beeld gebracht. Dat geldt ook voor de tegenstelling tussen de onwaarschijnlijke opofferingsdaad van Otilia en het overgaan tot de orde van de dag (het verjaardagsfeestje). Schitterende rol van Anamaria Marinca (Sex Traffic, 2004), naar mijn mening een van de beste hedendaagse actrices.

Zware kost.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days is een zware, trage en zelfs deprimerende film over twee hartsvriendinnen in het Roemenië van de jaren '80. Regisseur Mungiu heeft realisme duidelijk hoog in het vaandel staan en door het natuurlijke spel van de acteurs en zeer effectieve camerawerk van Oleg Mutu slaagt hij er zeker in, de film voelt bijna als een documentaire. Lange shots, af en toe handheld, af en toe wordt de camera voor een lange tijd niet tot nauwelijks aangeraakt. En dan ook nog eens geen muziek gebruiken. Als kijker voelt het daardoor alsof je er bij bent en dit grijpt je meteen naar de strot. Een aangename kijkervaring is het dan ook niet, maar intrigerend des te meer.

Het moge duidelijk zijn dat de film niet erg toegankelijk is. Zit je namelijk niet snel in het verhaal, dan kan het een vrij vervelende zit worden. Wat dat betreft is 432 pure arthouse; Mungiu kauwt niets voor, legt niets uit en begint midden in het verhaal te vertellen en vertikt het om tijdens zijn verhaal ook maar één personage echt uit te diepen. Met andere woorden; óf de kijker identificeert zich meteen met de karakters en leeft tot de bijzondere slotscène met ze mee, óf hij of zij blijft na 100 lange en saaie minuten met een nogal ontevreden gevoel zitten.

Hoe dan ook, blij of opgewekt ga je je niet voelen als de eind-credits opduiken.

Lees hier een aantal keer dat de illegale abortus slechts de aanleiding is of in elk geval niet waar het echt om gaat. Dat zou dan de vriendschap tussen de twee meiden zijn. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het is net zo belangrijk. Of beter; anders belangrijk. Natuurlijk gaat het voor een erg belangrijk deel om de vriendschap, maar ik vind het thema zo’n belangrijke plaats innemen in de film, dat dit niet zo maar even iets anders had kunnen zijn. Of dat je het kunt degraderen tot slechts een aanleiding van de testcase voor de vriendschap. Het gaat er om wat dit thema (en niet een ander thema) doet met de vriendschap en de personages.

Het eerste ‘bewijs’ daarvoor is het volledige eerste half uur. De film wordt opgebouwd als mysterie. Er wordt gewerkt naar iets waarvan je weet dat het erg gaat zijn, maar wat dat is? Wat dat bewerkstelligt is dat je langzaam doorkrijgt wat er aan de hand is en je denkt ‘het zal toch niet’. Het mensonterende en de impact op beide meiden zit hem in de verschrikkelijke handeling zelf. Een ander thema had een andere reactie losgemaakt bij mij. Ook het laten zien van de dode en onvolgroeide baby is wat mij betreft een aanwijzing voor het belang van het thema op zich. Het dient als klap in het gezicht. Als de situatie verder niet uit had gemaakt, had dat shot buiten beeld kunnen blijven. De traumatische ervaring die de dames bij het zien meekrijgen, moet je als kijker ook voor een deel krijgen. Bovendien willen de filmmakers duidelijk ook iets kwijt. De discussie die het hoofdpersonage heeft met haar vriend geeft aan dat 432 wat te zeggen heeft over een specifiek onderwerp. Het gaat over jonge mensen en hoe zij om gaan met seks, (risico op) zwangerschap, hoe wet en regelgeving mensen noodzaakt de illegaliteit in te duiken, hoe ver men wil gaan uit wanhoop, hoe men omgaat met ongewenste zwangerschap, waar illegaliteit toe kan leiden. Ik vind dat je dat dus niet kan wegzetten als een terzijde of slechts een aanleiding. Het is misschien meer op overstijgend niveau of zo. Zelfde als dat je in het liefdesverhaal van Brokeback Mountain de homoseksualiteit niet had kunnen vervangen door een heterorelatie. Daar gaat het nu net om.

Anyway, erg krachtig drama. Ik heb op het genoemde na verder ook niet veel toe te voegen aan de positieve reacties. 4 dikke sterren.

Ja, goed. Een film die een beetje blijft hangen. Vooral de deprimerende sfeer en bepaalde scenes - zo'n moment bij de ''schoonfamilie'' aan tafel, pfoeh, of de foetus in de badkamer en het feit dat ze daar alleen lag, te wachten op het moment. Vreselijk. Geen film om vrolijk van te worden, maar wel één die een sterke indruk achterlaat. Een verhoging in de toekomst sluit ik niet uit, voor nu een solide voldoende.

Sterke film. Was eigenlijk een beetje bang dat dit zo'n doorsnee sociaal-geëngageerde huilie huilie bedoening ging worden, maar die vrees bleek gelukkig onterecht. Een aantal indrukwekkende scenes en beklijvende beelden trekken deze film ver boven de middelmaat uit. Het shot van de foetus, de dinerscene, het einde. Aangrijpend.

3,5* voor nu.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed breedbeeld, geen HD aanwezig...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Geen top...

Niet echt bijzonder. Ik had er meer van verwacht na alle positieve verhalen op MM.